II SA/Kr 395/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant: Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 lipca 2013 r. sprawy ze skargi S.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 6 lutego 2013 r. nr [....] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego S.R. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 28 listopada 2012r. S.R. wystąpił do Wójta Gminy M. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie listy osób, którym przyznano komputery w realizowanym przez Gminę M. projekcie ze środków z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, w ramach działania 8.3 Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013. Wójt Gminy M. decyzją nr [....] z dnia 12 grudnia 2012r. orzekł o odmowie udostępnienia informacji z uwagi na ochronę tajemnic ustawowo chronionych w tym ochronę danych osobowych i prywatność osób, których dotyczy informacja. Wskazano, iż żądana lista osób składa się z imienia, nazwiska uczestnika projektu, jego adresu, numeru wniosku i liczby uzyskanych punktów. Organ administracyjny podniósł, że usunięcie danych osobowych spowoduje, że lista przestanie pełnić swoją funkcję. Wyjaśniono również, iż ze względu na kryteria jakie musiały spełnić osoby zakwalifikowane do projektu ujawnienie ich nazwisk pociągnie za sobą ujawnienie danych drażliwych, co jest niedozwolone w związku z brzmieniem przepisów o ochronie danych osobowych. W odwołaniu strona zakwestionowała rozstrzygnięcie Wójta Gminy M. . S.R. wskazał na przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, z których wynika obowiązek udostępnienia żądanej informacji. Dodatkowo podniósł, iż informacje podlegające ochronie, ze względu na prywatność osoby, mogą zostać "zabiałkowane (zaczernione)". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , decyzją z dnia 6 lutego 2013r., nr [....] , działając na podstawie art. 5 ust. 1, art. 16 ust. 1 oraz art. 22 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2011 r., nr 112, poz. 1198 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymało zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. W uzasadnieniu wskazano, że zasady i tryb udzielania informacji o sprawach publicznych reguluje ustawa z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej, zwana dalej "ustawą". Zgodnie z art. 1 pkt 1ustawy "informacją publiczną" jest każda informacja o sprawach publicznych. Organ II instancji przyznał, iż żądana przez odwołującego informacja ma walor informacji publicznej, czego nie negował również organ I instancji. Następnie wskazano, że co do zasady uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w myśl tej ustawy, posiada każdy bez konieczności wykazania interesu prawnego bądź faktycznego w jej uzyskaniu (art.2 ustawy). Jednakże prawo dostępu do informacji publicznej nie nosi charakteru bezwzględnego i podlega licznym ograniczeniom. W myśl art. 5 ustawy - prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, (w tym ustawy o ochronie danych osobowych). Prawo to podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Zaskarżona decyzja o odmowie udostępnienie informacji publicznej w istocie oparta jest na ustaleniu przez organ, iż udostępnienie listy osób żądanej przez stronę doprowadzi do naruszenia zakazów wynikających z ustawy o ochronie danych osobowych. Zasadne jest więc, w ocenie SKO, przywołanie przepisu art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. o ochronie danych osobowych, który stanowi, iż za dane osobowe uważa się wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009r., sygn. I OSK 667/09 - dane osobowe to zespół wiadomości (komunikatów) o konkretnym człowieku na tyle zintegrowany, że pozwala na jego zindywidualizowanie. Obejmuje co najmniej informacje niezbędne do identyfikacji (imię, nazwisko, miejsce zamieszkania). W niniejszej sprawie, jak wynika z akt sprawy żądana informacja publiczna, to lista składająca się z imion i nazwisk osób, które spełniły kryteria otrzymania pomocy w postaci komputera. Regulamin rekrutacji i