IV SA/Wa 188/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Sędzia WSA Jakub Linkowski, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi Z. K. AUTO KOMIS na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci za 2006r. oddala skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska, decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., określił wysokość zobowiązania Z. K. prowadzącego w 2006 r. działalność gospodarczą pod nazwą A. w I., z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r., na kwotę 11.573 zł (słownie: jedenaście tysięcy pięćset siedemdziesiąt trzy złote). Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Główny Inspektor Ochrony Środowiska, zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2012 r. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie, organ administracji wskazał, że 30 czerwca 2006 r. Z. K. złożył Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska zawiadomienie o podjęciu działalności w zakresie wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdów, w którym poinformował, że podlega obowiązkowi zapewnienia sieci zbierania pojazdów wycofanych z eksploatacji. We wskazanym zawiadomieniu Z. K. nie wskazał adresów stacji demontażu i punktów zbierania pojazdów działających w ramach jego sieci, podał jedynie adres P. sp. z o.o. Ponieważ Z. K. nie złożył rocznego sprawozdania o wysokości należnej opłaty za brak sieci w 2006 r. oraz nie wpłacił opłaty za brak sieci za 2006 r., Główny Inspektor Ochrony Środowiska pismem z dnia 2 lipca 2010 r. poinformował go o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r. Jednocześnie wezwał stronę do złożenia wyjaśnień w tej sprawie oraz przedstawienia niezbędnych dokumentów. Wezwanie skierowane do Z. K. pozostało bez odpowiedzi. W odpowiedzi na ponownie wystosowane wezwanie strona poinformowała natomiast, że nie jest w stanie przedstawić wymaganych dokumentów, ponieważ od 2006 r. w jego firmie prowadzona była kontrola skarbowa i wszystkie dokumenty są w posiadaniu Urzędu Kontroli Skarbowej w O. Wobec tego organ administracji pismem z dnia 6 grudnia 2010 r. zwrócił się do Urzędu Kontroli Skarbowej w O. o potwierdzenie wyjaśnień złożonych przez Z. K. Urząd Kontroli Skarbowej w O. poinformował, iż przeprowadził dochodzenie karne skarbowe w sprawie nierzetelnego wystawiania faktur sprzedaży w należącym do Z. K. przedsiębiorstwie A. w I. W wyniku tego dochodzenia zostały zabezpieczone dokumenty za okres styczeń 2004 r. - czerwiec 2006 r., dotyczące działalności gospodarczej prowadzonej przez Z. K., w tym faktury sprzedaży pojazdów oraz faktury, rachunki i umowy dokumentujące zakup pojazdów. Ponadto, jak podał organ administracji, z informacji uzyskanych z Urzędu Kontroli Skarbowej w O. wynikało, że część dokumentów zabezpieczonych w toku przeszukania pomieszczeń A., została przekazana do Sądu Rejonowego w I. Główny Inspektor Ochrony Środowiska wywiódł dalej, że z powyższych informacji wynikało, iż Z. K. powinien być w posiadaniu dokumentów dotyczących zakupu i sprzedaży pojazdów za okres lipiec - grudzień 2006 r. oraz innych dokumentów, które powinien posiadać zgodnie z ustawą o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Następnie, w celu uzyskania informacji o pojazdach wprowadzonych przez stronę w 2006 r. na terytorium kraju, organ administracji zwrócił się z kolejnym wezwaniem do Z. K., a ponadto: do Sądu Rejonowego w I., ponownie do Urzędu Kontroli Skarbowej w O., do Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, do Urzędu Skarbowego w I. i do Izby Celnej w O. Po otrzymaniu i przeanalizowaniu zgromadzonych dowodów, organ administracji ustalił, że Z. K. w 2006 r. prowadził działalność w zakresie wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdów, jako wprowadzający