II SA/Bd 1087/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Protokolant Maciej Hoffman po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta G., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, w oparciu m.in. o art. 115a ust. 1 i 5 oraz art. 115 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm., dalej powoływanej jako p.o.ś.), określił dla spółki Ch. w G. dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku tj. tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego: LAeq D - 55 dB, i LAeq N - 45 dB, oraz ustalił sposób i częstotliwość prowadzenia pomiarów hałasu w środowisku wskazując, że winnym być one wykonane raz na dwa lata z uwzględnieniem specyfiki pracy źródeł hałasu, zgodnie z metodyką referencyjną prowadzenia okresowych pomiarów hałasu (z wyjątkiem hałasu impulsowego) określoną w stosownym rozporządzeniu, że układ wyników okresowych pomiarów hałasu w środowisku winien być zgodny z załącznikiem określonym w stosownym rozporządzeniu i że wyniki należy przedłożyć w Urzędzie Miejskim w G., Wydział Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska, każdorazowo w terminie 1 miesiąca po zakończeniu pomiarów. Od powyższej decyzji ww. Spółka wniosła odwołanie, w którym domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, zarzuciła decyzji Prezydenta Miasta G. naruszenie: - art. 40 § 2, 77 § 1, art. 78 § 1, art. 79 § 1 I 2, art. 80, art. 81, art. 84 § 1 i art. 85 § 1 w zw. z art. 7, art. 10 § 1, art. 11 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej powoływanej też jako kpa); - art. 115a ust. 1 i 3, art. 115 oraz art. 114 ust. 2 i 3 p.o.ś; - § 10, § 11 ust. 2 oraz zasad metodyki referencyjnej przewidzianych w załączniku nr 6 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz.U. Nr 206, poz. 1291). Po rozpatrzeniu odwołania Spółki Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. (SKO) decyzja z dnia [...] nr [...], w oparciu o art. 138 § 2 kpa orzekło o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że zaskarżona decyzja z dnia [...] została wydana po ponownym rozpatrzeniu sprawy na skutek uchylenia przez SKO poprzedniego rozstrzygnięcia organu I instancji z uwagi na potrzebę bezspornego ustalenia, czy emisja hałasu generowana jest przez Spółkę czy sąsiednie zakłady, wyjaśnienia różnic w pomiarach dokonanych przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (WIOŚ) i na zlecenie Spółki oraz odniesienia się do zarzutów Spółki wykonania pomiarów poziomu hałasu niezgodnie z zasadami metodyki referencyjnej dotyczącymi pomiarów tła akustycznego. Wskazał, że w ponownie prowadzonym postępowaniu organ I instancji wystąpił do WIOŚ o zajęcie stanowiska w spornych kwestiach, który to udzielił wyjaśnień w piśmie z dnia [...]. Pismem z dnia [...] zawiadomił pełnomocnika Spółki o możliwości zapoznania się z wyjaśnieniami WIOŚ, a w dniu [...] udostępnione zostały Głównemu Inżynierowi Spółki kserokopie pism WIOŚ z dnia [...], [...] i [...] oraz do wglądu mapa sytuacyjna z naniesionymi zakładami pracy. W dniu [...] doręczono zaskarżoną decyzję bezpośrednio Spółce z pominięciem ustanowionego w sprawie pełnomocnika i tego samego dnia do Urzędu Miasta w G. wpłynęło pismo pełnomocnika z dnia [...] nawiązujące do wyjaśnień udzielonych przez WIOŚ. Zdaniem organu odwoławczego przebieg i czynności podjęte przez organ I instancji w ponownie przeprowadzonym postępowaniu w sprawie, wskazują, że na uwzględnienie zasługują zarzuty odwołania dotyczące naruszenia procedury postępowania gdyż decyzja organ I instancji została skierowana bezpośrednio do strony, a nie do ustanowionego w sprawie pełnomocnika Spółki (naruszenie art. 40 § 2 kpa), został pominięty tryb powiadomienia pełnomocnika Spółki o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem decyzji (naruszenie art. 10 § 1 kpa), jako że nie spełnia wskazanych wymogów z art. 10 kpa okoliczność poinformowania pełnomocnika Spółki o możliwości zapoznania się z treścią