VI SA/Wa 1186/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (spr.) Sędziowie Asesor WSA Paweł Gorajewski Sędzia WSA Dorota Pawłowska Protokolant ref. staż. Krzysztof Włoczkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2022 r. sprawy ze skargi W. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń oddala skargę Komendant Wojewódzki Policji w Opolu (dalej: "Organ I instancji") decyzją z dnia [...] lutego 2021 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 955), dalej: "u.b.a." oraz art. 104 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm.), dalej: "k.p.a.", cofnął W. D. (dalej: "Skarżący", "Strona") pozwolenie na broń palną bojową do celu ochrony osobistej w związku z ustaleniem, iż wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] listopada 2019 r. sygn. akt [...], uznano go winnym popełnienia dwukrotnie przestępstwa z art. 54 § 2 Ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1958), dalej: "k.k.s." w zw. z art. 9 § 3 k.k.s., polegającego na tym, iż jako prezes zarządu, prokurent oraz osoba odpowiedzialna za faktyczne prowadzenie spraw gospodarczych, w tym finansowych podatnika, uchylając się od opodatkowania nie złożył w ustawowym terminie deklaracji na podatek od nieruchomości za rok 2014 i 2015, nie ujawniając tym samym wójtowi gminy przedmiotu i podstawy opodatkowania w podatku od nieruchomości co do nieruchomości położonych na terenie gminy, przez co naraził podatek od nieruchomości za 2014 r. na uszczuplenie. Za powyższe czyny Sąd wymierzył Skarżącemu karę 350 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość każdej stawki na kwotę 90 złotych. Powyższy wyrok został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w P. z dnia [...] marca 2020 r. sygn. akt [...]. Od ww. decyzji Strona złożyła odwołanie. Komendant Główny Policji (dalej: "Organ odwoławczy") decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2022 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, ze zm.) oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a u.b.a. utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji. W uzasadnieniu Organ odwoławczy wskazał, że z materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie wynika, iż Stronę skazano za dwukrotne popełnienie przestępstwa umyślnego z art. 54 § 2 k.k.s. (nieujawnienie przedmiotu lub podstawy opodatkowania). Ponadto, na etapie postępowania odwoławczego ustalono, że Skarżący dopuścił się także dwukrotnie przestępstwa z art. 77 § 2 k.k.s. (niewpłacenie pobranego podatku). Jak wskazał Organ odwoławczy, ustalenie, że Skarżący został skazany za umyślne przestępstwa karno-skarbowe, jest dla niego wiążące w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową i obliguje do cofnięcia Skarżącemu tego pozwolenia, gdyż w takich przypadkach ustawodawca nie daje organom możliwości wyboru konsekwencji administracyjnoprawnych, jednocześnie przyznając bezwzględne pierwszeństwo interesowi społecznemu przed słusznym interesem obywatela. Skarżący nie zgodził się z decyzją Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lutego 2022 r. i pismem z dnia 11 marca 2022 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił: 1. naruszenie przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a., w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a u.b.a., wobec przyjęcia przez Organ odwoławczy, w ślad za Organem I instancji, iż zaistniała obligatoryjna przesłanka cofnięcia pozwolenia na broń z rzeczonego przepisu tj. że Strona stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego wobec skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo skarbowe; pomimo, iż Skarżący wprawdzie został skazany prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo skarbowe, przy czym przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a u.b.a. zakłada, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym po pierwsze zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, po drugie skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, przy czym przesłanki przewidziane w rzeczonym przepisie, powinny być wykazane jako spełnione łącznie, dla uznania zaistnienia podstaw uzasadniających cofnięcie pozwolenia na broń z rzeczonego przepisu; tymczasem skarżący wprawdzie został skazany prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwa skarbowe, lecz nie sposób przypisać mu statusu osoby stanowiącej zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, stąd nie zaistniała podstawa cofnięcia pozwolenia na broń; 2. naruszenie art. 138 § 1pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 268a k.p.a., wobec utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji Organu I instancji, pomimo zaistnienia przesłanek jej uchylenia, w związku z zarzutami ad. pkt 1 powyżej. Jednocześnie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Organu I instancji w całości. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Dokonując oceny skargi wniesionej przez Skarżącego, Sąd wskazuje, że nie ma ona uzasadnionych podstaw. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 955 z późn. zm.). Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Natomiast w myśl art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Podstawą cofnięcia stronie, pozwolenia na broń palną myśliwską w rozpoznawanej sprawie był fakt, iż została ona skazana, prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] listopada 2019 r. sygn. akt [...], w którym Sąd uznał Skarżącego winnym popełnienia dwukrotnie przestępstwa umyślnego z art. 54 § 2 kks w zw. z art. 9 § 3 kks ( k. 68 akt). Powyższy wyrok został następnie utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w P. z dnia [...] marca 2020 r., sygn. akt [...] (k. 69 akt). Zasadnym jest zatem stanowisko Organu, że W. D. jest on osobą skazaną za popełnienie przestępstw umyślnych. Stąd też, organ dokonał prawidłowej wykładni zastosowanego w sprawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą z 2011 r. Ustawodawca uznał zatem, że sam fakt skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, jest samoistną przesłanką do cofnięcia pozwolenia na broń. Popełnienie bowiem wskazanych czynów (ich dokonanie) świadczy, że dana osoba nie daje rękojmi zachowania postawy, jaką dochowywać - w ocenie ustawodawcy - powinien posiadacz broni. Kategoryczna treść art. 18 ust. 1 ustawy o broni i amunicji ("cofa pozwolenie na broń") oznacza, że decyzja w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego, lecz ma charakter decyzji związanej. Przepis ten nakłada na organ Policji obowiązek wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. Przedmiotem postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń jest jedynie ustalenie, czy zachodzą określone w ustawie o broni i amunicji przesłanki do cofnięcia pozwolenia, a zatem, czy skazanie za przestępstwo spełnia wymogi określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 wskazanej ustawy. Skarżący, w myśl przepisów ustawy o broni i amunicji w wersji obowiązującej od 10 marca 2011 r., należy zatem do kategorii osób stwarzających zagrożenie dla siebie, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego, albowiem został prawomocnym wyrokiem sądu skazany za umyślne przestępstwo. Stąd też wobec wystąpienia przesłanki określonej w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji, organy Policji były zobligowane do cofnięcia Skarżącemu przedmiotowego pozwolenia na broń palną. W tym stanie rzeczy należało uznać, że organy obu instancji w sposób prawidłowy zebrały i oceniły materiał dowodowy sprawy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszyły przepisów prawa, a także dokonały prawidłowej wykładni przepisów ustawy o broni i amunicji ,mających zastosowanie wobec ustalonych okoliczności faktycznych sprawy, w związku z czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, ze zm.)