pojazd, w rozumieniu przepisów ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Miał on obowiązek zapewnić sieć zbierania pojazdów, obejmującą terytorium kraju w taki sposób, aby zapewnić właścicielowi możliwość oddania pojazdu wycofanego z eksploatacji do punktu zbierania pojazdów lub stacji demontażu, położonych w odległości nie większej niż 50 km w linii prostej od miejsca zamieszkania albo siedziby właściciela pojazdu. Przy czym, jako wprowadzający pojazd, który wprowadzał na terytorium kraju nie więcej niż 1000 pojazdów w roku kalendarzowym, mógł skorzystać ze zwolnienia z obowiązku zapewnienia sieci, o którym mowa w art. 12 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, wnosząc opłatę w wysokości 500 zł od każdego wprowadzonego pojazdu. Organ administracji wywiódł, że warunkiem zapewnienia sieci przez wprowadzającego pojazd jest zapewnienie sieci przez własne stacje demontażu i punkty zbierania pojazdów lub na podstawie umów z prowadzącymi stacje demontażu. Z. K. przedstawił natomiast jedynie umowy w sprawie zapewnienia sieci zbierania pojazdów z P. sp. z o.o. w W. W przedłożonej przez Z. K. dokumentacji brak było zaś informacji o stacjach demontażu i punktach zbierania pojazdów, działających w jego sieci. Organ nadmienił, że P. sp. z o.o. nie była w 2006 r. prowadzącym stację demontażu - nie posiadała bowiem wówczas decyzji w zakresie gospodarki odpadami, wymaganej w związku z prowadzeniem stacji demontażu. Na podstawie zgromadzonej dokumentacji organ ustalił, że Z. K. nie zapewnił w 2006 r. sieci zbierania pojazdów spełniającej wymogi ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Stwierdził też, że dniem, od którego wymieniony zobowiązany był zapewnić sieć (tj. datą nabycia pierwszego pojazdu, dla którego brak było potwierdzenia wpłaty opłaty 500 zł, oraz dla którego nie została zapewniona sieć zbierania pojazdów), był 14 stycznia 2006 r. Ponadto, podczas weryfikacji zebranych materiałów dowodowych organ administracji ustalił, iż Z. K. w 2006 r. wprowadził na terytorium kraju 95 pojazdów (wskazanych przez Izbę Celną w O., Urząd Skarbowy w I. oraz Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej), z czego dla 50. pojazdów skorzystał ze zwolnienia z obowiązku zapewnienia sieci poprzez wpłatę opłaty w wysokości 500 zł. Dla 24. pojazdów przedstawił oświadczenia o podleganiu obowiązkowi zapewnienia sieci lub umowy zawarte z P. sp. z o.o., bądź nie przedstawił żadnych dokumentów, w tym dowodów wpłaty opłaty w wysokości 500 zł, natomiast w stosunku do pozostałych 21. pojazdów nie ustalono wszystkich informacji niezbędnych do stwierdzenia, czy pojazdy te objęte były obowiązkiem zapewnienia sieci w 2006 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska zaznaczył, że ze względu na brak możliwości zdobycia informacji pozwalających na uwzględnienie, przy obliczaniu opłaty za brak sieci za 2006 r., wszystkich pojazdów przywiezionych przez Z. K. w 2006 r. na terytorium kraju, obliczając opłatę, nie uwzględnił 21. pojazdów, co do których nie zebrał wystarczającego materiału dowodowego, wskazującego na ich wprowadzenie na terytorium kraju w 2006 r. W stosunku do pozostałych 24. organ administracji uznał, że materiał dowodowy został zebrany w wystarczającym stopniu. Biorąc przy tym pod uwagę art. 12 ust. 1 K.p.a. i wynikającą z niego zasadę szybkości postępowania, a także termin przedawnienia się zobowiązań z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r. przypadający na koniec 2012 r., Główny Inspektor Ochrony Środowiska zdecydował się wydać decyzję określającą wysokość zobowiązania Z. K. z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r. Biorąc pod uwagę ilość wprowadzonych w 2006 r. pojazdów (24), w przypadku których strona nie skorzystała ze