wyjaśnień WIOŚ złożonych w piśmie z dnia [...], a ponadto naruszono w sprawie szereg reguł dotyczących prawidłowego przeprowadzenia postępowania dowodowego. W ramach tego ostatniego zarzutu SKO wskazując, że organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powielił treść poprzednio wydanej w sprawie decyzji oraz przytoczył wyjaśnienie WIOŚ zawarte w piśmie z dnia [...] (do którego zwrócił się organ I instancji celem wyjaśnienie kwestii wskazanych przez SKO w decyzji uchylającej poprzednio wydaną przez organ I instancji decyzję), podkreśliło że z ww. pisma WIOŚ wynika, iż organ kontroli nie dysponował argumentacją Spółki w zakresie zarzutów dotyczących przeprowadzenia przez WIOŚ pomiarów niezgodnie z zasadami metodyki referencyjnej i, że w związku z tym organ kontroli nie mógł ustosunkować się do zarzutów Spółki dotyczących wykonania przez WIOŚ pomiarów niezgodnie z zasadami metodyki referencyjnej, a także stwierdziło, że niewyjaśnienie tej spornej kwestii było jedną z przyczyn uchylenia poprzedniej decyzji organu I instancji z dnia [...], dlatego tez koniecznym było uzyskanie w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji wyjaśnień w tym zakresie. W konsekwencji SKO wskazało, że skoro powyższą kwestię należało w przedmiotowej sprawie wyjaśnić, gdyż spółka kwestionuje metodę pomiarów, a organ I instancji nieprawidłowo nie uczynił tego w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji z dnia [....], to tym samym w dalszym ciągu trudno jest ocenić wiarygodność przeprowadzonych pomiarów hałasu, tym bardziej, że sam organ kontrolny nie wypowiada się w tym zakresie. Ponadto SKO wskazało, że dla ustalenia dopuszczalnych norm hałasu oraz oceny czy normy te zostały w przedmiotowej sprawie przekroczone kluczowe znacznie ma prawidłowo ustalenie przeważającego rodzaju terenu w rozumieniu art. 114 ust. 2 w zw. z art. 115 p.o.ś. W sytuacji bowiem, gdy na danym terenie poza zakładem nie obowiązuje plan miejscowy, tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, wówczas oceny, czy teren ten należy do rodzajów terenów chronionych przed hałasem dokonuje się na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystania tego i sąsiedniego terenu, zaś gdy teren może być zaliczony do kilku rodzajów takich terenów chronionych przed hałasem, dla ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu należy określić przeważający rodzaj terenu. W przedmiotowej sprawie zaś ustalenie organu, że badany teren poza zakładem spółki jest terenem zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego i w związku z tym dla tego terenu dopuszczalne poziomy hałasu wynoszą 55dB (w dzień) i 45dB (w nocy), Spółka zakwestionowała twierdząc, że teren uznany za sąsiedni został zawężony do najbliższego sąsiedztwa przy ul. [...] i [....] oraz, że zabudowa mieszkalna powstała później niż kontrolowany zakład, a także że stanowi ona swoistą enklawę pośród terenów przeznaczonych do działalności produkcyjnej, składowania i magazynowania, co powinno rodzić konsekwencje przewidziane w art. 113 p.o.ś. Organ odwoławczy stwierdził również, że z uwagi na upływ czasu od kontroli przeprowadzonej w [...], w wyniku której ustalono, że badany teren poza zakładem spółki jest terenem zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego, dla którego dopuszczalne poziomy hałasu wynoszą 55dB i 45dB, należy w sprawie przeprowadzić także dowód uzupełniający w postaci ponownych pomiarów. Organ wskazał, że skoro dowodem, o którym mowa w art. 115a ust. 1 p.o.ś., mogą być wyłącznie pomiary dokonane przez WIOŚ, podmiot obowiązany do ich prowadzenia lub przez organ ochrony środowiska, to konsekwentnie dowód uzupełniający powinien być przeprowadzony także przez te podmioty. Na powyższą decyzję Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, zaskarżają ją w części obejmującej uzasadnienie kwestionowanej decyzji i wnosząc o jej uchylenie w tym zakresie. Spółka zarzuciła SKO naruszenie uzasadnieniem zaskarżonej decyzji przepisu art. 115a ust. 1 p.o.