VII SA/Wa 1528/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.), Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "[...]" w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2013 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] na podstawie z art. 158 § 1, art. 157 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), po przeprowadzeniu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] (dalej zw. także PINB [...]) z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...], umarzającej postępowanie administracyjne prowadzone w ramach nadzoru budowlanego w sprawie dotyczącej samowolnie zrealizowanych robót budowlanych polegających na wykonaniu asfaltowej nawierzchni drogi (ul. [...]) o długości 178 m i szerokości 5,90-6 m łączącej ul. [...] z ul. [...] w [...], odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. Na wstępie należy wskazać, że w toku postępowania administracyjnego prowadzonego w ramach nadzoru budowlanego w ww. sprawie PINB [...] wydał w dniu [...] stycznia 2009 r. decyzję nakazującą Miastu [...] rozbiórkę ww. drogi w oparciu o art. 48 Prawa budowlanego. Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2009 r. Następnie decyzje organu I i II instancji zostały uchylone na mocy wyroku WSA w Warszawie z dnia 16 grudnia 2009 r. (sygn. akt VII SA/696/09). Prowadząc postępowanie administracyjne po ww. wyroku, PINB [...] wydał decyzję z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...], umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie dotyczącej ww. robót budowlanych. Na kolejnym etapie sprawy zostało wszczęte z urzędu postępowanie odnośnie stwierdzenia nieważności ww. decyzji z dnia [...] sierpnia 2010 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2011 r., stwierdził nieważność decyzji PINB [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., uchylił zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] i przekazał sprawę organowi wojewódzkiemu do ponownego rozpatrzenia. Organ wojewódzki, kontynuując postępowanie nieważnościowe, postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., dopuścił do udziału nim Stowarzyszenie "[...]" w [...]. Ponownie rozpatrując przedmiotową sprawę, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał wskazaną na wstępie decyzję z dnia [...] marca 2013 r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż PINB [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. wydaną na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., umorzył postępowanie administracyjne prowadzone w ramach nadzoru budowlanego w sprawie samowolnie zrealizowanych ww. robót budowlanych. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2010 r. organ powiatowy stwierdził, że sporne roboty budowlane polegały na przebudowie w 2002 r. istniejącej wcześniej drogi wewnętrznej, stanowiącej dojazd do istniejących zabudowań. Potwierdzeniem tego jest pismo Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] lipca 2002 r. informujące Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody o konieczności przeprowadzenia naprawy drogi, gdyż po obfitych deszczach nastąpiło jej zniszczenie. Organ powiatowy, przyjmując, że w niniejszym przypadku doszło do przebudowy istniejącej drogi, wskazał, że trybem właściwym do rozpatrzenia sprawy jest tryb przewidziany w art. 51 ustawy Prawo budowlane. Stwierdzony przez organ powiatowy brak podstaw do wydania jednej z decyzji, o których mowa w art. 51 ustawy Prawo budowlane uzasadniał podjęcie decyzji o umorzeniu postępowania. Na poparcie powyższego stanowiska organ powiatowy przywołał przedłożony przez inwestora "Projekt budowlany", z którego wynika, że wykonana asfaltowa nawierzchnia drogi wewnętrznej (ul. [...]) nie stwarza zagrożenia bezpieczeństwa. Ponadto organ powiatowy wskazał, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] września 1992 r. Z powyższych względów [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego doszedł do przekonania, że decyzji z dnia [...]sierpnia 2010 r. nie można postawić zarzutu rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Organ wskazał, że z akt administracyjnych wynika, iż ul. [...] przed wykonaniem w 2002 r. robót budowlanych polegających na jej wyasfaltowaniu stanowiła drogę gruntową, wewnętrzną, służącą mieszkańcom jako połączenie komunikacyjne pomiędzy ul. [...] a ich zabudowaniami. O tym, że droga ta istniała świadczy materiał zdjęciowy znajdujący się w aktach sprawy, obrazujący, że pierwotnie droga ta miała nawierzchnię gruntową i z tłucznia. Organ dodał, że drodze funkcjonującej jako droga wewnętrzna, biegnącej od wąwozu przy ulicach [...], [...], [...] i dalej łukiem do ul. [...]uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] lipca 2000 r. nadano nazwę ul. [...]