VI SA/Wa 1639/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska - Przewłoka (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi S. Co. Ltd z siedzibą w [...] , Republika Korei na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na słowny znak towarowy GlassLock o numerze [...] oddala skargę Zaskarżoną decyzją Urząd Patentowy RP w trybie postępowania spornego oddalił sprzeciw wniesiony przez S. z siedzibą w Republice Korei, skarżąca w niniejszej sprawie, od decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy "GlassLock" nr [...]. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] stycznia 2011r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął sprzeciw S. z siedzibą w S., Republika Korei wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy "GlassLock" o nr [...] na rzecz L. z siedzibą w S., Republika Korei. Znak towarowy "GlassLock" o nr [...] został zgłoszony do ochrony w Urzędzie Patentowym RP w dniu [...] kwietnia 2008r. i jest przeznaczony do oznaczania następujących towarów z kl. 21: grzebienie, szczoteczki do zębów, szczotki do zamiatania, szczotki do szorowania, kosze na śmieci, ścierki do czyszczenia, szczotki do czyszczenia pojemników i zbiorników, garnki do gotowania (nieelektryczne), patelnie (nieelektryczne), kubki, kubki z papieru lub z tworzyw sztucznych, deski do krojenia, pałeczki (sprzęt kuchenny), termosy, wazony nie z metali szlachetnych, miski nie z metali szlachetnych, tace do użytku domowego nie z metali szlachetnych, pojemniki na przyprawy nie z metali szlachetnych, pojemniki do użytku w domu lub w kuchni (nie z metali szlachetnych), butelki na napoje i jedzenie, naczynia, wiadra, czajniki nieelektryczne, butelki na wodę, komplety pudełek na jedzenie, pudełka na lunch, rękawice do prac domowych, menażki, balie, uchwyty do papieru toaletowego. Jako podstawę prawną swojego żądania wnoszący sprzeciw wskazał art. 246 w związku z 131 ust. 1 pkt 1 i art. 131 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo własności przemysłowej (zwanej dalej p.w.p.). Wnoszący sprzeciw stwierdził, iż jest twórcą i właścicielem znaków towarowych "GlassLock" w wielu krajach m.in. w Wielkiej Brytanii, Francji, Niemczech, które zostały zgłoszone do ochrony w dniu [...] sierpnia 2006r. Jego towary opatrywane znakiem towarowym "GlassLock" są dostępne także w Stanach Zjednoczonych, w Polsce, zaczęły być eksportowane także do Turcji, Grecji, Rosji, Australii i cieszą się wśród klientów dobrą opinią z uwagi na dobrą jakość. Zdaniem wnoszącego sprzeciw uprawniony, zgłaszając sporny znak towarowy do ochrony, chciał zablokować możliwość rejestracji tego oznaczenia w Polsce na rzecz wnoszącego sprzeciw, a tym samym działał w złej wierze. Wnoszący sprzeciw stwierdził, iż uprawniony jest jego głównym konkurentem w Korei w zakresie wprowadzania do obrotu artykułów gospodarstwa domowego, a więc towarów identycznych i skierowanych do tego samego grona odbiorców co znak sporny. W związku z powyższym doskonale wiedział on o używaniu przez wnoszącego sprzeciw znaku "GlassLock" i istnieniu jego praw do tego znaku, zwłaszcza że obie firmy były stronami sporu o znak towarowy "GlassLock" przed sądem koreańskim. Postępowanie to zakończył wyrok Sądu Najwyższego Korei odrzucający odwołanie uprawnionego, a postępowanie dotyczyło zakazania używania przez wnoszącego sprzeciw znaku "GlassLock" w obrocie ze względu na jego podobieństwo do znaku "Lock&Lock" należącego do uprawnionego. O chęci zablokowania przez uprawnionego wnoszącemu sprzeciw możliwości rejestracji spornego znaku towarowego na swoją rzecz, a tym samym o jego działaniu w złej wierze, zdaniem wnoszącego sprzeciw, świadczy także fakt, iż uprawniony, w tym samym dniu co w Polsce, zgłosił do ochrony znak towarowy "GlassLock" także w Czechach. Uprawniony ze spornego prawa ochronnego uznał sprzeciw za bezzasadny. Podniósł, że jest znanym w świecie producentem towarów z plastiku, w szczególności pojemników do przechowywania żywności, wody, napojów a także różnego rodzaju akcesoriów kuchennych. Swoją działalność rozpoczął w 1978r. i wykorzystuje w niej znaki "Lock" w różnych kombinacjach, np. "Lock&Lock", Ceramic Lock", "Zen&Lock", "Frezer Lock" itd. Konstynuując sukces rynkowy produktów pod marką "Lock" oraz "Lock&Lock" wprowadził do oferty pojemniki szklane pod marką "Lock&Lock Glass". Wprowadzenie przez niego nowego oznaczenia "GlassLock" stanowi kontynuację rodziny produktów, których elementem dominującym jest oznaczenie "Lock". Uprawniony stwierdził, iż jest właścicielem wielu zarejestrowanych znaków "GlassLock" np. w Austrii, Norwegii, Danii, Libanie, Republice Południowej Afryki, Republice Korei oraz Indonezji. Zaznaczył, że S. wobec rejestracji w/w znaku towarowego w Indonezji złożyła sprzeciw, który został oddalony. Uprawniony przyznał, że jest z wnoszącym sprzeciw w konflikcie, gdyż wnoszący sprzeciw wprowadza do obrotu produkty o podobnym i identycznym wyglądzie i oznacza je oznaczeniami nawiązującymi do marki "Lock". Podkreślił, że wnoszący sprzeciw nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Odwołał się jedynie do postępowania przed sądami koreańskimi bez powołania wyroku w sprawie i wywodził z istnienia konfliktu w innym państwie, opartego na innym stanie faktycznym, rzekomą złą wiarę uprawnionego. Nie przedstawił także dowodów na okoliczność, iż oznaczenie "GlassLock" było przed datą zgłoszenia spornego znaku do ochrony kojarzone przez polskich konkurentów z jego firmą. Uprawniony dołączył do akt sprawy wydruki ze stron internetowych [...],[...],[...][...] wskazujące na towary oznaczane znakami zawierającymi element "Lock&Lock", oraz dokumenty, nie przetłumaczone na język polski, takie jak: wydruk dotyczący należących do niego wspólnotowych znaków towarowych zawierających oznaczenie "Lock" z bazy danych OHIM, certyfikaty rejestracji znaków uprawnionego w Korei oraz list od przedstawiciela uprawnionego w Indonezji dotyczący znaku "GlassLock" nr [...]. Uprawniony stwierdził, iż istnienie między stronami niniejszego postępowania konfliktu co do praw do oznaczenia "GlassLock" nie przesądza o tym, iż działał on, zgłaszając do ochrony sporny znak towarowy, w złej wierze. W jego ocenie sporny znak towarowy stanowi logiczną kontynuację i nawiązanie do dotychczas stosowanych przez niego oznaczeń oraz do nazwy jego firmy. Tymczasem, zgodnie z powszechnie przyjętym poglądem, zgłoszenie w złej wierze polega na tym, że strona zgłaszająca znak towarowy zdaje sobie sprawę, iż nie przysługują jej prawa do korzystania z danego oznaczenia. Uprawnionemu zaś przysługują prawa do znaku towarowego "GlassLock" na terenie licznych państw świata. W niniejszej sprawie wnoszący sprzeciw i uprawniony dokonali rejestracji spornego znaku towarowego w poszczególnych państwach, dzieląc rynki zależnie od tego, któremu podmiotowi przysługuje w danym państwie pierwszeństwo, nie może być zatem w niniejszej sprawie mowy o złej wierze uprawnionego, a jedynie o sporze stron o kolejny rynek na świecie. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2012r. wnoszący sprzeciw podniósł, iż jako pierwszy zarejestrował znak towarowy "GlassLock" w kraju pochodzenia tzn. w Republice Korei, a sukces rynkowy towarów opatrzonych tym znakiem spowodował ekspansję na rynki zagraniczne i rejestrację znaku towarowego "GlassLock" w wielu państwach świata. W jego ocenie uprawniony, zgłaszając do ochrony znak sporny, działał w złej wierze, ponieważ wiedział, że prawo do spornego znaku mu nie służy. O powyższej wiedzy uprawnionego świadczy fakt, że Sąd Patentowy w Korei postanowieniem z [...] lutego 2008r. oddalił wniosek uprawnionego o unieważnienie znaku towarowego wnoszącego sprzeciw "GlassLock" ze względu na jego podobieństwo do znaku "Lock&Lock". Wnoszący sprzeciw podkreślił, iż na terytorium Polski są dostępne jedynie jego towary opatrzone spornym znakiem towarowym. Powyższe okoliczności, zdaniem wnoszącego sprzeciw dowodzą, iż uprawniony zgłaszając do ochrony znak towarowy "GlassLock" uprzedził wniosek wnoszącego sprzeciw o rejestrację tego znaku w Polsce, a tym samym działał z zamiarem szkodzenia jego interesom tj. w celu zablokowania mu możliwości posługiwania się tym znakiem na obszarze Polski. Wnoszący sprzeciw załączył do akt sprawy: świadectwa rejestracji znaku towarowego "GlassLock" w Stanach Zjednoczonych Ameryki, Kazachstanie, Kanadzie, Malezji, Paragwaju, Niemczech i Ukrainie, kopie postanowień Sądu Patentowego w Korei oraz Sądu Najwyższego w Korei dotyczące znaku "GlassLock" oraz "Lock&Lock Glass" a także wydruki ze stron internetowych [...],[...],[...] wskazujące na używanie znaku "GlassLock" w obrocie. Decyzją z dnia [...].09.2012r. nr [...] Urząd Patentowy RP działający w postępowaniu spornym na podstawie art. 246 i 247 w zw. z art. 131 ust. 1 pkt 1 i art. 131 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30.06.2000r. Prawo własności przemysłowej (tj. Dz. U. 2003 r., Nr 119, poz. 1117) oddalił sprzeciw. W uzasadnieniu decyzji Urząd podniósł, iż art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. ma zatem zastosowanie wówczas, gdy zostaną spełnione następujące przesłanki, tj. istnieje cudze prawo osobiste lub majątkowe oraz gdy używanie znaku towarowego narusza w/w prawo. Prawa osobiste to w szczególności dobra osobiste takie jak: nazwisko lub pseudonim, wizerunek, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, które zostały przykładowo wskazane w art. 23 kodeksu cywilnego. Ponadto prawami osobistymi są osobiste i majątkowe prawa autorskie, prawa na innych dobrach niematerialnych, zwłaszcza prawo do firmy przedsiębiorców w rozumieniu art. 432k.c. lub nazwy osób prawnych. Natomiast prawa majątkowe osób trzecich to prawa mające wartość majątkową. Zdaniem organu, wnoszący sprzeciw jednak nie wykazał, aby w firmie S. z siedzibą w S., Republika Korei przysługiwały w Polsce prawa osobiste lub majątkowe do znaku towarowego "GlassLock", które zostały naruszone poprzez udzielenie prawa ochronnego na sporny znak towarowy. Wnoszący sprzeciw ograniczył się jedynie do stwierdzenia, iż jest "twórcą i właścicielem rejestracji znaków towarowych "GlassLock" w wielu krajach", jednakże nie przedstawił do akt sprawy żadnych dowodów potwierdzających, iż rzeczywiście przysługują mu osobiste, bądź majątkowe prawa autorskie do spornego znaku towarowego. Natomiast powołanie się przez wnoszącego sprzeciw na swoje prawa do znaków towarowych "GlassLock" zarejestrowanych w innych krajach nie uzasadnia zastosowania art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p w niniejszej sprawie. Przyjmując bowiem założenie o racjonalności prawodawcy nie można skutecznie bronić stanowiska, że konstruując przeszkodę udzielenia praw wyłącznych na znak towarowy