IV SA/Wa 499/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Protokolant spec. Dominik Niewirowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi Starosty G. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie szkody w środowisku oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze. zm.), zwanej dalej K.p.a., utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P.[...], z [...] lipca 2012 r., odmawiające wszczęcia, na wniosek Starosty G., postępowania w sprawie wydania decyzji nakładającej obowiązek przeprowadzenia działań zapobiegawczych lub naprawczych. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przywołano następujące uwarunkowania faktyczne i prawne sprawy: - z treści samego zgłoszenia szkody wynikało, że decyzją z [...] sierpnia 2006 r., Starosta G. cofnął p. Z. R. (prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "Przedsiębiorstwo [...]") zezwolenie na zbieranie odpadów; zgodnie z posiadanym przez podmiot zezwoleniem odpady miały być gromadzone w szczelnym pojemniku; kolejną jednak decyzją, z [...] września 2006 r., Starosta zmienił pierwszą decyzję dopuszczając magazynowanie odpadów w pryzmach przy ich zabezpieczeniu przed rozwiewaniem i zamakaniem poprzez przykrycie folią; w sprawie odpadów o kodzie [...] prowadzone były jeszcze dwa inne postępowania; jedno zakończone wydaniem decyzji odmawiającej zmiany warunków magazynowania odpadów, drugie wydaniem decyzji odmownej w sprawie zmiany kodu magazynowanych odpadów; w sprawach tych toczyły się postępowania odwoławcze, a utrzymane w tym postępowaniu decyzje zostały zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P.; skargi zostały oddalone ostatecznymi wyrokami; Starosta G. decyzją z [...] stycznia 2011 r., działając na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz.U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243 ze zm.), cofnął p. Z. R. zezwolenie na zbieranie odpadów, nadając swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności oraz określając termin bezpiecznego dla środowiska zakończenia działalności na [...] kwietnia 2011 r.; równocześnie Starosta G. na podstawie ust. 5 cytowanego artykułu wezwał p. Z. R. do usunięcia na własny koszt skutków prowadzonej działalności z pouczeniem, że w przypadku niewykonania tego obowiązku wszczęte zostanie postępowanie egzekucyjne; następnie organ nałożył na odpowiedzialnego za usunięcie odpadów grzywnę w celu przymuszenia wykonania obowiązku; w maju 2012 r. organ nałożył na zobowiązanego kolejną grzywnę; Starosta G. poinformował też, że odpady nadal pozostają na terenie nieruchomości i nie są zabezpieczone przed działaniem czynników atmosferycznych a pozostawienie odpadów powoduje zagrożenie dla środowiska; organ zlecił wykonanie analizy składu chemicznego odpadów; na jej podstawie stwierdził, że są to odpady niebezpieczne; Starosta otrzymał również wyniki badań, wskazujące, że stężenie fluorku w odciekach wodnych jest wysokie; Starosta G., biorąc pod uwagę: brak działań w celu usunięcia zgromadzonych odpadów, ich niezabezpieczenie przed namakaniem, brak informowania Starosty o czynnościach zmierzających do zagospodarowania odpadów, w trosce o środowisko i zdrowie ludzi uznał za konieczne zgłosić bezpośrednie zagrożenie szkodą w środowisku, - pismem z [...] czerwca 2012 r., Starosta G. doprecyzował, że bezpośrednie zagrożenie szkodą w środowisku dotyczy powierzchni ziemi; ponadto wskazał, że odpady pochodzą z zakładów C. [...], gdzie w latach [...] zeskładowano ok. 480 tys. m3 ciekłego odpadu (ługów pokrystalicznych), które w miarę upływu czasu na skutek odparowania oraz przenikania odcieków do wód gruntowych zmniejszyły objętość do 40 tys. m3; zgodnie z wnioskiem na zbieranie odpadów złożonym przez p. Z. R., odpady miały być magazynowane na terenie utwardzonym; jednak faktycznie teren jest tylko częściowo utwardzony, a znaczna część odpadów styka się z gruntem; wykonane badania wskazują na wysoką wymywalność fluorków z odpadów; jako datę bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku wskazano [...] kwietnia 2011 r. tj. dzień, w którym w myśl decyzji Starosty G. określono termin bezpiecznego dla środowiska zakończenia działalności - usunięcia jej skutków czyli nagromadzonych odpadów; po tym terminie, w