I SAB/Wa 620/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Chaciński Sędziowie: WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.) WSA Iwona Maciejuk Protokolant specjalista Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi J. D., M. O. i R. S. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość [...] 1. zobowiązuje Prezydenta W. do rozpoznania wniosku J. D., M. O. i R. S. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość [...] położoną przy ul. [...] - w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżących J. D., M. O. i R. S. solidarnie kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. J. D., M. O. i R. S., pismem z dnia 15 października 2013 r., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] – w trybie art. 215 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2010 r., nr 102, poz. 651). W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, że decyzją z dnia [...] maja 2007 r., nr [...] Prezydent W. odmówił skarżącym przyznania odszkodowania za ww. nieruchomość położoną w W. przy ul. [...]. W wyniku odwołania od ww. decyzji Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...] uchylił decyzję Prezydenta W. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W związku z nierozpoznaniem przez Prezydenta W. w terminie określonym w art. 35 k.p.a. skarżący wystąpili, w dniu 5 kwietnia 2013 r. (data wpływu pisma do organu), do Wojewody [...] z zażaleniem na niezałatwienie jej w terminie. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] Wojewoda [...] uznał zażalenie za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi W. termin na podjęcie stosownego rozstrzygnięcia do dnia 30 września 2013 r. Ponadto, skarżący wskazali, że do dnia wniesienia skargi organ nie zakończył postępowania w sprawie ani nie podjął żadnych czynności zmierzających do wydania orzeczenia, natomiast okoliczność powiadomienia skarżących o przyczynach zwłoki oraz przewidywanym terminie zakończenia sprawy, pismem z dnia 7 czerwca 2013 r., nie może stanowić okoliczności przemawiającej na korzyść organu w tym przesądzać o czynieniu zadość obowiązkowi przewidzianemu w art. 36 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie, wskazując, że w toku prowadzonego postępowania podjęto szereg czynności mających na celu zgromadzenie całości dokumentacji niezbędnej do wydania decyzji merytorycznie kończącej postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanego przepisu, sąd administracyjny winien ocenić - w oparciu o akta sprawy - czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, co wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego (art. 7, 12 § 1 i 77 § 1 k.p.a.). Obowiązkiem sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, Prezydent W. od dnia 10 kwietnia 2008 r., kiedy to Wojewoda [...] zwrócił akta administracyjne sprawy wraz z ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. uchylającą decyzję Prezydenta W. z dnia [...] maja 2007 r. - do dnia wyrokowania nie wydał rozstrzygnięcia w tym przedmiocie, czym niewątpliwie naruszył powołane przepisy art. 35 § 1 i 3 oraz 36 § 1 k.p.a. Pierwszą czynnością jaką organ podjął w sprawie było zwrócenie się do Biura Geodezji i Katastru Delegatura w Dzielnicy [...], pismem z dnia [..] czerwca 2013 r., o przesłanie aktualnych informacji z ewidencji gruntów oraz mapy z granicami aktualnych działek ewidencyjnych i granicami nieruchomości hipotecznych, dotyczących ww. nieruchomości, oraz poinformowanie, pismem z dnia 7 czerwca 2013 r., pełnomocnika skarżących o przewidywanym terminie zakończenia postępowania – do dnia 30 września 2013 r. Niewątpliwie nastąpiło to na skutek wniesienia przez skarżących zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do Wojewody [...]. Innych czynności w sprawie – poza ww. - do dnia wniesienia skargi organ nie podejmował, zaś te które podjął po dniu wniesienia skargi nie doprowadziły do wydania rozstrzygnięcia. Ponadto, jak wynika z akt sprawy, pomimo wyznaczenia terminu jej zakończenia, Prezydent W. wyznaczył kolejny termin jej rozpoznania - do dnia 31 marca 2014 r. W tym stanie rzeczy zarzut bezczynności organu przy rozpoznawaniu wniosku skarżących o przyznanie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość uznać należało za uzasadniony. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w prowadzonym postępowaniu organ uchybił wskazanym wyżej przepisom procesowym, a także naruszył wynikającą z art. 12 k.p.a. zasadę szybkości postępowania. Oceniając zachowanie organu we wszczętym postępowaniu o przyznanie odszkodowania, Sąd doszedł ponadto do przekonania, że wraz z przekroczeniem terminów załatwienia sprawy określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, bezczynność w rozpoznaniu wniosku skarżących nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Za rażące naruszenie przepisów art. 35 k.p.a. można bowiem uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również długotrwałość prowadzenia postępowania, czy też brak jakiejkolwiek aktywności organu. W przedmiotowej sprawie, biorąc pod uwagę datę zwrotu (10 kwietnia 2008 r.) przez Wojewodę [...] akt administracyjnych sprawy wraz z ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. uchylającą decyzję Prezydenta W. z dnia [...] maja 2007 r., oraz brak podjęcia przez organ czynności w sprawie, poza czynnościami wyżej opisanymi, zmierzającym do rozstrzygnięcia sprawy -należy uznać, że bezczynność organu miała charakter rażący. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.