II SA/Gd 685/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2013 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A. Ł.-S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 grudnia 2012 r., nr [...]; 2. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej A. Ł.-S. kwotę 850 zł (osiemset pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Gd 685/13 Uzasadnienie A. Ł.-S., jako właścicielka nieruchomości, zwróciła się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o sprawdzenie legalności wykonanych bez jej wiedzy robót związanych z posadowieniem na terenie działki nr [...], położonej przy ul. R. w K. transformatora słupowego. Decyzją z dnia 31 grudnia 2012 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu sprawy wykonania przez gestora sieci [...] S.A. z siedziba w G. robót budowlanych polegających na wymianie istniejącego słupa linii elektroenergetycznej 15 kV na terenie działki nr [...], położonej przy ul. R. w K., będącej własnością A. Ł.-S. i J. Ł., stwierdził brak podstaw do wydania decyzji nakazowej w trybie art. 51 i 50 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.). Organ, stwierdził, że roboty budowlane polegające na wymianie linii energetycznej miały charakter remontu i zostały przeprowadzone prawidłowo. Inwestor wskazywał, że wymiana słupa, do której doszło w pierwszym kwartale 2012 r. była niezbędna z uwagi na jego zły stan techniczny i obowiązek utrzymania technicznej sprawności sieci. Organ ustalił miejsce posadowienia słupa, wskazując, że jest on usytuowany w odległości 7,57 m od ogrodzenia oddzielającego działkę nr 350/2 od działki nr 351/2 i w odległości 21.43 m od słupa A-owego, który zgodnie z wyrysem z mapy ewidencyjnej w całości znajduje się na działce nr [...] a w rzeczywistości w odległości 0,7 m od jego zachodniej nogi przechodzi ogrodzenie rozdzielające przedmiotowa działkę od działki nr [...]. Organ wskazał, że brak jest podstaw do wykonania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego na jego koszt bądź koszt właścicielki działki, dodatkowych pomiarów geodezyjnych, o co w toku postępowania wnosiła właścicielka nieruchomości, która podnosiła zarzut przesunięcia słupa w inne miejsce. Organ wskazał, ze zarzut ten jest niezasadny bowiem inwestor odniósł się do treści protokołu z oględzin. Inwestor oświadczył, że słup posadowiono w tym samym miejscu. Nadto fakt posadowienia słupa w tym samym miejscu potwierdza mapa zasadnicza terenu, sporządzona według stanu sprzed 1 czerwca 2011 r., czyli przed wykonaniem robót budowlanych. A. Ł.-S. wniosła odwołanie od powyższej decyzji podnosząc zarzut naruszenia art. 7, 8, 9 oraz 10 § 1 k.p.a. Odwołująca się wskazała na naruszenie jej prawa własności nieruchomości poprzez legalizację budowy wykonanej bez jej zgody i wiedzy. Stwierdziła, że budowa słupa linii elektroenergetycznej na działce nr [...] nie polegała, jak twierdzi organ, na remoncie, tj. odtworzeniu istniejącego wcześniej nieuzbrojonego słupa przelotowego, ale montażu zdalnie sterowanego stanowiska rozłącznikowego wyposażonego w urządzenia. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 5 lipca 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy stwierdził, że inwestor, w ramach przebudowy istniejącej sieci elektroenergetycznej dokonał wymiany słupa, który nie nadawał się do dalszej eksploatacji. Roboty budowlane związane z posadowieniem nowego słupa wykonane zostały w sposób nie budzący zastrzeżeń. Wymianę słupa w istniejącej sieci elektroenergetycznej należy uznać za roboty budowlane, które zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego należało zgłosić do odpowiedniego organu. Roboty te nie wymagały natomiast pozwolenia na budowę. Zastosowanie w sprawie art. 51 Prawa budowlanego było związane z brakiem takiego zgłoszenia, jednak przepisy dają możliwość zalegalizowania samowolnie wykonanych robót budowlanych, co w niniejszej sprawie nastąpiło. Organ stwierdził, że omyłkowe nazwanie przez organ pierwszej instancji wykonanych robót remontem nie miało znaczenia dla treści rozstrzygnięcia. Organ ustalił, że przedmiotowy słup został usytuowany dokładnie w tym samym miejscu, co poprzedni, co wynika z faktu, że nie zmieniła się jego odległość od istniejącego słupa w kształcie litery A, a odległość wynikająca z pomiarów organu oraz mapy ewidencyjnej jest tożsama. A. Ł.-S. wniosła skargę powyższą decyzję, zarzucając organowi odwoławczemu naruszenie art. 7, 8, 9 i 10 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnianie okoliczności sprawy oraz art. 48 Prawa budowlanego. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji obu instancji oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Skarżąca wskazała, że wykonane na jej nieruchomości roboty budowlane polegały na budowie zdalnie sterowanego stanowisko rozłącznikowe wyposażonego w rozłącznik napowietrzny, napęd silnikowy, transformator zasilania pomocniczego, antenę i odgromnik. W efekcie wykonanych robót powstał obiekt budowlany, który wymagał uzyskania pozwolenia na budowę. W związku z faktem wybudowania nowego obiektu organ nadzoru budowlanego powinien przeprowadzić postępowanie legalizacyjne na podstawie art. 48 Prawa budowlanego. Skarżąca stwierdziła również, że stanowisko rozłącznikowe usytuowane jest w innym miejscu, niż istniejący wcześniej słup, dokonano zatem bezprawnej zmiany przebiegu linii energetycznej. Pomimo gotowości poniesienia przez skarżącą kosztów pomiarów geodezyjnych organ pierwszej instancji zaniechał sprawdzenia, czy nowy obiekt usytuowano w tym samym miejscu. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny w zakresie swojej kognicji ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd nie może w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, ale także powinien wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 5 lipca 2013 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do wydania decyzji nakazowej w trybie art. 50 i 51ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Skarga jest zasadna i skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. Za uzasadniony uznać należy zarzut skarżącej dotyczący naruszenia przez wydane decyzje przysługującego jej prawa własności nieruchomości. Przez prawo to, zgodnie z art. 3 pkt 11 ustawy, rozumieć należy tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. W przypadku urządzenia przesyłowego prawo to wynikać może nadto z decyzji administracyjnej wydanej na podstawie art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. nr 102 poz. 651 ze zm.), a odnośnie remontu takiego urządzenia także z art. 124 b tej ustawy. W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2011 r. (sygn. akt II OPS 2/10) wskazano, że przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy, nie stanowi podstawy do wydania decyzji nakładającej na inwestora obowiązek złożenia przewidzianego w art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W uzasadnieniu powyższej uchwały wskazano jednak, że nie oznacza to, iż w postępowaniu prowadzonym w trybie przepisów art. 50–51 ustawy nie bada się kwestii posiadania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w ramach prowadzonego postępowania dowodowego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 marca 2013 r. sygn. II OSK 2183/11, niedopuszczalna jest taka interpretacja art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego, według której roboty budowlane wykonane bez wymaganego pozwolenia na budowę mogą być uznane za zgodne z prawem w sytuacji gdy inwestor nie wykazał prawa do dysponowania oznaczoną nieruchomością na cele budowlane. Brak jest bowiem podstaw prawnych do tego, aby z kompetencji organów nadzoru budowlanego prowadzących postępowanie w trybie przepisów art. 50–51 Prawa budowlanego wyłączyć uprawnienie do badania czy inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie z art. 4 ustawy, każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Ustanowiona w wymienionym przepisie zasada ogólna znajduje rozwinięcie w dalszych przepisach ustawy, w świetle których organy architektoniczno-budowlane i organy nadzoru budowlanego właściwe w sprawach uregulowanych tą ustawą są uprawnione i zobowiązane do badania czy inwestor realizuje prawo zabudowy na nieruchomości, do której ma tytuł uprawniający do wykonywania robót budowlanych. Skoro w postępowaniach dotyczących pozwolenia na budowę lub legalizacji obiektu wybudowanego samowolnie – inwestor ma obowiązek wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, to taki sam warunek musi być spełniony, aby mogło nastąpić doprowadzenie robót budowlanych do stanu zgodne z prawem, zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 lub art. 51 ust. 7 ustawy. Różnica jaka w tym zakresie występuje polega na tym, że stosownie do przepisów art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 48 ust. 3 pkt 2 ustawy wykazanie przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane może nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia, natomiast w postępowaniu