III SA/Łd 85/13

Dnia 27 marca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędzia NSA Teresa Rutkowska, , Protokolant specjalista Agnieszka Kowalik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2013 roku sprawy ze skargi J. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji o skierowaniu na badanie lekarskie 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. orzeka, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. III SA/Łd 85/13 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] r. (znak [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., działając na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. (znak [...]) w przedmiocie skierowania J. R. na badania lekarskie. W stanie faktycznym sprawy, Starosta [...] decyzją z dnia [...] r. orzekł o skierowaniu J. R. na badanie lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie prawa jazdy kategorii A, B, C, BE, CE, T. Zaskarżoną decyzję doręczono w miejscu zamieszkania strony w dniu 9 października 2012 r. Odebrał ją – jak wynika z adnotacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru - syn skarżącego, G. R.. Decyzja zawierała pouczenie o prawie do wniesienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. w terminie 14 dni od jej doręczenia, za pośrednictwem organu, który ją wydał. Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji zostało sporządzone przez stronę w dniu 25 października 2012 roku (dowód: data na odwołaniu), zaś wpłynęło do Starostwa Powiatowego w P. w dniu 26 października 2012 roku (dowód: prezentata zamieszczona na odwołaniu). Wobec powyższego, jak stwierdził organ odwoławczy, termin odwołania upływał w dniu 23 października 2013 r. (14 dni od daty doręczenia decyzji organu I instancji). Wobec natomiast wniesienia odwołania z uchybieniem wskazanego terminu - jak oceniło to SKO w S. – organ odwoławczy, zgodnie z art. 134 k.p.a., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania, pozostawiając odwołanie bez merytorycznego rozpatrzenia. W skardze na to postanowienie J. R. kwestionował zasadność stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wnosiło o jej oddalenie i podtrzymało swe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Z brzmienia art. 145 § 1 cytowanej powyżej ustawy wynika natomiast, że w przypadku gdy sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa materialnego lub procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie kontrola legalności zaskarżonego postanowienia dokonana przez Sąd wykazała, iż postanowienie to zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa procesowego. Stwierdzając uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji SKO w S. przyjęło, że decyzja pierwszoinstancyjna została skarżącemu doręczona w dniu 9 października 2012 r. w trybie doręczenia zastępczego, przewidzianego w art. 43 k.p.a., a ponieważ odwołanie od tej decyzji J.R. wniósł 26 października 2012 r. (data wpływu do organu II instancji) to oznacza to, że wniósł je z uchybieniem terminu z art. 129 § 2 tej ustawy. W ocenie Sądu wątpliwości budzi jednak w sprawie tryb doręczenia skarżącemu decyzji Starosty [...]. Zgodnie z art. 42 § 1 k.p.a., pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. W przypadku nieobecności adresata pismo, zgodnie z art. 43 tej ustawy, doręcza się za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby ta podjęły się oddania pisma adresatowi. Jest to tak zwany tryb doręczenia zastępczego, stosowany w przypadku braku możliwości doręczenia bezpośredniego z art. 42 § 1 k.p.a. Zastosowanie trybu zastępczego wymaga zatem ustalenia, iż pismo, w zastępstwie adresata, odbiera dorosły domownik, który podjął się doręczenia go adresatowi, a czynność ta powinna znaleźć odzwierciedlenie w tak zwanym dowodzie doręczenia. Znajdujący się natomiast w aktach przesłanych Sądowi dowód doręczenia decyzji skarżącemu nie daje podstaw do ustalenia prawidłowości trybu jej doręczenia, gdyż dokument ten nie wskazuje, że dorosły domownik (w tym przypadku – jak wynika z adnotacji doręczyciela – syn skarżącego) podjął się oddania pisma adresatowi. Zachodzi zatem jednoznaczna rozbieżność pomiędzy założeniem przyjętym w zaskarżonym postanowieniu, a treścią tego dokumentu. Jeśli bowiem przesyłkę odebrał dorosły domownik skarżącego (jak to ma wynikać ze zwrotnego potwierdzenia odbioru), to z uwagi na brak adnotacji o podjęciu się przez niego doręczenia przesyłki skarżącemu, nie ma podstaw do przyjęcia, że dorosły domownik zobowiązanie takowe podjął, a zatem tryb zastępczy nie byłby w pełni dochowany. Możliwe zatem byłoby przyjęcie doręczenia przesyłki w dniu 9 października 2013 r., ale z uwagi na niedopatrzenie proceduralne, które nie leży po stronie skarżącego można by dopatrzyć się okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminu. Mając na względzie powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. e.o.