uczestnictwa w projekcie pn. "Eliminacja wykluczenia cyfrowego w Gminie M." w § 3 określa warunki uczestnictwa w projekcie. Wynika z nich, iż zasadnicze kryterium jest związane z sytuacją materialną i zdrowotną osoby biorącej udział w projekcie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. zgodziło się z argumentacją zawartą w zaskarżonej decyzji, iż udostępnienie żądanych informacji doprowadzi do naruszenia przepisów mających za zadanie ochronę danych osobowych. W ocenie organu II instancji ujawnienie tych danych naruszy zakazy wyrażone w ustawie o ochronie danych osobowych. W skardze na powyższą decyzję S.R. wniósł o jej uchylenie oraz o zobowiązanie organu administracyjnego do udzielenia żądanych informacji. W ocenie skarżącego, lista osób, którym przyznano komputery w realizowanym przez Gminę M. projekcie (...) jest aktem administracyjnym podlegającym udostępnieniu. Przekazanie osobom prywatnym komputerów odbywa się na mocy zawartej z Gminą umowy cywilnoprawnej. Jednocześnie skarżący zwrócił uwagę, że w dokumentach mogą zostać "zabiałkowane (zaczernione)" informacje podlegające ochronie ze względu na prywatność osoby. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270, dalej powoływana jako P.p.s.a.) sprawdzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane wyżej przepisy i w granicach sprawy, sąd nie jest związany – stosownie do art. 134 P.p.s.a. – zarzutami i wnioskami skargi. Dokonując oceny zasadności skargi S.R. na decyzję SKO z dnia 6 lutego 2013r., Sąd doszedł do przekonania, że zasługuje ona na uwzględnienie. Prawo do informacji publicznej zostało określone w art. 61 Konstytucji RP oraz w art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stosownie do art. 61 ust. 1 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Uwzględniając te wszystkie aspekty, można zatem przyjąć, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje, że Wójt Gminy M. jest obowiązany do udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu. Skarżący zwrócił się do ww. organu o udostępnienie informacji publicznej w postaci listy osób, którym przyznano komputery w realizowanym przez Gminę M. projekcie ze środków z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, w ramach działania 8.3 Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013. Organy obu instancji zasadnie przyjęły, że żądanie to dotyczy udostępnienia informacji publicznej. Ocenę taką uznać należy za prawidłową. Nie ulega bowiem wątpliwości, że informacja, której udostępniania dochodzi skarżący, dotyczy sprawy publicznej, tj. danych podmiotów (oprócz osób fizycznych w projekcie biorą udział również jednostki podległe gminie), które ze środków publicznych otrzymały do nieodpłatnego użytkowania sprzęt komputerowy wraz z oprogramowaniem oraz dostępem do internetu. Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do tego, czy ograniczenie określone w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej dotyczy imienia i nazwiska osób, z którymi zostały zawarte wskazane umowy użyczenia. Organ administracyjny wskazał bowiem, że żądana lista składa się z imienia i nazwiska uczestnika projektu, jego adresu, numeru wniosku i liczby uzyskanych punktów. Dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom, o czym świadczy treść art. 61 ust. 3 Konstytucji RP. Zgodnie z nim ograniczenie prawa do uzyskania informacji wskazanych w ust. 1 i 2 może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku prawnego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Natomiast stosownie do treści art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanowione tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku prawnego bądź też dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej albo wolności i praw innych osób. Artykuł 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej określa ograniczenia w dostępie do informacji publicznej. Podstawę do tego ograniczenia stanowią informacje niejawne, inne ustawowo chronione tajemnice, tajemnica przedsiębiorcy i prywatność osoby