I SAB/Wa 315/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Gdesz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2013 r. sprawy ze skargi M. N., H. B., S. M. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość 1. zobowiązuje Prezydenta W. do rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2010 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] ([...]), pochodzącej z byłej hipoteki [...] Nr rej. Hip. [...], place nr [...] - w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem; 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta W. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta W. na rzecz M. N., H. B., S. M. solidarnie kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I. Stan faktyczny M. N., S. M. i H. B. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku w sprawie przyznania odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] ([...]). W uzasadnieniu skargi wskazali, że wniosek o ustalenie odszkodowania został złożony w dniu [...] lutego 2010 r. Przy czym wobec niezakończenia sprawy w dniu [...] grudnia 2011 r. skarżący złożyli do Wojewody [...] zażalenie. Wojewoda postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] uznał zażalenie za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi W. dodatkowy 3 miesięczny termin na rozpatrzenie sprawy. Prezydent terminu nie dotrzymał, co czyni skargę zasadną. Skarżący wnieśli ponadto o stwierdzenie, że bezczynność miała charakter rażący. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że w związku z koniecznością uzupełnienia dokumentacji nie było możliwe zakończenie sprawy w terminie określonym w postanowieniu Wojewody. Jednocześnie wskazał, iż skarżący był informowany o toku sprawy i o terminie jej zakończenia, tj. pismem z dnia [...] marca 2013 r. organ poinformował, że sprawa zostanie zakończona do dnia [...] września 2013 r. II. Uzasadnienie prawne Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona. Zgodnie z art. 149 § 1 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Instytucja skargi na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, kontrola Sądu zmierza zaś do sprawdzenia, czy istotnie organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku. Oceniając powyższe okoliczności, Sąd bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie orzekania. Bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. W rozpoznawanej sprawie Prezydent W. nie wywiązał się z ustawowych obowiązków wynikających z powołanych wyżej przepisów prawa. Postępowanie zostało wszczęte wnioskiem z dnia [...] lutego 2010 r. o przyznanie odszkodowania. Prezydent nie dotrzymał terminu wskazanego w w/w postanowieniu Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] ani też terminu wyznaczonego przez siebie w piśmie z dnia [...] marca 2013 r. Zauważyć przy tym należy, że wyznaczony tym pismem termin zakończenia sprawy narusza terminy określone w przepisach K.p.a., a tym samym obrazuje podejście Prezydenta do potrzeby rychłego zakończenia postępowania. Z powyższego wynika, że organ pozostaje w bezczynności, albowiem pomimo upływu ustawowego terminu określonego art. 35 § 1 k.p.a. nie zakończył postępowania. Jednocześnie na względzie należy mieć również treść art. 1 i art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.). Stosownie do tych przepisów każdy obywatel kraju podlegającego jurysdykcji Konwencji ma prawo do rozpatrzenia jego sprawy w rozsądnym terminie. Ocena zachowania rozsądnego terminu rozpoznania sprawy i zakończenia postępowania powinna przy tym uwzględniać okoliczności konkretnej sprawy oraz opierać się na następujących kryteriach: ocenie stopnia złożoności i zawiłości sprawy, postępowania skarżącego i właściwych organów państwa oraz wagi rozstrzygnięcia sprawy dla sytuacji skarżącego (D. Sześciło, Komentarz. Wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z dnia 1 lutego 2005 r. w sprawie Beller przeciwko Polsce, skarga Nr 51837/99, ST 2008, nr 11, s. 84). Ponadto także zgodnie z art. 41 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej stanowiącego o prawie do dobrej administracji, podstawowym prawem obywatela Unii Europejskiej jest domaganie się od organów zgodnego z prawem rozpatrzenia sprawy bez zbędnej zwłoki. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Prezydenta W. do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku o przyznanie odszkodowania za opisaną nieruchomość w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Jednocześnie Sąd uznał, iż zaistniała w sprawie bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z akt postępowania administracyjnego wynika bowiem, że organ je prowadzący nie prowadził w długich okresach czasu czynności merytorycznych, a to co wykonał na przestrzeni prawie 3 lat, powinien był wykonać w momencie wszczęcia postępowania lub bezpośrednio później. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 oraz art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.