I SA/Sz 726/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alicja Polańska,, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi W. B., M. Ch., K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie zaskarżoną decyzją z dnia 29 maja 2013 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia 1 marca 2013 r. nr [...] ustalającą W. B., K. S., M. C. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2013 r. za nieruchomości położone na terenie Gminy [...] w kwocie [...] zł. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Burmistrz dokonał wymiaru podatku na podstawie informacji złożonej przez podatnika oraz danych z ewidencji gruntów i budynków, od następujących przedmiotów opodatkowania: grunty - działalność gospodarcza - o powierzchni [...] m2, budynek - działalność gospodarcza - o powierzchni [...] m2, budynek - działalność gospodarcza - o powierzchni [...] m2. Na podstawie posiadanych dokumentów organ ustalił, że podatnicy w okresie od 1 stycznia 2013 r. do 31 stycznia 2013 r. byli wieczystymi użytkownikami nieruchomości o nr działki ewidencyjnej [...] o powierzchni [...] m2 położonej w obrębie miejscowości [...]. Nieruchomość tę nabyli jako wspólnicy "B." s.c. (akt notarialny Nr [...] z dnia 3 stycznia 2008 r.). Działka sklasyfikowana została jako "Ba" i była zabudowana budynkiem innym niż mieszkalny o powierzchni użytkowej wynoszącej [...] m2 (kondygnacja powyżej [...] m) i [...] m2 (kondygnacja do [...] m). Ponadto ze zgromadzonych dokumentów wynikało, że podatnicy byli przedsiębiorcami (wydruk z CEIDG), prowadzili działalność inną niż rolnicza. Burmistrz ustalając wysokość podatku od nieruchomości za 2013 r. w kwocie [...] zł, stosował stawki określone w aktualnie obowiązujących przepisach prawa podatkowego tj. w ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.; dalej: "u.p.o.l.") oraz zgodnie z uchwałą Rady Miejskiej Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2013 r. Podatnicy nie zgodzili się z rozstrzygnięciem organu i wnieśli odwołanie, w którym zarzucili rażące naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, a w szczególności: – art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. polegające na błędnym uznaniu, że budynek związany był z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz, że nie spełniał warunków do ograniczenia obowiązku podatkowego ze względu na niewykorzystanie i niemożliwość wykorzystania budynku do działalności gospodarczej ze względów technicznych; – art. 4 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. poprzez nieuwzględnienie wartości rynkowej nieruchomości jako podstawy opodatkowania; 2) przepisów prawa procesowego: – art. 122, art. 180 § 1 i art. 187 Ordynacji podatkowej poprzez nieprzeprowadzenie przez organ dowodu z ekspertyzy technicznej na okoliczność wartości nieruchomości; – art. 6 k.p.a. - zasady praworządności, nakazującej organom administracji publicznej działanie na podstawie przepisów prawa - poprzez wydanie decyzji z naruszeniem przepisów regulujących sposób naliczania podatku od nieruchomości; – art. 7 k.p.a. - wyrażającego zasadę prawdy obiektywnej - poprzez jej niezastosowanie w sprawie; – art. 77 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i obciążenie strony obowiązkiem przedstawienia koniecznych dowodów. Odwołujący się podatnicy wnieśli o uchylenie decyzji w całości i wydanie decyzji ustalającej podatek od nieruchomości w prawidłowej wysokości, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu odwołania odwołujący podnieśli, że nie można zgodzić się z tym, że skoro podatnicy są osobami prowadzącymi działalność gospodarczą, to nieruchomość należało potraktować jako związaną z działalnością gospodarczą, bowiem z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wynika, że będące w posiadaniu przedsiębiorcy budynki, które nie były i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, nie spełniały definicji budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z tych względów, nie mogą mieć do nich zastosowania przepisy ustawy dotyczące opodatkowania budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tego rodzaju budynki podlegają opodatkowaniu właściwemu dla budynków pozostałych. Według podatników, nieruchomość położona w obrębie miejscowości [...] wprawdzie została zakupiona w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, ale w grudniu 2011 r. nieruchomość ta została wycofana ze środków trwałych spółki. Na podstawie uchwały z dnia 30 maja 2012 r., podatnicy podjęli uchwałę o rozwiązaniu "B." s.c., zatem nieruchomość nie była już związana z prowadzeniem przez skarżących działalności gospodarczej i nie wchodziła w skład przedsiębiorstwa. Ponadto, nieruchomość ta była całkowicie nieprzydatna technologicznie, a z uwagi na zły stan techniczny nie przedstawiała żadnej wartości ekonomicznej. Z tego względu została wycofana jako środek trwały przedsiębiorstwa i nie jest amortyzowana. Wobec tego nie było podstaw, aby nieruchomość traktować jako związaną z działalnością gospodarczą. Podatnicy zarzucili także, że organ za podstawę ustalenia podatku przyjął wyłącznie dane z ewidencji gruntów i budynków, choć winien przyjąć wartość rynkową nieruchomości, a przede wszystkim aktualny stan techniczny nieruchomości. Organ nie przeprowadził żadnego dowodu, na podstawie którego można by było ustalić stan nieruchomości, jak i jej wartość, co umożliwiłoby ustalenie stawki podatku od nieruchomości w prawidłowej wysokości. Końcowo, podatnicy zarzucili naruszenie przez organ zasad postępowania określonych zarówno w przepisach Ordynacji podatkowej jak i w Kodeksie postępowania administracyjnego. W wyniku rozpoznania odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie zaskarżoną decyzją z dnia 29 maja 2013 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium, powołując się m.in. na treść przepisów art. 1 a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, ust. 4, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1 u.p.o.l., w oparciu o ustalenia faktyczne i materiał dowodowy w postaci: - aktów notarialnych z dnia 16 stycznia 2013 r. oraz 29 stycznia 2013 r., o nr [...] i nr [...], stanowiących umowy darowizny zmieniające współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości, - informacji w sprawie podatku od nieruchomości, - internetowych wydruków z dnia 22 marca 2013 r. z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej dotyczące podatników, - wydruku danych z dnia 1 marca 2013 r. z ewidencji gruntów i budynków, w którym wskazano, że działka nr [...] o powierzchni [...] ha miała symbol "Ba" oraz była zabudowana [...] budynkami o funkcji "inne niemieszkalne", - ekspertyzy techniczno-budowlanej stanu technicznego elewatora zbożowego wykonaną w 2007 roku przez rzeczoznawcę mykologiczno-budowlanego M. M. i przez niego zaktualizowaną na rok 2012, uznało, że podatnicy są podatnikami podatku od nieruchomości w związku z posiadaniem gruntu stanowiącego działkę numer [...] oraz posadowionych na niej budynków. Organ odwoławczy wskazał, że skoro zarówno grunt jak i posadowione na nim budynki znajdowały się w posiadaniu przedsiębiorców, ponieważ byli nimi podatnicy będący ich właścicielami, jako osoby wpisane do ewidencji działalności gospodarczej, to fakt ten przesądził o zastosowaniu podwyższonej stawki podatkowej. Okoliczność zaś rozwiązania spółki cywilnej pozostała na to bez wpływu, ponieważ spółka była tylko sposobem prowadzenia tej działalności, a jej rozwiązanie nie spowodowało, że podatnicy przestali być przedsiębiorcami. Odnosząc się do twierdzenia podatników, że nieruchomość ze względów technicznych nie mogła być wykorzystana do prowadzenia działalności gospodarczej, w związku z czym wykazali ją w informacji w rubrykach: "nieruchomości pozostałe", a nie w rubrykach: "nieruchomości związane z prowadzeniem działalności gospodarczej", Kolegium wskazało, że z załączonej ekspertyzy, ani z żadnego innego dowodu w sprawie nie wynika, aby posiadany przez podatników grunt miał takie cechy, które powodowały, że nie był on, jak też nie mógł być wykorzystany do prowadzenia działalności gospodarczej. Organ odwoławczy, wskazał także, że wykazanie okoliczności istnienia względów technicznych obciąża podatników, z tego względu uwzględnił przedłożoną ekspertyzę pozaprocesową, zauważając, iż dotyczy ona jednego spośród kilku budynków posiadanych przez podatników - elewatora zbożowego. W ocenie Kolegium, nie mogła mieć zatem ona odniesienia do pozostałych budynków, co do których brak było podstaw uznania ich za takie, których względy techniczne nie pozwoliły na prowadzenie w nich działalności gospodarczej. Ponadto organ odwoławczy zwrócił uwagę, że została ona zlecona w związku z zamierzeniem zleceniodawcy adaptacji obiektu (elewatora zbożowego) na hotel. Zdaniem organu ocena stanu obiektu dotyczyła spełniania wymagań stawianych obiektom hotelowym i wykonana była dla potrzeb adaptacji. Według organu treść art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., wskazuje na ocenę takich względów technicznych, które uniemożliwiają wykorzystanie nieruchomości do prowadzenia każdego rodzaju działalności gospodarczej. W ocenie Kolegium, konieczność dokonania remontu, w tym remontu generalnego, nie jest traktowana jako okoliczność przesądzająca o braku możliwości wykorzystania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej. Wskazane w opinii pęknięcia i zawilgocenia murów nie uniemożliwiły wykorzystywania elewatora zbożowego zgodnie z jego przeznaczeniem, bądź w innym gospodarczym celu niezwiązanym z usługami hotelowymi, co pozwoliło na zastosowanie do gruntów i wszystkich budynków posiadanych przez podatników stawki podatkowej dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Kolegium wskazało również, że zarzuty podniesione przez podatników nie zasługują na uwzględnienie, a część z nich została oparta na przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, które nie miały w sprawie zastosowania. W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza oraz ustalenie podatku od nieruchomości za 2013 rok w prawidłowej wysokości. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów: – art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., poprzez błędną jego wykładnię i uznanie, że nieruchomość jest związana z prowadzeniem przez skarżących działalności gospodarczej i nie zachodzą podstawy do zastosowania stawki podatku właściwej dla budynków pozostałych, którą stosuje się w razie niemożności wykorzystania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych i, w związku z tym, błędne zastosowanie stawki podatku od nieruchomości w wysokości przewidzianej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej; – art. 187 § 1 w zw. z art. 122 i w zw. z art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie zebrania materiału dowodowego oraz błędne przyjęcie, że to na podatniku ciąży obowiązek wykazania, że dany przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być ze względów technicznych wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej; - art. 197 § 1 w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej z uwagi na "niepowołanie opinii biegłego" w celu ustalenia, czy istnieje trwała niemożność powadzenia działalności gospodarczej na nieruchomości ze względu na warunki techniczne budynku, w sytuacji, gdy obowiązek taki nakłada na organ podatkowy ustawa, a w konsekwencji - uznanie, na podstawie niepełnego materiału dowodowego, że nieruchomość nie jest trwale niezdatna do prowadzenia działalności gospodarczej; - art. 229 w zw. z art. 181 Ordynacji podatkowej poprzez rażące błędy w ustaleniu stanu faktycznego sprawy oraz zaniechanie przez organ przeprowadzenia postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie celem usunięcia wątpliwości dotyczących stanu technicznego nieruchomości; - art. 6 k.p.a. - zasady praworządności, nakazującej organom administracji publicznej działanie na podstawie przepisów prawa, poprzez wydanie decyzji z naruszeniem przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz Ordynacji podatkowej; - art. 7 w zw. z 77 k.p.a. - zasady prawdy obiektywnej, poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie; - art. 8 k.p.a. polegające na naruszeniu zasady pogłębiania zaufania obywateli do państwa poprzez wydanie decyzji sprzecznej ze stanem faktycznym oraz rażącym naruszeniem przepisów prawa; - art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów przy czynieniu ustaleń faktycznych i dokonanie ustaleń sprzecznych z dowodami przedłożonymi w sprawie. W uzasadnieniu skargi skarżący ponowili argumentację przedstawioną w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło oddalenie skargi. W dniu 23 grudnia 2013 r. skarżący w uzupełnieniu skargi do akt sprawy złożyli dwa egzemplarze dokumentu pn. "Aktualizacja ekspertyzy techniczno-budowlanej stanu technicznego elewatora zbożowego przy ulicy [...] w [...]" wykonaną w październiku 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga okazała się nieuzasadniona, nie zachodzą bowiem podstawy do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa w stopniu co najmniej mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ww. ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty, 2) budynki lub ich części, 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Definicja gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej podana jest w art. 1a ust. 1 pkt 3 wspomnianej ustawy. Są to: grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Z kolei w myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 - 3 tej ustawy, "podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3, 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych, 3) użytkownikami wieczystymi gruntów, 4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa(11) lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości, b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2. Natomiast z art. 3 ust. 4 u.p.o.l. wynika, że jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 5. Stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. podstawę opodatkowania dla budynków lub ich części stanowi ich powierzchnia użytkowa. Zgodnie natomiast z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l., rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej – 17,31 zł od 1 m² powierzchni użytkowej. Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest przyjęta przez organ stawka podatku od nieruchomości należnego od skarżących solidarnie z tytułu posiadania przez nich w 2013 r. gruntu stanowiącego działkę numer [...] oraz posadowionych na nim budynków. Na wstępie należy wskazać, iż w słowniczku ustawy o podatkach i opłatach lokalnych znalazła się definicja m. in. budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, a zatem wszystkie budynki (wyjątkiem są budynki mieszkalne) i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, chyba że (wg regulacji od 1 stycznia 2003 r.) przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. W definicji tej nie ma warunku wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę. Oznacza to, że nawet nieruchomości niewykorzystywane w danym momencie do prowadzenia działalności należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe prawidłowo uznały, że nieprowadzenie przez skarżących w przedmiotowej nieruchomości działalności gospodarczej (faktyczne ich niewykorzystywanie), pozostaje bez wpływu na wymiar podatku. Bez znaczenia pozostają także argumenty skarżących dotyczące nieujęcia spornej nieruchomości w wykazie środków trwałych czy niedokonywanie odpisów amortyzacyjnych. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie wiąże bowiem obowiązku w zakresie podatku od nieruchomości z osiąganiem przez przedsiębiorcę korzyści z posiadanych obiektów, faktem prowadzenia na nich działalności lub nie. Z definicji art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie wynika bowiem warunek wykorzystania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, gdyż wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę. (por. L. Etel, Podatek od nieruchomości, rolny lub leśny, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, str. 39). Innymi słowy, sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla, grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tak więc, różnego rodzaju obiekty niewykorzystywane w danym momencie gospodarczo należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. Za zasadne zatem Sąd uznał, ustalenie podatku od nieruchomości w podwyższonej stawce, jak dla gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą, skoro bezsporne jest, że nieruchomość była w posiadaniu osób fizycznych, będących przedsiębiorcami. Okoliczność ta wynikała wprost z wydruków z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej CEDG. Wobec spełnienia powyższych przesłanek do opodatkowania spornych obiektów stawką przewidzianą dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej należy zatem rozważyć przesłankę negatywną, przewidzianą w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. – tj. wyłączenie poza zakres przedmiotów związanych z działalnością gospodarczą gruntów, budynków i budowli, które - choć w posiadaniu przedsiębiorcy - nie są przez niego wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, z tzw. względów technicznych. Przy czym, chodzi tu nie o przyczyny techniczne leżące po stronie przedsiębiorcy, ale o te związane z danym przedmiotem opodatkowania, a zatem obiektywne okoliczności natury technicznej uniemożliwiające wykorzystanie go do celów konkretnej działalności prowadzonej przez dany podmiot. Przejściowe zatem niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej, nie daje podstawy do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Nieruchomość ta mimo chwilowego jej niewykorzystywania, z różnych przyczyn, nie przestaje więc być nieruchomością związaną z prowadzoną przez dany podmiot działalnością gospodarczą. Ponieważ ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie definiuje pojęcia "względów technicznych" w dotychczasowym orzecznictwie przyjmuje się, że pod pojęciem tym należy rozumieć okoliczności uniemożliwiające wykorzystywanie obiektu do działalności gospodarczej, które mają charakter obiektywny i stanowią też trwałą przeszkodę do prowadzenia działalności gospodarczej. W przypadku budynków wyłączenie nastąpi to w niektórych sytuacjach, np.: zawalenia, wydania decyzji o rozbiórce, które uniemożliwią ich użytkowanie. Względy techniczne muszą zatem dotyczyć samego przedmiotu opodatkowania. W tym miejscu wskazać także należy, że dla wskazania "względów technicznych", ustawa podatkowa nie odsyła do przepisów Prawa budowlanego. Do tego rodzaju przyczyn nie mogą zostać zaliczone przyczyny technologiczne, ekonomiczne czy finansowe. W przeciwnym razie podatnicy mogliby łatwo wykazywać, że budynki nie są opodatkowane najwyższymi stawkami, ponieważ nie nadają się ze względów technicznych do prowadzenia działalności. Nie może być tak, że przysłowiowa "dziura w dachu" powoduje, że budynek traci charakter związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej, a przez to zdecydowanie zmniejsza się jego opodatkowanie (tak L. Etel, S. Presnarowicz [w] Podatki i opłaty samorządowe. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2003). Od takiego rozumienia względów technicznych znacznie natomiast odbiegają okoliczności wskazywane przez skarżących. Zdaniem Sądu, są to okoliczności, które w wyniku podjęcia konkretnych czynności ze strony podatników pozwolą na usunięcie czasowej, niemożliwości korzystania z przedmiotu opodatkowania (remont częściowy lub gruntowny). Wskazuje na to zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, tj. załączona do akt sprawy opinia rzeczoznawcy, na podstawie której, w ocenie Sądu, organy podatkowe miały podstawę przyjąć, że jeżeli chodzi o sporną nieruchomość (a konkretnie jeden tylko obiekt objęty zakresem opinii – elewator zbożowy) nie wystąpiła przesłanka "względów technicznych", uniemożliwiająca prowadzenie działalności gospodarczej, a istniejący stan faktyczny, nie ma charakteru trwałego. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w ocenianym obiekcie niezbędne jest praktycznie wykonanie generalnego remontu, napraw i adaptacji umożliwiających prowadzenie w nim, działalności gospodarczej – hotelarskiej. Wyłącznie tym celu wykonana była przedmiotowa ekspertyza, a więc jak słusznie zauważył organ odwoławczy, nie chodziło w niej o zbadanie istnienia takich względów technicznych, które uniemożliwiałyby wykorzystanie nieruchomości do prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Należy zauważyć także, że przedsiębiorcy zamierzając przeprowadzić inwestycję w celu podjęcia tamże działalności hotelarskiej powinni liczyć się nie tylko z nakładami ekonomicznymi na taką adaptację nieruchomości, ale również z koniecznością opłacania od takiego obiektu podatku od nieruchomości w wysokości jak od gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W ocenie Sądu, organy podatkowe prawidłowo zatem ustaliły stan faktyczny sprawy w odniesieniu do nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna [...] o powierzchni [...] m2, położonej w obrębie miejscowości [...], sklasyfikowanej jako "Ba", zabudowanej budynkami innym niż mieszkalne o powierzchni użytkowej [...] m2 (kondygnacji o wysokości powyżej [...] m) i [...] m2 (kondygnacji o wysokości od [...] do [...] m), jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej i dla ich opodatkowania zastosowały najwyższą stawkę podatkową w podatku od nieruchomości, skoro właściciele nieruchomości w 2013 r., prowadzili działalność gospodarczą zdefiniowaną w przepisach Prawa działalności gospodarczej, władali spornym obiektem i nie zachodziły względy techniczne wyłączające prowadzenia w nim działalności gospodarczej. Całkowicie nietrafne są również zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia opisanych w skardze przepisów postępowania, a to wskutek nieprzeprowadzenia wszystkich dowodów niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego w postępowaniu podatkowym (art. 120, art. 122 i art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 191, art. 197, art. 229 Ordynacji podatkowej). Sąd zauważa, że