w postaci naruszenia praw osobistych lub majątkowych osób, o których mowa w art. 131 ust. 1 pkt 1 miał na myśli dokładnie to samo, co jest przedmiotem regulacji innych przepisów tego samego aktu prawnego np. art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Urząd Patentowy podniósł przy tym, iż ochrona znaku towarowego ma charakter terytorialny, zatem brak jest podstaw aby stwierdzić, iż używanie w obrocie spornego znaku towarowego w Polsce narusza prawa wnoszącego sprzeciw przysługujące mu np. w Stanach Zjednoczonych Ameryki, Kazachstanie, Kanadzie, Malezji, Paragwaju, Niemczech i Ukrainie. Wnoszący sprzeciw nie wykazał natomiast, aby przysługiwało mu jakiekolwiek inne prawo, które zostało naruszone poprzez używanie spornego znaku towarowego na terytorium Polski. Tym samym, zdaniem Urzędu, brak było podstaw do uznania, że używanie spornego znaku towarowego narusza cudze prawa osobiste lub majątkowe. Urząd Patentowy uznał również za niezasadny zarzut udzielenia prawa ochronnego na sporny znak towarowy z naruszeniem art. 131 ust. 2 pkt 1, zgodnie z którym nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, jeżeli zostały zgłoszone w złej wierze do Urzędu Patentowego w celu uzyskania ochrony. Urząd biorąc, jak podał, pod uwagę całokształt okoliczności faktycznych nie dopatrzył się bowiem złej wiary po stronie uprawnionego z prawa ochronnego do spornego znaku towarowego. W jego ocenie wnoszący sprzeciw nie wykazał żadnych okoliczności, które świadczyłyby o nagannym zachowaniu uprawnionego ze spornego prawa, jak zaś wskazuje się w orzecznictwie sądowym, sam fakt wiedzy o używaniu danego oznaczenia przez innego przedsiębiorcę nie wystarcza do postawienia mu zarzutu zgłoszenia znaku towarowego w złej wierze. Z załączonych do akt sprawy materiałów dowodowych wynika, iż uprawniony także posiada zarejestrowane na swoją rzecz znaki towarowe "GlassLock" w wielu krajach, np. we Włoszech, Norwegii, Danii. Zdaniem Urzędu między stronami niniejszego postępowania toczy się spór o kolejny rynek na świecie, a strony dokonywały rejestracji spornego znaku towarowego "GlassLock" w poszczególnych państwach, działając w myśl zasady "prior tempore potior iure". Organ zgodził się ze stwierdzeniem uprawnionego, iż w niniejszej sprawie pierwszeństwo na terytorium Polski ma ten, kto pierwszy zgłosił swój znak do ochrony w Urzędzie Patentowym RP. Zatem brak jest podstaw, aby stwierdzić, iż uprawniony, zgłaszając do ochrony w Polsce sporny znak towarowy działał w złej wierze. W skardze na powyższą decyzję skarżąca zarzuciła: - naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, 8, 77, 80 i 107 § 3 kpa w związku z art. 256 p.w.p. poprzez brak wszechstronnego i dokładnego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o błędne ustalenia faktyczne i prawne, polegające na niewyjaśnieniu i nierozpatrzeniu całości materiału dowodowego złożonego do akt postępowania przez Skarżącego dotyczącego wykazania, że Uczestnik w dacie zgłoszenia znaku towarowego GlassLock działał w złej wierze, a także brak pełnego uzasadnienia w tej kwestii i niewskazaniu podstaw do odmówienia mocy dowodowej i wiarygodności dowodów składanych przez Skarżącego oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a. art. 131 ust. 2 pkt 1 pwp poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że zgłoszenie do rejestracji znaku towarowego GlassLock przez Uczestnika nie wyczerpywało przesłanek zgłoszenia znaku towarowego do rejestracji w złej wierze. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Strona podkreśliła, że na okoliczność zgłoszenia znaku GlassLock w złej wierze przedstawiła: 1) Postanowienie Sądu Patentowego Korei oraz Sądu Najwyższego, 2) Świadectwa rejestracji znaku GlassLock na rzecz Skarżącego, 3) Wydruki ze stron Internetowych wykazujące używanie znaku GlassLock przez Skarżącego na terytorium Polski. Zdaniem strony Urząd dokonał jednak niepełnej analizy materiału dowodowego i okoliczności faktycznych sprawy co skutkowało naruszeniem norm prawa materialnego. W przypadku zgłoszenia w złej wierze poddaje się analizie czynnik subiektywny, czyli zamiar, intencję. Czynnik ten bada się na tle okoliczności faktycznych, ale należące do nich nieużywanie odgrywa tylko rolę potwierdzającą. Przyjmuje się, że zgłaszający, stając się uprawnionym, ma podjąć używanie znaku. Jeśli tego nie uczyni, potwierdza złą wiarę w zgłoszeniu. Brak takiego zamiaru oznacza, że zgłaszający działa zgodnie z ratio legis przysługującego mu prawa. Wskazany zamiar używania powinien być poważny. Podobnie jak poważne powinno być używanie zarejestrowanego znaku towarowego. Urząd Patentowy nie przeprowadził oceny przedstawionych dowodów rzeczywistego używania znaku GlassLock. Tym samym, ustalenie stanu faktycznego w ocenie strony należy uznać za niepełne. Wydruki internetowe, złożone przez Uprawnionego na okoliczność używania znaku GlassLock w obrocie, wykazują jedynie używanie oznaczenia Lock&Lock. Z materiałów złożonych przez uprawnionego nie wynika, aby używał on w obrocie zarejestrowanego oznaczenia GlassLock. Świadczy to jednoznacznie, zdaniem skarżącej, że Uprawniony zgłosił w dniu [...] kwietnia 2008r. znak towarowy GlassLock jedynie w celu uniemożliwienia jego rejestracji przez Skarżącego. Zgłaszając ten znak Uprawniony nie kierował się zamiarem jego używania takie zachowanie jest naganne z punktu widzenia zasad uczciwości i bezsprzecznie stanowi o złej wierze Uprawnionego. Fakt, iż pomiędzy stronami postępowania od wielu lat toczy się spór o udział w rynku, co zostało wykazane dowodami i potwierdzone przez Uprawnionego, w świetle nieużywania znaku GlassLock przez Uprawnionego potwierdza, iż zgłoszenie znaku GlassLock w Polsce nosi znamiona złej wiary. Zadaniem Urzędu Patentowego, było zanalizowanie i ocena dowodów przedstawionych przez strony na okoliczność posługiwania się oznaczeniem GlassLock na terytorium Polski oraz zajętego przez strony w tym zakresie stanowiska, czego organ nie dokonał. Wiedza Uprawnionego do spornego znaku o wieloletnim posługiwaniu się znakiem GlassLock przez Skarżącego jest jedynie jednym w jego ocenie czynników świadczących o złej wierze Uprawnionego. Fakt, iż uprawniony do znaku GlassLock [...] posiada zarejestrowane na swoją rzecz znaki towarowe GlassLock w kilku krajach europejskich, pozostaje bez wpływu na przedmiotowe postępowanie. Zdaniem Skarżącego wszystkie znaki GlassLock zostały zgłoszone przez spółkę L. bez zamiaru ich używania, a jedynie w celu uniemożliwienia posługiwania się nimi przez Skarżącego, który jako pierwszy wprowadził produkty GlassLock na rynek koreański, czyli w kraju pochodzenia obu podmiotów. Zdaniem skarżącej okoliczność, że postępowanie sporne ma częściowo charakter kontradyktoryjny nie zwalnia Urzędu Patentowego jako organu administracji z obowiązku zebrania i oceniania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kpa). Ciężar dowodu, iż nie zostały spełnione ustawowe przesłanki wymagane do uzyskania tego prawa, spoczywa na wnioskodawcy, ale organ, z uwzględnieniem ciężaru dowodu i specyfiki postępowania spornego, odpowiada za wyjaśnienie sprawy i poczynienie prawidłowych ustaleń, a