I SA/Rz 489/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Serafin-Kosowska po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2013 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku rolnym, leśnym oraz podatku od nieruchomości za 2011 r. - postanawia - odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia z dnia [...] września 2011 r. nr [...] uchyliło w całości decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] ustalającą R.K.(zobowiązany solidarnie) wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku rolnym, leśnym oraz podatku od nieruchomości za 2011 r. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została doręczona 17 października 2011 r. w sposób zastępczy (potwierdzenie w aktach administracyjnych). W dniu 27 maja 2013 r. (data stempla pocztowego) R.K. nadał w urzędzie pocztowym zaadresowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego pismo datowane 26 maja 2013 r., z którego wynika, że decyzji z dnia [...] września 2011 r. nr [...] nie otrzymał, z jej treścią zaznajomił się uzyskując kserokopię sporządzoną z oryginału i równocześnie zakwestionował ustalenia odnośnie wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku rolnym, leśnym i od nieruchomości za 2011 r. Do pisma dołączył kserokopie: odwołania od decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zmiany wymiaru zobowiązania pieniężnego na 2011 r., upoważnienia do przeprowadzenia kontroli podatkowej w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. i lata ubiegłe wraz z protokołem kontroli podatkowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze przekazało Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie pismo z dnia 26 maja 2013 r. wraz z aktami sprawy uznając, że jest ono skargą na decyzję z dnia [...] września 2011 r. nr [...], wnosząc jednocześnie w odpowiedzi na skargę o jej odrzucenie, z uwagi na upływ terminu do wniesienia skargi na przedmiotową decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Pismo skarżącego z dnia 26 maja 2013 r. złożone za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego bezsprzecznie zawiera elementy (cechy) skargi na decyzję z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w sprawie wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku rolnym, leśnym oraz podatku od nieruchomości za 2011 r. i słusznie, w ocenie Sądu, organ podatkowy przekazał ją wraz z aktami sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie jako właściwego do jej rozpoznania. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - w skrócie P.p.s.a.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru dołączonego do akt administracyjnych sprawy wynika, że z powodu niemożności doręczenia przesyłki bezpośrednio adresatowi lub pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi, dozorcy domu, którzy podjęliby się oddania pisma adresatowi, awizowano ją w dniu 3 października 2011 r. i pozostawiono na okres czternastu dni w urzędzie pocztowym, a zawiadomienie o pozostawieniu pisma włożono do oddawczej skrzynki pocztowej adresata. Czternastodniowy okres przechowywania przesyłki w urzędzie pocztowym upłynął w dniu 17 października 2011 r. i w tym dniu nastąpił skutek doręczenia na zasadzie art. 150 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz.U. z 2005 r. , Nr 8 , poz. 60 ze zm.), tj. skuteczne doręczenie zastępcze. W takich okolicznościach w ocenie Sądu, termin trzydziestodniowy do wniesienia skargi upłynął 16 listopada 2011r., zatem skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2011 r. została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji. Na podstawie art. 222 P.p.s.a. nie wzywano do uiszczenia opłaty sądowej od skargi.