żądanie przeprowadzenia dowodu jest jednym z uprawnień strony postępowania. Żądanie to, zgodnie z art. 188 Ordynacji podatkowej, należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, czyli dotyczące przedmiotu sprawy i mające znaczenie prawne dla rozstrzygnięcia sprawy, chyba, że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Zgodnie z przepisem art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być m.in.: deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe (art. 181 Ordynacji podatkowej). Z akt administracyjnych wynika, że wymaganiom powyższych przepisów organ sprostał, gdyż dopuścił jako dowód w sprawie opinię techniczną, opracowaną na wniosek skarżących przez rzeczoznawcę budowlanego. Podatnicy w postępowaniu przed organem pierwszej instancji nie złożyli innych dowodów, zaś żądanie przeprowadzenia oględzin, czy też powołania innego biegłego, dopiero na etapie odwołania. Zważyć należy, że wyłączenie przedmiotu opodatkowania z kategorii związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, a tym samym opodatkowanie według preferencyjnych zasad następuje w sytuacji, gdy przedmiot ten, ze względów technicznych, nie jest i nie może być wykorzystany do prowadzenia tej działalności. Okoliczność ta musi zostać indywidualnie zbadana i wykazana w postępowaniu podatkowym przy uwzględnieniu stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy (por. wyrok NSA z 1 czerwca 2011r., sygn. akt: II FSK 151/10). Uzyskanie wyłączenia konkretnej nieruchomości z zakresu opodatkowania jako związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, wiąże się z korzystniejszą dla podatnika stawką opodatkowania, zatem jest oczywiste, że ciężar dowodu wykazania, że w sprawie występują względy techniczne uniemożliwiające teraz i w przyszłości wykorzystywanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej spoczywa na podatniku, gdyż wywodzi on z niej określone skutki prawne. Skoro podatnicy, w toku postępowania podatkowego nie wykazali takich okoliczności brak było podstaw prawnych do prowadzenia przez organ podatkowy postępowania dowodowego na okoliczność wykorzystywania przez podatników nieruchomości czy ich funkcji, czy też ustaleń dotyczących wartości rynkowej. Tym bardziej nietrafny jest zarzut przerzucenia na skarżących ciężaru dowodu, gdyż okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia tej sprawy zostały przez organy podatkowe ustalone w stopniu wystarczającym do rozstrzygnięcia. Sąd dostrzega również, iż wydając zaskarżoną decyzję Kolegium, w uzasadnieniu decyzji, szczegółowo odniosło się do załączonej przez podatników opinii technicznej i na tej podstawie uznało, że zachodzą okoliczności wskazane w art. 188 Ordynacji podatkowej. Według organu, zarówno szczegółowy opis budynku elewatora w najmniejszym stopniu nie wskazuje na zaistnienie okoliczności uniemożliwiających prowadzenie na całej działce i we wszystkich budynkach jakiejkolwiek działalności gospodarczej. W ocenie Sądu, powyższe argumenty nie pozwalają zatem na przyjęcie, że zaskarżona decyzja została wydana z takim naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności na uznanie, iż organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez podatników, pominął istotny dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy lub, że dokonał oceny tego materiału wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego. Motywy decyzji, zredagowane zostały w sposób należyty, ze wskazaniem zasadności wszystkich przesłanek faktycznych i prawnych, którymi organ administracyjny kierował się przy załatwianiu sprawy. Stwierdzić zatem należało, że organ podatkowy przeprowadził postępowanie podatkowe prawidłowo, zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył materiał dowodowy, którego ocenę wyraził w zaskarżonej decyzji. Bezpodstawne są również zarzuty naruszenia przez organy przepisów art. 6, art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 k.p.a, bowiem nie miały one zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Na tej podstawie zasadne jest, w ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, twierdzenie, że przedmiotowa nieruchomość w całości – a więc grunt i budynki powinny być opodatkowane jako związane z działalnością gospodarczą według stawek określonych w uchwale Rady Miasta, a nie jako pozostałe. Mając na uwadze powyższe, w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.), skargę należało oddalić, jako nieuzasadnioną.