ocenie Starosty G., pozostawienie odpadów może w przyszłości przyczynić się do zanieczyszczenia gleby lub ziemi, a w konsekwencji spowodować zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi; oddziaływanie składowanych odpadów może nastąpić wskutek wymywania zanieczyszczeń i ich migracji w głąb gruntu, co może skutkować przekroczeniem standardów jakości gleby lub ziemi, o których mowa w art. 105 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.); dołączone zostało również pismo [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] maja 2007 r., z którego wynika, że p. Z. R. prowadzący działalność pod firmą Przedsiębiorstwo [...] wznowiło działalność zbierania odpadu o kodzie [...] z dniem [...] stycznia 2007 r. i zakończyło tę działalność z dniem [...] stycznia 2007 r., - zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie (Dz. U. Nr 75, poz. 493 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o szkodach", do bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku lub do szkody w środowisku, które zaistniały przed [...] kwietnia 2007 r. lub wynikały z działalności, która została zakończona przed dniem [...] kwietnia 2007 r. stosuje się przepisy dotychczasowe; do zastosowania tego przepisu wymagane jest spełnienie jednej z dwóch wymienionych w nim przesłanek: albo szkoda w środowisku zaistniała przed wskazaną datą albo przed tą datą została zakończona działalność podmiotu korzystającego ze środowiska, która doprowadziła do wystąpienia szkody w środowisku; żaden przepis cytowanej ustawy nie uzależnia jej stosowania od formalnego uregulowania prowadzonej działalności; stosuje się te przepisy zarówno w sytuacji gdy podmiot korzystający ze środowiska swoją działalność zalegalizował, jak i w sytuacji, gdy działalność jest prowadzona nielegalnie; a zatem w przepisie chodzi o działalność faktycznie prowadzoną; dla oceny wystąpienia przesłanki prowadzenia działalności stwarzającej ryzyko, będącej podstawą zastosowania wzmiankowanych przepisów, nie ma znaczenia posiadanie lub nieposiadanie stosownej decyzji; gdyby w potencjalnej sprawie, podmiot korzystający ze środowiska zajmował się zbieraniem odpadów, o którym mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz.U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243 ze zm.), to nawet nie posiadając wymaganego zezwolenia, w przypadku stwierdzenia wystąpienia, na skutek jego działalności, szkody w środowisku, można byłoby zastosować przepisy ustawy o szkodach; tym samym w ocenie daty wystąpienia bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku lub szkody w środowisku jest istotne kiedy do określonego zdarzenia doszło, a nie kiedy obowiązywała decyzja, decyzja stanowi tylko zalegalizowanie prowadzonej działalności, a nie stanowi o jej prowadzeniu; tym bardziej nie ma znaczenia termin usunięcia skutków prowadzonej działalności wyznaczony przez inny organ; nie można więc uznać za prawidłową datę wystąpienia bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku dzień podany przez Starostę G.– [...] kwietnia 2011 r. - określający termin bezpiecznego dla środowiska zakończenia działalności; potencjalne zagrożenie nie wynika nigdy z braku posiadania decyzji, a ze sposobu korzystania ze środowiska; można sobie wyobrazić hipotetyczne sytuacje, w których podmiot nie posiadając stosownej decyzji korzysta ze środowiska - wprawdzie w sposób nielegalny - nie powodując żadnego zagrożenia dla środowiska, a także sytuację odmienną, gdy sposób korzystania ze środowiska przez podmiot posiadający zezwolenie zagraża właściwemu stanowi środowiska, - podsumowując stwierdzono, że datą wystąpienia bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku nie może być data określona w decyzji, ale data konkretnego zdarzenia, faktycznego powstania zagrożenia; według zgłaszającego, bezpośrednie zagrożenie szkodą w środowisku polega na takim magazynowaniu odpadów, które może spowodować skażenie powierzchni ziemi i w rezultacie przekroczenie standardów jakości gleby lub ziemi; do zgromadzenia odpadów w G. (przy ul. [...]) doszło w głównej mierze w 2006 roku; ponadto, jak wynika z pisma WIOŚ z [...] maja 2007 r., p. Z. R. wznowił działalność zbierania odpadów [...] stycznia 2007 r. i zakończył ją [...] stycznia 2007 