. A skoro droga ta rzeczywiście istniała, to roboty budowlane polegające na wykonaniu na niej asfaltowej nawierzchni prawidłowo zostały zakwalifikowane przez organ powiatowy jako przebudowa istniejącej drogi wewnętrznej o nazwie ul. [...]. Mając powyższe na względzie, organ stwierdził, że PINB [...] był uprawniony do umorzenia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie wobec stwierdzenia braku podstaw do wydania jakichkolwiek nakazów lub zakazów w trybie art. 51 ustawy Prawo budowlane. [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ponadto nie dopatrzył się w badanej decyzji jakiejkolwiek z pozostałych kwalifikowanych wad prawnych wskazanych w art. 156 § 1 K.p.a., które uzasadniałaby stwierdzenie jej nieważności. Od ww. decyzji odwołanie wniosło Stowarzyszenie "[...]" w [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2013 r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że prawomocnym wyrokiem z dnia 16 grudnia 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 696/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając decyzję [...] WINB z dnia [...] lutego 2009 r., Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję PINB [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. wskazał, że w sprawie nie ustalono jednoznacznie, czy roboty wykonane przez skarżącego dotyczyły przebudowy istniejącej wcześniej drogi i polegały na zmianie jej parametrów użytkowych lub technicznych, jej remontu, dla wykonania których to robót zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 12 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane wymagane jest zgłoszenie, czy też doszło do budowy nowego obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 3 w/w ustawy, dla realizacji którego koniecznym było uzyskanie pozwolenia na budowę. Orzekając w niniejszej sprawie organ odwoławczy stwierdził, że słusznie organ nadzoru budowlanego I instancji stwierdził, że sporne roboty budowlane polegały na przebudowie w 2002 r. istniejącej wcześniej (tj. od około 1991 roku ) drogi wewnętrznej, stanowiącej dojazd do istniejących zabudowań. Potwierdzeniem tego jest pismo Urzędu Gminy [...] z dnia [...] lipca 2002 r., informujące Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody o konieczności przeprowadzenia naprawy drogi, gdyż po obfitych deszczach nastąpiło jej zniszczenie. Skoro sporna droga została jedynie przebudowana, postępowanie w sprawie tego obiektu budowlanego winno być prowadzone w trybie przepisów art. 51 Prawa budowlanego (mającym zastosowanie do robót budowlanych wymagających jedynie zgłoszenia), nie zaś w trybie art. 48 Prawa budowlanego. Z tych względów GINB uznał, że badane w postępowaniu nadzwyczajnym rozstrzygnięcie organu nadzoru budowlanego pierwszej instancji w przedmiocie umorzenia postępowania nie narusza w sposób rażący prawa. Jak wynika bowiem z orzecznictwa sądowo administracyjnego, w sytuacji, gdy organ nadzoru budowlanego w następstwie oceny dokumentacji przedłożonej przez inwestora, a przede wszystkim w wyniku przeprowadzonych oględzin, uznał, że wykonane roboty budowlane nie uchybiają żadnym przepisom budowlanym i warunkom technicznym jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, winien umorzyć swoje postępowanie albowiem przepis art. 51 ustawy Prawo budowlane nie daje mu materialno prawnej podstawy do merytorycznego wypowiedzenia się w takiej sytuacji. Mając na względzie całokształt poczynionych wyżej rozważań stwierdził, że decyzja PINB [...] z dnia [...].08.2010 r., nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa. Ww. decyzja nie jest również obarczona żadną z pozostałych wad prawnych enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1 - 7 K.p.a., Tym samym decyzja [...]WINB z dnia [...]marca 2013 r., Nr [...], odpowiada prawu. Skargę do sądu administracyjnego na ww. decyzję złożyło Stowarzyszenie "[...]" w [...]