I SA/Sz 1381/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Lidia Maląg, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi D. M. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącego D. M. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia 29 grudnia 2011 r. nr [...], Dyrektor Izby Celnej odmówił D. M. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 30 maja 20011 r. nr [...] , określającej wartość celną importowanego pojazdu w kwocie [...] zł oraz należną kwotę cła w wysokości [...] zł oraz kwoty podatków należnych z tytułu importu pojazdu, tj. podatku akcyzowego w kwocie [...] zł oraz podatku od towarów i usług w kwocie [...] zł, wskazując stan faktyczny i prawny sprawy. W uzasadnieniu ww. postanowienia organ wskazał, że w dniu 5 stycznia 2006 r. D. M. zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu, używany samochód osobowy marki [...] , nr nadwozia [...] . Zgłoszenie celne zostało zarejestrowane pod pozycją ewidencji [...]. Postanowieniem z dnia 8 października 2008 r. Naczelnik Urzędu Celnego wszczął postępowanie w sprawie kontroli ww. zgłoszenia celnego, a następnie decyzją z dnia 3 grudnia 2008 r. nr [...], zaksięgował retrospektywnie kwotę długu celnego w wysokości [...] zł. Dalej organ wskazał, że w dniu 18 lutego 2009 r. do Izby Celnej wpłynął wniosek, w którym reprezentujący stronę radca prawny M. A. zawnioskował o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Naczelnika Urzędu Celnej z dnia 3 grudnia 2008 r., ewentualnie o wznowienie postępowania w tej sprawie wobec prowadzenia postępowania w stosunku do osoby niepełnoletniej. Do przedmiotowego wniosku załączono oryginał pełnomocnictwa z dnia 13 lutego 2009 r., zgodnie z którym D. M. udzielił pełnomocnictwa radcom prawnym M. A. i J. B. do "występowania w jego imieniu przed organami administracji publicznej, rządowej i samorządowej, sądami powszechnymi i sądami administracyjnymi we wszelkich sprawach związanych z zobowiązaniami celnymi i podatkowymi, w tym w sprawie związanej z decyzją Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 3 grudnia 2008 r. w sprawie zaksięgowania retrospektywnie kwoty długu celnego wynikającego ze zgłoszenia celnego dotyczącego samochodu osobowego marki "[...] ". Uwzględniając ww. argumentację strony, decyzją z dnia 25 marca 2011 r., nr [...], Naczelnik Urzędu Celnego. uchylił ww. decyzję z dnia 3 grudnia 2008 r. i umorzył postępowanie w sprawie. Decyzja ta, skierowana do pełnomocnika strony, z uwagi na brak jej zaskarżenia, stała się ostateczna. Następnie organ wskazał, że postanowieniem z dnia 28 marca 2011 r. Naczelnik Urzędu Celnego wszczął z urzędu w stosunku do D. M. postępowanie w sprawie określenia w prawidłowej kwocie wymiaru podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług oraz ustalenia dla potrzeb podatków prawidłowej wartości celnej samochodu osobowego marki [...] o nr nadwozia [...] , ujętego w ww. zgłoszeniu celnym na dokumencie SAD nr [...] z dnia 5 stycznia 2006 r. Zgodnie z zapisami zwrotnego potwierdzenia odbioru ww. postanowienie zostało odebrane przez pełnoletniego domownika, ojca D. M., tj. J. M. w dniu 11 kwietnia 2011 r. W wyniku przeprowadzonego postępowania, decyzją z dnia 30 maja 2011 r., nr [...], skierowaną do D. M., Naczelnik Urzędu Celnego określił wartość celną importowanego pojazdu w kwocie [...] zł, należną kwotę cła w wysokości [....] zł oraz kwoty podatków należnych z tytułu importu ww. samochodu osobowego, tj. kwotę podatku akcyzowego w wysokości [...] zł oraz kwotę podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł. Decyzję tę doręczono stronie w trybie art. 150 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), w dniu 15 czerwca 2011 r. Dalej organ przytoczył art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, wskazując, że zgodnie z tym przepisem odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. A zatem, termin do wniesienia odwołania w przedmiotowej sprawie upłynął z dniem 29 czerwca 2011 r. Następnie - jak wskazał organ - w dniu 3 października 2011 r. do Urzędu Celnego wpłynął wniosek z dnia 30 września 2011 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 30 maja 2011 r., złożony przez radcę prawnego M. A. reprezentującego stronę, D. M., na mocy udzielonego pełnomocnictwa z dnia 23 września 2011 r. W uzasadnieniu tego wniosku pełnomocnik strony wskazał, że D. M. będąc przekonanym, że jest w postępowaniu celnym reprezentowany przez pełnomocnika wyjechał na praktykę studencką na [...] i w okresie od dnia 16 maja 2011 r. do dnia 20 września 2011 r. nie przyjeżdżał do Polski. Jednocześnie poinformował, że w dniu 23 września 2011 r. strona odebrała korespondencję od Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z której dowiedziała się, że w dniu 30 maja 2011 r. została wydana decyzja w sprawie zaległości w podatku akcyzowym i podatku od towarów i usług. Wskazał dalej, że w związku z tym D. M. nie ponosi winy za uchybienie terminowi do wniesienia odwołania na ww. decyzję z dnia 30 maja 2011 r., bowiem we wskazanym wyżej okresie (od 16 maja do 20 września 2011 r.) przebywał na[...], a dochowując staranności upoważnił profesjonalnego pełnomocnika do reprezentacji jego interesów podczas nieobecności w kraju. Do wniosku załączone zostało odwołanie z dnia 30 września 2011 r. oraz pełnomocnictwo z dnia 23 września 2011 r., na mocy którego radca prawny M. A. został upoważniony do występowania w imieniu D. M., w szczególności w postępowaniu w sprawie o sygn. akt [...] , a także w sprawie przywrócenia terminu do zaskarżenia decyzji stwierdzającej zaległość w podatku akcyzowym i podatku od towaru i usług w związku z importem samochodu osobowego marki [...] Dalej w uzasadnieniu ww. zaskarżonego postanowienia organ wskazał, że w dniu 13 października 2011 r. do Urzędu Celnego wpłynęło pismo pełnomocnika strony z dnia 12 października 2011 r., do którego załączono kopię zaświadczenia z dnia 9 października 2011 r. sporządzonego w języku angielskim przez A. z siedzibą na [...], które - według pełnomocnika strony - potwierdzało pobyt D. M. na [...] w okresie od 16 maja do 20 września 2011r. w ramach praktyki studenckiej. Po dokonaniu analizy wniosku strony o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w zakresie spełnienia przesłanek zawartych w art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej Dyrektor Izby Celnej nie uwzględnił wniosku strony i odmówił D. D. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Organ administracji stwierdził, że termin na wniesienie odwołania został uchybiony, zaś wniosek o jego przywrócenie został złożony w terminie, jednakże wnioskodawca nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu w rozumieniu art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej, bowiem pobyt D. M. poza granicami kraju w okresie 16 maja – 20 września 2011 r., w ocenie organu, nie mógł być uznany za fakt wykluczający możliwość dokonania czynności procesowej jaką jest złożenie odwołania. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej, strona nie wykazała, że przebywając poza miejscem zamieszkania nie miała możliwości sporządzenia i nadania odwołania lub wyręczenia się inną osobą. W ocenie organu administracji, D. M. wykazał się niedbalstwem, bowiem w przypadku dłuższej nieobecności winien zadbać o swoje interesy poprzez powiadomienie stosownych urzędów o czasowym pobycie poza miejscem zamieszkania. Mógł również ustanowić pełnomocnika, który działałby w jego imieniu w toczącym się postępowaniu podatkowym i odbierałby kierowaną do strony korespondencję, w tym decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 30 maja 2011 r. (która została skutecznie doręczona na adres D. M. w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej). Organ zaznaczył jednocześnie, że przedmiotowe postępowanie podatkowe – wszczęte postanowieniem z dnia 28 marca 2011 r. doręczonym na adres strony i odebranym przez dorosłego domownika – było postępowaniem odrębnym od postępowania wszczętego wnioskiem D. M. z dnia 3 grudnia 2008 r., w którym zostało złożone pełnomocnictwo dla radcy prawnego do występowania w imieniu D. M. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie D. M. wniósł o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Celnej z dnia 29 grudnia 2011 r. i zarzucił naruszenie art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej, gdyż zdaniem skarżącego, uprawdopodobnił fakt niezawinionego uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnej z dnia 30 maja 2011 r. Skarżący, dalej uzasadniając swoją skargę wskazał, że wyjechał na praktykę studencką na [...], gdzie przebywał w okresie od 16 maja 2011 r. do 20 września 2011 r. i nie miał świadomości, że organy celne nie uznają wcześniejszego pełnomocnictwa przedłożonego w poprzednim postępowaniu celnym w nowo wszczętym z urzędu postępowaniu, które to pełnomocnictwo obejmowało wszelkie postępowania celne i podatkowe, i organy przesyłały korespondencją na adres ustanowionego pełnomocnika, w związku z czym był przekonany, że dochował wszelkiej staranności i jego interes podczas nieobecności w kraju nie dozna uszczerbku. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt I SA/Sz 92/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej zwanej: "p.p.s.a."), oddalił skargę D. M. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia 29 grudnia 2011 r., nr [...] , którym organ ten odmówił stronie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnej z dnia 30 maja 2011 r. w przedmiocie podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług należnych z tytułu importu samochodu osobowego. Sąd pierwszej instancji uznał, że Dyrektor Izby Celnej trafnie przyjął, iż skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania. Zdaniem Sądu, usprawiedliwionej przesłanki w tym zakresie nie stanowi wskazywana przez skarżącego okoliczność, że wyjechał na praktykę studencką na [...], gdzie przebywał w okresie od 16 maja do 20 września 2011 r. i nie miał świadomości, iż w nowo wszczętym z urzędu postępowaniu organy celne nie uznają wcześniejszego pełnomocnictwa, przedłożonego w poprzednim postępowaniu celnym i obejmującego wszelkie postępowania celne i podatkowe. Przebywanie strony poza granicami kraju nie wykluczało bowiem możliwości dokonania czynności przed organem podatkowym przez samą stronę i nadania odwołania w urzędzie pocztowym osobiście lub przez domownika. Sąd wskazał ponadto, że z akt sprawy wynika, iż ojciec skarżącego odbierał korespondencję kierowaną do syna na etapie wszczęcia postępowania, zaś w Polsce przebywał również na etapie powołania biegłego. Skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji złożył D. M., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej skarżącego od powyższego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 października 2013 r., sygn. akt I GSK 994/12 uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu NSA podniósł, że w zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji dokonując oceny legalności stanowiska Dyrektora Izby Celnej odnośnie do braku winy D. M. w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania nie wziął pod uwagę kontekstu niniejszej sprawy. Mając bowiem na uwadze okoliczności bezpośrednio poprzedzające wszczęcie postępowania podatkowego w niniejszej sprawie, uznać należało, że D. M. uprawdopodobnił, że nie ponosi winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 30 maja 2011 r. W tej konkretnej sprawie podatkowej skarżący mógł być przekonany, że skoro ustanowił pełnomocnika do występowania w jego imieniu w sprawach celnych i podatkowych związanych ze wskazanym wcześniej zgłoszeniem celnym z 2006 r. dotyczącym importu samochodu osobowego, to należycie zabezpieczył swoje interesy na czas wyjazdu na praktyki studenckie na [...]. Przedmiotowe postępowanie podatkowe dotyczyło tego samego zgłoszenia celnego co postępowanie celne, w którym (na etapie postępowania wznowieniowego) D. M. był reprezentowany przez pełnomocnika. Zakres pełnomocnictwa przedłożonego wówczas organowi podatkowemu był na tyle szeroki, że skarżący mógł sądzić, iż jest reprezentowany przez pełnomocnika w każdym postępowaniu, które dotyczy zgłoszenia celnego z 2006 r. W takiej sytuacji nie można zarzucić stronie, że przed wyjazdem za granicę w sposób zawiniony nie zabezpieczyła swoich interesów w postępowaniu. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd pierwszej instancji błędnie zaakceptował stanowisko Dyrektora Izby Celnej, iż D. M. nie spełnił określonej w art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej przesłanki przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 30 maja 2011 r., to jest że nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu temu terminowi. Z tego względu zaskarżony wyrok podlegał uchyleniu. Konkludując NSA wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę, Sąd pierwszej instancji raz jeszcze przeprowadzi kontrolę legalności postanowienia Dyrektora Izby Celnej z dnia 29 grudnia 2011 r., uwzględniając dokonaną