fizycznej. Ustep 1 omawianego przepisu w zakresie informacji niejawnych odsyła wprost do przepisów o ochronie informacji niejawnych, a jeżeli chodzi o inne tajemnice do ustaw określających takie tajemnice. Wskazana w ust. 2 tajemnica przedsiębiorcy de facto – jak wskazuje się w orzecznictwie – odnosi się do tajemnicy przedsiębiorstwa wprowadzonej ustawą z 16 kwietnia 1993r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Przesłankę prywatności osoby fizycznej należy natomiast powiązać z konstytucyjnym potwierdzeniem prawa do prywatności uregulowanym w art. 47 Konstytucji RP, który to przepis nakłada na władze publiczne obowiązek ochrony chronionych prawem dóbr jednostki przed nieuzasadnioną ingerencją. Do aktów prawnych ustanawiających ochronę takich dóbr należy przede wszystkim ustawa z dnia 29 sierpnia 1997r. o ochronie danych osobowych, która w art. 1 stanowi, że każdy ma prawo do ochrony danych osobowych. Zauważyć jednakże należy, że art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie wprowadza jako przesłanki ograniczenia prawa do informacji ochrony danych osobowych. Nie oznacza to jednak, że na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej relacje między dostępem do informacji oraz ochroną danych osobowych nie występują, ale należy je oceniać w oparciu o prywatność, o której mowa w art. 5 ust. 2 ww. ustawy, a dopiero następnie to rozwiązanie odnieść do przepisów ustawy o ochronie danych osobowych (por. G. Sibiga, glosa do wyroku SN z 8 listopada 2012r., I CSK 190/12, Monitor Prawniczy 20013/8/59-62). Ogólne materialne przesłanki przetwarzania danych osobowych określa art.23 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych. Przesłanki te mają charakter generalny, odnoszą się do wszelkich form przetwarzania danych, w tym do ich udostępniania. Przepisy ustawy nie regulują przy tym kwestii udostępniania danych osobowych będących informacją publiczną. Pierwszą, najbardziej oczywistą przesłanką uchylającą bezprawność przetwarzania danych jest zgoda osoby, której dane dotyczą, na ich przetwarzanie (art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy). Ma ona jednak zastosowanie tylko wówczas, gdy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej będzie dysponował zgodą osoby, której dane dotyczą. Zaznaczenia jednakże wymaga fakt, że na podmiocie zobowiązanym nie ciąży żaden obowiązek prawny uzyskania takiej zgody i jeśli jej nie ma, a nie występują inne przesłanki legalizacji udostępnienia danych, to winien odmówić udostępnienia tych danych ze względu na ich ochronę. Przesłanki określone w art. 23 pkt 2 i 4 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych odsyłają do innych powszechnie obowiązujących przepisów prawa. Zgodnie bowiem z pkt 2 omawianego przepisu przetwarzanie danych jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa, natomiast stosownie do pkt 4 tego przepisu przetwarzanie danych jest dopuszczalne, gdy jest niezbędne do wykonania określonych prawem zadań realizowanych dla dobra publicznego. Zacytowane przesłanki "zazębiają się" (por. J. Barta, P. Fijgielski, R. Markiewicz Ochrona danych osobowych. Komentarz. Zakamycze 2004, s. 508). Ustawa o ochronie danych osobowych ma zatem w tym zakresie charakter odsyłający do innych ustaw, które dotyczą przetwarzania danych osobowych, i przyjąć należy, że odsyła również do ustawy o dostępie do informacji publicznej. W orzecznictwie zostały zaprezentowane stanowiska, które Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę w pełni podziela, zgodnie z którymi przepisami prawa, do których odnosi się art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych są przepisy o udostępnianiu informacji publicznych (tak WSA w Warszawie w wyroku z 7 lipca 2011r., VIII SAB/Wa 23/11, publ. https://cbois.nsa.gov.pl), a udostępnienie informacji publicznej w rozumieniu art. 23 ust. 1 pkt 4 jest zadaniem publicznym (tak NSA w wyroku z 13 stycznia 2011r., I OSK 440/10, publ. https://cbos.nsa.gov.pl ). Dodatkowo wskazać należy, że określonym prawnie uprawnieniem, dla którego niezbędne jest udostępnienie danych osobowych, będzie prawo do informacji, o których mowa w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wobec powyższego uznać trzeba, że relacje między prawem do informacji oraz prywatnością osoby fizycznej, a co z tym związane danymi osobowymi znajdującymi się w tej sferze, będą określane tylko na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej (por. G. Sibiga w powołanej powyżej glosie). Zaznaczenia przy tym wymaga, że powołany przepis nie chroni wszystkich danych osobowych, a tylko prywatność osób fizycznych, z wyłączeniem osób pełniących funkcje publiczne. Problem relacji prawa do prywatności i ochrony danych osobowych był analizowany przez Sąd Najwyższy w wyroku z 8 listopada 2012r. (I CSK 190/12, lex nr 1286307). Sąd Najwyższy wskazał w nim, iż "do prywatnej sfery życia zalicza się przede wszystkim zdarzenia i okoliczności tworzące sferę życia osobistego i rodzinnego. Szczególny charakter tej dziedziny życia człowieka uzasadnia udzielenie jej silnej ochrony prawnej. Nie znaczy to, by każda informacja dotycząca określonej osoby była informacją z dziedziny jej życia osobistego. Reżim ochrony prawa do prywatności i reżim ochrony danych osobowych są wobec siebie niezależne. Niewątpliwie dochodzi przy tym do wzajemnych relacji i oddziaływania tych reżimów, bowiem w określonych sytuacjach faktycznych przetworzenie danych osobowych może spowodować naruszenie dobra osobistego w postaci prawa do prywatności, bądź ochrona prawa do prywatności będzie wymagała sprzeciwienia się wykorzystaniu danych osobowych." W dalszej kolejności Sąd Najwyższy rozważał, czy udostępnienie imienia i nazwiska osoby fizycznej przez jednostkę samorządu terytorialnego, w określonym stanie faktycznym, narusza jej prawo do prywatności. Sąd Najwyższy przyjął, że wyjątki zawarte w art. 5 ust. 2 zd. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie mają charakteru wyczerpującego dla ustalenia granic prawa do prywatności. Zakres tego prawa, czy też ochrony wywodzącej się z prawa do prywatności, winien być ustalony przy uwzględnieniu okoliczności faktycznych konkretnej sprawy. Jednak prawo do prywatności nie obejmuje informacji o imieniu i nazwisku osoby, która zawierała umowę cywilnoprawną z jednostką samorządu terytorialnego lub Skarbem Państwa i korzysta z przywileju czerpania z zasobów publicznych. Podzielając zaprezentowane wyżej stanowisko Sąd zważył, że w rozpoznawanej sprawie skarżącemu odmówiono udzielenia informacji publicznej ze względu na ochronę prawa do prywatności osób (ich imion i nazwisk), które nieodpłatnie przejęły od Gminy sprzęt komputerowy do użytkowania. Przyjąć bowiem należy, że konieczność zapewnienia jak najdalej idącej jawności dysponowania środkami publicznymi, umożliwia społeczeństwu kontrolę nad ich wydatkowaniem i przeciwdziałanie nieprawidłowościom w tym zakresie, jak też zapewnienie transparentności wyboru konkretnej osoby fizycznej jako zleceniobiorcy lub beneficjenta, sprzyja z kolei odpowiedzialności władzy w tych działaniach. "Dla realizacji tak sformułowanych celów w konkretnych sprawach niezbędne może okazać się poznanie danych osobowych. Jednocześnie z punktu widzenia osoby fizycznej wąski zakres ujawnianych danych na jej temat nie jest na tyle sensytywny, aby mówić o ingerencji w jej życia prywatne, osobiste czy rodzinne, w stopniu pozwalającym zanegowanie celów przemawiających za jawnością." (G.Sibiga: "Ujawnienie imion i nazwisk osób zawierających umowy cywilnoprawne z jednostką samorządu terytorialnego", Monitor Prawniczy 2013, nr 8, s.62). Na tle niniejszej sprawy dodać należy, że zawarte w § 3 regulaminu rekrutacji i uczestnictwa w projekcie pn. "Eliminacja wykluczenia cyfrowego w Gminie M." warunki jakie muszą spełnić osoby chcące przystąpić do procesu rekrutacyjnego, nie wykluczają automatycznie ujawnienia imion i nazwisk tych osób, z którymi po zakończeniu postępowania zostały zawarte stosowne umowy. Warunki te zostały określone ogólnie obejmując cztery grupy