r.; zatem ostateczną datą zmagazynowania odpadów jest [...] stycznia 2007 r.; tym samym tego właśnie dnia została zakończona działalność stwarzająca ryzyko szkody w środowisku; poza tym już w tym okresie - w czasie kontroli WIOŚ - stwierdzono, że sposób magazynowania odpadów nie eliminuje ich oddziaływania na środowisko, ponieważ nie zabezpiecza ich przed zamakaniem i rozwiewaniem chociaż zostały one zmagazynowane na utwardzonym terenie; jeżeli przyjąć, że sposób magazynowania odpadów stwarza zagrożenie dla środowiska, to zagrożenie to wystąpiło już w momencie gromadzenia odpadów, - w związku z tym stwierdzono, że w rozpatrywanej sprawie zostały spełnione obydwie alternatywne przesłanki zawarte w art. 35 ust. 1 ustawy o szkodach - do zdarzenia zgłoszonego, jako bezpośrednie zagrożenie szkodą w środowisku doszło przed wskazaną w ustawie datą i również przed tą datą została zakończona działalność stwarzająca ryzyko szkody w środowisku; tym samym zastosowania nie będą mieć pozostałe przepisy ustawy o szkodach, a Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska nie jest w sprawie organem właściwym, - wskazano również, że występowania bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku nie można również stwierdzić z innych powodów (kwestia oceny przedłożonych dowodów na potwierdzenie stanu faktycznego) oraz wskazano, że Starosta dokonał zgłoszenia w poczuciu bezskuteczności podjętych przez niego działań, zwracając uwagę, że wydanie decyzji na podstawie ustawy o szkodach pociąga za sobą dokładnie takie same konsekwencje i daje takie same możliwości egzekwowania tej decyzji, co w przypadku decyzji Starosty G. W skardze na postanowienie Starosta G. zarzucił naruszenie przepisów: - prawa materialnego - ustawy o szkodach, w szczególności poprzez wyłączenie jej zastosowania z uwagi na wydanie przez Starostę G. decyzji na podstawie ustawy o odpadach, co pozostaje w sprzeczności z treścią art. 2, 4 i 5 ustawy, oraz art. 35 ustawy poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, polegające na nieustaleniu daty wystąpienia bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku i ograniczeniu postępowania do zanegowania daty podanej przez zgłaszającego oraz nieustaleniu, czy bezpośrednie zagrożenie szkodą w środowisku miało w ogóle miejsce i na czym ono polegało, - postępowania - art. 7, art. 124 § 2 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego oraz art. 77 i 80 K.p.a. poprzez nieustalenie wszystkich okoliczności niezbędnych do wydania rozstrzygnięcia i - tym samym - naruszenie prawdy materialnej, a w szczególności nie wyjaśnienie istotnych faktów: - czy w sprawie zaistniało bezpośrednie zagrożenie szkodą w środowisku oraz wskazanie, na czym polegało; organ nie przeanalizował podanych przez zgłaszającego danych i informacji pod kątem zagrożenia szkodom w stosunku do innych komponentów środowiska tj. wody, pomijając całkowicie badania wykonane przez WIOS już po dokonaniu zgłoszenia, - nie przeprowadzenie nowych dowodów na okoliczność przekroczenia standardów jakości gleby oraz standardów jakości ziemi dla rtęci, - daty wystąpienia bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku i ograniczeniu postępowania do zanegowania daty podanej przez zgłaszającego szkodę, bez przeprowadzenia w tym zakresie jakiegokolwiek postępowania dowodowego pomijając dowody przedstawione przez zgłaszającego - dokument kontroli i wyniki badań WIOŚ z lipca 2012 r., - postępowania - art. 10 K.p.a., poprzez niepowiadomienie Strony o przysługującym jej prawie wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Skargę uzasadniono m.in. taką argumentacją: - termin wystąpienia szkody ma niezwykle istotne znaczenie, co do wyboru stosowania w tej sprawie przepisów prawa materialnego; z tego wynika, że na organach spoczywa obowiązek bezspornego ustalenia terminu wystąpienia szkody w środowisku; istotne również znaczenie dla zastosowania przepisów prawa materialnego ma nie tylko ustalenie, czy do bezpośredniego zagrożenia szkodą doszło przed wejściem w życie ustawy o szkodach, ale również ustalenie, czy do tej szkody dochodziło lub dochodzi nadal po dacie [...] kwietnia 2007 r., gdyż wyniki tych ustaleń warunkują, czy zastosowanie będzie miał, czy też nie będzie miał powołany