w wyroku NSA ocenę spełnienia przez skarżącego przesłanki braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, bowiem zaskarżone postanowienie narusza prawo. Pokreślić należy iż sprawa była przedmiotem oceny dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wydanym wyroku z dnia 29 października 2013 r., w wyniku którego uchylono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 25 kwietnia 2012 r., przekazując sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Tak więc zgodnie z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W konsekwencji nie można więc oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przez ocenę prawną, o której mowa w cyt. art. 190 p.p.s.a., należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, ciążący na Sądzie rozpoznającym ponownie daną sprawę, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego. Stan faktyczny natomiast, ustalony w pierwotnym postępowaniu sądowoadministracyjnym nie uległ zmianie. Na wstępie należy wskazać, że w postępowaniu podatkowym uchybienie terminu zachodzi wówczas, gdy czynność procesowa nie została dokonana przez stronę bądź uczestnika postępowania, w ciągu oznaczonego do tej czynności okresu. Zgodnie z art. 162 Ordynacji podatkowej w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, a podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. Pozytywna decyzja organu podatkowego w przedmiocie przywrócenia uchybionego terminu uzależniona jest więc od spełniania przez stronę szeregu warunków, w tym: 1) wystąpienia przez stronę do właściwego organu podatkowego z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, 2) uprawdopodobnienia we wniosku, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony, 3) podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, 4) jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawie podnieść należy, że skarżący wypełnił przesłanki z art. 162 Ordynacji podatkowej, przede wszystkim uprawdopodobnił, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 30 maja 2011 r. nastąpiło bez jego winy, co powinno skutkować przywróceniem terminu do wniesienia odwołania. W sprawie bezsprzecznie doszło do uchybienia terminu do wniesienia odwołania bowiem termin do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 30 maja 2011 r. (doręczonej w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej w dniu 15 czerwca 2011 r.) upłynął w dniu 29 czerwca 2011 r. zaś odwołanie zostało wniesione wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu w dniu 30 września 2011 r. Wniosek strony o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania został wniesiony w ustawowym terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. W przedmiotowej sprawie skarżący dowiedział się o wydaniu decyzji z dnia 30 maja 2011 r. w dniu 23 września 2011 r. kiedy odebrał korespondencję od Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego, zatem termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu upływał w dniu 30 września 2011 r. i został on przez skarżącego dochowany. Jednocześnie wraz z wnioskiem dokonano czynności, dla której termin był przewidziany bowiem dołączono do wniosku odwołanie od decyzji z dnia 30 maja 2011 r. Rozpatrując natomiast spełnienie przesłanki uprawdopodobnienia przez stronę braku winy w uchybieniu terminu należy stwierdzić, iż została ona w przedmiotowej sprawie spełniona. Podnieść bowiem należy, iż w tej konkretnej sprawie, biorąc pod uwagę okoliczności bezpośrednio poprzedzające wszczęcie postępowania podatkowego w sprawie uznać należy, że skarżący wykazał brak winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 30 maja 2011 r. Wskazać należy, iż przedmiotowe postępowanie przed organami podatkowymi (skutkujące wydaniem decyzji z dnia 30 maja 2011 r.) miało związek ze zdarzeniem jakim był import samochodu osobowego marki [...] dokonanym przez skarżącego w 2006 r. W sprawie celnej dotyczącej tego zdarzenia Naczelnik Urzędu Celnej wydał w dniu 3 grudnia 2008 r. decyzję o retrospektywnym zaksięgowaniu kwoty długu celnego, które to postępowanie zostało jednak wznowione z uwagi na to, że wszystkie pisma (w tym decyzja) były kierowane do niepełnoletniego wówczas D. M. W postępowaniu wznowieniowym skarżący był reprezentowany przez pełnomocnika. Skarżący bowiem udzielił w dniu 13 lutego 2009 r. pełnomocnictwa radcom