. Zaskarżonej decyzji zarzuciło: 1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 K.p.a. poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a tym samym wydanie decyzji na podstawie błędnych i niepełnych ustaleń dotyczących charakteru robót budowlanych polegających na wykonaniu asfaltowej nawierzchni drogi - ul. [...]w [...], 2) naruszenie art. 3 pkt 7 a ustawy Prawo budowlane, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie i uznanie, że roboty polegające na wykonaniu asfaltowej nawierzchni drogi - ul. [...] w [...] mieszczą się w pojęciu przebudowy drogi, 3) naruszenie art. 105 § 1 K.p.a. poprzez stwierdzenie, że jego zastosowanie było prawidłowe, w sytuacji gdy roboty budowlane prowadzone na ul. [...] w [...] miały charakter samowoli budowlanej określonej w art. 48 Prawa budowlanego, 4) naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i odmowę stwierdzenia nieważności decyzji PINB [...] z dnia [...].08.2010 r., nr [...], pomimo wydania jej z rażącym naruszeniem przepisów prawa, tj. art. 7, 77 § 1 i 105 § 1 K.p.a., oraz art. 3 pkt 7 a i art. 51 ustawy Prawo budowlane. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosło o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2013 r., oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2013 r. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2012 r., poz. 270 ze zm.), cyt. dalej p.p.s.a. Na wstępie należy wskazać, że badane przez Sąd decyzje zapadły w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego jakim jest tryb stwierdzenia nieważności. Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji ma na celu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji administracyjnych dotkniętych istotnymi wadami kwalifikowanymi, których katalog zawarty jest art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. oraz w przepisach odrębnych. W postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji organ nie prowadza postępowania dowodowego w takim zakresie, jaki jest wymagany w zwykłym postępowaniu administracyjnym i nie orzeka ponownie co do istoty sprawy. Organ jedynie dokonuje kontroli legalności ostatecznej decyzji administracyjnej z punktu widzenia przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a., według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kontrolowanej decyzji. Innymi słowy, kontroluje, czy jej wydanie może się wiązać z zaistnieniem którejkolwiek z przesłanek określonych w tym przepisie. Jak podkreśla się zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji administracyjnej wyrażonej w art. 16 k.p.a. Organ może stwierdzić nieważność decyzji jedynie wówczas, gdy zaistnienie jednej z wskazanych w tym przepisie wad jest niewątpliwe, przy czym przesłanki te wymienione są enumeratywnie i nie podlegają wykładni rozszerzającej. Poddaną kontroli Sądu decyzją Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, mocą której organ ten odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., umarzającej postępowanie administracyjne prowadzone w ramach nadzoru budowlanego w sprawie dotyczącej samowolnie zrealizowanych robót budowlanych polegających na wykonaniu asfaltowej nawierzchni drogi. Rozpoznając skargę zgodnie z ww. zasadami Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zaskarżone w sprawie decyzje zapadły zgodnie z prawem. Jak wyżej zaznaczono postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności toczone było z urzędu. Organ stopnia podstawowego – Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]sierpnia 2010 r. umorzył postępowanie administracyjne prowadzone w ramach nadzoru budowlanego w sprawie dotyczącej samowolnie zrealizowanych robót budowlanych. W tym miejscu należy wskazać, że sprawa budowy ww. drogi badana była na wcześniejszych etapach sprawy zarówno przez organy administracji jak i sąd administracyjny. Istotnym elementem w kontekście niniejszej sprawy są wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w wyroku z dnia 16 grudnia 2009 r. Sąd ten uchylając zaskarżone decyzje nakazujące rozbiórkę asfaltowej nawierzchni drogi, nakazał organom ustalić, czy roboty