VII SA/Wa 913/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Protokolant ref. staż. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2013 r. sprawy ze skargi A. G. i P. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i zezwolenia na realizację inwestycji drogowej skargę oddala Starosta [...] decyzją z dnia 31 grudnia 2012 r. Nr [...], działając na podstawie art. 11a, ust. 1, art. 11f, ust. 1, art. 12, ust. 1-6, art. 17, ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 ze zm., dalej: specustawa) oraz art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm., dalej: k.p.a.) po rozpatrzeniu wniosku Powiatowego Zarządu Dróg w M.: -zatwierdził projekt budowlany i zezwolił na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie skrzyżowania drogi powiatowej Nr [...][...] - [...] - [...] (ul. [...]) z drogą powiatową Nr [...] (ul. [...]) na skrzyżowanie typu "małe rondo" w [...] wraz z dojazdami: - ul. [...] (dr. pow. nr [...]) na odcinku od km 29+552,06 do km 29+952,00; ul. [...] (droga pow. Nr [...]) od km 0+000,00 do km 0+106,21 - kat. obiektu - IV, na działkach o numerach ewid.: [...] , [...] (po podziale [...]),[...] (po podziale [...]),[...],[...] (po podziale [...]),[...] (po podziale [...]),[...],[...] (po podziale [...]),[...] w obrębie nr [...] Miasto [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą obejmującą: przebudowę kanalizacji deszczowej, sanitarnej, gazowej, wodociągowej, linii telekomunikacyjnej, linii energetycznej, oświetlenia ulicznego, wg projektu budowlanego zamiennego opracowania indywidualnego, -zatwierdził projekt podziału nieruchomości na potrzeby powyższej inwestycji wg załączników dla: Powiatu [...] - Zarządu Powiatu [...], -nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Odwołanie od decyzji wnieśli Skarżący A. G. i P. G. podnosząc m.in., że zaskarżona decyzja narusza uzasadniony interes osób trzecich tj. zapis art. 11 f ust. 1 pkt 4 specustawy, albowiem nie wziął pod uwagę, że planowana inwestycja prowadzi do ujemnych następstw dla działki nr [...], której są właścicielami. Prowadzi bowiem do sytuacji, w której wyjazd z działki będzie odbywał się wprost na jezdnię, bez możliwości zachowania warunków bezpieczeństwa nałożonych normą art. 17 § 2 ustawy z dnia 10. czerwca 1997 "Prawo o ruchu drogowym". Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. Nr 12/2013, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 11 g ust. 1 pkt 1 specustawy, po rozpatrzeniu odwołania A. G. i P. G. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. Nr [...]: 1. uchylił: a) zapis w decyzji nr [...] znajdujący się na stronie 1, w wierszu 5 (licząc od góry strony) - "art. 28", b) zapis w decyzji nr [...], znajdujący się na stronie 4, w wierszu 12 i 13 (licząc o góry strony) - "Obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, obejmuje nieruchomości: [...],[...],[...],[...],[...] w obrąbie nr [...] Miasto [...]", c) zapis w decyzji nr [...], znajdujący się na stronie 1, w wierszu 5 (licząc od góry strony) - "art. 34 ust. 4", d) zapis w decyzji nr [...], znajdujący się na stronie 3, w wierszu 4 (licząc o góry strony) - "ustawa z dnia [...] kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2011 r. nr 185, poz. 1243)", e) zapis w decyzji nr [...], znajdujący się na stronie 3, w wierszu 9 i 10 (licząc o góry strony) - "rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 3 marca 2008 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. nr 47, poz. 281)", 2. rozstrzygnął sprawy objęte uchyloną częścią decyzji w następujący sposób: a) odstąpił od zastosowania w podstawie prawnej wydania decyzji nr [...] art. 28 - Prawa budowlanego, b) zgodnie z art. 11i ust 1 specustawy odstąpił od określenia obszaru oddziaływania obiektu, c) uwzględniając zapis art. 11f ust. 1 punkt 7 specustawy odstąpił od zastosowania art. 34 ust. 4 - Prawa budowlanego, d) .w miejsce uchylonego zapisu w decyzji nr [...], określonego w punkcie 1, podpunkcie d) niniejszej decyzji, ustalam nowy zapis: Ustawa o odpadach z dnia 14 grudnia 2012 r. (Dz. U. z 2013 r. Nr 0, poz. 21), e) w miejsce uchylonego zapisu w decyzji nr [...], określonego w punkcie 1, podpunkcie f) niniejszej decyzji, ustalam nowy zapis: Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2012 r., Nr 0, poz.1031), 3. w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy omówił stan faktyczny sprawy oraz wymienił zarzuty zawarte w odwołaniu i wskazał, że w jego ocenie Starosta [...] prawidłowo przeprowadził postępowanie administracyjne i przeanalizował zebrany materiał dowodowy w sprawie. Oceniając decyzję Starosty [...] organ odwoławczy stwierdził, że czyni ona zadość wymogom zawartym w przepisie art. 11f ust. 1 specustawy, zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie. Decyzja zawiera wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, wraz z określeniem ich kategorii oraz określenie linii rozgraniczających teren inwestycji. W decyzji określono również warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa, a także wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Decyzja zatwierdza projekt podziału nieruchomości, przedstawiony na mapach będących załącznikami i stanowiącymi integralną część decyzji. Ponadto, na mocy przedmiotowej decyzji, zatwierdzono projekt budowlany, będący do niej załącznikiem, stanowiącym integralną część decyzji. Analizując poszczególne zapisy zaskarżonej decyzji organ drugiej instancji stwierdził, że zawierają one pewne uchybienia, uznał jednak, iż uchybienia te mogą zostać naprawione w niniejszym postępowaniu odwoławczym. Organ odwoławczy doprowadził do zgodności z wymogiem zawartym w art. 11i ust. 1 specustawy, zgodnie z którym "w sprawach dotyczących zezwolenia na realizacją inwestycji drogowej nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, z wyjątkiem art. 28 ust 2". Ustawodawca poprzez wyłączenie ze stosowania art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego znacznie uprościł procedurę ustalania kręgu stron w postępowaniu administracyjnym, zmierzającym do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. W specustawie nie funkcjonuje też pojęcie obszaru oddziaływania obiektu, natomiast istnieje to pojęcie w przypadku Prawa budowlanego, na podstawie którego wydaje się decyzję o pozwoleniu na budowę. Właściciele nieruchomości, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu stają się stroną w postępowaniu prowadzonym przez organ pierwszej instancji. W tym przypadku Starosta [...] skorzystał z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego i określił obszar oddziaływania obiektu. Zdaniem Wojewody [...] prawidłowo określono strony postępowania, nie doszło do naruszenia art. 28 k.p.a. Zastosowanie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, mimo bezwzględnego jego wykluczenia w rozpatrywanym postępowaniu poprzez zapis w art. 11i ust. 1 specustawy, nie wpłynęło negatywnie na określenie stron postępowania i nie może być podstawą do uchylenia decyzji nr [...]. Kolejno, uznając że niewłaściwie przytoczony przepis przez organ I instancji nie wpłynął na przyjęte rozstrzygnięcie i nie może stanowić podstawy do jego uchylenia - organ odwoławczy usunął zapis w decyzji Starosty [...] nr [...]: "art. 34 ust. 4" z uwagi na fakt, że zgodnie z art. 11i specustawy w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Prawa budowlanego. W tym przypadku art. 34 ust. 4 Prawa budowlanego mówiący o tym, iż projekt budowlany podlega zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę nie może być zastosowany, ponieważ w tym zakresie działa ustawa poprzez art. 11f ust. 1 pkt 7. Ponadto Starosta [...] przytoczył też w podstawie prawnej swojej decyzji art. 11f ust. 1 