zwolnienia, o którym mowa w art. 12 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, fakt, że nie zapewniła ona sieci zbierania pojazdów, tj. nie stworzyła własnych stacji demontażu i punktów zbierania pojazdów, ani nie podpisała umów dotyczących zapewnienia sieci z przedsiębiorcami prowadzącymi stacje demontażu oraz nie wniosła opłaty za brak sieci, organ administracji zdecydował o ustaleniu wysokości zobowiązania Z. K. na kwotę 11.573 zł. Odnosząc się do argumentacji przedstawionej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Główny Inspektor Ochrony Środowiska, za bezzasadne uznał zarzuty naruszenia art. 9 i art. 11 K.p.a., wywodząc, że strona w całym toku prowadzonego postępowania miała możliwość wglądu do akt sprawy, zaś jej zachowanie świadczy o tym, że świadomie i z własnej woli opieszale uczestniczyła w prowadzonym postępowaniu. Pomimo udzielonej informacji strona nie skorzystała z prawa wypowiedzenie się o zgromadzonych dowodach. Główny Inspektor Ochrony Środowiska zauważył też, że ze zgromadzonych przezeń informacji wynika, iż skarżący powinien znajdować się w posiadaniu dokumentacji dotyczącej prowadzonej przez niego działalności za okres lipiec - grudzień 2006 r. Potwierdzenie tego stanowi pismo strony z dnia 23 marca 2011 r., w którym przesłał informację o nabyciu i zbyciu pojazdów w okresie od czerwca do grudnia 2006 r. W tej sytuacji, za bezpodstawne organ administracji uznał twierdzenie Z. K., że nie mógł być w posiadaniu tych dokumentów. Ponadto Główny Inspektor Ochrony Środowiska zauważył, że art. 11 ust. 4 powoływanej ustawy w brzmieniu z 2006 r. stanowił, iż wprowadzający pojazd jest obowiązany dołączyć do faktury wystawionej nabywcy pojazdu oświadczenie o podleganiu obowiązkowi zapewnienia sieci lub dowód wpłaty, o którym mowa w art. 12 ust. 2. Biorąc pod uwagę wskazaną regulację, organ administracji za bezpodstawną uznał sugestię strony, jakoby obowiązek uiszczenia opłaty w kwocie 500 zł spoczywać miał na osobie rejestrującej pojazd, nie będącej wprowadzającym. Wobec zaś tego, za bezpodstawne organ uznał twierdzenie Z. K., że o odprowadzaniu przez niego koniecznych opłat pośrednio, lecz pomimo to, niezbicie, świadczy fakt, iż wszystkie pojazdy zostały skutecznie zarejestrowane. Główny Inspektor Ochrony Środowiska stwierdził, że zobowiązanym do wniesienia opłaty jest niezmiennie i nieprzerwanie wprowadzający pojazd, a nie nabywca pojazdu. W związku z tym, pojazdy, za które Z. K. nie wniósł opłaty 500 zł objęte są obowiązkiem zapewnienia sieci zbierania pojazdów. Odnosząc się do zarzutu braków w materiale dowodowym, Główny Inspektor Ochrony Środowiska podkreślił, że ustalenie wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci nastąpiło tylko w stosunku do 24. pojazdów, co do których organ administracji nie miał wątpliwości, że podlegały obowiązkowi zapewnienia sieci. W stosunku do 21. pojazdów organ nie zdołał uzyskać informacji, kiedy zostały one sprzedane, stąd nie uwzględniono ich podczas ustalenia wielkości zobowiązania. Zaistniała więc sytuacja działająca na korzyść strony. Organ wskazał też, że w toku ponownego rozpatrywania sprawy nie zbierał nowych dowodów. W tej sytuacji, wobec groźby zaistnienia niepowetowanej szkody materialnej dla Skarbu Państwa, ze względu na zbliżający się termin przedawnienia, dopuszczalne było odstąpienie od poinformowania strony o możliwości wypowiedzenia się w sprawie. Z. K. zaskarżył decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez odstąpienie od realizacji niezbędnych w sprawie czynności dowodowych, w tym przede wszystkim: a) wobec braku ustalenia danych ewidencyjnych pojazdów, co do których rzekomo miał nie zapewnić recyklingu, b) wobec odstąpienia od weryfikacji zawartości dokumentacji rejestracyjnej pojazdów, o