VII SA/Wa 2670/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi S. S. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2012 r. znak: [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej. I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego S. S. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. - ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) - sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w wydanej w dniu [...] kwietnia 2012 r. decyzji poprzez wykreślenie: - w wierszu drugim słowa: "DECYZJA"; i wpisanie w to miejsce słowa: "POSTANOWIENIE", - w orzeczeniu słów: "utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję", i wpisanie w to miejsce słów: "utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie", - w ostatnim zdaniu uzasadnienia, słów: "Niniejsza decyzja jest ostateczna", i wpisanie w to miejsce słów: "Niniejsze postanowienie jest ostateczne". Organ wyjaśnił, iż Prezydent Miasta [...] postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Następnie, Wojewoda [...] sporządzając rozstrzygnięcie popełnił oczywistą omyłkę polegającą na podaniu niewłaściwej nazwy orzeczenia - w miejsce decyzji, powinno być - postanowienie. Omyłka organu powstała na skutek niepełnego naniesienia zmian w innym dokumencie elektronicznym. Sprostowanie to nie prowadzi do zmiany merytorycznej orzeczenia. Uwzględniając oczywistość, iż błąd miał charakter niefortunnej omyłki, organ orzekł o sprostowaniu. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. po rozpatrzeniu zażalenia S. S. - utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Wskazał, że sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. podlegają wyłącznie błędy i omyłki nieistotne. Podstawą klasyfikacji wadliwości aktu administracyjnego jest wpływ wad na treść aktu. Organu wojewódzki postąpił prawidłowo prostując ww. akt. Wojewoda [...] jako organ II instancji, właściwy do rozpatrzenia środka zaskarżenia stosownie do art. 138 w zw. z art. 144 k.p.a., winien wydać rozstrzygnięcie w formie postanowienia, a nie decyzji. Zgodnie z art. 149 § 3 k.p.a., odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia. W ocenie organu, omyłka polegająca na wskazaniu nieprawidłowej formy rozstrzygnięcia, przy zachowaniu przepisów postępowania, z uwagi na jej oczywisty charakter, może być sprostowana w trybie art. 113 k.p.a. Skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2012 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. S. wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie prawa procesowego tj. art. 113 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, które miało istotny wpływ na wynik postępowania. W ocenie skarżącego wbrew stanowisku organu administracji publicznej nie można przyjąć, iż błędne oznaczenie formy prawnej rozstrzygnięcia może zostać uznane za wadę nieistotną, którą można usunąć w wyniku sprostowania. Jak jednoznacznie przyjęto w doktrynie i orzecznictwie nie ma charakteru wady nieistotnej takie uchybienie, którego dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. Wojewoda [...] jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia wskazał m.in. art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. oraz art. 81 ust. 1 pkt. 2 Prawa Budowlanego, które odnoszą się do wydania decyzji, a nie postanowienia. Świadczy to niewątpliwie o tym, iż organ dokonał błędnej kwalifikacji prawnej stanu faktycznego i nieprawidłowo zastosował przywołane wyżej przepisy. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Złożona skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie organu, prostujące oczywistą omyłkę pisarską, wydane o oparciu o art. 113 §1 k.p.a. Zgodnie z treścią powołanego przepisu organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Uregulowana w wyżej wymienionym przepisie instytucja sprostowania zawartych w decyzjach oczywistych omyłek służy przywróceniu rzeczywistej woli organu, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą tego organu, a jej wyrażeniem na piśmie. Sąd nie podzielił stanowiska organu, iż zaistniały błąd można było usunąć stosując tryb sprostowania określony w art. 113 § 1 k.p.a. Organ sprostował omyłkę w wydanej w dniu [...] kwietnia 2012r., decyzji poprzez wykreślenie słowa: "decyzja" i wpisanie w to miejsce słowa: "postanowienie"; w orzeczeniu słów: "utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję", i wpisanie w to miejsce słów: "utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie" oraz poprzez wykreślenie w ostatnim zdaniu uzasadnienia, słów: "Niniejsza decyzja jest ostateczna", i wpisanie w słów: "Niniejsze postanowienie jest ostateczne". Należy podkreślić, iż organ administracji publicznej wydaje postanowienia w sytuacjach przewidzianych w kodeksie. Podstawowa i zasadnicza różnica między decyzją a postanowieniem polega na tym, że decyzja rozstrzyga sprawę administracyjną, co do jej istoty i kończy zarazem sprawę w danej instancji lub nie rozstrzygając sprawy, co do jej istoty, kończy postępowanie administracyjne (decyzja o umorzeniu postępowania), natomiast postanowienie nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty, lecz rozstrzyga kwestie proceduralne związane z tokiem postępowania administracyjnego. W piśmiennictwie przyjmuje się, że decyzja jest aktem stosowania materialnego prawa administracyjnego, zaś postanowienie jest aktem stosowania norm procesowych; decyzja administracyjna załatwia sprawę administracyjną w rozumieniu art. 1 pkt 1, natomiast postanowienie - sprawę procesową ewentualnie proceduralną (W. Dawidowicz, Zarys procesu, 1989, s. 62). Biorąc powyższe pod uwagę nadanie orzeczeniu właściwej formy prawnej nie jest dowolne i w przypadku jej złego określenia nie może być przez organ w swobodny sposób prostowane. Podkreślić należy, iż przedmiotem sprostowania w trybie określonym w komentowanym przepisie są "błędy pisarskie i rachunkowe" oraz "inne oczywiste omyłki". W orzecznictwie sądowym pojęciom tym nadaje się następujące znaczenia: błąd rachunkowy oznacza omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, np. dodawania lub dzielenia, a błąd pisarki - widoczne, wbrew zamierzeniu władzy, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylną pisownię albo widocznie nie zamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Sprostowanie nie może wykraczać poza granice określone powyższym przepisem, a przyjęta w nim klasyfikacja wadliwości jest wyczerpująca. Niedopuszczalne jest sprostowanie decyzji, które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy. W orzecznictwie sądowym poza sporem pozostaje stanowisko, że w postępowaniu o sprostowanie w trybie wymienionego przepisu nie mogą być rozpatrywane kwestie merytoryczne będące przedmiotem decyzji, a więc nie mogą być przedmiotem tego postępowania mylne ustalenia faktyczne lub błędne zastosowanie przepisów prawa. Nie podlegają zatem sprostowaniu w omawianym trybie błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 23 kwietnia 2001 r., II SA/863/00, LEX nr 77522; 24 września 1988 r." I SA 152/97, 24 września 1999 r" IV SA 1184/97, 1.07. 1999 r" IV SA 1067/97 niepubl.). Kierując się powyższą argumentacja, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152, art. 200 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm