IV SA/Po 485/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Bąk- Marciniak po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. S. S. na uchwałę Rady Miejskiej w Ś. z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie skargi na działalność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. postanawia odrzucić skargę R. S. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Ś. z dnia [...] września 2010 r. nr [...]w przedmiocie skargi na działalność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś., zarzucając, że zawiera ona nieprawdę dotyczącą Jego postępowania w sprawie wezwania z dnia 15.03.2010 r., czego dowodem jest spisana notatka służbowa z dnia 2.04.2010 r. Skarżący wskazał, że sprawa została zgłoszona do prokuratury, jednak ta po zebraniu materiału nie wystąpiła do organu o uchylenie uchwały. W związku z tym Skarżący przedmiotowym pismem taką skargę składa. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Ś. reprezentujący Radę Miejską wniósł o jej odrzucenie jako wniesionej po terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skargę należało odrzucić, lecz z innej przyczyny aniżeli wskazana w odpowiedzi na skargę. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz.270), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sąd orzeka także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosuje środki określone w tych przepisach. Ponadto, stosownie do treści art. 4 powołanej ustawy sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w powołanych przepisach. W szczególności nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych, objętych przepisami działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. ), zwanej dalej K.p.a. Jak wynika z treści skargi skarżący jest niezadowolony ze sposobu w jaki załatwiono jego skargę na działanie Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. Skarżący wskazał, że przedmiotem jego skargi jest uchwała Rady Miejskiej w Ś. z dnia [...] września 2010 r. uznająca za bezzasadną jego skargę na działalność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. Skoro zatem do rozpatrzenia skargi powszechnej na działalność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. w przedmiocie wykonywania działalności należącej do zadań własnych gminy, właściwa jest rada gminy, to nie służy na nie skarga sądowoadministracyjna do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Dlatego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., skarga złożona w takich okolicznościach podlegała odrzuceniu, jako niedopuszczalna. W związku z powyższym orzeczono, jak w sentencji.