których mowa w pkt. 1, pod kątem zamieszczenia w niej dokumentów potwierdzających zapewnienie sieci recyklingowej, głównie wskutek mylnego wyobrażenia organu na temat rozkładu ciężaru dowodu w postępowaniu administracyjnym, a także w rezultacie działania w warunkach presji przedawnienia, którą to okoliczność organ uznał za bardziej istotną niż wszechstronne zgromadzenie materiału dowodowego; 2. art. 10 w zw. z art. 78 K.p.a. poprzez bezzasadne odstąpienie od realizacji wniosków dowodowych strony postępowania, a także wobec odstąpienia od poinformowania strony o możliwości wypowiedzenia się w sprawie; 3. art. 107 § 3 K.p.a. poprzez wydanie decyzji obarczonej istotnymi brakami w uzasadnieniu, w tym przede wszystkim wobec braku identyfikacji pojazdów, które skarżący miał wprowadzić bez dochowania obowiązków związanych z recyklingiem. Jak wywiódł Z. K., dotycząca 21. przypadków decyzja, nie identyfikuje pojazdów, które miał on rzekomo wprowadzić bez dochowania obowiązków związanych z recyklingiem. Brak owej identyfikacji spowodować miał, że skarżący nie mógł skutecznie podjąć działań na rzecz pozyskania z zewnątrz niezbędnych dokumentów, nie wiedząc, jakich pojazdów owe braki w ustaleniach dotyczą. Z. K. wywiódł, że przypadki nieuiszczenia przez niego koniecznych opłat nie miały miejsca, dlatego zwrócił się do organu administracji o wskazanie numerów rejestracyjnych lub VIN pojazdów, od których rzekomo miał nie odprowadzić należnych opłat. Uzyskanie tych numerów umożliwić by miało podjęcie przez skarżącego działań w celu ustalenia podmiotu, który realizował recykling oraz pozyskać od niego właściwe dokumenty. Jak podał skarżący, powyższy wniosek nie został uwzględniony, czym naruszono zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu. Skarżący wywiódł, że obowiązek zapewnienia recyklingu dotyczy konkretnego pojazdu, a nie ich ilości. W jego ocenie podanie jedynie ilości pojazdów jest naruszeniem obowiązków właściwego uzasadnienia decyzji, bowiem nie pozawala nie tylko na czynny udział strony w postępowaniu, ale również na jej kontrolę instancyjną i sądowoadministracyjną. Z. K. wskazał też, że podał miejsce przechowywania w archiwach organów administracji publicznej dowodów, które świadczą o spełnieniu przez niego spornych obowiązków. Niezależnie od powyższego, zdaniem skarżącego, organ administracji powinien był z urzędu przeprowadzić działania dowodowe na rzecz pozyskania od rozpoznanych w sprawie kontrahentów duplikatów właściwych dowodów za usługi sieci. Skarżący wywiódł następnie, że z informacji przedstawionych przez Urząd Kontroli Skarbowej w O. bezsprzecznie wynika, że strona została pozbawiona całości dokumentacji prowadzonego przedsiębiorstwa, w tym dokumentów koniecznych w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją. Ponadto w toku czynności dochodzeniowych zabrano mu również komputery, a więc nie jest ani prawdopodobne, ani logiczne, aby dokonujący czynności funkcjonariusze w toku przeszukania pracowicie oddzielali faktury zakupu usługi i pozostałych towarów od zakupu usług sieci. W tej sytuacji, zdaniem skarżącego, kompletnie niezrozumiałym jest twierdzenie, jakoby powinien być on w posiadaniu dokumentów dotyczących zakupu i sprzedaży pojazdów za okres lipiec - grudzień 2006 r. oraz innych dokumentów wynikających z ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. W ocenie Z. K., twierdzenie takie jest nielogiczne. Skarżący wywiódł następnie, że o odprowadzeniu przez niego koniecznych opłat "pośrednio lecz pomimo to niezbicie" świadczy fakt, że wszystkie z wymienionych w decyzji przykładów wiązały się ze skutecznym zarejestrowaniem pojazdów przez właściwe organy, które w postępowaniu badają realizację opisanych w decyzji obowiązków. Jak stwierdził skarżący, znając