prawnym M. A. i J. B. do dokonywania wszelkich czynności w jego imieniu, w tym do składania oświadczeń i odbioru wszelkiej korespondencji, we wszystkich sprawach związanych z zobowiązaniami celnymi i podatkowymi, w tym w sprawie dotyczącej zgłoszenia celnego z 2006 r. w kwestii importu samochodu osobowego. Postępowanie to zakończyło się wydaniem decyzji z dnia 25 marca 2011 r. o uchyleniu rozstrzygnięcia wymiarowego i o umorzeniu postępowania w sprawie kontroli zgłoszenia celnego, natomiast 3 dni później, w dniu 28 marca 2011 r. Naczelnik Urzędu Celnej postanowieniem wszczął postępowanie podatkowe dotyczące importu samochodu osobowego ujętego w wyżej opisanym zgłoszeniu celnym, które to postanowienie doręczył na adres skarżącego (odebrane zostało przez ojca skarżącego). Na ten adres organ wysyłał także wszystkie następne pisma w sprawie, tj.: postanowienie o powołaniu biegłego z dnia 20 kwietnia 2011 r.(odebrane przez ojca skarżącego), postanowienie o wyznaczeniu 7-dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego (nieodebrane, uznane za doręczone w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej), jak również decyzję z dnia 30 maja 2011 r. (nieodebrana, uznana za doręczoną w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej). Skarżący, będąc zatem przekonanym, że jest reprezentowany w sprawach dotyczących nabytego samochodu przed organami celnymi wyjechał na praktykę studencką na [...]. Podkreślić przy tym należy, że skarżący nie miał świadomości, iż udzielone przez niego pełnomocnictwo dotyczyło jedynie zakończonego postępowania zaś w nowo wszczętym konieczne było przedłożenie kolejnego pełnomocnictwa do akt sprawy zwłaszcza, że nowo wszczęte postępowanie podatkowe dotyczyło tego samego zgłoszenia celnego co postępowanie celne, w którym (na etapie postępowania wznowieniowego) skarżący był reprezentowany przez pełnomocnika. A zatem w tej konkretnej sprawie podatkowej skarżący mógł być przekonany, że skoro ustanowił pełnomocnika do występowania w jego imieniu w sprawach celnych i podatkowych związanych ze wskazanym wcześniej zgłoszeniem celnym z 2006 r. dotyczącym importu samochodu osobowego, to należycie zabezpieczył swoje interesy na czas wyjazdu na praktyki studenckie na [...]. Zakres pełnomocnictwa przedłożonego wówczas organowi podatkowemu był bowiem na tyle szeroki, że skarżący mógł sądzić, iż jest reprezentowany przez pełnomocnika w każdym postępowaniu, które dotyczy zgłoszenia celnego z 2006 r. W takiej sytuacji nie można zatem zarzucić stronie, że przed wyjazdem za granicę w sposób zawiniony nie zabezpieczyła swoich interesów w postępowaniu. Wobec powyższego nie można przypisać mu winy objawiającej się w niedochowaniu należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw. Nie można również zaakceptować stanowiska Dyrektora Izby Celnej, że przebywanie skarżącego poza granicami kraju nie wykluczało możliwości dokonania czynności przed organem podatkowym przez samą stronę i nadania w urzędzie pocztowym osobiście lub przez domownika, ponieważ skarżący nie mógł nadać odwołania od decyzji z dnia 30 maja 2011 r. (osobiście czy za pośrednictwem domownika) skoro nie wiedział, że w sprawie została wydana jakakolwiek decyzja, ta bowiem została doręczona w trybie zastępczym, tj. art. 150 Ordynacji podatkowej. Także odebranie przez ojca skarżącego dwóch przesyłek organu pierwszej instancji, tj. postanowienia z dnia 28 marca 2011 r. o wszczęciu postępowania z urzędu oraz postanowienia z dnia 20 kwietnia 2011 r. o powołaniu biegłego nie oznacza, że skarżący mógł wnieść odwołanie za pośrednictwem domownika gdyż fakt dwukrotnego awizowania przesyłki zawierającej decyzję z dnia 30 maja 2011 r. wskazuje na to, że w miejscu zamieszkania nie było nikogo uprawnionego od odbioru przesyłki. Ponadto powyższe potwierdza również - jak wskazuje sam skarżący, fakt, że jego rodzice mieszkają na [...], z którego wynikała jego życiowa decyzja o odbywaniu praktyk w tym kraju. Rozpoznając ponownie sprawę organ uwzględni przedstawione powyżej rozważania dotyczące spełnienia przez skarżącego przesłanki braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie. O zwrocie kosztów postępowania sądowego Sąd postanowił na mocy art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 209 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490).