specustawy, który, jak wspomniano powyżej, określa kwestie związane z zatwierdzeniem projektu budowlanego w podpunkcie 7. W rozstrzygnięciu swojej decyzji Starosta [...] narzucił, aby wykonana inwestycja spełniła warunki między innymi "ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2011 r. nr 185, poz. 1243)", która to ustawa na dzień wydania decyzji drugoinstancyjnej już nie obowiązuje, w związku z powyższym organ odwoławczy dokonał aktualizacji poprzez ustalenie nowego zapisu w rozpatrywanej decyzji, tj.: "Ustawa o odpadach z dnia 14 grudnia 2012 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 21). W rozstrzygnięciu swojej decyzji Starosta [...] narzucił również, aby wykonana inwestycja spełniła warunki między innymi "rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 3 marca 2008 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. nr 47, poz. 281)", która to ustawa na dzień wydania decyzji Starosty [...] była nieaktualna, w związku z powyższym organ odwoławczy dokonał aktualizacji poprzez ustalenie nowego zapisu w rozpatrywanej decyzji, tj. Rozporządzenie Ministra Środowiska dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2012 r., poz. 1031). Pomimo wskazanych powyżej uchybień w decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., organ drugiej instancji, rozpatrując ponownie sprawę uznał, że przebieg planowanej inwestycji został ustalony prawidłowo. Organ uznał racje przemawiające za ustaloną lokalizacją, które inwestor przedstawił w załączonej do wniosku dokumentacji. Odpowiadając na zarzuty odwołujących się dotyczące naruszenia art. 11f ust. 1 punkt 4 specustawy Wojewoda [...] stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie, bowiem ustawodawca w przepisie tym określił, że decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera, między innymi, wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, a Starosta [...], wypełniając powyższy wymóg, określił w punkcie 4 swojej decyzji wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego, w dniu 11 grudnia 2012 r. Państwo A. i P. G. złożyli opinię dotyczącą planowanej inwestycji, zawierającą propozycję rozwiązań zamiennych. Organ I instancji przekazał propozycję odwołujących się do inwestora w celu odniesienia się do kwestii zawartych w ich piśmie. W dniu [...] grudnia 2012 r. Zarząd Powiatu [...], przekazał Staroście [...] odpowiedź na powyższe pismo, dodatkowo załączając pismo z dnia [...] grudnia 2012 r. przygotowane przez projektanta A. D. Pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. organ i instancji przekazał A. i P. G. stanowisko inwestora w podnoszonej przez nich sprawie. Wskazać trzeba, że Starosta [...] pełni, w procesie rozpatrywanej inwestycji drogowej, funkcję organu administracji, który jest zobowiązany wyłącznie do wydania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej, nie jest natomiast upoważniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. To inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i techniczno-wykonawczych inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości. Inwestor jest zatem kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji, natomiast organ orzekający wyznacza dopuszczalne prawem granice tej kreacji, poprzez dokonywanie oceny prawnej. Zadaniem organu jest bowiem sprawdzenie, czy wyznaczone przez wnioskodawcę linie rozgraniczające pas drogowy odpowiadają woli ustawodawcy wyrażonej w innych regulacjach prawnych, mających znaczenie dla wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. skoro ustawodawca precyzyjnie określił zakres wniosku składanego przez inwestora drogi publicznej, to porównując jego zawartość (wraz z załącznikami) z ustawowo wyznaczoną treścią orzeczniczą decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, określonej w art. 11f ust.1 ustawy, godzi się zauważyć, że organy orzekające