ś. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż w postępowaniu w przedmiocie określenia dopuszczalnych norm natężenia hałasu (dopuszczalnego poziomu hałasu) wyłącznym dowodem wystąpienia przekroczenia tych norm mogą być wyniki pomiarów własnych organu ochrony środowiska, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, a ponadto naruszenie art. 107 § 3 w zw. z art. 140 i art. 11 kpa poprzez nie ustosunkowanie się w uzasadnieniu decyzji do zarzutu Spółki przeprowadzenia oględzin terenu na który oddziałuje Spółka oraz terenów sąsiednich poza ramami postęp administracyjnego, z pominięciem Spółki i pozbawieniem jej prawa do uczestnictwa w tej czynności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z treści przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy nie dopatrzył się naruszeń prawa materialnego, czy też procesowego, skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności przedmiotowego rozstrzygnięcia, wobec czego skarga strony nie została uwzględniona. W kontrolowanej sprawie skarżąca zakwestionowała wyłącznie uzasadnienie zaskarżonej decyzji, podważając wyrażone w nim stanowisko organu odwoławczego, iż w postępowaniu w przedmiocie określenia dopuszczalnych norm natężenia hałasu jedynym dowodem wystąpienia przekroczenia tych norm mogą być wyniki pomiarów własnych organu ochrony środowiska, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia. Skarżąca zarzuciła także organowi nie ustosunkowanie się w uzasadnieniu decyzji do zarzutu odwołania przeprowadzenia oględzin terenu na który oddziałuje spółka oraz terenów sąsiednich poza ramami postępowania administracyjnego, z pominięciem spółki i pozbawieniem jej prawa do uczestnictwa w tej czynności. Biorąc pod uwagę zakres i przedmiot zaskarżenia decyzji SKO z dnia [...] wskazać należy, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się de facto do prawidłowej interpretacji przepisu art. 115a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, albowiem to właśnie ten przepis określa podstawy wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu oraz dowody, na których powinno być oparte stwierdzenie przekroczenia dopuszczalnych norm natężenia hałasu. I tak przepis ten stanowi, że w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu. W decyzji tej określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeq D i LAeq N w odniesieniu do rodzajów terenów, na które oddziałuje zakład, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 (art. 115a ust. 3 p.o.ś.), a ponadto mogą być w niej określone wymagania mające na celu nie przekraczanie poza zakładem dopuszczalnych poziomów hałasu, a w szczególności wymienione w pkt 1-4 (art. 115a ust. 4 p.o.ś.). Wielkości dopuszczalnego poziomu hałasu zostały określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2007 r. Nr 120, poz. 826), zgodnie z delegacją zawartą w art. 113 ust. 1 p.o.ś. W rozporządzeniu tym zostały ustalone zróżnicowane dopuszczalne poziomy hałasu określone wskaźnikami hałasu dla poszczególnych rodzajów terenów przeznaczenia (m.in. pod zabudowę mieszkaniową), poziomy hałasu z uwzględnieniem rodzaju obiektu lub działalności będącej źródłem hałasu, a także okresy, do których odnoszą się poziomy hałasu, jako czas odniesienia. Z treści art. 114 ust. 2 p.o.ś. wynika, że jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu. Wskazać ponadto należy na przepis art.115a ust. 3 p.o.ś., który wyraźnie stanowi, że postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu wszczyna się z urzędu (art. 115a ust. 3 p.o.ś.). Z przytoczonych przepisów wynika, że podstawą wydania decyzji z art. 115a ust. 1 p.o.ś. jest stwierdzenie, że w konkretnym przypadku nastąpiło przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu, określonego wskaźnikami poziomu hałasu we ww. rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. Stwierdzenie tego przekroczenia, jak wynika z treści przepisu art. 115a ust. 1 p.o.