I SAB/Wa 319/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. L. na bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi. Pismem z dnia 4 czerwca 2013 r. A. L. reprezentowany przez pełnomocnika adw. E. S., wniosła za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej nr [...] w przedmiocie odmowy ustanowienia użytkowania wieczystego gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że strona nie wyczerpała przysługujących jej środków zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia rozumieć należy sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia: taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wskazać należy, że wyczerpanie środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. W przypadku skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania, wyczerpanie to następuje poprzez wniesienie zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia organu na podstawie art. 37 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. W sytuacji natomiast braku takiego organu stronie służy wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (art. 37 § 1 in fine). W tym miejscu wskazać należy, że wbrew wywodom pełnomocnika skarżącego jakoby w przypadku skargi na bezczynność Ministra, z uwagi na brak organu wyższego stopnia, powołany wyżej przepis nie miał zastosowania, podnieść należy, że jak wskazano powyżej, przepis ten wprost przewiduje sytuację, w której brak jest organu wyższego stopnia, ustanawiając instytucję wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Przy czym podkreślenia wymaga, że instytucja ta nie jest tożsama z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) jak twierdzi pełnomocnik skarżącego. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że z uwagi na okoliczność, iż stawiany przez stronę skarżąca zarzut bezczynności dotyczył bezczynności Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej to należało właśnie ten organ wezwać do usunięcia naruszenia prawa. Z powyższych względów, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 232 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.