III SA/Lu 409/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Sędzia WSA Grzegorz Wałejko, Protokolant Stażysta Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 29 października 2013 r. sprawy ze skargi "W." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania informacji z operatu ewidencji gruntów i budynków oddala skargę. L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w L., decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak: [...] – wydaną na podstawie art. 7b ust. 2 pkt 2 i art.24ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego - rozpatrzył odwołanie "W." sp. z o.o. z siedzibą w Ł. i utrzymał w mocy decyzję Starosty Ł. z dnia [...] lutego 2013 r. o odmowie udostępnienia w/w Spółce informacji zawartych w operacie ewidencyjnym. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynikało, że Spółka "W." wnioskiem z dnia [...] stycznia 2013 r. (uzupełnionym w piśmie z dnia [...] lutego 2013 r.) wystąpiła do Starosty Ł. o udzielenie informacji odnośnie numerów ksiąg wieczystych lub numeru zbioru dokumentów dla nieruchomości położonej w miejscowości K. [...], gmina Ł. L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w L. zauważył, że wnioskodawca nie posiada tytułu prawnego do w/w nieruchomości. Numer księgi wieczystej dotyczy informacji ewidencyjnej o charakterze przedmiotowo-podmiotowym i z uwagi na ochronę danych osobowych, jakie zawiera księga wieczysta, informacje takie mogą być udzielane wyłącznie w trybie art. 24 ust. 5 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, a więc z uwzględnieniem wszelkich ograniczeń w nim zawartych. Wnioskodawca nie wskazał interesu prawnego do udzielenia informacji i żądał udzielenia informacji na podstawie art. 24 ust. 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego (udzielanych bez konieczności wykazywania interesu prawnego). Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że ewidencja gruntów i budynków zakładana jest i prowadzona dla działek wchodzących w skład nieruchomości, a nie odwrotnie. Aby uzyskać informacje, o których mowa w art. 20 ust. 1 udzielanych każdemu zainteresowanemu (art. 24 ust. 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego) należy wskazać przedmiot ewidencji gruntów i budynków, tj. konkretną działkę, budynek lub lokal, a nie adres nieruchomości. Zasady udostępniania danych ewidencyjnych określone są z kolei w art. 24, który w ust. 2 przewiduje, że informacje zawarte w operacie ewidencyjnym są jawne, jednakże ust.1 zastrzega, że dotyczy to informacji, o których mowa w art. 20 ust. 1, a więc danych o charakterze przedmiotowym. Jawność informacji o przedmiocie ewidencji gruntów i budynków gwarantuje również ust. 4, który stanowi, że każdy - z zastrzeżeniem ust. 5 tegoż artykułu - może żądać ich udostępnienia. Szczególnej ochronie podlegają natomiast wynikające z ewidencji gruntów i budynków dane o charakterze podmiotowym, tj. dane osobowe podmiotów, będących właścicielami lub dane innych osób posiadających prawa do tych nieruchomości. W skardze do WSA w Lublinie Spółka zarzuciła naruszenie prawa: - materialnego, tj. art. 20 i art. 24 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo Geodezyjne i Kartograficzne, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, polegającą na przyjęciu, że skarżąca musi wykazać interes prawny do uzyskania jawnych informacji z prowadzonej przez organ administracji ewidencji gruntów; - procesowego, a w szczególności art. 7, 77, 80, 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie sprawy i nieuwzględnienie słusznego interesu strony. W uzasadnieniu skargi Spółka argumentowała między innymi, że jej wniosek dotyczył informacji jawnych i powszechnie dostępnych, a tego zagadnienia organ nie rozważył, bezpodstawnie przyjmując, że do uzyskania numerów ksiąg wieczystych lub zbioru dokumentów konieczne jest wykazanie przez Spółkę interesu prawnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Sąd zważył, co następuje: W rozpoznawanej sprawie skarżąca Spółka domagała się udzielenia informacji o numerze lub numerach ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów dotyczących konkretnej nieruchomości nie wykazując interesu prawnego, który uzasadniałby żądanie takiej informacji od organu prowadzącego ewidencję gruntów i budynków. Analiza przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego wskazuje, że takie żądanie nie mogło być uwzględnione. Zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy informacje o gruntach, budynkach i lokalach zawiera operat ewidencyjny, który składa się z bazy danych ewidencji gruntów i budynków oraz zbioru dokumentów uzasadniających wpisy do bazy danych (mapy, dokumenty uzasadniające wpisy do rejestrów).Natomiast stosownie do art. 20 ustawy ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące: 1) gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty; 2) budynków - ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych; 3) lokali - ich położenia, funkcji użytkowych oraz powierzchni użytkowej (ust. 1). Ponadto w ewidencji gruntów i budynków wykazuje się także: 1) właściciela (a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych - inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty i budynki lub ich części); 2) miejsce zamieszkania lub siedzibę osób wymienionych w pkt 1; 3) informacje o wpisaniu do rejestru zabytków; 4) wartość nieruchomości (ust. 2). Można zatem dokonać podziału informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków na dane o charakterze przedmiotowym (o nich mowa w art. 20 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 i 4 ustawy) oraz dane o charakterze podmiotowym (art. 20 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy).Przedstawiony wyżej podział informacji znalazł odzwierciedlenie w przepisach art. 24 ust. 2 - 5 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, regulujących dostęp do informacji zawartych w operacie ewidencyjnym. W art. 24 ust. 2 ustawy ustawodawca przewidział, że informacje zawarte w operacie ewidencyjnym są