nie mogą modyfikować ustaleń i parametrów zawartych we wniosku o wydanie ww. decyzji, jeżeli nie wynika to z wiążących organ przepisów prawa. Organy wydające decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej są uprawnione jedynie do oceny prawnej całości przedsięwzięcia inwestycyjnego i dokumentacji przedłożonej przez wnioskodawcę. Tylko bowiem stwierdzenie przez organ, iż kształt inwestycji w wersji zgłoszonej we wniosku narusza normę wynikającą z określonych przepisów prawa, zobowiązuje ten organ do odmowy wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, w wersji wnioskowanej przez zarządcę drogi publicznej. Starosta Powiatu [...] nie mógł zatem dokonać zmian w przedstawionej przez wnioskodawcę koncepcji rozbudowy skrzyżowania, tak aby zaspokoić żądania odwołujących się. Z dokumentów zawartych w aktach sprawy organu pierwszej instancji wynika (pismo A. D. z dnia [...] sierpnia 2012 r.), że inwestor udzielał już odpowiedzi skarżącym na przedstawiane przez nich żądania, w których domagano się zmniejszenia projektowanej średnicy ronda z 30m do 26m, jak również przesunięcia osi ronda. Takie działanie doprowadziłoby do zwiększenia odległości bramy wjazdowej, prowadzącej do działki o numerze ewidencyjnym [...], od jezdni ronda. Inwestor, mając na względzie ochronę interesów osób trzecich, organizował wielokrotnie spotkania, w których udział brał P. G. Zdaniem projektanta przyjęcie rozwiązań innych, niż przyjęte w projekcie budowlanym, jest niemożliwe z praktycznego punktu widzenia. Przejazd rondem z kierunku południowo-wschodniego w kierunku zachodnim i z kierunku zachodniego w kierunku północnym dla dużych pojazdów, np. ciągnika siodłowego z naczepą, byłby niemożliwy bez uszkodzenia elementów ronda, jak również uszkodzenia pojazdu. Dodatkowo, w ocenie Wojewody [...] przyjęcie ronda o średnicy zewnętrznej 30m jest zgodne z wymogiem prawnym zawartym w § 75 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430 ze zm., dalej: "rozporządzenia"), ponieważ projektowana średnica ronda mieści się w narzuconym zakresie wymiarów. Dla tego typu ronda wymagana średnica zewnętrzna powinna być zawarta w przedziale od 26(22)-40(45) metrów - co oznacza wartości dopuszczalne w uzasadnionych wypadkach. Mając na względzie przedstawione powyżej dowody, organ drugiej instancji stwierdził, że nie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu odwołujących się, tj. naruszenia art. 83 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody Wojewoda [...] stwierdził, że nie zasługuje on na uwzględnienie, bowiem art. 21 ust. 2 specustawy wyraźnie mówi, że do usuwania drzew i krzewów znajdujących się na nieruchomościach objętych decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, z wyjątkiem drzew i krzewów usuwanych z nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków, nie stosuje się przepisów o ochronie przyrody w zakresie obowiązku uzyskiwania zezwoleń na ich usunięcie oraz opłat z tym związanych. Ponadto w aktach sprawy organu I instancji znajduje się opinia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] lipca 2012 r., znak: [...], w której Konserwator Zabytków stwierdza brak uwag do proponowanych rozwiązań. Rozpatrując zarzut odwołujących się, dotyczący zastosowania przepisów nieaktualnego rozporządzenia z 2008 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu, Wojewoda [...] stwierdził, że jest on trafny, jednakże na mocy uprawnień przysługujących organowi drugiej instancji, Wojewoda naprawił uchybienie dotyczące powołania się na nieaktualną ustawę poprzez uchylenie rozpatrywanej decyzji w części jej dotyczącej i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez zastosowanie przepisów aktualnego rozporządzenia z 2012 r. Odnosząc się do zarzutu odwołujących się, dotyczącego naruszani art. 10 k.p.a., Wojewoda [...] stwierdził, że nie