wyżej art. 35 ust. 1 ustawy o szkodach, - przedstawiciele WIOŚ [...] lipca 2012 r. przeprowadzili oględziny terenu nieruchomości przy ul. [...] w G. połączone z poborem próby odpadów i gleby do analizy; z protokołu oględzin jednoznacznie wynika, że odpady "częściowo magazynowane są na nieutwardzonym placu w pryzmach o ca 2-1 m i wysokości ca 1 m"; ponadto "odpady nie są przykryte folią ani zabezpieczone w inny sposób przed namakaniem bądź rozwiewaniem", - z "Komentarza do wyników badań zawartych w Sprawozdaniu z Badań nr [...] z dnia [...].07.2012 r." wynika, że "wymywanie zanieczyszczeń z odpadów w stężeniach przekraczających wartości dopuszczalne dla ścieków odprowadzanych do wód lub do ziemi powoduje zanieczyszczenie środowiska gruntowego pod hałdami odpadów i w ich najbliższym sąsiedztwie. Miejsce zanieczyszczenia gruntu zależy od szczelności podłoża utwardzonego pod hałdami składowanych odpadów. Ze względu na fakt, że wokół hałd odpadów nie ma utwardzonych powierzchni podniesionych w stosunku do poziomu gruntu, w celu uniemożliwienia spływania odcieków do gruntu, spływ ten następuje na krawędziach powierzchni utwardzonych. Zanieczyszczenia przedostające się do gruntu migrują dalej i mogą zanieczyszczać wody podziemne. Wyniki badań próbek gleby pobranych w niewielkich odległościach od hałd odpadów świadczą, że grunt na którym składowane są odpady pierwotne nie był zanieczyszczony. Składowanie odpadów, w obecny sposób, na tym gruncie może w znacznym stopniu pogorszyć jego czystość"; wobec powyższego nie można podzielić stanowiska organu II. instancji, że przeprowadzone kontrole przez WIOŚ dają podstawę do przyjęcia, że omawiane bezpośrednie zagrożenie szkodą w środowisku powstało przed [...] kwietnia 2007 r. i że przed tą datą została zakończona działalność stwarzająca ryzyko szkody w środowisku, gdyż każdy kolejny rok zalegania odpadów niebezpiecznych na przedmiotowym terenie zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia szkody w środowisku; niezrozumiałe są wywody organu II. instancji, który w uzasadnieniu postanowienia przyjmuje, że "jeżeli zakwestionowane odpady przez sześć lat ich magazynowania nie doprowadziły do szkody w środowisku to znaczy, że ich sposób magazynowania nie stanowi bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku w myśl ustawy szkodowej powyższe ustalenia w zasadzie pozostają w sprzeczności z wcześniejszymi ustaleniami, że jakoby szkoda środowisku powstała w dacie sprzed [...] stycznia 2007 r.; w innym miejscu organ sugeruje, że szkoda dopiero wystąpi, jeżeli działania zapobiegawcze nie zostaną podjęte. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. W sprawie nie są kwestionowane fakty związane z prowadzeniem działalności przez p. Z. R. (kiedy dokonywane były określone czynności związane z deponowaniem odpadów). Kwestia ta ma kluczowe znaczenie w kontekście brzmienia art. 35 ust. 1 ustawy o szkodach. Wymaga podkreślenia, że w sprawie nie chodzi o ustalenie, czy sprawca ewentualnej szkody czy też zagrożenia szkodą ma generalnie ponosić odpowiedzialność administracyjną, lecz które przepisy znajdą zastosowanie w sprawie. Dla rozstrzygnięcia postanowionego problemu kluczowe znaczenie ma prawidłowa wykładnia przepisu art. 35 ust. 1 ustawy o szkodach. Z jego brzmienia wynika jednoznacznie, że dotychczasowe przepisy (co wyłącza stosowanie ustawy o szkodach) będą miały zastosowanie w czterech wymienionych w przepisie sytuacjach – gdy: 1. bezpośrednie zagrożenia szkodą w środowisku zaistniało przed [...] kwietnia 2007 r., 2. szkody w środowisku zaistniały przed [...] kwietnia 2007 r., 3. bezpośrednie zagrożenia szkodą w środowisku wynikało z działalności, która została zakończona przed [...] kwietnia 2007 r., 4. szkody wynikały z działalności, która została zakończona przed [...] kwietnia 2007 r. Powyższa konkluzja wynika z zastosowania we wskazanej normie spójników wyrażających alternatywę rozłączną (lub). Z uwagi na użycie tego łącznika przed ostatnią częścią przepisu może budzić pewne wątpliwości, czy hipoteza obejmuje także przypadek wskazany wyżej w punkcie 3. Mianowicie, czy wyraz "wynikały" dotyczy tylko określania "szkody" czy też także "zagrożenia szkodą". W tej sytuacji może być pomocne posiłkowanie wykładnią