VII SA/Wa 2277/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły, , Sędzia WSA Mirosława Pindelska, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm. – zwanej dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania S. S. - utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...]z dnia [...] czerwca 2012 r., znak: [...]odmawiającą stwierdzenia, na wniosek S. S., nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...]września 1970 r., znak: [...]udzielającej R. Cz. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego [...]na nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...]oraz na wykonanie robót przygotowawczych, W uzasadnieniu decyzji organ zauważył, że decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r., znak: [...]uchylono decyzję Wojewody [...]z dnia [...] września 2010 r., znak: [...]odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] września 1970 r., znak: [...]. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ wskazał, że Wojewoda [...]ponownie rozpatrując sprawę powinien podjąć działania zmierzające do uzyskania dokumentacji projektowej zatwierdzonej decyzją o pozwoleniu na budowę spornej inwestycji oraz ustalić tytuł prawny U. Cz. oraz M. Cz. do nieruchomości objętej spornym zamierzeniem inwestycyjnym. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że organ wojewódzki ustalił, iż M. Cz. i U. Cz. są właścicielkami działki inwestycyjnej - obecnie nr ew. [...] (KW nr [...]). Ponadto, organ wojewódzki pismami z dnia [...] września 2012 r., znak: [...]wezwał strony postępowania nieważnościowego do udziału w prowadzonym postępowaniu w sprawie odtworzenia części administracyjnych akt sprawy zakończonej decyzją Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] września 1970 r., znak: [...] poprzez przedłożenie wszystkich posiadanych dokumentów, dotyczących sprawy, a w przypadku braku ich posiadania do złożenia pisemnego oświadczenia w tej kwestii jak również oświadczenia informującego: o projektowanej odległości kwestionowanego budynku od granicy z działką nr ew. [...], o tym czy w elewacji (planowanego budynku) zwróconej w stronę nieruchomości odwołującego się projekt budowlany przewidywał realizację otworów okiennych i drzwiowych oraz o podaniu danych osobowych projektantów planu sytuacyjnego spornej inwestycji. Jednocześnie [...]Urząd Wojewódzki pismami z dnia [...]września 2012 r., znak: [...]wystąpił do [...]Inspektora Nadzoru Budowlanego, Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] oraz Starosty [...] o przesłanie całości posiadanej dokumentacji i posiadanych informacji, dotyczących decyzji udzielającej pozwolenia na budowę spornej inwestycji. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że uzyskano jedynie kopię decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] września 1970 r., znak: [...], planu realizacyjnego spornej inwestycji, akta dotyczące wymiany stolarki okiennej i innych prac remontowych w kwestionowanym budynku. W dalszej części toczącego się przed Wojewodą [...]postępowania ustalono, że projektanci kwestionowanego budynku nie żyją co zostało potwierdzone skróconymi odpisami aktu zgonu: z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] (A. A.), z dnia [...] lutego 2012r., nr [...] (Cz. L.) oraz z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] (M. K.). Materiał dowodowy, pomimo działań podjętych w celu jego uzupełnienia, jest niewystarczający dla dokonania kompletnej oceny prawidłowości decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] września 1970 r. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego jedynie w oparciu o kopię decyzji o pozwoleniu na budowę i planu sytuacyjnego nie ma możliwości zbadania czy dane rozstrzygnięcie jest obarczone, jakąkolwiek z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. W szczególności brak jest możliwości weryfikacji decyzji udzielającej pozwolenia na budowę spornej inwestycji z punktu widzenia zgodności z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania, zwłaszcza z przepisami ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r., Prawo budowlane (Dz. U. z 1961r. nr 4, poz. 46 z późn. zm.) wraz z aktami wykonawczyni, w tym z rozporządzeniem Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 11 czerwca 1966 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz. U. z 1966r nr 26, poz. 157). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył, że stwierdzenie nieważności decyzji może mieć miejsce tylko w razie niewątpliwego zaistnienia co najmniej jednej z przesłanek nieważnościowych określonym przepisem art. 156 § 1 k.p.a. Jeśli natomiast organ nadzorczy nie ustali, iż kontrolowana decyzja jest obarczona kwalifikowaną wadliwością (art. 156 § 1 k.p.a.), zobowiązany jest do wydania decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności. Rozstrzygnięcie sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji będącej w obrocie prawnym powinno nastąpić na podstawie wyników czynności dowodowych przeprowadzonych w toku postępowania nieważnościowego. Stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, jak też odmowy stwierdzenia decyzji należy dokonać poprzez merytoryczną ocenę, czy przyczyny nieważności decyzji rzeczywiście miały miejsce. W przypadku pozwolenia budowlanego do takiej oceny niezbędne jest natomiast ustalenie dokładnej treści samej decyzji, jak również rozwiązań projektowych zawartych w zatwierdzonym nią projekcie budowlanym. W przedmiotowym postępowaniu nieważnościowym organ wojewódzki przeprowadził obszerne postępowanie wyjaśniające mające na celu odtworzenie dokumentacji projektowej zatwierdzonej kontrolowanym pozwoleniem na budowę. Organ pierwszej instancji zwracał się do stron postępowania, jak również do organów administracji publicznej, celem pozyskania brakujących akt lub choćby informacji o miejscu, w którym mogłyby się one znajdować. Materiał dowodowy zgromadzony w toku ww. postępowania wyjaśniającego - przeprowadzonego w sposób wyczerpujący oraz zgodny z wymogami określonym przepisami art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. - nie doprowadził do uznania, iż decyzja Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] września1970 r., znak: [...]dotknięta jest choćby jedną z przesłanek nieważnościowych. o których stanowi i przepis art. 156 § 1 k.p.a., zwłaszcza zaś nie stwierdzono, aby była ona obarczona wadą rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Jednocześnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył, że pomimo braku większości akt, dotyczących pozwolenia na budowę spornej inwestycji z posiadanych przez organ odwoławczy kopii decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...]z dnia [...] września 1970 r., znak: [...]oraz planu sytuacyjnego wynika, że kwestionowany budynek spełnia wymagania zawarte w przepisie § 20 ust. 3 warunków technicznych, zgodnie z którym odległość wolno stojącego budynku zwróconego do sąsiedniego budynku ścianą przeciwpożarową, nie może być mniejsza niż 3m. Planowany budynek - który niewątpliwie jest budynkiem wolnostojącym (posiadającym własne fundamenty, stanowiącym samodzielną i konstrukcyjną całość oraz nie połączony z żadnym innym budynkiem) - zaprojektowany został o odległości 3m od najbliżej usytuowanego budynku zlokalizowanego na działce nr ew. [...]obecnie stanowiącej własność S. S.. Wprawdzie z akt sprawy wynika, że w chwili obecnej w projektowanym budynku w ścianie (południowej) zwróconej w stronę budynku skarżącego znajdują się otwory okienne (rys nr 1/1 z projektu wymiany stolarki okiennej budynku stanowiącego przedmiot inwestycyjny), to jednak z uwagi na brak projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją z dnia [...] wrzesnia1970 r., znak: [...] nie można stwierdzić, że zostały one zaplanowane w pierwotnym projekcie budowlanym czy powstały one w następstwie odrębnego postępowania, dotyczącego wykonywania robót budowlanych w tym budynku. W związku z powyższym nie ma pewności czy w chwili wydawania weryfikowanego pozwolenia na budowę naruszony został § 20 ust. 3 warunków technicznych. Natomiast stwierdzenie nieważności dopuszczalne jest wyłącznie w sytuacjach, w których kwalifikowana wadliwość kontrolowanej decyzji jest jednoznaczna oraz zostanie wykazana ponad wszelką wątpliwość. Wobec powyższych ustaleń, dotyczących braku możliwości oceny w postępowaniu nieważnościowym decyzji o pozwoleniu na budowę spornej inwestycji za względu na brak możliwości zgromadzenia większości dokumentacji niezbędnej do dokonania przedmiotowej weryfikacji merytoryczne zarzuty podnoszone przez S.S. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał za niemające wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wymienioną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]sierpnia 2012 r. wniósł S. S. W uzasadnieniu skargi powielił argumentację, którą przedstawił w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga S. S. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2012 r. jak i poprzedzająca ją decyzja Wojewody [...]z dnia [...] czerwca 2012 r., znak: [...]odmawiająca stwierdzenia, nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] września 1970 r., znak: [...]udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego [...]na nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] oraz na wykonanie robót przygotowawczych, nie naruszają prawa. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona. Wskazać należy, iż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2012 r. jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji - przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Aby stwierdzić nieważność badanej decyzji organ zobowiązany jest bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Sąd zauważa, iż rację ma Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego twierdząc, że rozstrzygnięcie sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji będącej w obrocie prawnym powinno nastąpić na podstawie wyników czynności dowodowych przeprowadzonych w toku postępowania nieważnościowego. Stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, jak też odmowy stwierdzenia decyzji należy dokonać poprzez merytoryczną ocenę, czy przyczyny nieważności decyzji rzeczywiście miały miejsce. W przypadku pozwolenia budowlanego do takiej oceny niezbędne jest natomiast ustalenie dokładnej treści samej decyzji, jak również rozwiązań projektowych zawartych w zatwierdzonym nią projekcie budowlanym. Zauważyć trzeba, iż w niniejszym postępowaniu, organ wojewódzki, mając na uwadze wskazania zawarte w decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r., przeprowadził szereg czynności mające na celu odtworzenie akt sprawy zakończonej decyzją Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...]września 1970 r., znak: [...]. I tak Wojewoda [...]ustalił, że M. Cz. i U. Cz. są właścicielkami działki inwestycyjnej - obecnie nr ew. [...] (KW nr [...]Ponadto, organ wojewódzki pismami z dnia [...] września 2012 r., znak: [...]wezwał strony postępowania nieważnościowego do udziału w prowadzonym postępowaniu w sprawie odtworzenia części administracyjnych akt sprawy zakończonej decyzją Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] września 1970 r., poprzez przedłożenie wszystkich posiadanych dokumentów, dotyczących przedmiotowej sprawy, a w przypadku braku ich posiadania do złożenia pisemnego oświadczenia w tej kwestii jak również oświadczenia informującego: o projektowanej odległości kwestionowanego budynku od granicy z działką skarżącego nr ew. [...], o tym czy w elewacji (planowanego budynku) zwróconej w stronę nieruchomości odwołującego się projekt budowlany przewidywał realizację otworów okiennych i drzwiowych oraz o podaniu danych osobowych projektantów planu sytuacyjnego spornej inwestycji. Jednocześnie organ wojewódzki pismem z dnia [...] września 2012 r., znak: [...]wystąpił do [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego, Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] oraz Starosty [...] o przesłanie całości posiadanej dokumentacji i posiadanych informacji, dotyczących decyzji udzielającej pozwolenia na budowę spornej inwestycji. Z akt sprawy wynika, że uzyskano jedynie kopię decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...]września 1970 r., znak: [...]planu realizacyjnego spornej inwestycji, akta dotyczące wymiany stolarki okiennej i innych prac remontowych w kwestionowanym budynku. W dalszej części toczącego się przed Wojewodą [...]postępowania ustalono, że projektanci kwestionowanego budynku nie żyją co zostało potwierdzone skróconymi odpisami aktu zgonu: z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] (A. A.), z dnia [...] lutego 2012r., nr [...] (Cz. L.) oraz z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] (M. K.). Zdaniem Sądu zasadnie przyjął Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, że materiał dowodowy - pomimo działań podjętych w celu jego uzupełnienia - jest niewystarczający dla dokonania kompletnej oceny prawidłowości decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...]września 1970 r. Sąd stwierdza, że jedynie w oparciu o kopię decyzji o pozwoleniu na budowę i planu sytuacyjnego nie ma możliwości zbadania czy dane rozstrzygnięcie jest obarczone, jakąkolwiek z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. W szczególności brak jest możliwości weryfikacji decyzji udzielającej pozwolenia na budowę spornej inwestycji z punktu widzenia zgodności z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania, zwłaszcza z przepisami ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. Prawo budowlane oraz z aktami wykonawczyni, w tym z rozporządzeniem Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 11 czerwca 1966 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego. Sąd podkreśla ponownie, że stwierdzenie nieważności decyzji może mieć miejsce tylko w razie niewątpliwego zaistnienia co najmniej jednej z przesłanek nieważnościowych określonym przepisem art. 156 § 1 k.p.a. Jeśli natomiast organ nadzorczy nie ustali, iż kontrolowana decyzja jest obarczona kwalifikowaną wadliwością (art. 156 § 1 k.p.a.), zobowiązany jest do wydania decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności. Rozstrzygnięcie sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji będącej w obrocie prawnym powinno nastąpić na podstawie wyników czynności