dane identyfikujące sporne pojazdy, organ miał obowiązek sprawdzić, czy w toku rejestracji wnioskodawca przedłożył dokumenty wskazujące na wykonanie obowiązku zapewnienia recyklingu. Dokumenty takie znajdują się zatem także w aktach rejestracji pojazdów. Mając powyższe na uwadze, skarżący uznał, że nie zasługuje na akceptację twierdzenie zawarte w motywach zaskarżonej decyzji, że ze względu na brak możliwości zdobycia informacji pozwalających na uwzględnienie przy obliczaniu opłaty wszystkich pojazdów przywiezionych przez niego w 2006 r. na terytorium kraju, Główny Inspektor Ochrony Środowiska, obliczając ww. opłatę nie uwzględnił 21. pojazdów. Następnie skarżący przedstawił zestawienie pojazdów, co do których ciążyć miał na nim obowiązek zapewnienia recyklingu wraz ze wskazaniem sposobu jego realizacji. Wyraził oczekiwanie, że w ramach obowiązku ustosunkowania się do zarzutów skargi organ administracji zidentyfikuje, które z wymienionych pojazdów, sprzedanych w 2006 r., zawierają się w grupie 24. zakwestionowanych. Z. K. zakwestionował wreszcie argumentację organu administracji, odnoszącą się do realizacji zasady szybkości postępowania oraz terminu przedawnienia zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci. Wywiódł, że żadna z tych okoliczności nie stanowi usprawiedliwienia dla nienależytego ustalenia stanu faktycznego sprawy i błędnej jego oceny. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja rozstrzyga o wysokości zobowiązania skarżącego z tytułu opłaty za brak sieci zbierania pojazdów za 2006 rok. Zgodnie z art. 5 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/53/WE z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. Urz. WE L 269 z 21.10.2000 r., s. 34; dalej: dyrektywa 2000/53/WE) Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki w celu zapewnienia, że: – podmioty gospodarcze stworzą systemy zbierania wszystkich pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz, w stopniu technicznie możliwym, części zużytych usuniętych w trakcie naprawy samochodów osobowych, – punkty zbierania będą w wystarczającym stopniu dostępne na ich terytorium. Zgodnie zaś z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 25, poz. 202, ze zm.; dalej: ustawa o recyklingu) - w brzmieniu obowiązującym w 2006 roku - wprowadzający pojazd obowiązany jest zapewnić sieć zbierania pojazdów, obejmującą terytorium kraju w taki sposób, aby zapewnić właścicielowi możliwość oddania pojazdu wycofanego z eksploatacji do punktu zbierania pojazdów lub stacji demontażu, położonych w odległości nie większej niż 50 km w linii prostej od miejsca zamieszkania albo siedziby właściciela pojazdu. W myśl z kolei art. 13 ust. 1 ustawy o recyklingu wprowadzający pojazd jest obowiązany złożyć Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska zawiadomienie o podjęciu działalności w zakresie produkcji, importu lub wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdów, w terminie 30 dni od dnia podjęcia tej działalności. Zawiadomienie takie złożył skarżący w dniu 30 czerwca 2006 r., oświadczając zarazem, że podlega obowiązkowi zapewnienia sieci. W rzeczonym zawiadomieniu nie podał jednak adresów stacji demontażu oraz punktów zbierania pojazdów, które działają w ramach jego sieci, co powinien był uczynić stosownie do treści art. 13 ust. 4 pkt 4 ustawy o recyklingu. W przewidzianej do tego rubryce formularza zawiadomienia wskazał jedynie P. sp. z o.o. Tymczasem, jak wynika z art. 11 ust. 2 ustawy o recyklingu, wprowadzający pojazd może zapewnić sieć na podstawie umów z przedsiębiorcami prowadzącymi stacje demontażu. Przepis art. 5 ust. 1 ustawy o recyklingu stanowi natomiast, że zbieranie pojazdów wycofanych z eksploatacji mogą prowadzić wyłącznie przedsiębiorcy prowadzący punkty