II SA/Sz 1030/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 grudnia 2013 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Szczecinie Barbary Rzuchowskiej sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami oddala skargę. Decyzją z dnia [...], nr [...] Starosta, na podstawie art. 114 ust 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137), po rozpatrzeniu wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...], w związku z przekroczeniem 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego - skierował J.S. na egzamin teoretyczny i praktyczny sprawdzający kwalifikacje w zakresie prawa jazdy kategorii A, B1, B. W odwołaniu od powyższej decyzji J.S. zarzucił naruszenie art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, poprzez błędną jego wykładnię oraz § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracyjnych z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, poprzez przekroczenie upoważnienie ustawowego wynikającego z art. 130 ust. 4 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...], nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1060 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ II instancji po przytoczeniu treści art. 114 ust. 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz § 8 ust. 6 cyt. rozporządzenia wskazał, że z akt sprawy bezsprzecznie wynika, iż wniosek o którym mowa w tym przepisie do Starosty wpłynął w dniu [...]. Z treści wniosku wynika, że J.S. w okresie od dnia [...] do dnia [...] dopuścił się pięciokrotnego naruszenia przepisów ruchu drogowego i otrzymał z tego tytułu 25 punktów karnych wpisanych do prowadzonej przez Policję ewidencji kierowców naruszających wymienione przepisy. Następnie Kolegium przywołało treść przepisu art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym i wskazało, że J.S. w dniu [...] odbył szkolenie, o którym mowa w przywołanym przepisie. Kolegium podkreśliło jednak, że w dniu odbycia szkolenia odwołujący, na podstawie wpisów do wskazanej ewidencji, posiadał już 25 punktów, a więc powyżej ustalonego maksymalnego limitu, który w obowiązujących przepisach został określony na liczbę 24 (ostatnie wykroczenie nastąpiło w dniu [...]). Ustosunkowując się do zarzutu odwołania Kolegium wyjaśniło, że nie jest uprawnione do decydowania o niezgodności normy prawnej o charakterze wykonawczym z normą ustawową. J.S. zaskarżył decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W skardze postawił zarzut naruszenia: - art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez przez błędną jego wykładnię i uznanie, że odbyte przez skarżącego w dniu [...] szkolenie nie spowodowało zmniejszenia liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego; - § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracyjnych z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, poprzez przekroczenie upoważnienie ustawowego wynikającego z art. 130 ust. 4 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, - art. 9 K.p.a. poprzez nienależyte poinformowanie odwołującego się o ilości posiadanych przez niego punktów karnych, co uniemożliwiło mu skorzystanie z prawa do kursu doszkalającego w odpowiednim czasie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Obecny na rozprawie w dniu [...] Prokurator Prokuratury Apelacyjnej wniosła o oddalenie skargi wskazując, że w momencie przekroczenie przez kierowcę 24 punktów karnych automatycznie wszczyna się procedura skierowania takiego kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądowa kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie dostarczyła podstaw do uwzględnienia skargi. Z okoliczności faktycznych niniejszej sprawy wynika, że w dniu 22 [...] wpłynął do Starosty wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji o sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdem w ramach posiadanych uprawnień w stosunku do J.S., który w okresie [...] dopuścił się pięciokrotnego naruszenia przepisów ruchu drogowego, otrzymując łącznie 25 punktów karnych. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji jest, obowiązujący na dzień jej wydania przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137) zwanej dalej "ustawą". Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty, na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów karnych otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. Ten ostatni przepis upoważnia organy policji do prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, przy czym określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Na mocy art. 130 ust. 4 ustawy, ustawodawca upoważnił ministra spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrami transportu i sprawiedliwości do określenia sposobu punktowania i liczby punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego, warunków i sposobu prowadzenia ewidencji, programu szkolenia i jednostek do niego upoważnionych, liczby punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia oraz podmiotów upoważnionych do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji. Rozporządzeniem wykonawczym regulującym wymieniony zakres, obowiązującym w dniu wydania zaskarżonych decyzji, jest rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U 2012 poz. 488), który w § 3 stanowi, że ewidencję prowadzi komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych. W dalszych przepisach szczegółowo uregulowano postępowanie przed organami policji związane z dokonywaniem wpisu (§ 4) czy usuwaniem wpisu do ewidencji (§ 5, § 6). Analiza treści przepisu będącego podstawą wydania zaskarżonej decyzji, tj. art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy i zawartym w nim zwrotem cyt. "sprawdzeniu kwalifikacji podlega..." wyraźnie wskazuje, iż jest to decyzja o charakterze związanym, co oznacza, że organ kierujący, a więc starosta nie ma uprawnień do badania celowości otrzymanego od organu policji skierowania czy prawidłowości naliczenia przez ten organ liczby punktów karnych. Zarzut skarżącego o naruszeniu art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym jest więc bezpodstawny, gdyż kwestia zmniejszenia liczby punktów karnych w wyniku odbytego szkolenia nie leży w kompetencji organów orzekających o skierowaniu na egzamin sprawdzający, lecz w gestii Policji. Wpis do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego stanowi czynność materialno-techniczną, która może być, stosownie do art. 3 § 3 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej "P.p.s.a.", przedmiotem odrębnej skargi. Kierowca zainteresowany wykreśleniem punktów karnych z ewidencji może zwrócić się do organu prowadzącego tę ewidencję o podjęcie określonego aktu lub czynności, a następnie w zależności od tego czy i jakie ten organ zajmie stanowisko, skorzystać ze skargi do sądu administracyjnego kwestionując czynność na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. lub skarżąc bezczynność organu na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy. Sąd podziela w tym względzie stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnia 13 lipca 2006 r. sygn. akt I OSK1087/05 (Lex nr 27543) jak i wyroku NSA z 24 października 2012 r. sygn. akt I OSK 1552/11 publik. na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Reasumując podkreślić należy, że w postępowaniu administracyjnym dotyczącym skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do prowadzenia pojazdów, nie można skutecznie zakwestionować ilości punktów wpisanych do ewidencji, czy to z przyczyny odbycia szkolenia - punkty te redukujące, czy też wpisane omyłkowo, bowiem organy prowadzące to postępowanie nie są uprawnione do korygowania wpisów dokonanych przez organ prowadzący ewidencję. Trafnie zatem organy oceniły stan faktyczny i prawidłowo oparły swe rozstrzygnięcie na przepisie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym. Nie można też organom zarzucić naruszenie art. 9 K.p.a. Jak już powyżej wyjaśniono, wszelkie czynności odnoszące się do ewidencji punktów karnych należą do organu prowadzącego tę ewidencję i jedynie ten organ mógł udzielić skarżącemu informacji o ilości posiadanych punktów karnych, gdyby skarżący z takim zapytaniem się zwrócił. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd oddalił skargę.