II SAB/Lu 247/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. Ł. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a odrzucić skargę. E. Ł. reprezentowana przez radcę prawnego K. Ł. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Z uwagi na brak opłacenia skargi, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 29 kwietnia 2013 r. wezwano stronę skarżącą do uiszczenia kwoty 100 zł. Wezwanie powyższe doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 9 maja 2013 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 17 akt sądowych). W zakreślonym terminie powyższe wezwanie nie zostało wykonane. W dniu 15 maja 2013 r. wpłynęło do Sądu pismo pełnomocnika skarżącej, w którym oświadczył, że cofa skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) wynika, że od skargi jako pisma wszczynającego postępowanie pobiera się wpis. Pismo nieopłacone nie wywołuje żadnych skutków. Bez poprania wpisu Sąd nie może bowiem podjąć żadnych innych czynności procesowych poza odrzuceniem skargi stosownie do art. 220 § 3 powyższej ustawy. Mając na uwadze powyższe regulacje, jak też okoliczności faktyczne niniejszej sprawy należało uznać, że skardze E. Ł. nie można nadać dalszego biegu, ponieważ nie została ona opłacona (notatka urzędowa z dnia 27 maja 2013r). Jednocześnie wskazać należy, że oświadczenie pełnomocnika E. Ł. zawarte w piśmie z dnia 15 kwietnia 2013 r. o cofnięciu skargi nie mogło odnieść skutku w postaci umorzenia postępowania. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (por. postanowienia NSA: z dnia 10 czerwca 1987 r., SA/Gd 537/87, publ. Lex 10747 oraz z dnia 3 stycznia 2008r., sygn. akt I OSK 1829/07, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, a także postanowienie WSA w Warszawie z dnia 12 lutego 2013r., sygn. akt II SAB/Wa 436/12, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, H. Knysiak-Molczyk w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. T. Woś, Wydanie 5, Warszawa 2012, str. 1044-1045 ). Wobec tego, na podstawie art. 220 § 3 powyższej ustawy, należało skargę odrzucić.