naprawczym musi się to odbyć według reguł ogólnych, a więc przez przedstawienie dokumentów stwierdzających tytuł prawny o nieruchomości wskazujący na uprawnienie inwestora do wykonania robót budowlanych. Niespełnienie tego wymogu skutkuje w myśl art. 35 ust. 4 a contario ustawy odmową wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, a w przypadkach objętych postępowaniem legalizacyjnym lub naprawczym zastosowaniem sankcji określonych w art. 48 ust. 4 oraz art. 51 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. (podobne stanowisko zajął NSA w wyroku z dnia 3 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 755/11, wyroki dostępne na stronie internetowej www.nsa. gov.pl). Zbadanie czy inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest zatem kwestią z zakresu prawa budowlanego, a nie tylko prawa cywilnego. Brak uprawnienia inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane uniemożliwiał stwierdzenie, iż brak jest podstaw do prowadzenia przez organ nadzoru budowlanego postępowania odnośnie samowolnie wykonanych robót budowlanych. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, jak i Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymując w mocy decyzje organu I instancji, niezasadnie stwierdziły legalność kontrolowanej decyzji, w sytuacji gdy organy nadzoru budowlanego rozstrzygając sprawę nie zbadały, czy gestor sieci [...] S.A. realizując bez pozwolenia na budowę przebudowę przedmiotowego słupa energoelektrycznego dysponował wymaganym tytułem prawnym do nieruchomości. W rozpatrywanej sprawie było to zagadnienie podstawowe, podnoszone przez skarżącą, która inicjując niniejsze postępowanie zarzuciła, że przedmiotowe roboty budowlane wykonane zostały na gruncie stanowiącym jej własność. Tymczasem organy obu instancji, mylnie przyjęły, że stwierdzenie zgodności przedmiotowej budowy z przepisami techniczno-budowlanymi wyczerpało cel postępowania naprawczego, a badanie ewentualnego naruszenia prawa własności nieruchomości skarżącej wskutek wykonanych samowolnie robót budowlanych wykraczało poza granice sprawy administracyjnej. Organ I instancji przyjął w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, że przedmiotem robót był remont transformatora słupowego w związku z złym stanem technicznym, a zgodnie z art. 9c ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz. u. z 2012 r. poz. 1059 ze zm.) operator systemu dystrybucji jest odpowiedzialny za eksploatację, konserwację i remonty sieci, instalacji i urządzeń, wraz z połączeniami z innymi systemami elektroenergetycznymi, w sposób gwarantujący niezawodność funkcjonowania systemu elektroenergetycznego. Organ wskazał, iż przedmiotowy słup znajduje się w tym samym miejscu co poprzedni, a roboty zostały wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną. Organ odwoławczy stwierdził natomiast, że przedmiotowe roboty budowlane należałoby zakwalifikować jako przebudowę linii elektroenergetycznej. Organ ten wskazał, że roboty budowlane polegające na przebudowie linii wymagają zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 11 ustawy jedynie zgłoszenia, natomiast nie wymagają pozwolenia na budowę. W związku z tym, że wykonane zostały bez wymaganego zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy - zgłoszenia, uzasadnione było zatem wszczęcie postępowania naprawczego w trybie art. 50 i 51 tej ustawy. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji co prawda nazwał przedmiotowe roboty budowane remontem, a powinien nazwać przebudową, jednakże w przypadku robót budowlanych nie ma to znaczenia, gdyż w obu przypadkach organ obligowany jest wdrożyć procedurę naprawczą zgodnie z art. 50 i 51 ustawy. Ustalenia organów obu instancji oraz dokonana kwalifikacja prawna robót zostały dokonane bez wyjaśnienia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Wymiana słupa sieci energetycznej podlegać może różnej kwalifikacji prawnej z punktu widzenia charakteru robót budowlanych przewidzianych w Prawie budowlanym, a dokonanie tej kwalifikacji uzależnione jest od okoliczności faktycznych danej sprawy – zakresu wykonanych w związku z tą wymianą robót. Art. 29 ust. 2 ustawy stanowi w punkcie 1, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na remoncie istniejących obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych, z wyjątkiem obiektów wpisanych do rejestru zabytków, a w punkcie 11 zwalnia z uzyskania pozwolenia na budowę roboty budowlane polegające na przebudowie sieci elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, cieplnych i telekomunikacyjnych. Wykonanie robót przewidzianych w art. 29 ust. 2 pkt 1 i 11 ustawy, zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy wymaga ich uprzedniego zgłoszenia. Pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 28 ustawy, wymaga natomiast budowa nowego obiektu budowlanego. W niniejszej sprawie koniecznym było rozważenie, czy wykonanie zrealizowanych robót wymagało dokonania zgłoszenia, czy też uzyskania pozwolenia na budowę. Nadto oceny wymagało czy doprowadziło ono do powstania nowego obiektu budowlanego lub jego części, co uzasadnia zastosowanie trybu legalizacyjnego przewidzianego w art. 48 lub 49b ustawy, czy też stanowi przypadek innych robót budowlanych, uzasadniający przeprowadzenie postępowania naprawczego przewidzianego w art. 50 i 51 ustawy. Linia elektroenergetyczna stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy. Jest ona obiektem liniowym w rozumieniu art. 3 pkt 3a ustawy, czyli obiektem budowlanym, którego charakterystycznym parametrem jest długość. Linią elektroenergetyczną jest zbiór poszczególnych elementów konstrukcyjnych, urządzeń i instalacji, połączonych w celu przesyłu energii elektrycznej. Słup przesyłowy stanowi, co do zasady, element wchodzący w skład tej linii. Zgodnie z definicjami wskazanymi w art. 3 ustawy: – przez budowę - należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego(pkt 6), – przez przebudowę - należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego (pkt 7a), – przez remont - należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym (pkt 8). Słup przesyłowy nie stanowi odrębnego obiektu budowlanego, lecz element budowli, jaką jest linia elektroenergetyczna. Wskazać także należy, że rozłącznik sterowany drogą radiową, stanowiący element linii elektroenergetycznej nie jest oddzielną budowlą, związek funkcjonalno-użytkowy tego urządzenia z linią elektroenergetyczną wskazuje bowiem, że stanowi on element tej linii. (stanowisko takie na gruncie przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zajął Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 31 maja 2006 r. sygn. II FSK 812/05, LEX nr 273671) Wymiana słupa przesyłowego stanowić będzie, co do zasady, remont sieci elektroenergetycznej. Wymiana taka polega bowiem na odtworzeniu stanu pierwotnego sieci, z możliwością zastosowania wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. W okolicznościach niniejszej sprawy, sama wymiana słupa betonowego na słup w postaci żerdzi elektroenergetycznej powinna zostać zakwalifikowana jako remont polegający na odtworzeniu stanu pierwotnego z zastosowaniem nowych materiałów. Taka kwalifikacja została przyjęta w decyzji organu I instancji. Organ II instancji ocenił wykonane prace jak przebudowę, nie dokonując żadnych ustaleń faktycznych, stanowiących podstawę takiej oceny. Zrealizowane roboty należałoby natomiast ocenić jako przebudowę, gdyby z wymianą słupa wiązało się wprowadzenie urządzenia w postaci rozłącznika sterowanego drogą radiową, na co wskazuje skarżąca, oraz gdyby przebieg sieci pozostał zmieniony i nowy słup posadowiono w innym miejscu. Takie okoliczności wskazywałyby na zmianę parametrów użytkowych i technicznych istniejącej sieci. Prawidłowa kwalifikacja wykonanych robót budowlanych wymagała dokonania szczegółowych ustaleń odnośnie zakresu wykonanych robót. Rozważenia wymagać będzie czy zamontowanie nowego urządzenia na słupie energetycznym stanowi przebudowę sieci, czy też rozbudowę sieci. Wykonanie robót budowlanych zmieniających parametry użytkowe lub techniczne istniejącej sieci elektroenergetycznej, zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 7a ustawy, co do zasady, o ile nie zmienia charakterystycznych parametrów tego obiektu, stanowi jej przebudowę. Natomiast ustalenie, że w wyniku robót budowlanych dotyczących istniejącej sieci elektroenergetycznej doszło do zmiany charakterystycznych parametrów tej sieci, prowadziłaby do wniosku, że mamy do czynienia z rozbudową sieci. Szczegółowe rozważania prawne w tym zakresie uzasadnione będą po dokonaniu przez organ ustaleń faktycznych dotyczących zakresu wykonanych robót i charakteru zamontowanego urządzenia. Nadto dokładnego wyjaśnienia wymagają zarzuty skarżącej dotyczące zmiany posadowienia słupa na jej nieruchomości. W protokole oględzin wskazano odległości od granic działki oraz odległość od słupa znajdującego się na terenie działki nr [...]