zasługuje on na uwzględnienie, bowiem na każdym etapie postępowania strony były informowane o jego przebiegu, zawiadomieniami o zakończeniu postępowania dowodowego, zaś A. G. i P. G. skorzystali ze swojego uprawnienia i złożyli uwagi do akt sprawy pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. Ustanowienie pełnomocnika nie pozbawiło ich praw do osobistego czynnego udziału w postępowaniu, w tym do składania uwag, z tego przywileju zresztą skrupulatnie korzystali, o czym świadczy również pismo odwołujących się z dnia 11 grudnia 2012 r. Rozpatrując kolejny zarzut odwołania dotyczący naruszenia art. 11i specustawy poprzez zastosowanie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego organ odwoławczy stwierdził, że jest on trafny, jednak na mocy uprawnień przysługujących organowi drugiej instancji, Wojewoda naprawił uchybienie i orzekł co do istoty sprawy poprzez uchylenie zapisu "art. 28 ust. 2" zawartego w decyzji I instancji. Odnosząc się do kolejnego zarzutu odwołujących się a dotyczącego naruszenia art. 17 ust. 1 specustawy w zw. z art. 107 k.p.a., Wojewoda [...] stwierdza, że nie zasługuje on na uwzględnienie. W art. 17 ust. 1 specustawy określono, iż starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych nadają decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygor natychmiastowej wykonalności na wniosek właściwego zarządcy drogi, uzasadniony interesem społecznym lub gospodarczym. Ocena, czy w sprawie zachodzi uzasadniony przypadek w rozumieniu art. 17 ust. 1 specustawy pozostawiona została organowi rozpoznającemu sprawę. Ustawodawca nie ustanowił przy tym żadnych szczególnych kryteriów do takiej oceny. Przyjęcie przez Starostę [...], że konieczność rozpoczęcia inwestycji uzasadniona jest obowiązkiem terminowego wykorzystania środków budżetowych przeznaczonych na rozbudowę ulicy, (co w konsekwencji determinuje konieczność zajęcia nieruchomości jeszcze przed ich wywłaszczeniem) nie może budzić istotnych wątpliwości, co do prawidłowości zastosowania tego przepisu. Dodatkowym, istotnym argumentem potwierdzającym słuszność nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności jest opinia Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., z której wnika, że sporne skrzyżowanie jest często użytkowane przez karetki ratownictwa medycznego, przewożące cierpiących do szpitala, będących w stanie zagrożenia życia. Inwestycja usprawni ruch w tym rejonie, pozwalając sprawniej dotrzeć pojazdom do szpitala, co stanowi, zdaniem organu drugiej instancji, uzasadniony interes społeczny. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2013 r. złożyli A. G. i P. G., zaskarżając pkt 3 tej decyzji (tj. utrzymania decyzji w mocy w części niezmienionej. Zarzucili decyzji rażące naruszenie prawa w zakresie: -art. 11f ust. 1 pkt 4 specustawy w zw. z naruszeniem art. 17 § 2 ustawy z dnia 10 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym; art. 4 ust. 3a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz § 9, § 55, § 77 i § 113 pkt 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie poprzez przyjęcie, że nie doszło do naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich, oraz przez przyjęcie, że projekt budowlany inwestycji drogowej odpowiada prawu i zasadnie został zatwierdzony przez organ I instancji; -art. 10 k.p.a., poprzez przyjęcie, że nie doszło do pozbawienia skarżących możliwości udziału w postępowaniu bezpośrednio poprzedzającym wydanie przez Starostę [...] decyzji nr [...] i pozbawienia możliwości zgłoszenia nowego wniosku dowodowego o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z wyjaśnień inżyniera J. K. autora "roboczej" propozycji rozwiązań projektowych pozwalających na zapewnienie dla działki o nr ew. [...] zachowania dostępu (bezpiecznego) do drogi publicznej, tj. dowodu, który mógłby mieć wpływ na istotę