II SA/Łd 294/13

Dnia 22 maja 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Protokolant Specjalista Marcelina Chmielecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2013 roku sprawy ze skargi A. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odpłatności za pobyt dziecka w domu dziecka 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] znak: [...]; 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu odwołania A. A., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] o ustaleniu wobec strony opłaty za pobyt dziecka P. J. w Domu Dziecka nr [...] w Ł. przy ul. A [...]. Decyzją tą Prezydent Miasta Łodzi: 1. ustalił wobec A. A. opłatę za pobyt w placówce dziecka P. J. w wysokości: 4.289 zł miesięcznie za okres od 1 stycznia 2012 r. do 31 marca 2012 r. oraz 4.811 zł miesięcznie na okres od dnia 1 kwietnia 2012 r. do dnia 31 grudnia 2012 r. oraz 2. umorzył należność w części, w taki sposób, że ustalił miesięczną opłatę wysokości 214,45 zł miesięcznie na okres od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 31 grudnia 2012 r. W odwołaniu od tej decyzji A. A. wniosła o umorzenie w całości należności za pobyt syna w Domu Dziecka nr [...], wskazując, że w składanych dotychczas pismach informowała MOPS o posiadanym od kilku lat zadłużeniu bankowym, które systematycznie starała się spłacać do momentu zajęcia pensji i zablokowania konta. Wyjaśniła, że dziecko źle znosi pobyt w Domu Dziecka, zaś w dniu [...] podjęło próbę targnięcia się na swoje życie. Często kierowane jest do leczenia szpitalnego głównie psychiatrycznego i z tego powodu przebywało w W. oraz w N., co z kolei wiązało się dla odwołującej z dodatkowymi kosztami dojazdu do dziecka oraz wyposażenia go. Odwołująca podniosła, że zanosi dziecku jedzenie, ubranie i środki higieniczne. Nadto wniosła o wyjaśnienie kwestii odpłatności za pobyt dziecka w placówce opiekuńczej, w sytuacji gdy dziecko przebywa w dni wolne w domu bądź w placówkach leczniczych, kiedy to koszty obciążają matkę. Podkreśliła również, że z uwagi na opieszałość i brak zainteresowania pracowników Domu Dziecka, zmuszona była załatwić dziecku dentystę. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 193 ust. 1 pkt 2, art. 194 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej z dnia 9 czerwca 2011 r. (Dz. U. Nr 149, poz. 887 ze zm.), § 4 ust. 2 pkt 2 w związku z § 6 pkt 3 oraz § 4 ust. 3 uchwały Nr XLVII/920/12 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 29 sierpnia 2012 r. w sprawie określenia szczegółowych warunków umorzenia w całości lub w części, łącznie z odsetkami, odroczenia terminu płatności, rozłożenia na raty lub odstąpienia od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej (Dz. Urz. Wojew. Łódzkiego z dnia 1 października 2012 r. poz. 2955); § 1 pkt 3 Zarządzenia Nr 321/VI/11 Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie ustalenia średniego miesięcznego kosztu utrzymania dziecka w całodobowych placówkach opiekuńczo-wychowawczych prowadzonych przez Miasto Łódź (Dz. Urz. Wojew. Łódzkiego z dnia 30 marca 2012 r., poz. 1087), § 1 pkt 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowania kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2012r. poz. 823) oraz Zarządzenia Nr [...] Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] w sprawie upoważnienia pracowników Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł. do realizacji zadań z zakresu wspierania rodziny i systemu pieczy zastępczej - utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając podjętą decyzję Kolegium wskazało, że postanowieniem Sądu Rejonowego w Ł. oraz wydanego skierowania syn odwołującej – P. J. został umieszczony w placówce opiekuńczo-wychowawczej. Małoletni od dnia 6 czerwca 2011 r. przebywa w Domu Dziecka nr [...] w Ł. przy ul. A [...]