celowościową. Nie znajdowałaby w tym kontekście żadnego racjonalnego uzasadnienia wola prawodawcy aby nie stosowano nowych reguł do szkód będących następstwem danych zdarzeń natomiast ich stosowanie w sytuacji zagrożenia ich powstania. Należy mieć na uwadze, że norma art. 35 ust. 1 ustawy o szkodach ma charakter intertemporalny. Prawodawca, ustanawiając nowe zasady odpowiedzialności za szkody ale też powodowanie zagrożenia powstaniem szkody, obowiązany był do stosownego ważenia rozwiązań, tak, aby nie naruszyć wywodzonej z zasady państwa prawnego (art. 2 Konstytucji R.P.) zasady nie działania prawa wstecz. Wyjątki od tej reguły są dopuszczalne tylko w ograniczonym zakresie. Nie ma racjonalnych względów, aby nowe zasady odpowiedzialności miały być stosowane do następstw działań, poczynionych przed wejściem w życie ustawy o szkodach, gdy chodzi o ujawnienie potencjalnego ryzyka powstania szkody w środowisku, gdy nie dotyczą szkód powstałych. Podobnie sięgnięcie do wykładni celowościowej, z uwzględnieniem założenia, że prawodawca zamierza respektować zasadę nie działania prawa wstecz, prowadzi do wniosku, że użyte w art. 35 ust. 1 ustawy o szkodach pojęcie działalności trzeba odnosić do określonych czynów lub zaniechań nie zaś szeroko rozumianego znaczenia tego słowa - np. działalności gospodarczej (na podstawie wpisu czy rejestracji) lub generalnie działalności dopuszczonej w pewnym okresie na postawie stosownej decyzji. Użycie tego słowa w takim znaczeniu w normie o charakterze intertemporalnym nie znajdowałoby żadnego racjonalnego uzasadnienia, zwłaszcza wobec potrzeby zagwarantowania reguły lex retro non agit. Stąd bez znaczenia są podnoszone w skardze okoliczności, w jakich okresach przedsiębiorca był uprawniony do prowadzenia działalności w zakresie gospodarowania odpadami a kiedy obowiązany do usunięcia skutków jej prowadzenia. Należy mieć w końcu na uwadze uwarunkowania faktyczne – okoliczność, że w wielu przepadkach zdeponowanie odpadów – np. pod ziemią czy, jak w danym przypadku na jej powierzchni – skutkuje powstaniem zagrożeń dopiero po wielu latach (powolny proces wymywania zanieczyszczeń, postępujących reakcji, rozkładu opakowań i innych izolacji odpadów). Wydaje się oczywiste, że do stanów będących następstwem czynności dokonywanych pod innym prawem nie powinny mieć zastosowania nowe reżymy odpowiedzialności. Powyższe uwagi odniesione do niespornego stanu faktycznego – ustalono, że określone czynności (deponowanie odpadów) były dokonywane do stycznia 2007 roku – uzasadniają konkluzję, że w rozpoznawanym przypadku przepisy ustawy o szkodach nie mogą znaleźć zastosowania. Bez znaczenia są wobec tego podnoszone kwestie, kiedy podmiot został obowiązany do usunięcia skutków prowadzonej działalności gospodarczej polegającej na utylizacji odpadów. Potencjalna przyczyną ryzyka szkody, czy też szkód występujących już w środowisku były działania (czynności) podjęte przed wejściem w życie ustawy o szkodach – dniem [...] kwietnia 2007 r. (art. 39). Jeszcze raz należy podkreślić, że przedmiotem rozważań nie jest kwestia egzekwowania odpowiedzialności z tytuły spowodowania potencjalnych szkód, lecz reżim prawny, jaki ma mieć zastosowanie w niniejszej sprawie. Wobec wskazanych okoliczności bez znaczenia jest sporna kwestia, czy przepisy ustawy o szkodach mogą mieć zastosowanie wobec faktu uruchomienia środków egzekucyjnych z mocy innych regulacji czy też braku wnikliwego wyjaśnienia, czy istotnie doszło do szkody czy też zagrożenia szkodą, Bez znaczenia jest podkreślana przez Stronę skarżącą okoliczność domniemanego ujawnienia szkody (zagrożenia szkoda) po wejściu w życie ustawy o szkodach. W rozpoznawanym bowiem przypadku wyłączenie stosowania jej przepisów nie wynika z przesłanek wskazanych w punkcie pierwszym czy drugim zamieszonego wyżej wyliczania, lecz w punkcie trzecim bądź czwartym. Nie mogą w końcu odgrywać znaczenia zarzuty nie zapewniania Stronie udziału w sprawie skoro wszelkie rzeczywiście istotne okoliczności faktyczne są niesporne. Nie są zasadne w związku z tym zarzuty skargi, co do naruszenia przepisów prawa materialnego (bezpodstawne odstąpienie od zastosowania reguł ustawy o szkodach) ani prawa procesowego. Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.