VI SAB/Wa 47/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant ref. staż. Katarzyna Skurzyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2013 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na bezczynność Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w przedmiocie doręczenia decyzji kończącej postępowanie w sprawie wniosku o udzielenie koncesji na kolejny okres postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej T. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego T. Sp. z o.o. z siedzibą w [...], reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (dalej powoływanego jako: Przewodniczący KRRiT) polegającą na braku doręczenia decyzji wydanej na skutek wniosku z dnia [...] września 2012 r. o udzielenie koncesji na kolejny okres. Z akt sprawy wynika, że wnioskiem datowanym na [...] sierpnia 2012 r. T. Spółka z o.o. wniosła o udzielenie koncesji na kolejny okres. W dniu [...] listopada 2012 r. strona wniosła do organu o doręczenie ww. decyzji. W dniu [...] grudnia 2012 r. spółka P. wystosowała do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wobec braku doręczenia decyzji wydanej na skutek wniosku strony. Według skarżącej, z uwagi na brak rozstrzygnięcia przez organ sprawy, a także brak informacji o przedłużeniu terminu do jej rozpoznania, miał zastosowanie art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, a zatem, zdaniem skarżącej, w dniu [...] listopada 2012 r. Przewodniczący KRRiT wydał decyzję zgodnie z wnioskiem strony. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ze względu na niedopuszczalność złożenia do Sądu skargi na bezczynność, polegającą na braku doręczenia decyzji. Zdaniem organu, czynność doręczenia decyzji jest wyłącznie czynnością materialno-techniczną, dlatego niewykonanie tej czynności przez organ nie jest bezczynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Niezależnie od powyższego organ zaakcentował, że w obowiązującym aktualnie stanie prawnym brak jest w ustawie z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji wyraźnego odesłania do art. 11 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Zdaniem organu, art. 11 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie znajduje zastosowania w sprawach o udzielenie/zmianę koncesji prowadzonych przez Przewodniczącego KRRiT. Pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. skarżąca spółka cofnęła skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 tej ustawy, jeżeli strona skarżąca skutecznie cofnęła skargę, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 lutego 2013 r. w sprawie sygn. akt II GSK 2172/11 wyjaśnił, że w sprawach ze skarg na bezczynność organu administracji, w celu istnienia/nieistnienia stanu bezczynności organu istotne jest precyzyjne zidentyfikowanie przedmiotu żądania zawartego w skardze na bezczynność i skonfrontowanie tego żądania oraz jego zasadności z istnieniem po stronie organu administracji prawnego obowiązku działania - na wniosek lub z urzędu - polegającego na załatwieniu (rozstrzygnięciu) konkretnej sprawy administracyjnej. W rozpatrywanej sprawie spółka wniosła skargę na bezczynność organu, polegającą na braku doręczenia decyzji, która, zdaniem strony, ze względu na dyspozycję art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej miała już być wydana w niniejszej sprawie w dniu [...] listopada 2012 r. Analizując treść przedmiotowej skargi na bezczynność, należy podkreślić, że nie ma wątpliwości, co do intencji strony w zaskarżeniu wyłącznie czynności doręczenia decyzji, a nie bezczynności organu, polegającej na braku wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku strony. O powyższym świadczy jednoznaczne stanowisko skarżącej zawarte w skardze (exemplum pkt 4.1. skargi). Z uwagi na powyższe, kwestia wydania i doręczenia stronie postanowień z [...] lutego 2013 r. nr [...]i [...] lutego 2013 r. nr [...] nie ma prawnego znaczenia dla dalszych rozważań dotyczących dopuszczalności niniejszej skargi. W tym zakresie nie mają także znaczenia merytorycznie wadliwe rozważania skarżącej o domniemaniu wydania w dniu [...] listopada 2012 r. decyzji przez organ koncesyjny. Rozpoznając kwestię dopuszczalności niniejszej skargi, należy się bowiem skoncentrować na tym, czy czynność doręczenia decyzji mieści się w katalogu czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zdaniem Sądu, doręczenie decyzji jest czynnością procesową, wywołującą skutek w postaci rozpoczęcia biegu terminu do zaskarżenia danego aktu. Doręczenie nie przyznaje, stwierdza lub uznaje uprawnień lub obowiązków. Nie mieści się ono w katalogu czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Stosownie więc do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. nie podlega kontroli także zaniechanie doręczenia decyzji. W związku z powyższym Sąd nie mógł umorzyć postępowania w związku ze złożonym oświadczeniem skarżącej o cofnięciu skargi (B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego. Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2008, str. 129), gdyż badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji skuteczne cofnięcie skargi może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 stycznia 2008 r. sygn. akt I OSK 1829/07). Tymczasem, jak wywiedziono wyżej, skarga na bezczynność organu, polegająca na braku doręczenia decyzji, nie jest dopuszczalna, a więc należało ją odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. O kosztach postępowania, obejmujących zwrot na rzecz skarżącej uiszczonego wpisu sądowego, orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.