. Przywołując następnie brzmienie art. 193 ust. 1 pkt 2 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej z dnia 9 czerwca 2011 r. Kolegium wskazało, że średni miesięczny koszt utrzymania dziecka w Domu Dziecka nr [...], obowiązujący za okres od 1 stycznia 2012 r. do 31 marca 2012 r. został ustalony na mocy Zarządzenia Nr [...] Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] w sprawie ustalenia średniego miesięcznego kosztu utrzymania dziecka w całodobowych placówkach opiekuńczo-wychowawczych prowadzonych przez Miasto Ł., w wysokości 4.289 zł. Średnie miesięczne wydatki przeznaczone na utrzymanie dziecka w placówkach opiekuńczo-wychowawczych od dnia 1 kwietnia 2012 r. zostały ustalone na mocy Zarządzenia Nr [...] Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] w sprawie ustalenia średnich miesięcznych wydatków przeznaczonych na utrzymanie dziecka w placówkach opiekuńczo-wychowawczych prowadzonych przez Miasto Ł. w wysokości 4.811 zł. Szczegółowe warunki umorzenia w całości lub w części, łącznie z odsetkami, odroczenia terminu płatności, rozłożenia na raty lub odstąpienia od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej określa uchwała nr XLVII/920/12 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 29 sierpnia 2012 r. (Dz. Urz. Wojew. Łódzkiego z dnia 1 października 2012 r., poz. 2955). Zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 2 tej uchwały odstępuje się z urzędu od ustalenia opłaty od rodzica, którego miesięczny dochód w przypadku osoby samotnie gospodarującej, nie przekracza 300% kryterium dochodowego, tj. 1.626 zł. Z zebranych w sprawie informacji wynika, że strona jest osobą samotnie gospodarującą, utrzymującą się z wynagrodzenia za pracę. Średni dochód strony z okresu 3 m-cy poprzedzających złożenie wniosku wynosi 1.822,80 zł, co stanowi 336,31% kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Wobec tego nie jest możliwe - zdaniem Kolegium - odstąpienie z urzędu od ustalenia opłaty za pobyt syna A. A. w placówce opiekuńczo-wychowawczej. Wskazując w następnej kolejności na regulację § 4 ust. 2 pkt 2 uchwały Kolegium podniosło, że wysokość kwoty częściowego umorzenia należności określa się w każdym przypadku indywidualnie, biorąc pod uwagę aktualną sytuację osobistą, rodzinną, dochodową i majątkową osoby zobowiązanej do ponoszenia opłaty (§ 4 ust. 3 uchwały). Zdaniem Kolegium organ I instancji, dokonując analizy sytuacji dochodowej strony, ustalił, że nie jest ona w stanie ponosić kosztów utrzymania dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej w pełnej wysokości. Wydanie decyzji w przedmiocie zwolnienia z obowiązku ponoszenia opłaty za pobyt dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej w niniejszej sprawie poprzedzone było zbadaniem stanu majątkowego i rodzinnego strony, w wyniku czego organ I instancji doszedł do przekonania, że uzasadnione jest umorzenie należności w części. W tej sytuacji - zdaniem organu odwoławczego - uwzględniony został interes strony w granicach uznanych przez organ administracji za słuszny. Strona kieruje się pewnym stosunkiem emocjonalnym i w jej ocenie sytuacja, w jakiej pozostaje, jest szczególna i zasługująca na uwagę i uwzględnienie wniosku. Organ administracyjny, który zobowiązany jest do działania na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.), musi wszystkie te problemy rozważyć pod kątem zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu strony. Dokonując oceny ważnego interesu strony należy mieć na względzie całokształt jej sytuacji, także w aspekcie rzetelności w wypełnianiu zobowiązań wobec dziecka, by nie przerzucać odpowiedzialności za jej prywatne sprawy i niepowodzenia w życiu. Jednocześnie Kolegium zaznaczyło, że organ I instancji, mając na uwadze