zbierania pojazdów i przedsiębiorcy prowadzący stacje demontażu. W art. 11 ust. 2 ustawy o recyklingu chodzi więc o umowy zawierane przez wprowadzającego pojazd (albo w jego imieniu) z przedsiębiorcami prowadzącymi stacje demontażu (albo podmiotami działającymi w imieniu tych przedsiębiorców). Wskazany przepis należy zatem interpretować następująco: aby uznać obowiązek zapewnienia sieci za wykonany, wprowadzającego pojazd muszą łączyć z przedsiębiorcami prowadzącymi stacje demontażu bezpośrednie umowy. Co nie jest sporne, P. sp. z o.o. nie była w 2006 r. przedsiębiorcą prowadzącym stacje demontażu, ani pełnomocnikiem Z. K., który miałby umocowanie do zawierania na rzecz i w imieniu skarżącego umów ze stacjami demontażu. Zawarcie przez skarżącego umów ze wskazaną Spółką nie mogło więc być uznane za wykonanie obowiązku zapewnienia sieci zbierania pojazdów w 2006 r. Ustalenia poczynione przez organ administracji w powyższym zakresie należy uznać za w pełni prawidłowe. W 2006 r. skarżący nie zapewnił więc sieci zbierania pojazdów nawet częściowo. Zgodnie z pierwotnym brzmieniem ustawy o recyklingu, jej art. 14 ust. 1 przewidywał, że wprowadzający pojazd, który jest obowiązany do zapewnienia sieci lub który złożył oświadczenie, o którym mowa w art. 11 ust. 4 ustawy o recyklingu, i nie spełnia tego obowiązku, jest obowiązany do naliczenia i wpłacenia opłaty za brak sieci. Jak stanowi art. 14 ust. 2 ustawy o recyklingu, opłatę za brak sieci oblicza się jako iloczyn stawki opłaty za brak sieci i liczby pojazdów wprowadzonych w danym roku na terytorium kraju przez wprowadzającego pojazd oraz ilorazu liczby dni w roku, w których nie zapewniono sieci, i liczby dni w danym roku. Na podstawie art. 14 ust. 4 ustawy o recyklingu stawka opłaty za brak sieci wynosi 500 zł za pojazd. Stosownie zaś do treści art. 15 ust. 1 ustawy o recyklingu w pierwotnym brzmieniu wprowadzający pojazd jest obowiązany do złożenia Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska rocznego sprawozdania o wysokości należnej opłaty za brak sieci w terminie do dnia 31 marca roku następującego po roku, którego opłata dotyczy. Jak prawidłowo ustalił Główny Inspektor Ochrony Środowiska, skarżący nie wywiązał się z opisanych obowiązków - nie złożył rocznego sprawozdania, ani nie dokonał samodzielnie obliczenia należnej opłaty za brak sieci, a w konsekwencji jej nie uiścił. Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o recyklingu w razie stwierdzenia, że wprowadzający pojazd nie dokonał wpłaty opłaty za brak sieci albo dokonał wpłaty w wysokości niższej od należnej, Główny Inspektor Ochrony Środowiska wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci. Jak wynika z art. 17 ust. 3 tej ustawy, do należności z tytułu opłat za brak sieci stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60), z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska. W związku ze stwierdzeniem, że Z. K. nie złożył Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska sprawozdania o wysokości należnej opłaty za brak sieci oraz nie uiścił samodzielnie opłaty za brak sieci, organ administracji pismem z dnia 2 lipca 2010 r. zawiadomił go o wszczęciu postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r. Zawiadamiając o wszczęciu postępowania, zobowiązał skarżącego do złożenia wyjaśnień i przedłożenia niezbędnych dokumentów. Główny Inspektor Ochrony Środowiska, w celu zgromadzenia materiału dowodowego, niezbędnego do załatwienia sprawy, zwrócił się także o nadesłanie niezbędnych, wymienionych w części sprawozdawczej niniejszego uzasadnienia, dokumentów do: Sądu Rejonowego w I., Urzędu Kontroli Skarbowej w O., Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, Urzędu Skarbowego w I. oraz Izby Celnej w O. Zgromadzone przez organ administracji dowody pozwoliły na dokonanie prawidłowego ustalenia, że w 2006 r. skarżący wprowadził na terytorium Polski 95 pojazdów, przy czym z tytułu wprowadzenia 50. z nich dokonał wpłaty opłat w wysokości 500 zł. Mocą art. 12 ust. 1 i 2 ustawy o recyklingu w stosunku do tych 50. pojazdów, na skarżącym nie spoczywał obowiązek zapewnienia sieci zbierania pojazdów. Dla 24. pojazdów skarżący przedstawił natomiast oświadczenia o podleganiu obowiązkowi zapewnienia sieci lub umowy zawarte z P. sp. z o.o. (17 pojazdów), albo nie przestawił żadnych dokumentów - także dowodów uiszczenia opłat w wysokości 500 zł (7 pojazdów). Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., utrzymaną w mocy przez zaskarżoną decyzję, organ administracji określił wysokość zobowiązania Z. K. z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r. na kwotę 11.573 zł, uwzględniając przy szacowaniu wielkości zobowiązania tylko 24. pojazdy. Ponieważ w stosunku do 21. pojazdów Główny Inspektor Ochrony Środowiska nie zdołał zgromadzić materiału dowodowego, wystarczającego dla stwierdzenia, że były one objęte obowiązkiem zapewnienia sieci w 2006 r., rozstrzygnięcie organu administracji objęło tylko 24, a nie 45 pojazdów. W sytuacji, gdy zaskarżona i utrzymana nią mocy decyzja ustalają wysokość zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci tylko w stosunku do 24. pojazdów, podnoszone rzez skarżącego zarzuty, wskazujące na nienależyte wypełnienie przez organ administracji obowiązków w zakresie gromadzenia materiału dowodowego w stosunku do pozostałych 21. pojazdów, nie mają znaczenia dla oceny legalności kontrolowanego rozstrzygnięcia. Okoliczności, których ustalenia - zadaniem skarżącego - zaniechał organ administracji, nie miałby bowiem znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Na ocenę legalności zaskarżonej decyzji nie może mieć też wpływu twierdzenie skarżącego, że o odprowadzeniu przez niego "pośrednio lecz mimo to niezbicie" koniecznych opłat, świadczyć ma fakt, iż wszystkie z wymienionych w zaskarżonej decyzji przypadków wiązały się ze skutecznym zarejestrowaniem pojazdów przez właściwe organy, które podczas rejestracji badają realizację opisanych w decyzji obowiązków. Otóż, stosownie do treści art. 12 ust. 2 ustawy o recyklingu, do uiszczenia opłaty w wysokości 500 zł, która skutkuje zwolnieniem od obowiązku zapewnienia sieci zbierania pojazdów, zobowiązany jest wyłącznie wprowadzający pojazd. Opłaty te są uiszczane na rachunek Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. Na podstawie danych przekazanych przez Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, organ administracji prawidłowo ustalił, że opłatę w kwocie 500 zł skarżący uiścił od 50. pojazdów. Uiszczenie należnych opłat przez inne podmioty (np. nabywców wprowadzonych przez niego pojazdów) nie skutkowało zwolnieniem Z. K. od obowiązku zapewnienia sieci zbierania pojazdów. Nie znajduje również oparcia w przepisach prawa oczekiwanie skarżącego, aby organ administracji wskazał w wydanej decyzji cechy identyfikujące pojazdy. Z art. 14 ust. 2 ustawy o recyklingu jednoznacznie wynika, że wysokość opłaty za brak sieci uzależniona jest od ilości pojazdów wprowadzonych na terytorium kraju w danym roku kalendarzowym. W zaskarżonej i utrzymanej nią w mocy decyzji Główny Inspektor Ochrony Środowiska właściwie podał liczbę pojazdów, na podstawie której określił wysokość zobowiązania skarżącego. Jak wywiedziono, liczba ta została prawidłowo ustalona, na podstawie należycie zabranego materiału dowodowego. Cechy identyfikacyjne pojazdów służyły organowi administracji podczas ustalenia liczby pojazdów, w stosunku do których skarżący zaniechał obowiązków wynikających z ustawy o recyklingu. Dokumenty identyfikujące te pojazdy znajdują