wykonane przez skarżącego dotyczyły przebudowy istniejącej wcześniej drogi i polegały na zmianie jej parametrów użytkowych lub technicznych, jej remontu, dla wykonania których to robót zgodnie z art. 29 ust 1 pkt 12 w zw. z art. 30 ust 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane wymagane jest zgłoszenie, czy też doszło do budowy nowego obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, dla realizacji którego koniecznym było uzyskanie pozwolenia na budowę. Sąd dalej wskazał, że ustalenia powyższe są istotne, gdyż pozwolą organowi zastosować w prowadzonym postępowaniu właściwy tryb legalizacji robót, tym bardziej, że w znajdującym się w aktach sprawy piśmie (skierowanym do osób, które zainicjowały postępowanie) z dnia 27 kwietnia 2004 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego kwalifikował wykonane roboty budowlane jako remont nawierzchni żużlowej ciągu pieszo – jezdnego uwzględniający odprowadzanie wód opadowych, wykonanie którego wymagało zgłoszenia. Prowadząc postępowanie administracyjne po zapadnięciu ww. wyroku, stosując się – zgodnie z art. 153 p.p.s.a. do zaleceń Sądu – PINB [...] ustalił, że przedmiotowa droga istniała już 1991 r., co wynika z pisma Urzędu [...] z dnia 19 lipca 2010 r. Fakt ten znajduje potwierdzenie także w piśmie Urzędu Gminy [...] z 22 lipca 2002 r. informującego Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody o konieczności przeprowadzenia naprawy drogi, gdyż po obfitych deszczach nastąpiło jej zniszczenie. Z pisma tego wprost wynika, ze przedmiotowa droga istniała. Jedynie stan jej nawierzchni został zniszczony przez wodę opadową. Przy czym w tym miejscu należy wskazać, że użyte w ww. piśmie sformułowanie "zniszczenie" dotyczy zniszczenia jedynie nawierzchni drogi, a nie całej drogi (w znaczeniu jej "unicestwienia"). Wynika to wprost z kontekstu omawianego pisma, w którym sugeruje się odtworzenie rozmytej podbudowy drogi wykonanej z tłucznia, a następnie zabezpieczenie tego tłucznia poprzez ułożenie cienkiej warstwy asfaltu z wzmocnieniem skarpy przed niszczeniem przez ułożenie krawężników na drodze. Nie można zatem przyjąć, że w sprawie doszło do odbudowy całkowicie zniszczonej drogi, co sugeruje w skardze strona skarżąca. Sąd podzielił pogląd organów administracji, iż w sprawie doszło do przebudowy istniejącej drogi. Za takim stanowiskiem przemawia także okoliczność, iż uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...] lipca 2000 r. (nr [...]) drodze tej nadano nazwę ul. [...]. Zatem nie sposób przyjąć, że droga ta nie istniała przed rokiem 2002 i w sprawie doszło do budowy nowej drogi, czy też odbudowy drogi zniszczonej. Dalej wykonując wskazania ww. wyroku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] ustalił, że ww. droga jest drogą wewnętrzną znajdującą się we władaniu gminy, zmieniła nazwę z ul. [...] na ul. [...], w 2002 r. dokonano jej przebudowy poprzez ułożenie asfaltowej nakładki z jednoczesnym ułożeniem betonowych krawężników. Organ dokonał tych ustaleń w oparciu o pismo Urzędu [...] z dnia 19 lipca 2010 r. Tym samym organ powiatowy zastosował się do zaleceń Sądu i wyjaśnił powstałe w sprawie wątpliwości. A dalej prawidłowo analizując stan sprawy wskazał, że w sprawie doszło do przebudowy istniejącej wcześniej drogi. Zatem do wykonania ww. robót zgodnie z art. 29 ust 1 pkt 12 w zw. z art. 30 ust 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane wymagane było zgłoszenie ich prowadzenia właściwemu organowi. Sąd rozpoznający sprawę podziela te ustalenia - zgodnie z art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane, pod pojęciem przebudowy należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg dopuszczalne są zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego. Zakres wykonanych robót budowlanych mieści się w ww. definicji przebudowy drogi. Przy przebudowie drogi nie doszło do zmian granic pasa drogowego, zmieniono rodzaj nawierzchni drogi - z gruntowej utwardzonej tłuczniem, na który położono warstwę asfaltu. Zatem nastąpiła zmiana parametrów użytkowych drogi, ale przy tym nie doszło, czego zakazuje przepis, do zmiany charakterystycznych parametrów drogi, jak jej długość czy szerokość. Zatem organ powiatowy, przyjmując, że w