jawne. Według art. 24 ust. 4 Prawa geodezyjnego i kartograficznego co do zasady każdy może żądać udostępnienia tych informacji, jednakże z zastrzeżeniem przewidzianym w art. 24 ust. 5 ustawy. W rezultacie powszechnie dostępne, bez konieczności uzasadniania tego dostępu, są jedynie informacje o gruntach, budynkach i lokalach, o których mowa w art. 20 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 3 i 4 ustawy, czyli dane przedmiotowe. Natomiast stosownie do wspomnianego art. 24 ust. 5 dane ewidencji gruntów i budynków zawierające dane osobowe podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy (a więc także dane o miejscu zamieszkania wymienione w art. 20 ust. 2 pkt 2 oraz inne dane zawierające dane osobowe), to jest dane podmiotowe oraz dane podmiotowo- przedmiotowe wydawane są jedynie na żądanie: 1) właścicieli lub osób fizycznych i prawnych, w których władaniu znajdują się grunty, budynki lub lokale będące przedmiotem wypisu; 2) podmiotów publicznych lub podmiotów niebędących podmiotami publicznymi, realizującymi zadania publiczne na podstawie odrębnych przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny, które związane są z gruntami, budynkami lub lokalami będącymi przedmiotem wypisu; 3) innych podmiotów, niż wymienione w pkt 1 i 2, które mają interes prawny związany z gruntami, budynkami lub lokalami będącymi przedmiotem wypisu. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że Spółka nie jest właścicielem lub inną osobą, w której władaniu znajduje się nieruchomość, ani też podmiotem publicznym lub podmiotem niebędącym podmiotem publicznym, realizującym zadania publiczne na podstawie odrębnych przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny, które związane są z gruntami, budynkami lub lokalami będącymi przedmiotem wypisu. W związku z tym starosta mógłby skarżącej spółce udostępnić dane ewidencji gruntów zawierające dane osobowe właścicieli nieruchomości lub innych osób, w których władaniu znajduje się nieruchomość (art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy), tylko wówczas gdyby okazało się, że skarżąca ma interes prawny związany z nieruchomością, której dane wpisane są do ewidencji gruntów i budynków (art. 24 ust. 5 Prawa geodezyjnego i kartograficznego). W niniejszej sprawie Spółka nie wykazywała swojego interesu prawnego, uważając, że nie jest to konieczne ze względu na rodzaj żądanej informacji, to jest informacji o numerze lub numerach ksiąg wieczystych ewentualnie zbiorów dokumentów. Stanowisko takie jest nieprawidłowe, ponieważ informacja, o której mowa zawiera w rzeczywistości dane o charakterze podmiotowym – przedmiotowym, czyli dane, które poprzez przedmiot (numery ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów) pozwalają zidentyfikować dane podmiotowe (dane o tożsamości) właścicieli lub innych osób. Organy wydające decyzję w niniejszej sprawie słusznie przyjęły, że żądanie podania informacji o numerach ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów prowadzonych dla nieruchomości, których właścicielem jest konkretny podmiot dotyczy danych o charakterze podmiotowo-przedmiotowym, a więc danych które są także danymi osobowymi. W tym zakresie organ drugiej instancji słusznie odwołał się do art. 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.). Według tego przepisu za dane osobowe uważa się wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej. Osobą możliwą do zidentyfikowania jest osoba, której tożsamość można określić bezpośrednio lub pośrednio, w szczególności przez powołanie się na numer identyfikacyjny albo jeden lub kilka specyficznych czynników określających jej cechy fizyczne, fizjologiczne, umysłowe, ekonomiczne, kulturowe lub społeczne. Informacji nie uważa się za umożliwiającą określenie tożsamości osoby, jeżeli wymagałoby to nadmiernych kosztów, czasu lub działań. Biorąc po uwagę treść art. 6 ustawy o ochronie danych osobowych można zatem stwierdzić, że za dane osobowe w rozumieniu ustawy należy uznać numery ksiąg wieczystych i zbiorów dokumentów, skoro w tych księgach i zbiorach są ujawnione podmioty będące właścicielami nieruchomości, dla których księgi te lub zbiory są prowadzone. Skoro treść ksiąg wieczystych i zbiorów dokumentów jest powszechnie dostępna (księgi wieczyste w sądach i większość w Internecie poprzez portal dostępowy, zbiory dokumentów w sądach) to ujawnienie ich numerów pozwala jednocześnie na ujawnienie danych osobowych wpisanych w tych księgach właścicieli nieruchomości oraz danych osobowych właścicieli nieruchomości ujawnionych w dokumentach złożonych do zbiorów dokumentów. Można zatem stwierdzić, że dane ewidencji gruntów i budynków dotyczące numerów ksiąg wieczystych i zbiorów dokumentów zawierają dane osobowe podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Organ ewidencyjny zatem zasadnie, bo zgodnie z art. 24 ust. 5 Prawa geodezyjnego i kartograficznego uzależnił udzielenie skarżącej Spółce informacji o numerach ksiąg wieczystych i zbiorów dokumentów od wykazania interesu prawnego. Skoro interes prawny nie został przez Spółkę wykazany, to zaskarżona decyzja nie narusza prawa, w tym także powołanych w skardze przepisów prawa materialnego. Bezzasadne są także zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Stan faktyczny sprawy w postępowaniu administracyjnym został ustalony prawidłowo w zakresie potrzebnym dla załatwienia sprawy. Okoliczności faktyczne nie były przez Spółkę kwestionowane, a jedyne zagadnienia sporne dotyczą wykładni i zastosowania prawa materialnego. Skarżąca nie określiła na czym miałoby polegać zarzucane niewyjaśnienie sprawy. Natomiast uwzględnienie słusznego interesu strony nie może być samodzielną przesłanką uwzględnienia żądania strony. Mieścić się bowiem powinno w granicach określonych przez prawo materialne, które w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy nie pozwalało na uwzględnienie żądania Spółki. W tych warunkach pozbawiona usprawiedliwionych podstaw skarga podlega oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.