I OSK 1476/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Wiesław Morys Sędzia del. WSA Olga Żurawska - Matusiak Protokolant st. asystent sędziego Małgorzata Penda po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 stycznia 2013 r. sygn. akt III SA/Kr 628/12 w sprawie ze skargi K.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 628/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w sprawie ze skargi K.D., uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, a także zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 457 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. Starosta Nowosądecki skierował K.D. na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.). Jako powód skierowania na badania lekarskie wskazano fakt otrzymania od [...] lekarza [...] informacji o stwierdzeniu okoliczności mogących stanowić istotną przeszkodę do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie, zarzucając jej rażące naruszenie art. 10 K.p.a., art. 107 § 1 K.p.a. oraz art. 3 K.p.a. Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy w pełni podzielił stanowisko organu pierwszej instancji. Odnosząc się do zarzutu braku wskazania jaka istotna przeszkoda w kierowaniu pojazdami zachodzi u skarżącego stwierdzono, że dane dotyczące stanu zdrowia nie podlegają ujawnieniu w toku postępowania administracyjnego, dlatego lekarz [...] uprawniony jest jedynie do zawiadomienia organu właściwego o zastrzeżeniach w stanie zdrowia kierowcy, bez wskazania przyczyn. Zdaniem organu zawiadomienie takie stanowi uzasadnioną podstawę do wydania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie. Organ odwoławczy powołał się na treść § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2 poz. 15). Na powyższą decyzję K.D. wniósł skargę. Zakwestionowanej decyzji zarzucił: - naruszenie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż samo uzyskanie informacji o zastrzeżeniach w stanie zdrowia osoby stanowi podstawę do podjęcia decyzji o skierowaniu na badania lekarskie, - naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niepodjęcie żadnych czynności zmierzających do uprawdopodobnienia istnienia przeciwwskazań do kierowania pojazdami, a więc do dokładnego ustalenia stanu faktycznego, - rażące naruszenie przepisów prawa, w szczególności art. 10 i art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił, że organ pierwszej instancji uniemożliwił mu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów, nie zawiadomiono go także o takim prawie przed wydaniem zaskarżonych decyzji. Podniesiono też, że decyzja organu pierwszej instancji nie zawiera uzasadnienia faktycznego ze wskazaniem dowodów, na których organ oparł swoje rozstrzygnięcie. Skarżący zarzucił, że w decyzjach obu instancji nie wskazano jaka istotna przeszkoda w prowadzeniu pojazdów mechanicznych zachodzi w jego przypadku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że wniesiona skarga zasługiwała na uwzględnienie. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowi art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Przepis ten należy interpretować w powiązaniu z treścią rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, w którym to rozporządzeniu wskazano przesłanki uzasadniające wydania takiej decyzji. Osobie, o której mowa w art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, decyzję o skierowaniu na badania lekarskie wydaje starosta, w przypadku otrzymania wniosku od egzaminatora, wniosku od organu kontroli albo zawiadomienia powiatowego lub wojewódzkiego zespołu do spraw orzekania o stopniu niepełnosprawności (§ 2 ust. 4 pkt 1-3 cyt. rozporządzenia). Zatem wezwanie kierującego pojazdem do poddania się sprawdzeniu stanu zdrowia jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy nasuną się zastrzeżenia co do jego stanu zdrowia. Oznacza to, że nie wystarczą same wątpliwości, iż kierujący może być w takim stanie i tym samym nie gwarantuje on bezpiecznego prowadzenia pojazdu. Okoliczności ustalone przez organ muszą bowiem z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazywać, że w stosunku do kierującego mogą występować przeciwwskazania zdrowotne co do jego dalszego udziału w ruchu w takim charakterze. Stanowi o tym § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, zgodnie z którym starosta może skierować na badanie lekarskie jedynie taką osobę, co do której powziął wiarygodną informację o zastrzeżeniach o jej stanie zdrowia, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. Następnie Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie na istnienie takich zastrzeżeń co do stanu zdrowia skarżącego wskazywał lekarz [...] w piśmie z dnia 3 czerwca 2011 r., podnosząc jedynie, iż względem skarżącego istnieją okoliczności mogące stanowić istotną przeszkodę do prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu publicznym. Informacja ta stanowiła wyłączną podstawę wydania decyzji o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie. W ocenie Sądu, informacja lekarza [...] nie zawierała wystarczających danych na poparcie zgłoszonych przez niego zastrzeżeń co do stanu zdrowia skarżącego, w kontekście dopuszczalności posiadania przez niego uprawnień do kierowania pojazdami, aby wyłącznie na podstawie tego wniosku skierować skarżącego na kontrolne badania lekarskie. Lekarz [...] nie powołał się w swym stwierdzeniu na żadne okoliczności lub dokumenty uprawdopodobniające istnienie uzasadnionych zastrzeżeń co do możliwości kierowania przez skarżącego pojazdami. W konsekwencji, w ramach przysługujących organom administracji uprawnień, konieczne było przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego co do istnienia okoliczności uzasadniających złożenie takiego wniosku przez lekarza [...]