niniejszym przypadku doszło do przebudowy istniejącej drogi, zasadnie wskazał, że trybem właściwym do rozpatrzenia sprawy jest tryb przewidziany w art. 51 ustawy Prawo budowlane. Postępowanie prowadzone w tym trybie pozwoliło na ustalenie, że przebudowa drogi nie stwarza zagrożenia bezpieczeństwa, została wykonana zgodnie z zasadami techniczno-budowlanymi. Jest ponadto zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego [...] zatwierdzonego uchwałą Rady [...] z [...] września 1992 r. Z tego względu, skoro z akt sprawy wynika, że w sprawie doszło do przebudowy drogi, a organy administracji po przeanalizowaniu dokumentacji inwestora oraz w następstwie przeprowadzonych oględzin, uznały, że wykonane roboty budowlane nie uchybiają żadnym przepisom budowlanym i warunkom technicznym, nie było zasadne prowadzenie postępowania w trybie art. 51 Prawa budowlanego, gdyż stało się ono bezprzedmiotowe. Tym samym postępowanie nadzorcze zasadnie zostało umorzone. Powyższe ustalenia odnoszą swój skutek również w postępowaniu nadzwyczajnym, bowiem skoro postępowanie w trybie zwykłym zostało przeprowadzone zgodnie z prawem, jak również decyzja kończąca to postępowanie została wydana zgodnie z prawem, to nie było podstaw, by na drodze postępowania w trybie stwierdzenia nieważności eliminować badaną decyzję z obrotu prawnego. O rażącym naruszeniu prawa decydują 3 przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną, poprzez proste ich zestawienie ze sobą. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. W niniejszej sprawie stosując ww. kryteria nie można stwierdzić, że doszło do oczywistego naruszenia któregokolwiek z zastosowanych przepisów, zwłaszcza art. 104 i 105 K.p.a., które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia decyzji PINB [...]. Jak wyżej wskazno organ powiatowy miał podstawy faktyczne do umorzenia postępowania. Po zebraniu dokumentacji pozwalającej na rozwianie wątpliwości opisanych w wyroku WSA w Warszawie z dnia 16 grudnia 2009 r. i przeanalizowaniu sprawy ustalił, że roboty budowlane zostały przeprowadzone w sposób prawidłowy, a dalsze prowadzenie postępowania w trybie art. 51 Prawa budowlanego nie było celowe. Skutki gospodarcze lub społeczne, które wywołuje decyzja nie naruszają żadnych norm prawnych, społecznych czy gospodarczych. Wskazać należy w tym miejscu, że organy ochrony środowiska uznały, że realizacja drogi na terenie obszaru chronionego krajobrazu nie jest i nie była zakazana (pismo z dnia 20 marca 2003 r.). Co więcej zdaniem Sądu decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. nie zawiera żadnej wady prawnej. Jest wynikiem prawidłowo przeanalizowanego stanu sprawy, wydana po uwzględnieniu i wykonaniu zaleceń Sądu Administracyjnego, na podstawie właściwych przepisów. Ustosunkowując się do zarzutów skargi wskazać należy, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 K.p.a. Materiał zebrany w sprawie pozwalał na wydanie decyzji w sprawie. Należy również pamiętać, że postępowanie w sprawie toczyło się w trybie stwierdzenia nieważności, w którym organ nie prowadza postępowania dowodowego w takim zakresie, jaki jest wymagany w zwykłym postępowaniu administracyjnym, a przede wszystkim nie orzeka ponownie co do istoty sprawy. W postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie ma proceduralnej możliwości poszerzenia materiału dowodowego sprawy. Tym samym nie wchodzi w grę również poczynienie dodatkowych ustaleń faktycznych. W omawianym postępowaniu organ orzekający ogranicza się jedynie do poszukiwania uchybień i wadliwości, tak proceduralnych, jak i dotyczących prawa materialnego. Jak wyżej wskazano Sąd nie podzielił argumentów skargi, że w sprawie doszło do naruszenia art. 3 pkt 7 a ustawy Prawo budowlane, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że roboty polegające na wykonaniu asfaltowej nawierzchni drogi mieszczą się w pojęciu przebudowy drogi oraz art. 105 § 1 K.p.a. poprzez stwierdzenie, że jego zastosowanie było prawidłowe, w sytuacji gdy roboty budowlane prowadzone na ul. [...] w [...] miały charakter samowoli budowlanej określonej w art. 48 Prawa budowlanego. Nie doszło w konsekwencji do naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił. ----------------------- 10