ś., powinno być oparte na konkretnych dowodach wyraźnie wymienionych w tym przepisie tj. na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia. Przeprowadzenie takich dowodów przez wskazane podmioty stanowi podstawę do wszczęcia z urzędu przez organ ochrony środowiska postępowania w przedmiocie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu (art. 115a ust. 1 i 4 p.o.ś.). Dowód potwierdzający przekroczenie dopuszczalnych norm natężenia hałasu przeprowadzany jest zatem poza postępowaniem w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu, gdyż stanowi on asumpt do jego wszczęcia, co ma miejsce w związku z tym po przekroczeniu dopuszczalnego poziomu hałasu. Skoro więc podstawą wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania decyzji z art. 115a ust. 1 o.p.ś. jest wcześniejsze przeprowadzenie dowodów potwierdzających przekroczenie dopuszczalnych norm natężenia hałasu i do tego przez ściśle określone we wskazanym przepisie podmioty, to tym samym w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu po pierwsze co do zasady nie ustala się poziomu dźwięku emitowanego przez dany zakład, to bowiem ma miejsce poza tym postępowaniem i przed jego wszczęciem, a więc z wyłączeniem reguł kpa dotyczący prawidłowego przeprowadzania postępowania wyjaśniającego, a po drugie decyzję o przekroczeniu dopuszczalnego poziomu hałasu opiera się wyłącznie na jednym z wyraźnie wskazanym w art. 115a ust. 1 p.o.ś. środków dowodowych (pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, podmiot obowiązany do ich prowadzenia lub przez organ ochrony środowiska). Powyższe nie stanowi jednak przeszkody do możliwości kwestionowania wskazanych środków dowodowych w już wszczętym postępowaniu o wydanie decyzji z art. 115a ust. 1 p.o.ś., w oparciu o inne dowody, np. przestawioną przez stronę zainteresowaną opinię biegłego, niemniej jednak samo rozstrzygnięcie o dopuszczalnym poziomie hałasu może być oparte wyłącznie na dowodach wskazanych w tym przepisie. Jeżeli więc wyniki pomiarów uzyskanych na podstawie dowodów wymienionych w art. 115a ust. 1 p.o.ś. zostaną z jakichś przyczyn zakwestionowane czy też podważone, wskazanym jest przeprowadzeniu w już wszczętym postępowaniu dowodu uzupełniającego w postaci ponownych pomiarów celem weryfikacji przeprowadzonych poza postępowaniem dowodów. Dowód ten jednak, z uwagi na ograniczenie dowodowe z art. 115a ust. 1 p.o.ś., może być przeprowadzony wyłącznie przez podmiot wskazany w tym przepisie. Hipoteza przepisu art. 115a ust. 1 p.o.ś. wyraźnie bowiem stanowi, jakie dowody w niniejszej sprawie mogą decydować o treści podejmowanego rozstrzygnięcia. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, prawidłowo zatem wskazał organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, że dowód uzupełniający w postaci ponownych pomiarów może być przeprowadzony przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, podmiot obowiązanego do ich prowadzenia lub przez organ ochrony środowiska. Skoro bowiem wykładnia językowa art. 115a ust. 1 p.o.ś. prowadzi do konstatacji, że dowodem, o którym mowa w tym przepisie (stanowiącym podstawę do wszczęcia postępowania i wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu) mogą być wyłącznie pomiary wykonane przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, podmiot obowiązanego do ich prowadzenia lub przez organ ochrony środowiska, to tym samym konsekwentnie należy przyjąć, że także dowód uzupełniający przeprowadzany w toku już wszczętego postępowania jurysdykcyjnego, na skutek uzasadnionych wątpliwości co do mocy dowodowej środków dowodowych uzyskanych poza postępowaniem, powinien być przeprowadzony jedynie przez ww. podmioty. A contrario, dowody nie wymienione w przepisie art. 115a ust. 1 p.o.