powstałą należność z tytułu opłaty za pobyt dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej w okresie od 1 stycznia 2012 r. do 31 października 2012 r., poinformował, iż na podstawie § 9 uchwały nr XLVII/920/12 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 29 sierpnia 2012 r. (Dz. Urz. Wojew. Łódzkiego z dnia 1 października 2012 r., poz. 2955) istnieje możliwość rozłożenia należności na raty na wniosek osoby zobowiązanej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A. A. wniosła o całkowite umorzenie należności z tytułu opłat za pobyt syna w Domu Dziecka i powtórzyła w całości zarzuty oraz argumenty z odwołania od decyzji organu I instancji. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w motywach kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało uwzględnić, aczkolwiek z nieco innych powodów aniżeli w niej podniesione. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Ł. o ustaleniu na rzecz A. A. odpłatności za pobyt dziecka P. J. w Domu Dziecka nr [...] w Ł. przy ul. A [...] za okres od 1 stycznia 2012 r. do 31 grudnia 2012 r. oraz umorzeniu części należności wykazała, że zostały one wydane z istotnymi naruszeniami przepisów obowiązującego prawa, co obligowało Sąd do ich usunięcia z obrotu prawnego. Podstawę materialnoprawną kontrolowanych w tej sprawie rozstrzygnięć stanowiły przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz.U. nr 149, poz. 887 ze zm.), przywoływanej dalej w tekście jako "ustawa". Stosownie do treści art. 193 ustawy za pobyt dziecka w pieczy zastępczej rodzice ponoszą miesięczną opłatę w wysokości: 1) przyznanych świadczeń oraz dodatków, o których mowa w art. 80 ust. 1 i art. 81 - w przypadku umieszczenia dziecka w rodzinie zastępczej spokrewnionej, rodzinie zastępczej zawodowej, rodzinie zastępczej niezawodowej lub rodzinnym domu dziecka; 2) średnich miesięcznych wydatków przeznaczonych na utrzymanie dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej, regionalnej placówce opiekuńczo-terapeutycznej oraz interwencyjnym ośrodku preadopcyjnym - w przypadku umieszczenia dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej, regionalnej placówce opiekuńczo-terapeutycznej oraz interwencyjnym ośrodku preadopcyjnym ( ust. 1); Za ponoszenie opłaty, o której mowa w ust. 1, rodzice odpowiadają solidarnie (ust. 2). W przypadku braku możliwości uzyskania od rodziców całości lub części opłaty, opłatę, o której mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, ponoszą osoby dysponujące dochodem dziecka, w wysokości nie wyższej niż 50% kwoty tego dochodu (ust. 3). W przypadku, o którym mowa w ust. 3, za okres pobytu w pieczy zastępczej po uzyskaniu pełnoletności przez osobę, która osiągnęła pełnoletność przebywając w pieczy zastępczej, o której mowa w art. 37 ust. 2, opłatę lub jej część ponosi także ta osoba, w wysokości nie wyższej niż 50% kwoty dochodu tej osoby, o którym mowa art. 80 ust. 3 (ust. 4). Osoby dysponujące dochodem dziecka oraz osoba, która osiągnęła pełnoletność przebywając w pieczy zastępczej, o której mowa w art. 37 ust. 2, w przypadkach, o których mowa w ust. 3 i 4, odpowiadają za ponoszenie opłaty solidarnie z rodzicami (ust. 5). Opłatę, o której mowa w ust. 1, ponoszą także rodzice pozbawieni władzy rodzicielskiej lub którym władza rodzicielska została zawieszona albo ograniczona (ust. 6). Przepisu ust. 1 nie stosuje się do rodziców dziecka pozostawionego bezpośrednio po urodzeniu (ust. 7). W przypadku powstania zaległości z tytułu nieponoszenia opłaty, o której mowa w ust. 1, za okres dłuższy niż 12 miesięcy wójt albo starosta przekazuje do biura informacji gospodarczej informację gospodarczą o powstaniu tej zaległości (ust. 8). W myśl art. 194 ustawy opłatę, o której mowa w art. 193 ust. 1, ustala, w drodze