podmiotów. Tym samym fakt, że ktoś spełniając warunki konkursu zakwalifikował się do podpisania z nim umowy nie oznacza automatycznie, iż korzysta z pomocy społecznej, świadczeń rodzinnych, stypendiów socjalnych lub jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym lub umiarkowanym. Po samym wynikach konkursu (liczbie uzyskanych punktów) nie można zatem automatycznie stwierdzić z jakiego tytułu określona osoba je otrzymała, ani że jest osobą niepełnosprawną lub korzystająca np. z pomocy społecznej. Nie zostają więc ujawnione żadne inne wrażliwe informacje dotyczące tych osób (poza ogólnym stwierdzeniem, że spełniają kryteria procesu rekrutacyjnego), a co więcej nie są te informacje wrażliwe na liście końcowej indywidualizowane. Zatem ujawnienie imion i nazwisk osób, które zawarły umowy nie oznacza naruszenia ich prawa do prywatności w tym zakresie. Zwłaszcza, że warunki rekrutacji mówią tylko o spełnianiu np. kryterium dochodowego do otrzymania wsparcia w ramach systemu pomocy społecznej lub świadczeń rodzinnych, a nie że ubiegający się korzysta np. z pomocy społecznej. Natomiast z punktu widzenia transparentności działania organu dysponującego majątkiem publicznym istotne jest to, kto mienie (środki finansowe) pochodzące ze środków publicznych otrzymał lub z nich korzysta. Znając bowiem personalia takich osób lub podmiotów możliwa jest pełna kontrola społeczna nad wydatkowaniem środków publicznych i przeciwdziałanie nieprawidłościom jakie mogą występować w tym zakresie, jak chociażby nepotyzmowi. Znaczenie wszelkiego rodzaju takich inicjatyw, mających na celu eliminację wykluczenia cyfrowego jest bardzo istotne. Istotna jest zatem także ocena prawidłowości i rzetelności przeprowadzonej przez organ administracyjny rekrutacji. Możliwość kontroli społecznej w tym obszarze sprzyja odpowiedzialności władzy w tych działaniach. Uznając, że w danych okolicznościach faktycznych ochrona wynikająca z prawa do prywatności nie powinna obejmować imienia i nazwiska określonej osoby, zasadnym jest zwrócenie uwagi na utrwalony w orzecznictwie sądów powszechnych i Sądu Najwyższego pogląd, że podstawowe dane osobowe człowieka (nazwisko i imię) są jego dobrem osobistym, ale jednocześnie są dobrem powszechnym w tym znaczeniu, iż istnieje publiczna zgoda na posługiwanie się nimi w życiu społecznym (towarzyskim, urzędowym, handlowym itp.). Dopóki więc dane osobowe człowieka są używane zgodnie z regułami społecznymi, nie można mówić ani o bezprawności działań innych osób, ani o zagrożeniu dóbr osobistych tymi działaniami. (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 15 marca 1996r., I AC 33/96, publ. OSA 1996/7-8/31, podobnie Sąd Najwyższy w wyroku z 19 listopada 2003r., I PK 590/02, publ OSNP 2004/20/351). Zgodnie z poglądami doktryny cechą prawa do prywatności jest to, że ochroną tą objęta jest dziedzina życia osobistego (prywatnego), rodzinnego i towarzyskiego człowieka. Uwzględnienie powyższych stanowisk, a także wskazanych wcześniej celów przemawiających za dostępnością imion i nazwisk oraz nazw podmiotów, które otrzymały do nieodpłatnego użytkowania sprzęt komputerowy wraz z oprogramowaniem prowadzi do uznania, że stopień sensytywności tych danych pozwala, w okolicznościach sprawy, na ich ujawnienie, bez zagrożenia dla życia prywatnego, osobistego czy rodzinnego. Podsumowując Sąd uznał, że prawo do uzyskania informacji publicznej w postaci imion i nazwisk osób, które przyjęły do nieodpłatnego użytkowania sprzęt komputerowy w tym konkretnym stanie faktycznym nie podlega ograniczeniom ze względu na prywatność tych osób. Ograniczenia te dotyczą natomiast innych danych osobowych tych podmiotów np. adres zamieszkania, nr PESEL, nr NIP, seria i numer dowodu osobistego, imiona rodziców, miejsce i datę urodzenia, czy też danych wrażliwych. Mając zatem wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd, na zasadzie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a, orzekł jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł w myśl art. 200 P.p.s.a.