ś., nie mogą stanowić o treści rozstrzygnięcia podejmowanego w sprawie ustalenia dopuszczalnych poziomów hałasu. Podkreślić przy tym należy, że przeprowadzenie dowodu uzupełniającego winno się odbyć z poszanowaniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym zasad przeprowadzania dowodów, albowiem dowód uzupełniający jest przeprowadzany w toku już wszczętego postępowania w przedmiocie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu. Podsumowując powyższe rozważania stwierdzić należy, że nie ma racji strona skarżąca czyniąc organowi odwoławczemu zarzut niewłaściwej interpretacji art. 115a ust. 1 p.o.ś. Ten ostatni bowiem stwierdził wyłącznie, że dowód uzupełniający w postaci ponownych pomiarów powinien być przeprowadzony przez podmioty wymienione w art. 115a ust. 1 p.o.ś. Takie wskazanie organu odpowiada dokonanej powyżej przez Sąd wykładni ww. przepisu. Należy wyraźnie podkreślić, że weryfikacja mocy dowodowej wskazanych w art. 115a ust. 1 p.o.ś. środków dowodowych przeprowadzanych poza postępowaniem może nastąpić w oparciu o inne dowody przedstawione przez stronę zainteresowaną, niemniej jednak sama decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu może być oparty tylko na dowodach wymienionych w tym przepisie. Środki dowodowe inne niż wymienione w art. 115a ust. 1 p.o.ś. mogą bowiem uzasadniać wystąpienie do organu inspekcyjnego o ponowne przeprowadzenie kontroli lub przeprowadzenie jej we własnym zakresie przez organ ochrony środowiska, ale nie mogą stanowić o treści decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu. Zaznaczyć należy również, że wbrew zarzutom skargi organ odwoławczy nie wskazał, że w niniejszej sprawie nie można przeprowadzić innych dowodów w celu weryfikacji dowodu pierwotnego, lecz jedynie określił, że dowód uzupełniający powinien być wykonany przez podmioty wymienione w art. 115a ust. 1 p.o.ś. Wobec powyższego stwierdzić należy, że zawarty w skardze zarzut naruszenia art. 115a ust. 1 p.o.ś. poprzez jego błędną wykładnię, jest bezzasadny i nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu także zarzut naruszenia art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 140 kpa i art. 11 kpa nie może odnieść zamierzonego skutku. Zarzut ten jest bezprzedmiotowy wobec faktu, że w sprawie wydana została decyzja kasacyjna, a organ odwoławczy nakazał organowi I instancji wykonanie ponownych pomiarów (tj. przeprowadzenie dowodu uzupełniającego), co w toku postępowania administracyjnego, jak już Sąd wskazał wyżej, musi odbyć się z zachowaniem ogólnych zasad przeprowadzania dowodów wynikających z kodeksu postępowania administracyjnego i nie wymaga instruowania o tym organu I instancji. Drogą wyjaśnienia należy jednak ponownie zaakcentować, że skoro postępowanie z art. 115a jest wszczynane z urzędu na podstawie dowodów wskazujących na przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu przeprowadzonych przed jego wszczęciem, to tym samym jedynie w przypadku dowodu uzupełniającego wykonywanego już w toku wszczętego postępowania mają zastosowanie reguły kodeksu postępowania administracyjnego określające wymogi prawidłowego przeprowadzania postępowania dowodowego. Jednocześnie wymaga podkreślenia, że SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyraźnie wskazało, że dla ustalenia dopuszczalnych norm hałasu oraz oceny, czy normy te zostały w przedmiotowej sprawie przekroczone kluczowe znacznie będzie miało prawidłowe ustalenie przez organ I instancji przeważającego rodzaju terenu w rozumieniu art. 114 ust. 2 w zw. z art. 115 p.o.ś. Zatem czynność dotyczące powyższego ustalenia zostaną w niniejszej sprawie, na skutek przytoczonego wskazania organ odwoławczego, przeprowadzone ponownie przez organ I instancji z zachowaniem wszystkich reguł postępowania administracyjnego, w tym również zasady czynnego udziału stron w postępowaniu. W tym stanie rzeczy, uznając wszystkie zrzuty skargi za bezzasadne i nie dopatrując się naruszeń prawa z urzędu, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), orzekł o oddaleniu wniesionej w sprawie skargi.