decyzji, starosta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania dziecka przed umieszczeniem w rodzinie zastępczej, rodzinnym domu dziecka, placówce opiekuńczo-wychowawczej, regionalnej placówce opiekuńczo-terapeutycznej albo interwencyjnym ośrodku preadopcyjnym (ust. 1). Rada powiatu określa, w drodze uchwały, szczegółowe warunki umorzenia w całości lub w części, łącznie z odsetkami, odroczenia terminu płatności, rozłożenia na raty lub odstępowania od ustalenia opłaty, o której mowa w art. 193 ust. 1 (ust. 2). Starosta na wniosek lub z urzędu, uwzględniając uchwałę, o której mowa w ust. 2, może umorzyć w całości lub w części łącznie z odsetkami, odroczyć termin płatności, rozłożyć na raty lub odstąpić od ustalenia opłaty, o której mowa w art. 193 ust. 1 (ust. 3). Z przywołanych wyżej uregulowań prawnych wynika, że zasadą jest obowiązek rodziców (także tych pozbawionych władzy rodzicielskiej lub którym władza rodzicielska została zawieszona lub ograniczona) ponoszenia solidarnej odpowiedzialności za uiszczanie miesięcznych opłat związanych z pobytem dziecka w pieczy zastępczej. Wspomniana opłata winna zostać określona przez właściwy ze względu na miejsce zamieszkania dziecka organ administracji publicznej w drodze decyzji administracyjnej przed umieszczeniem w rodzinie zastępczej, rodzinnym domu dziecka, placówce opiekuńczo-wychowawczej, regionalnej placówce opiekuńczo-terapeutycznej albo interwencyjnym ośrodku preadopcyjnym. W przekonaniu Sądu decyzja Kolegium oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem powyższych zasad. Po pierwsze, wskazać trzeba, że organ administracyjny - wbrew brzmieniu art. 193 ust. 2 i ust. 6 ustawy - nałożył obowiązek ponoszenia opłat za pobyt P. J. w Domu Dziecka nr [...] w Ł. wyłącznie na matkę dziecka A. A., pomijając tym samym ojca dziecka, który pomimo tego, że przebywa w zakładzie karnym i - jak wynika z akt sprawy - został pozbawiony praw rodzicielskich, ma obowiązek solidarnego partycypowania z matką dziecka w kosztach jego pobytu w placówce opiekuńczej. Po drugie, organ I instancji ustalił sporną opłatę decyzją z dnia [...] już po umieszczeniu syna skarżącej w Domu Dziecka nr [...] z mocą wsteczną od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 31 grudnia 2012 r., naruszając tym samym art. 194 ust. 1 ustawy, który stanowi o określeniu opłaty przed umieszczeniem dziecka w pieczy zastępczej. Na podstawie akt sprawy nie sposób jednak ustalić, czy zaskarżona decyzja jest pierwszą decyzją ustalającą odpłatność za pobyt syna skarżącej w Domu Dziecka nr [...] w Ł. (przebywającego w tej placówce od dnia 6 czerwca 2011 r.), czy może kolejnym rozstrzygnięciem w tym przedmiocie. Wątpliwości składu orzekającego budzi również treść punktu drugiego rozstrzygnięcia dotycząca umorzenia części należności, która nie jest kompatybilna z powołaną w tym zakresie podstawą prawną, a mianowicie z przepisami § 4 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 6 pkt 3 oraz § 4 ust. 3 uchwały nr XLVII/920/12 Rady Miejskiej w Łodzi w sprawie określenia szczegółowych warunków umorzenia w całości lub w części, łącznie z odsetkami, odroczenia terminu płatności, rozłożenia na raty lub odstępowania od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej (Dz. Urz. Wojew. Łódzkiego 2012, poz. 2955), przywoływanej dalej w tekście jako "uchwała". Przepis § 4 ust. 2 określa w sześciu punktach fakultatywne przesłanki umorzenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej w całości lub w części, łącznie z odsetkami, z urzędu lub na wniosek, wskazując w punkcie drugim, że chodzi tu o osoby (inne aniżeli rodzice dziecka), o których mowa w art. 193 ust. 3 i 4 ustawy, spełniające przesłanki, o których mowa w § 6 niniejszej uchwały. Ustęp trzeci § 4 stanowi, że wysokość