I FZ 64/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: , Przewodniczący Sędzia NSA: Roman Wiatrowski (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. S.C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 2965/13 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. S.C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 30 września 2013 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego oraz kwoty różnicy podatku do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w podatku od towarów i usług za lipiec i sierpień 2011 r. postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt: III SA/Wa 2965/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, odmówił A.S.C. (dalej: "spółka", "skarżąca") wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 30 września 2012 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego oraz kwoty różnicy podatku do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w podatku od towarów i usług za lipiec i sierpień 2011 r. Przedstawiając w uzasadnieniu powyższego postanowienia stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że wraz ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. spółka złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podając, że przy ustalonej przez organ wysokości zobowiązania podatkowego na łączną kwotę 17.152 zł brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a co za tym idzie prowadzenie egzekucji w tym przedmiocie, z całą pewnością doprowadzi do powstania znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. Wpłynie bowiem na stabilność finansową, co w konsekwencji może doprowadzić do konieczności ograniczenia lub nawet zamknięcia prowadzonej działalności gospodarczej. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie Sąd pierwszej instancji powołał się na art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm. – dalej: "P.p.s.a.") wskazując, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Sąd zaznaczył, że to na spółce spoczywał obowiązek wskazania przesłanek warunkujących uwzględnienie tego wniosku zaś skarżąca nie podała żadnych konkretnych, popartych stosownymi dokumentami informacji, które pozwoliłyby na ocenę zasadności wniosku. W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik spółki, wnosząc o jego zmianę, zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie, że spółka nie spełniła przesłanek wynikających z tego przepisu. W ocenie pełnomocnika skarżąca wykazała, że ewentualna egzekucja zobowiązania podatkowego może doprowadzić do zamknięcia prowadzonej działalności w formie spółki cywilnej, a przepis ten nie wymaga udowodnienia tych okoliczności. Dalej zarzuciła naruszenie art. 49 § 1 P.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie i nie wezwanie skarżącej do uzupełnienia wniosku o wstrzymanie wykonalności zaskarżonych decyzji, w sytuacji gdy Sąd powziął wątpliwości co do istnienia okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Skarżąca podniosła, że w świetle ww. przepisu nie ma ona obowiązku udowodnienia okoliczności podanych we wniosku, gdyż nie sposób dowodzić zdarzeń przyszłych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zatem zasadą jest wykonalność decyzji ostatecznej. Sąd jednak może, choć nie musi, stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a. na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a., przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym mieć na uwadze, że skoro ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, ograniczając jednakże możliwość udzielenia tej stronie ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch ww. przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek (por. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338-339/07, niepubl.). W świetle powyższego, trafnie Sąd pierwszej instancji uznał, że spółka nie wykazała, iż egzekucja należności objętych sporną decyzją spowoduje dla niej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji spółka w niniejszej sprawie ograniczyła się jedynie do twierdzeń, że wyegzekwowanie kwoty 17.152 zł wpłynie na jej stabilność finansową, co w konsekwencji może doprowadzić do konieczności ograniczenia, lub nawet zamknięcia prowadzonej działalności gospodarczej. Nie ulega jednak wątpliwości, że okoliczność ta w zestawieniu z brakiem jakichkolwiek dokumentów spowodowała, że Sad nie mógł zweryfikować, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku spółki, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki. Na marginesie dodać należy, że również argumentacja spółki zawarta w zażaleniu, sprowadzająca się przede wszystkim do polemiki z zasadnością wykazania w założonym wniosku okoliczności uzasadniających przyznanie ochrony tymczasowej a także ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym, nie jest – w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego – wystarczająca do stwierdzenia, że wykonanie decyzji organu podatkowego może się dla spółki wiązać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków, w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. W tym miejscu podkreślić należy, że w przypadku, gdy Sąd orzeka na wniosek strony, wówczas na inicjującym to postępowanie podmiocie spoczywa obowiązek, by przekonać sąd do zasadności złożonego wniosku (na tle rozpatrywanej sprawy: zastosowania ochrony tymczasowej) natomiast dla wykazania tej okoliczności nie jest wystarczające – wbrew twierdzeniom skarżącej – samo złożenie wniosku rozumianego jako zgłoszenie samego żądania bez konieczności przedstawiania jakichkolwiek twierdzeń na jego poparcie. Nie ulega również wątpliwości, że Sąd pierwszej instancji nie ma obowiązku wzywania strony do uzupełnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w trybie, o jakim mowa w art. 49 § 1 P.p.s.a. Niewątpliwie brak informacji umożliwiającej dokonanie oceny, czy zachodzą przesłanki zastosowania ochrony tymczasowej, nie jest brakiem formalnym uniemożliwiającym nadaniu pismu dalszego biegu, o którym mowa w ww. przepisie. W konsekwencji powyższego stwierdzić należy, że Sąd pierwszej instancji, w sytuacji braku należytego uzasadnienia wniosku, o którym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., nie był obowiązany na podstawie art. 49 § 1 P.p.s.a., wzywać spółki do jego uzupełnienia. Odnosząc się do przesłanego wraz z zażaleniem wydruku z CEIDG, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie przesądza on o wystąpieniu przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Nie ulega przecież wątpliwości, że zaprzestanie wykonywania działalności gospodarczej nie w każdym przypadku musi być następstwem złej kondycji finansowej spółki, tym bardziej że na poparcie tych twierdzeń skarżąca de facto nie wskazała żadnych danych liczbowych, które by umożliwiły ocenę tej sytuacji. Tymczasem w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, iż twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinny bezwzględnie zostać poparte dokumentami źródłowymi (por. postanowienie NSA z 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09, LEX nr 569795). W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarżąca nie wykonała ciążącego na niej z mocy art. 61 § 3 P.p.s.a. obowiązku wykazania zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej. Tym samym nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.