. Z protokołu tego wynikało jednocześnie, że z uwagi na brak możliwości ustalenia granic nieruchomości nie można porównać sytuacji w terenie z sytuacją przedstawioną na mapie zasadniczej, a z usytuowania słupów należy domniemywać, że granice działki nie pokrywają się z rozdzielającym je ogrodzeniem. Organ w celu ustalenia czy słup posadowiono w tym samym miejscu powinien nanieść informacje wynikające z protokołu oględzin na kopię mapy wskazującej poprzednie usytuowanie słupa. Wskazać przy tym należy, że sama odległość aktualnie istniejącego słupa od innego posadowionego na nieruchomości słupa nie może, wbrew stanowisku organu II instancji, stanowić podstawy do ustalenia, że słup posadowiono w tym samym miejscu co poprzednio. Odległość mierzona w taki sposób będzie bowiem taka sama w różnych miejscach, jak odległość punktów na okręgu od jego środka, przy tym samym promieniu. Zarzuty skarżącej, że słup znajdował się poprzednio bliżej granicy jej nieruchomości a obecnie zbliżony został do środka tej nieruchomości, uniemożliwiając bądź utrudniając jej zabudowę, winny zatem zostać szczegółowo rozważone. Organy winny były zatem zgromadzić w sposób wyczerpujący materiał dowodowy z wykorzystaniem wszelkich dopuszczalnych środków dowodowych, w szczególności w drodze przeprowadzenia dowodu z oględzin przedmiotowych robót i zweryfikowania wykonanych prac. Takich ustaleń w przeprowadzonym postępowaniu organów obu instancji zabrakło, co stanowi naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Przepis art. 7 k.p.a. statuuje ogólną zasadę prawdy obiektywnej, która nakłada na organ obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zgodnie bowiem z przepisami art. 7 i art. 77 k.p.a. postępowanie administracyjne oparte jest na zasadzie oficjalności, z czego wynika obowiązek organów przeprowadzenia z urzędu wszelkich dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Zasada prawdy obiektywnej, wyrażona w art. 7 k.p.a., jest naczelną zasadą postępowania administracyjnego. Wynika z niej obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą. Realizacja zasady prawdy obiektywnej ma ścisły związek z realizacją zasady praworządności, ustalenie stanu faktycznego sprawy jest bowiem niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego (tak Barbara Adamiak w: "Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz" B. Adamiak, J. Borkowski, CH Beck, Warszawa 2004 r., str. 67). Organy administracji zobowiązane są z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego. Zobowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy i w tym celu dopuścić jako dowód w sprawie wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Rzeczą organu nadzoru budowlanego przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie zatem przeprowadzenie postępowania dowodowego zgodnie z wymogami art. 7, art. 75 § 1 art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., z zastosowaniem wskazań przedstawionych przez Sąd. Z kolei rozstrzygniecie merytoryczne w sprawie musi być podjęte z uwzględnieniem oceny prawnej wyrażonej w niniejszym wyroku. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 p.p.s.a. uchylił wydane w sprawie decyzje organów obu instancji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej kwotę 850 zł, w tym kwotę 500 zł tytułem zwrotu kosztów wpisu sądowego, oraz kwotę 350 zł tytułem zwrotu kosztów dojazdu do Sądu. Skarżąca na rozprawie w dniu 13 listopada 2013 r. złożyła wniosek o zwrot kosztów postępowania, obejmujący przejazdy do Sądu w kwocie 350 zł. Ponieważ skarga została uwzględniona, zastosowanie znajduje art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącej od organu, który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Niezbędnymi kosztami postępowania należnymi skarżącej, według art. 205 § 1 p.p.s.a. są poniesione koszty sądowe (500 zł) oraz koszty przejazdu do tutejszego Sądu (350 zł). Przepis art. 205 § 3 p.p.s.a. stanowi, że przysługujące stronie należności z tytułu kosztów przejazdów ustala się i wypłaca według zasad określonych w przepisach działu 2 tytułu III ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594, ze zm.). Żądane przez skarżącą koszty przejazdu pozostawały w granicach wynikających z unormowania wynikającego z art. 85 ust. 1 i 2 w związku z art. 91 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w związku z § 3 pkt 3 i 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz. U. z 2013 r. poz. 167) i § 2 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. z 2002 r. nr 27 poz. 271 ze zm.).