sprawy, -art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. - poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, a także zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia istotnych dla niniejszej sprawy okoliczności faktycznych i prawnych. W skardze wskazali, że organ II instancji winien uwzględnić, iż zatwierdzenie przez Starostę [...] decyzją nr [...] rozwiązań projektowych wprowadzających 2-u metrową (łącznie z chodnikiem) odległość od bramy posadowionej na działce [...] (od zjazdu indywidualnego) do jezdni skrzyżowania typu małe rondo stanowi sankcjonowanie rozwiązań stwarzających oczywiste zagrożenie bezpieczeństwa drogowego a przez to niezgodnych z prawem. Pojazdy włączające się do ruchu z posesji nr [...] będą wymuszały pierwszeństwo na pojazdach poruszających się na jezdni ronda. Zebranie całego materiału dowodowego to zebranie dowodów dotyczących wszystkich mających znaczenie prawne dla sprawy faktów. Pominięcie ustalenia faktu mającego znaczenie dla sprawy stanowi naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Ustalając zaś fakty mające znaczenie dla sprawy, organ obowiązany jest rozważyć wnioski strony. Powołując się na wyrok NSA z 29 września 1997 r., I SA/Wr 700/97, skarżący wskazali, że: "Zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powołuje się na określone i ważkie dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwość decyzji". Organ II instancji pomijając w swej decyzji (na co wskazuje treść uzasadnienia) merytoryczne rozważenie zasadności uwag oraz propozycji rozwiązań zgłaszane przez skarżących - dopuścił się zaniedbania polegającego na uproszczonej ocenie zebranego materiału dowodowego i nierozważeniu wszystkich istotnych dla sprawy zagadnień. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W skardze Państwo G. zarzucają naruszenie art. 11 f ust. 1 pkt 4 ustawy, który nakazuje określić w decyzji wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich i wskazują, że organ I –ej instancji w punkcie 4. swojej decyzji wskazał, że wykonana inwestycja nie może ograniczać dostępu do drogi publicznej, gdy tymczasem dostęp ten ogranicza. Skarżący eksponują przede wszystkim zarzut takiego usytuowania i wielkości projektowanego ronda, który stwarza zagrożenie, dla osób wyjeżdżających z posesji znajdującej się na działce nr [...], stanowiącej ich własność. W przypadku realizacji inwestycji, jak twierdzą Skarżący, nie będzie możliwy wyjazd za bramę wjazdową w celu włączenia się pojazdu do ruchu, albowiem odległość, jaka pozostanie od bramy do wjazdu na rondo będzie mniejsza niż długość samochodu osobowego. Skarżący podnoszą, że stworzy to sytuację niebezpieczną, dla osób zjeżdżających i wyjeżdżających z posesji. Wskazują, iż przedstawili wnioskodawcy propozycję odsunięcia ronda od wjazdu na ich posesję i jego zmniejszenia, jednak nie spotkało się to z akceptacją projektanta ronda. Ten bowiem wskazał, że o takiej wielkości ronda decyduje konieczność przejazdu przez rondo samochodów ciężarowych, a także karetek pogotowia do pobliskiego szpitala. Nadmienić należy, że postępowanie w sprawie przedmiotowego ronda w istocie toczy się od [...] 2012 r. W [...] 2012 r. Powiatowy Zarząd Dróg Miejskich w [...] zmodyfikował projekt skrzyżowania i wystąpił o zatwierdzenie zmodyfikowanego projektu i wydanie zezwolenia na realizację inwestycji - tego projektu dotyczy zaskarżona decyzja. Przedstawiona przez Skarżących propozycja zmian, jak wskazuje organ była przedmiotem rozmów, jednak Strony nie doszły do porozumienia. Inwestor nie zmienił, co do wielkości i położenia, projektu inwestycji. Z akt sprawy wynika, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji, w piśmie z dnia [...] grudnia 2012 r. Skarżący podnieśli, że inwestor nie uwzględnił rozwiązań, które zmniejszyłyby uciążliwość dla właścicieli nieruchomości położonej na działce ew. [...]