dowodowych przeprowadzonych w toku postępowania nieważnościowego. Stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, jak też odmowy stwierdzenia decyzji należy dokonać poprzez merytoryczną ocenę, czy przyczyny nieważności decyzji rzeczywiście miały miejsce. W przypadku pozwolenia budowlanego do takiej oceny niezbędne jest natomiast ustalenie dokładnej treści samej decyzji, jak również rozwiązań projektowych zawartych w zatwierdzonym nią projekcie budowlanym. Dopiero tak przeprowadzona weryfikacja pozwala na stwierdzenie czy kontrolowana w trybie nadzoru budowlanego decyzja rażąco narusza przepisy prawa. Rażące naruszenie prawa występuje w przypadku naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. O rażącym naruszeniu prawa można mówić w razie oczywistego naruszenia prawa, to jest takiego, gdy dane rozstrzygnięcie stoi w oczywistej sprzeczności z jasno sformułowanym przepisem prawa, to jest takim, który nie wymaga dalszych wyjaśnień. Skład orzekający w sprawie niniejszej podziela poglądy wyrażone w wyrokach NSA z dnia 4 grudnia 1986 r (sygn. akt IV SA 716/86), że: "Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa zachodzi wówczas gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją", z 29 czerwca 1987 r. (sygn. akt II SA 2145/86), że "cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Nie chodzi tu bowiem o wykładnię prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny", a także w wyroku z 21 października 1992 r. (sygn. akt V SA.86/92,publ. NSA 1993 r., nr 1, poz. 23), w którym Sąd wyraził pogląd iż: "rażące naruszenie prawa w rozumieniu art.156. § 1 pkt 2 kpa. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywiste sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa". Trafnie wskazuje Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, iż w przedmiotowym postępowaniu nieważnościowym organ wojewódzki przeprowadził obszerne postępowanie wyjaśniające mające na celu odtworzenie dokumentacji projektowej zatwierdzonej kontrolowanym pozwoleniem na budowę. Organ pierwszej instancji zwracał się do stron postępowania, jak również do organów administracji publicznej, celem pozyskania brakujących akt lub choćby informacji o miejscu, w którym mogłyby się one znajdować. Materiał dowodowy zgromadzony w toku ww. postępowania wyjaśniającego nie dawał jednak podstaw do uznania, iż decyzja Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...]września1970 r., znak: [...]; dotknięta jest choćby jedną z przesłanek nieważnościowych, o których stanowi art. 156 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu zasadnie także zauważa Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, że pomimo braku większości akt, dotyczących pozwolenia na budowę spornej inwestycji z posiadanych przez organ odwoławczy kopii decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] września 1970 r., znak: [...] oraz planu sytuacyjnego wynika, iż kwestionowany budynek spełnia wymagania zawarte w przepisie § 20 ust. 3 warunków technicznych, zgodnie z którym odległość wolno stojącego budynku zwróconego do sąsiedniego budynku ścianą przeciw pożarową, nie może być mniejsza niż 3m. Planowany budynek - który niewątpliwie jest budynkiem wolnostojącym - zaprojektowany został o odległości 3m od najbliżej usytuowanego budynku zlokalizowanego na działce nr ew. [...]obecnie stanowiącej własność S. S.. Wprawdzie z akt sprawy wynika, że w chwili obecnej w projektowanym budynku w ścianie (południowej) zwróconej w stronę budynku skarżącego znajdują się otwory okienne (rys nr 1/1 z projektu wymiany stolarki okiennej budynku stanowiącego przedmiot inwestycyjny), to jednak z uwagi na brak projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją z dnia [...] wrzesnia1970 r., znak: [...]; nie można stwierdzić, że zostały one zaplanowane w pierwotnym projekcie budowlanym czy powstały one w następstwie wykonywania innych robót budowlanych w tym budynku. W związku z powyższym nie ma pewności czy w chwili wydawania weryfikowanego pozwolenia na budowę naruszony został § 20 ust. 3 warunków technicznych. Natomiast stwierdzenie nieważności dopuszczalne jest wyłącznie w sytuacjach, w których kwalifikowana wadliwość kontrolowanej decyzji jest jednoznaczna oraz zostanie wykazana ponad wszelką wątpliwość. Wobec powyższych ustaleń, dotyczących braku możliwości oceny w postępowaniu nieważnościowym decyzji o pozwoleniu na budowę spornej inwestycji za względu na brak możliwości zgromadzenia większości dokumentacji niezbędnej do dokonania przedmiotowej weryfikacji prawidłowo Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że należało odmówić stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] września 1970 r., znak: [...]. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł w wyroku w trybie art. 151 p.p.s.a.