Urząd Patentowy RP działający w trybie postępowania spornego nie rozpatrzył wszystkich aspektów sprawy naruszając tym samym przepisy art. 7, 77 § 1 i 80 kpa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. ppsa - Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Badając skargę wg powyższych kryteriów, Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa w stopniu uzasadniającym w świetle art. 145 § 1 ppsa wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Wniesienie sprzeciwu od decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy – uznanego przez uprawnionego za bezzasadny skutkuje wszczęciem przed Urzędem Patentowym w trybie spornym postępowania o unieważnienie prawa objętego sprzeciwem. W tym postępowaniu Urząd jest związany zarówno podstawą prawną sprzeciwu, jak i okolicznościami faktycznymi, na których zarzuty sprzeciwu zostały oparte. Ramy postępowania w tym postępowania dowodowego zakreśla zatem wnoszący sprzeciw wskazując podstawę prawną, stosowny przepis, z którego naruszeniem wiąże wadliwość decyzji o udzieleniu prawa ochronnego oraz powołując określone okoliczności o charakterze faktycznym na uzasadnienie objętych sprzeciwem zarzutów i przedstawiając na ich potwierdzenie stosowne dowody. W tym kontradyktoryjnym postępowaniu, co nie budzi wątpliwości i zostało przez skarżącą przyznane ciężar dowodu, iż nie zostały spełnione ustawowe przesłanki do udzielenia prawa ochronnego spoczywa na wnoszącym sprzeciw. Natomiast Urząd Patentowy RP jest zobligowany stosownie do art. 77 i 80 kpa do oceny zgromadzonego materiału dowodowego i na jej podstawie poczynienia stosownych ustaleń faktycznych jak i oceny prawnej. Ciężar dowodu, jak i specyfika postępowania spornego zwalnia jednak organ z obowiązku wykazywania inicjatywy dowodowej. Zasada oficjalności w tym postępowaniu doznaje bowiem w świetle powyższego ograniczeń. Nie można zatem czynić zarzutu, iż Urząd uchybił statuowanemu w art. 77 § 1 kpa obowiązkowi wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego przez odstąpienie od działania w tym zakresie z urzędu. Urząd Patentowy działając w ramach wiążącej go procedury uwzględnił jednak w swej ocenie i ustaleniach przedstawione przez strony dowody i na podstawie tej oceny uznał, iż zarówno zarzut oparty na art. 131 ust. 1 pkt 1 pwp, jak i oparty na art. 131 ust. 2 pkt 1 pwp są zarzutami nie znajdującymi potwierdzenia w materiale dowodowym przedstawionym przez skarżącą. Strona oceny i ustaleń odnoszących się do twierdzeń o naruszeniu prawa osobistego i majątkowego skarżącej w żadnym zakresie nie podważa. Stwierdzić zatem jedynie należy, iż w tym zakresie, zdaniem Sądu, brak jest podstaw, by stanowisku Urzędu przypisać wadliwość. Skarżąca nie zgadza się natomiast z uznaniem przez Urząd, iż nie zachodzi przesłanka z art. 131 ust. 2 pkt 1 pwp w postaci zgłoszenia przez uprawnionego spornego znaku w złej wierze i zarzuca, iż takie stanowisko Urzędu skutkuje naruszeniem tak wskazanych w skardze przepisów kpa, jak i powołanego przepisu pwp. Zdaniem Sądu powyższe zarzuty są niezasadne. Podzielając przyjęte przez Urząd rozumienie pojęcia złej wiary podkreślić należy, iż tak jak wskazał organ, występuje szereg form zjawiskowych zgłoszenia znaku towarowego w złej wierze w szczególności zgłoszenie cudzego znaku towarowego w celu zablokowania zgłoszenia lub używania znaku przez podmiot dysponujący znakiem towarowym o pewnej pozycji na rynku, zgłoszenie znaku w celach spekulacyjnych bez zamiaru jego używania przy jednoczesnym zamiarze uzyskania korzyści od przedsiębiorców zainteresowanych