kwoty częściowego umorzenia należności, określa się w każdym przypadku indywidualnie biorąc pod uwagę aktualną sytuację osobistą, rodzinną, dochodową i majątkową osoby zobowiązanej do ponoszenia opłaty lub przypadki uzasadnione ważnym interesem osoby zobowiązanej do ponoszenia opłaty. Z kolei przepis § 6 uchwały dopuszcza możliwość odstąpienia od ustalenia opłaty od osób wskazanych w art. 193 ust. 3 i 4 ustawy, czyli innych niż rodzice dziecka, na wniosek tych osób lub z urzędu, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, zwłaszcza ze względu na: 1) ponoszenie przez te osoby wydatków związanych z niepełnosprawnością, długotrwałą lub ciężką chorobą dziecka przebywającego w pieczy zastępczej bądź osoby pełnoletniej pozostającej w pieczy zastępczej; 2) zdarzenie losowe, w wyniku którego stwierdzono konieczność poniesienia dodatkowych wydatków na zaspokojenie niezbędnych potrzeb życiowych, bytowych, zdrowotnych i edukacyjnych dziecka przebywającego w pieczy zastępczej lub osoby pełnoletniej pozostającej w pieczy zastępczej; 3) inne, istotne i udokumentowane przyczyny, których wystąpienie uzasadniałoby odstąpienie od ustalenia tej opłaty. Zasadny jest w tej sytuacji wniosek, że organ I instancji w podstawie prawnej rozstrzygnięcia wadliwie obok normy § 4 ust. 2 pkt 2 uchwały, uzasadniającej umorzenie części ustalonych decyzją należności powołał przepis § 6 ust. 3, który określa fakultatywne przesłanki odstąpienia od ustalenia opłaty wobec osób innych niż rodzice dziecka, natomiast w uzasadnieniu decyzji odwołał się do § 5 ust. 1 pkt 2 uchwały, określającego warunki odstąpienia z urzędu od ustalenia opłaty wobec rodzica lub rodziców, których miesięczny dochód w przypadku osoby samotnie gospodarującej, nie przekracza 300 % kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, określonego przepisami ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, pomijając w istocie zastosowany § 6 ust. 3 uchwały. Podniesione wyżej błędy nie zostały dostrzeżone i naprawione przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w toku postępowania odwoławczego, na którym zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego spoczywa obowiązek ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji w dużej mierze stanowi powtórzenie wywodów organu I instancji, bez bliższego ustosunkowania się ze strony Kolegium do podstawowego zarzutu odwołania, a mianowicie ustalenia zasad odpłatności za pobyt syna skarżącej w Domu Dziecka za okres, kiedy dziecko faktycznie nie przebywało w tej placówce, ponieważ znajdowało się w szpitalu bądź w domu matki. W takiej sytuacji, jak trafnie argumentowała skarżąca, Dom Dziecka nie ponosi żadnych kosztów związanych z pobytem dziecka w placówce, wręcz przeciwnie - koszty te obciążają skarżącą. Takie działanie organu świadczy bez wątpienia o istotnym naruszeniu art. 107 § 3 k.p.a. i nie sprzyja realizacji zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, określonej w art. 8 k.p.a. Na marginesie dodać wypada, że w odpowiedzi na skargę ( str. 2 ) organ II instancji wadliwie przywołał treść zupełnie innej skargi, którą - jak potwierdza załączona do sprawy dokumentacja - tutejszy Sąd nie dysponuje. Wobec stwierdzonych wyżej błędów organów obu instancji, które miały istotny wpływ na wynik sprawy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c, art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, o czym orzekł w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Jednocześnie w trybie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Prowadząc ponownie postępowanie organy administracyjne zobowiązane są uwzględnić oceną prawną wynikającą z niniejszego wyroku, tak aby w rezultacie podjąć rozstrzygnięcie zgodne z przepisami prawa materialnego i procesowego. a.tp.