się w aktach sprawy. Należy podkreślić, że chociaż mocą art. 7 K.p.a. postępowaniem administracyjnym rządzi zasada oficjalności, której konsekwencją jest m.in. obciążanie organu administracji, prowadzącego postępowanie administracyjne, obowiązkiem wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, niezbędnego do rozpatrzenia sprawy (art. 77 § 1 k.p.a.), to brak jest podstaw prawnych, by obarczać organ administracji obowiązkiem gromadzenia materiału dowodowego, który miałby potwierdzić oświadczenia strony postępowania, stojące w sprzeczności z już zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Chociaż Z. K. twierdzi, że odprowadził należne opłaty od wszystkich wprowadzonych pojazdów, to twierdzenie to nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym zgromadzonym przez organ administracji, z którego - jak już wskazano - wynika, że opłaty te skarżący uiścił tylko od 50. pojazdów. Skarżący nie przedstawił jakichkolwiek wiarygodnych dowodów, które mogłyby podać w wątpliwość prawidłowe ustalenia organu administracji. Co więcej, wielokrotnie wzywany do przedłożenia stosownych wyjaśnień i dokumentów przedstawiał sprzeczne, bądź nieprecyzyjne wyjaśnienia, nieznadjuące oparcia w dokumentacji dołączonej do akt sprawy. Mając na uwadze wywodzoną przez skarżącego kwestię braku możliwości przedstawienia dokumentów dotyczących zakupu i sprzedaży pojazdów oraz innych dokumentów wynikających z ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji za okres lipiec - grudzień 2006 r., godzi się tylko zauważyć, że przy piśmie z dnia 23 marca 2011 r. Z. K. przesłał do organu dokumentację zawierającą informacje o nabyciu i zbyciu pojazdów za okres od czerwca do grudnia 2006 r. Z uzasadnienia skargi można wnioskować, że skarżący zdaje się nie dostrzegać, że dokumentacja zabezpieczona przez Urząd Kontroli Skarbowej w O. i Sąd Rejonowy w I. obejmowała okres sprzed lipca 2006 r. Podsumowując tę cześć rozważań należy stwierdzić, że zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 78, a także art. 107 § 3 K.p.a., są niezasadne. Brak jest podstaw do uznania, iż w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji nie wyjaśniono wszystkich istotnych kwestii, mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Obie wydane w sprawie decyzje zawierają wszystkie niezbędne elementy, a ich uzasadnienie w stanie faktycznym i prawnym ustalonym w sprawie jest prawidłowe. Co zaś się tyczy realizacji prawa skarżącego do czynnego udziału w postępowaniu, należy stwierdzić, że wspomnianym wyżej zawiadomieniem z dnia 2 lipca 2010 r. Z. K. został poinformowany o wszczęciu postępowania, a także zobowiązany do przedłożenia stosownych dokumentów. Kolejnymi pismami (z dnia 8 września 2010 r., z dnia 24 stycznia 2011 r.) ponawiano wezwania do nadesłania dokumentów. Przy wzmiankowanym wyżej piśmie z dnia 23 marca 2011 r. skarżący przesłał do organu administracji dokumentację obejmującą okres od czerwca do grudnia 2006 r. Przed wydaniem decyzji z dnia [...] listopada 2012 r., w piśmie z dnia 20 sierpnia 2012 r., poinformowano go o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Niewątpliwie więc przed wydaniem decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. organ zagwarantował Z. K. prawo do czynnego udziału w postępowaniu. W istocie jednak przed wdaniem zaskarżonej decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska zaniechał zawiadomienia skarżącego o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Ponieważ jednak w toku ponownego rozpatrywania sprawy organ administracji nie przeprowadzał jakichkolwiek dowodów, należy uznać, że uchybienie to nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji lub stwierdzenia jej nieważności, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.