używaniem danego oznaczenia w charakterze znaku towarowego, zgłoszenie znaku przez osobę, która ma świadomość dokonując zgłoszenia lub z zachowaniem należytej świadomości może się dowiedzieć, że narusza w ten sposób cudze prawo – prawo podmiotowe o charakterze bezwzględnym, jak i wynikające ze stosunku prawnego łączącego zgłaszającego z osobą trzecią, a także zgłoszenie znaku towarowego, którego celem nie jest używanie go przez zgłaszającego, a które należy oceniać jako naganne z punktu widzenia dobrych obyczajów. Pamiętać jednak należy, iż ciężar dowodu tj. wykazania, iż jedna z tych form/postaci złej wiary w odniesieniu do zgłoszenia danego znaku zachodzi, spoczywa wyłącznie na tym, który taki zarzut w sprzeciwie bądź wniosku o unieważnienie zgłasza. Skoro zatem skarżąca taki zarzut sprzeciwem objęła to winna uwzględniając przedstawione wyżej rozłożenie ciężaru dowodu wykazać, iż jest on zarzutem uzasadnionym. Urząd Patentowy RP trafnie jednak stwierdził, iż skarżąca dowodów na złą wiarę uprawnionego w dokonaniu zgłoszenia spornego znaku nie przedstawiła. Skarżąca, co podkreślił Urząd uzasadniała powyższy zarzut tym, że uprawniony dokonując ww. zgłoszenia wiedział, że prawo do spornego znaku mu nie służy, a mimo to dokonał zgłoszenia, mając na celu zablokowanie jej możliwości posługiwania się znakiem "GlassLock" na obszarze Polski. Sam fakt wiedzy o używaniu oznaczenia przez innego przedsiębiorcę nie wystarcza jednak, jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów, do postawienia zarzutu zgłoszenia znaku towarowego w złej wierze, a skarżący, jak stwierdził Urząd nie wykazał żadnych innych okoliczności, wskazujących na naganne zachowanie uprawnionego, które świadczyłoby o złej wierze w przyjętym w literaturze przedmiotu i orzecznictwie rozumieniu. Na okoliczność zgłoszenia znaku spornego w złej wierze skarżąca przedstawiła jedynie postanowienie Sądu Patentowego Korei oraz Sądu Najwyższego, świadectwa rejestracji znaku GlassLock na jej rzecz oraz wydruki ze stron internetowych jako dowód na używanie znaku przez stronę na terytorium Polski. Postępowanie przed sądami Korei w przedmiocie zakazania używania przez skarżącą znaku "GlassLock" w obrocie i jego wynik pozostaje bez istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie żądania objętego sprzeciwem, wydruki ze stron internetowych nie są z punktu widzenia wiążącej Urząd procedury dowodem, a świadectwa rejestracji wskazują jedynie na to, iż we wskazanych krajach USA, Kazachstan, Kanada, Malezja, Paragwaj, Niemcy, Ukraina skarżąca dysponuje prawem wyłącznym odnoszącym się do ww. znaku. Ta okoliczność została jednak przez Urząd uwzględniona wraz ze stwierdzeniem Urzędu, iż uprawniony również posiada zarejestrowane na swoją rzecz znaki towarowe "GlassLock" w wielu krajach np. we Włoszech, Norwegii, Danii, co zdaniem organu, daje podstawę do przyjęcia, iż między stronami postępowania toczy się spór o kolejny rynek, a strony dokonywały rejestracji spornego znaku w poszczególnych państwach w myśl zasady "prior tempore potior iure", a w takiej sytuacji, jak trafnie stwierdził Urząd nie może być mowy o dokonaniu przez uprawnionego zgłoszenia spornego znaku w złej wierze w rozumieniu art. 131 ust. 2 pkt 1 pwp. W świetle całokształtu prawidłowo ustalonych i ocenionych okoliczności faktycznych występujących w dacie dokonania ww. zgłoszenia tj. w dniu [...] kwietnia 2008 r. kwestia używania spornego znaku bądź nie używania przez uprawnionego nie ma istotnego znaczenia. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 ppsa orzekł, jak w sentencji.