. Reasumując Sąd stwierdził, że organy administracji publicznej rozpatrujące przedmiotową sprawę nie dokonały wyczerpującej i wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego, zwłaszcza co do znaczenia wniosku lekarza [...] jako dowodu w sprawie. Stanowiło to naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodatkowo, jak słusznie podniósł skarżący w sprawie doszło również do naruszenia art. 10 K.p.a., albowiem organy obu instancji przed wydaniem rozstrzygnięć nie umożliwiły skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie materiałów i dowodów. Nadto Sąd podkreślił, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ pierwszej instancji powinien uwzględnić przedstawione wyżej stanowisko Sądu, działając jednocześnie w poszanowaniu zasad postępowania administracyjnego określonych w K.p.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiodło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N., zaskarżając przedmiotowe orzeczenie w całości. Wyrokowi temu zarzucono: I. naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1. art. 133 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", poprzez uchybienie obowiązkowi oparcia wyroku na podstawie stanu faktycznego wynikającego z akt sprawy i oparciu rozstrzygnięcia na: a/ przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku bezpodstawnej tezie, iż organy nie dokonały wyczerpującej i wszechstronnej oceny materiału dowodowego zwłaszcza co do znaczenia wniosku lekarza [...] jako dowodu w sprawie, co miało naruszyć przepisy art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – podczas gdy podstawą orzekania w niniejszej sprawie była informacja od [...] Lekarza [...] o zastrzeżeniach w stanie zdrowia skarżącego mogących powodować u niego niezdolność do prowadzenia pojazdów, którą organy oceniły jako wiarygodną, albowiem pochodziła od organu uprawnionego do badania zdrowia skarżącego i tym samym dająca podstawę do skierowania na badania lekarskie, które pozwoliłyby tę kwestię wyjaśnić, b/ przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku bezpodstawnej tezie, iż organy naruszyły przepis art. 10 K.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy - podczas gdy organ pierwszej instancji w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania poinformował stronę o możliwości składania wyjaśnień w sprawie, zaś organ odwoławczy wprawdzie takiej informacji stronie nie przekazał, jednakże nie mogło to mieć wpływu na rozstrzygnięcie z uwagi na fakt, iż organ ten nie zgromadził żadnych nowych dowodów ponad to, co zostało ustalone w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, 2. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niezamieszczenie w zaskarżonym wyroku konkretnych wskazań co do dalszego postępowania, II. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy polegające na: 1. naruszeniu art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym w zw. z § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że informacja pochodząca od lekarza [...] o stwierdzonych podczas badania lekarskiego okolicznościach nie stanowi wystarczającej podstawy do skierowania na badania lekarskie, a organy po otrzymaniu takiej informacji powinny przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu jej dodatkowego uwiarygodniania. Wskazując na powyższe organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu zawarto argumenty na poparcie ww. zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się zaistnienia enumeratywnie wymienionych w § 2 tego przepisu przesłanek nieważności, zatem przedmiotową skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w jej treści zarzutami. Zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Odnosząc się do przedstawionych w skardze kasacyjnej zarzutów wyjaśnić należy, iż stosownie do treści art. 133 § 1 P.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Z istoty sądowej kontroli organów administracji wynika, że sąd orzeka wedle stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu lub podjęcia zaskarżonej czynności, a wynikającego z akt sprawy. Ma zatem obowiązek ocenić, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy jest pełny, został prawidłowo zebrany i jest wystarczający do ustalenia stanu faktycznego, jaki stan faktyczny sprawy wynika z akt sprawy i czy w świetle istniejącego wówczas stanu prawnego podjęte przez organ rozstrzygnięcie sprawy jest zgodne z obowiązującym prawem. Takiej prawidłowej oceny na podstawie akt sprawy dokonał w tej sprawie Sąd pierwszej instancji. Trafnie uznano w tym postępowaniu, iż przedstawiony materiał dowodowy był niewystarczający do tego by orzec o skierowaniu strony na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy. Właściwie zatem zastosowano konstrukcję prawną z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Norma ta stanowi, iż Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. nie pozostawia w zasadzie wątpliwości co do tego, że obejmuje on wyłącznie przypadki, w których gdyby nie naruszono przepisów proceduralnych, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Jak trafnie twierdzi się w doktrynie, w tej kategorii podstawy uchylenia decyzji i postanowienia mieści się brak należytej staranności wykazanej przez organ administracji publicznej w prowadzeniu sprawy, a wyrażający się w rozstrzygnięciu o niej bez pełnej znajomości stanu faktycznego oraz materiału dowodowego występującego w sprawie (por. Tadeusz Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2000, str. 305-306). Stąd też regułą jest, że uchylenie decyzji lub postanowienia w oparciu o powołany przepis następuje wtedy, gdy naruszono kilka przepisów procesowych, a uchybienie im mogło w sposób istotny oddziaływać na treść decyzji lub postanowienia. W tej sprawie takie naruszenie niewątpliwie zaistniało, a związane jest ono z obrazą przez organy administracji art. 7, 77 § 1, 80 i 107 K.p.a., a więc w szczególności przepisów zobowiązujących organy do podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego. W tej sprawie skierowano K.D. na badanie lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy na podstawie pisma [...] Lekarza [...] Oddział w [...]. informującego o stwierdzeniu u ww. okoliczności mogących stanowić istotną przeszkodę do prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu publicznym. Wyłącznie ta krótka informacja (bez jakichkolwiek materiałów dodatkowych) stanowiła podstawę wydania decyzji przez Starostę Nowosądeckiego na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Decyzję tę, bez uzupełnienia materiału dowodowego, utrzymano w mocy w ramach postępowania odwoławczego. Nie budzi jakichkolwiek wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, iż lekarz [...] nie powołał się w swym stwierdzeniu na żadne okoliczności lub dokumenty uprawdopodobniające istnienie uzasadnionych zastrzeżeń co do możliwości kierowania przez stronę pojazdami a tym samym nie było możliwe, wyłącznie na podstawie tego wniosku, skierować K.D. na kontrolne badania lekarskie. Organy administracji po otrzymaniu przedmiotowej informacji zobowiązane były, w ramach przysługujących im uprawnień i kompetencji, przeprowadzić właściwe postępowanie wyjaśniające co do możliwości kierowania przez stronę pojazdami. A tego, jak zasadnie uznano to w zaskarżonym wyroku, nie uczyniono. Tym samym więc prawidłowo konkludowano w tej sprawie, iż naruszone zostały zasady i przepisy proceduralne zobowiązujące organy do przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i przedstawienia wyników postępowania w uzasadnieniu decyzji, w której należy odnieść się do wniosków i twierdzeń stron postępowania, tj. art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 K.p.a. Stanowisko to jest prawidłowe i w pełni uzasadnia zastosowanie konstrukcji z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Organy administracji publicznej rozpatrujące przedmiotową sprawę nie dokonały wyczerpującej i wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego, zwłaszcza co do znaczenia wniosku [...] Lekarza [...], jako dowodu w sprawie. Co najmniej przedwczesne jest stanowisko organów uznające prawidłowość oceny w tym zakresie. Trafnie zatem przyjęto przed Sądem pierwszej instancji, że istota sprawy nie została w pełni wyjaśniona. Należy także uznać, iż podniesiony zarzut naruszeniu art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym w zw. z § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że informacja pochodząca od lekarza [...] o stwierdzonych podczas badania lekarskiego okolicznościach nie stanowi wystarczającej podstawy do skierowania na badania lekarskie, a organy po otrzymaniu takiej informacji powinny przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu jej dodatkowego uwiarygodnienia nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do normy art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Posługując się regułami wykładni systemowej oraz celowościowej przyjąć należy, że art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym odnoszący się do możliwości wezwania kierującego, posiadającego uprawnienia do prowadzenia pojazdów mechanicznych, do poddania się specjalistycznym badaniom lekarskim w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, w przypadku powzięcia przez organ umotywowanych zastrzeżeń, co do stanu jego zdrowia. Zatem wezwanie kierującego pojazdem do poddania się sprawdzeniu stanu zdrowia jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy nasuną się zastrzeżenia co do jego stanu zdrowia. Oznacza to, że nie wystarczą zatem same wątpliwości, iż kierujący może być w takim stanie i tym samym nie gwarantuje on bezpiecznego prowadzenia pojazdu. Okoliczności ustalone przez organ muszą bowiem z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazywać, że w stosunku do kierującego mogą występować przeciwwskazania zdrowotne co do jego dalszego udziału w ruchu w takim charakterze. Stanowi o tym powołany w skardze kasacyjnej § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2004 r. Nr 2, poz. 15 ze zm.), zgodnie z którym starosta może skierować na badanie lekarskie jedynie taką osobę, co do której powziął wiarygodną informację o zastrzeżeniach o jej stanie zdrowia, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. W tym kontekście należy wskazać, że organy administracji nie są wyłączone od dodatkowego badania, czy uzyskana informacja o zastrzeżeniach w stanie zdrowia osoby kierującej pojazdem jest wystarczająco umotywowana do powzięcia takich wątpliwości - por. wyrok NSA z dnia 6 sierpnia 2009 r., sygn. akt I OSK 1074/08, publikowany na stronie internetowej: orzeczenia nsa.gov.pl. Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż pismo [...] Lekarza [...] informujące, że u strony stwierdzono okoliczności mogące stanowić istotną przeszkodę do prowadzenia pojazdów mechanicznych, nie wskazywało z czym należy te okoliczności wiązać. Akta administracyjne sprawy ograniczone zostały jedynie do samego wniosku lekarza [...] o wszczęcie postępowania w przedmiocie skierowania strony na kontrolne badania lekarskie. Wniosek ten obligował zatem organ administracji do wszczęcia takiego postępowania, ale nie był wystarczający do merytorycznego załatwienia sprawy bez wyjaśnienia okoliczności wskazujących na nasuwające się zastrzeżenia co do stanu zdrowia strony. Należy raz jeszcze wyraźnie podkreślić w tej sprawie, że wniosek [...] Lekarza [...] nie zawierał nie tylko wystarczających, lecz jakichkolwiek danych na poparcie zgłoszonych zastrzeżeń co do stanu zdrowia w kontekście dopuszczalności posiadania przez skarżącego uprawnień do kierowania pojazdami. Przypuszczenie wyrażone we wniosku [...] Lekarza [...], iż mogą istnieć przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami są nic niemówiącym ogólnikiem i w żadnej mierze nie zasługują na miano uzasadnienia wniosku potwierdzającego zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Nie jest też do zaakceptowania pogląd Kolegium, że informację lekarza [...] należy uznać za wiarygodną, szczególnie jeśli zważyć, iż informacja ta nie zawiera nawet wskazania jakie ewentualnie schorzenia lub wady zdrowia stanowią podstawę faktyczną tak sformułowanego wniosku. Informacja ta nie posiada nawet wskazania symbolu choroby. Nie można oczywiście wykluczyć, że stan zdrowia skarżącego uniemożliwia prowadzenie pojazdów. Jednakże wątpliwość taka musi być jednoznacznie wyjaśniona, a jej podstawa wskazana w decyzji nakładającej obowiązek poddania się badaniom. Należy wyraźnie zaakcentować pogląd, iż w takiej sprawie nie wystarczają same wątpliwości, iż kierujący ze względu na stan zdrowia nie gwarantuje bezpiecznego prowadzenia pojazdu. Okoliczności ustalone przez organ muszą bowiem z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazywać, że w stosunku do kierującego mogą występować przeciwwskazania zdrowotne co do jego dalszego udziału w ruchu w takim charakterze. Tego, co już wyżej zaznaczono, nie uczyniono w tej sprawie. Dlatego też zasadnie uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji nakazując ponowne przeprowadzenie postępowania rozpoznawczego. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej nie można skutecznie zarzucić Sądowi pierwszej instancji naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. odnoszącego się do konstrukcji uzasadnienia. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom przywołanej wyżej normy. Uzasadnienie to wskazuje na przesłanki podjętego rozstrzygnięcia w sprawie, precyzując przesłanki zastosowania konstrukcji prawnej z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Z uzasadnienia tego także wynikają wskazania co do dalszego postępowania organu administracji. Postępowanie dowodowe winno być uzupełnione o materiały pozyskane w szczególności od [...] Lekarza [...] pozwalające przede wszystkim na zidentyfikowanie jednostki chorobowej, która powoduje przedmiotowe przeciwwskazanie, jak też związane z tym dalsze dowody wskazujące z dużą dozą prawdopodobieństwa, że w stosunku do kierującego mogą występować przeciwwskazania zdrowotne co do jego dalszego udziału w ruchu drogowym, a więc powodujące niezdolność do prowadzenia pojazdów. Nie można podzielić jedynie poglądu Sądu pierwszej instancji co do naruszenia w sprawie przez organy obu instancji art. 10 K.p.a., które to uchybienie mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Formalnie organy te przed wydaniem decyzji nie umożliwiły stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań, lecz zaznaczyć należy, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jednolicie przyjmuje się, że aby zarzut naruszenia art. 10 K.p.a. odniósł zamierzony skutek, strona zobowiązana jest wykazać, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05). Skarżący przed sądem pierwszej instancji zobligowany był zatem wykazać, że pozbawienie go uprawienia wynikającego z powołanego artykułu skutkowało niewyjaśnieniem i nieuwzględnieniem przez organ pierwszej instancji istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności. K.D. tymczasem takich okoliczności nie wskazał, ograniczając się wyłącznie do wytknięcia organowi, iż dopuścił się naruszenia powołanego przepisu. Zatem trafnie skarżące kasacyjnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. podnosi w złożonej skardze kasacyjnej, że przywołane naruszenie procedury nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia. Niemniej jednaj pozostałe naruszenia procedury administracyjnej ujawnione w tym postepowaniu w pełni uzasadniały wydanie zaskarżonego wyroku. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 P.p.s.a., przedmiotową skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw należało oddalić.