. Wskazali m.in., że konieczność manualnego zamknięcia bramy wjazdowej na w/wym działkę wymusza sytuację, w której pojazd wyjeżdżający z działki będzie tarasował ruch pieszych na chodniku i przynajmniej w 1/3 jego długości będzie wdzierał się na jezdnię ronda. Inwestor nie wziął bowiem pod uwagę, że na posesję wjeżdżają pojazdy właścicieli, którzy dysponują pilotem i inne pojazdy, których kierowcy bramy automatycznie otworzyć sami nie mogą. Pismo to zostało przekazane projektantowi ronda, który w odpowiedzi na zarzuty Skarżących wyjaśnił, że kwestie zawarte w piśmie były przedmiotem wcześniejszej korespondencji i w toku spotkań organizowanych przez Starostwo Powiatowe z udziałem zainteresowanych stron i wskazał, że dla potrzeb prowadzonej przez Państwa G. działalności gospodarczej zaprojektował parking w ul. [...].(Państwo G. na działce nr ew. [...] także graniczącej z rondem, prowadzą działalność gospodarczą – klinikę stomatologiczną Centrum [...]) W aktach rozpatrywanej sprawy są dokumenty potwierdzające wymianę korespondencji i tak: [...] sierpnia 2012 r. Skarżący złożyli pismo do Starostwa Powiatu [...], w którym wskazali, że przed złożeniem wniosku o wydanie rozpatrywanej decyzji toczyły się negocjacje, w wyniku których inwestor zgodził się na pewne ustępstwa. Skarżący wezwali do ich realizacji. Inwestor na skutek tego wezwania, przedstawił rozwiązania realizujące wnioski Skarżących. Rozwiązania te zaproponował projektant A. D. w piśmie z [...] września 2012 r., w którym wyjaśnił, m.in., że: 1. parking przy ul [...] został oznakowany znakiem pionowym [...] z tablicą o treści "Dla klientów Centrum [...]", a stanowiska parkingowe rozdzielone liniami malowanymi grubowarstwowo o symbolu [...]. 2. Wygrodzenia łańcuchowe typu [...] zostało zaprojektowane wyłącznie na odcinku chodnika okalającego kopiec [...]. 3. Wlot z ulicy [...] na rondo z kierunku północnego został oznakowany liniami malowanymi grubowarstwowo. [...] przed przejściem dla pieszych (oznakowany liniami [...]) oraz liniami [...] za przejściem dla pieszych. Wskazać także należy, że projektant do proponowanych zmian w zakresie wielkości ronda odniósł się w piśmie z dnia [...] sierpnia 2012 r. będącym także odpowiedzią na propozycje Skarżących i wyjaśnił m.in. " Nie mogę przyjąć rozwiązania inż. K., ponieważ jak wykazałem wcześniej, jest rozwiązaniem błędnym.(...)Pokazałem na załączonych rysunkach, że takie rondo o średnicy 26 metrów nie będzie przejezdne dla pojazdów ciężarowych. Jest to rzecz zasadnicza. I wcześniej wykazałem, że rondo optymalne dla tej konkretnej lokalizacji czyli o najmniejszej z możliwej do zastosowania średnicy zewnętrznej to rondo o średnicy 30 m., przy szerokości jezdni 6.50 m. plus 2 m. pierścień półprzejezdny." W ocenie Sądu, w zaistniałej sytuacji nie można mówić o naruszeniu art. 11 f ust. 1 pkt 4 specustawy. Decyzja zawiera zastrzeżenie, iż wymagana inwestycja nie może ograniczać dostępu do drogi publicznej. Zastrzeżenie to w istocie jest spełnione. Działka bowiem nadal ma dostęp do drogi publicznej. Dostęp ten został jednak utrudniony, albowiem wymaga od osób korzystających z nieruchomości nr. ew. [...] konieczności zachowania szczególnej ostrożności przy wjeździe i wyjeździe z posesji Skarżących. Należy stwierdzić, że rację ma organ wydający decyzję, że nie ma możliwości nakazania zmiany projektowanej inwestycji, albowiem sposób zaprojektowania ronda i jego lokalizacja nie naruszają prawa, a wyboru rodzaju rozwiązań lokalizacyjnych i techniczno – wykonawczych dokonuje inwestor. Stąd propozycje dokonania zmian w przedłożonym projekcie, nie mogą w postępowaniu przed organem wywrzeć zamierzonego skutku. Organ słusznie podkreśla, że wydając decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej jest uprawniony do oceny prawnej całości przedsięwzięcia inwestycyjnego w oparciu o dokumentację przedłożoną przez wnioskodawcę. Projektowane rondo należy do rond tzw. małych opisanych w § 75 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, gdzie średnica wyspy musi mieścić się w granicach 28-50 metrów, a średnica zewnętrzna ronda natomiast, nie może być mniejsza niż 41 – 65 metrów. Należy stwierdzić, że w prawie brak jest przepisu, który regulowałby kwestię obecności zjazdów z ronda – na rondzie. Sytuacja, jaka występuje w sprawie skarżących wynika z faktu, że rondo jest projektowane w miejscu, w którym już znajdują się zjazdy na posesję. Sytuacja taka z punktu widzenia zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym jest niewątpliwie niekorzystna i wymaga zachowania szczególnej ostrożności przez osoby włączające się do ruchu na rondzie, o czym stanowi art. 17 § 2 ustawy z dnia 10 czerwca 1977 r. Prawo o ruchu drogowym. Powyższa sytuacja, wbrew zarzutom skargi, nie narusza tego przepisu, albowiem przepis ten może naruszyć tylko uczestnik ruchu drogowego, na którego prawo nakłada obowiązek. Dalej Skarżący podnoszą naruszenie § 77 rozporządzenia. Przepis ten stanowi, że zjazd z drogi powinien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony oraz do wymagań ruchu pieszych. Powołany przepis nie może mieć zastosowania w sprawie, albowiem ma on zastosowanie na etapie projektowania i budowy zjazdu. W rozpoznawanej sprawie zjazd na posesję już istnieje. Analiza, czy spełnia on wymagania wskazane w przepisie § 77 rozporządzenia jest niecelowa. Z tych samych przyczyn nie jest zasadny zarzut naruszenia § 9 rozporządzenia. Nie jest także zasadny zarzut naruszenia § 55 rozporządzenia, który wymienia możliwe rodzaje skrzyżowań, ani § 113 ust. 7 rozporządzenia, albowiem odnosi się on do połączeń obiektu lub urządzenia obsługi uczestników ruchu z drogą. Obiektem zaś zgodnie z § 110 w rozumieniu tego przepisu nie jest każdy obiekt, lecz obiekt obsługi pasażerów taki jak: MOP ( Miejsce Obsługi Podróżnych), punkty kontroli samochodów ciężarowych, MPO, zatoki postojowe, zatoki autobusowe, place do zawracania. Nie jest także zrozumiały zarzut naruszenia art. 4 ust. 3 a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, który zawiera w tym przepisie definicję działki budowlanej. W dalszej kolejności Skarżący podnoszą zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. poprzez pozbawienie ich możliwości zgłoszenia nowego dowodu o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z wyjaśnień inżyniera J. K. autora "roboczej" propozycji rozwiązań projektowych pozwalających na zapewnienie dla działki nr [...] bezpiecznego dostępu do drogi publicznej. W ocenie Sądu, przyjmując, że doszło do naruszenia prawa procesowego, albowiem pełnomocnik Skarżących nie zdążył, wobec wydania decyzji, stosownego wniosku dowodowego, należy przyznać rację organowi, że powyższe naruszenie prawa nie jest istotne. Skarżący brali aktywnie udział w postępowaniu, przedłożyli propozycje zmian w projekcie ronda, które nie zostały przyjęte przez składającego wniosek o wydanie decyzji. Oznacza to, że kolejne propozycje składane organowi w tym przedmiocie są bez znaczenia. Organ, bowiem wydaje decyzję w oparciu o projekt przedłożony przez inwestora. Nie ma, co wielokrotnie podkreślał, uprawnień, by dokonać samodzielnie zmiany w przedłożonym projekcie. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż w sprawie nie doszło do naruszenia zasady ogólnej z art. 7 k.p.a., ani art. 77 i 80 k.p.a. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie był materiałem zebranym w sposób wyczerpujący, uniemożliwienie ( z uwagi na zamknięcie postępowania) uzupełnienia opinii przez pełnomocnika Skarżących, nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia. Materiał dowodowy został oceniony w sposób kompleksowy i racjonalny. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.