I SA/Rz 1006/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek / spr./ Sędziowie WSA Jarosław Szaro WSA Kazimierz Włoch Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 stycznia 2014r. sprawy ze skargi N. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] sierpnia 2013r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia zgłoszenia celnego - oddala skargę- Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia zgłoszenia celnego MRN 11PL401010E0050463. Jako podstawę prawną organ wskazał: - art. 161 ust. 1 oraz art. 162 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19 października 1992, str. 1, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 4, str. 307, ze zm.), - art. 796 da ust. 3 i ust. 4 i art. 796 e rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 253 z 11 października 1993, str. 1, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 6, str. 3, ze zm. - zwanym dalej rozporządzeniem wykonawczym), - art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 727), - art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 229 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz.749). Z uzasadnienia decyzji i akt sprawy wynika, że w dniu 19 kwietnia 2011 r. w Oddziale Celnym objęto procedurą wywozu, zgodnie z elektronicznym zgłoszeniem celnym MRN 11PL401010E0050463, towar w postaci przekładni 87709 (1 szt.) o wartości 15.065,29 EUR. Przedmiotowy towar miał być dostarczony do urzędu celnego wyprowadzenia tj. Oddziału Celnego w terminie do dnia 17 lipca 2011 r. Według informacji zawartej w zgłoszeniu celnym eksporterem towaru była firma N.K. "A" z O. (dalej: skarżący), zaś odbiorcą firma "B" z D. na Ukrainie. Zgłoszenia wywozowego dokonała w ramach przedstawicielstwa bezpośredniego firma "C". s.c. A. F., P. D., P. D. z P.. W związku z brakiem potwierdzenia wyprowadzenia towaru z obszaru celnego Wspólnoty Naczelnik Urzędu Celnego (dalej: organ I instancji) po przeprowadzonym postępowaniu celnym, decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] unieważnił zgłoszenie MRN 11PL401010E0050463. W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik skarżącego wniósł o uzupełnienie materiału dowodowego w sprawie i przeprowadzenie dowodów na okoliczność wywiezienia towaru na podstawie załączonych do odwołania dokumentów: - faktury VAT nr 11/03111/EX z dnia 23 marca 2011 r., - listu przewozowego "D" nr 461044147 z dnia 28 marca 2011 r., - wydruku z poczty elektronicznej korespondencji skarżącego z firmą "C". s.c. A. F. i P. D. z dnia 21 grudnia 2011 r., w tym karty 3 formularza ESS z dnia 19 kwietnia 2011 r. i wywozowego dokumentu towarzyszącego, - wydruku z poczty elektronicznej korespondencji skarżącego z D.N. z dnia 2 stycznia 2012 r., w tym zdjęcia towaru i dokumentu załadunku towaru na ukraiński środek transportu o numerach rejestracyjnych [...] oraz przesłuchanie w charakterze świadków M.F., D.N. i J.K. Ponadto pełnomocnik przedstawił skan pisma Komendanta Placówki Straży Granicznej z dnia 19 stycznia 2012 r. informujące Oddział Celny Urzędu Celnego o tym, że pojazd o numerze rejestracyjnym [...] figuruje w bazie Straży Granicznej jako samochód osobowy, odprawiony w Placówce Straży Granicznej w dniu 28 kwietnia 2011 r. na kierunku wywozowym z RP. Poinformował również, że wystąpił do ukraińskiego kontrahenta spółki "B" z siedzibą w D. o uwierzytelnione potwierdzenie odbioru towaru w siedzibie spółki. Dyrektor Izby Celnej (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy) wezwał pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia wniosku dowodowego poprzez wskazanie tezy dowodowej i wspierającej ją argumentacji. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik skarżącego podtrzymując wcześniejsze wnioski w przedmiocie dowodu z przesłuchania świadków D.N. i N.K. przedstawił żądane ich uzupełnienie i równocześnie nadesłał potwierdzenie otrzymania w dniu 23 marca 2011 r. zapłaty za przedmiotowy towar wnosząc o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z tego dokumentu. W kolejnym piśmie skierowanym do Dyrektora Izby Celnej pełnomocnik skarżącego przedstawił dodatkowe dokumenty w postaci korespondencji mailowej prowadzonej przez skarżącego ze spółką "B" z Ukrainy z dnia 15 marca 2011 r. i fakturę pro-forma z tej samej daty, odnoszącą się do otrzymanej zapłaty za przedmiotowy towar zgodnie z fakturą VAT nr 11/03111/EX z dnia 23 marca 2011 r. Ponadto pełnomocnik strony poinformował, że zgodnie z zapewnieniem "D" z w D. do końca lutego 2012 r. przedstawi dokument potwierdzający odbiór towaru przez ten podmiot. Dyrektor Izby Celnej postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] odmówił przeprowadzenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadków: J.K. pracownika firmy "A" na okoliczność otrzymania całości zapłaty za towar od kontrahenta ukraińskiego "B" w D. oraz D.N. na okoliczność odbioru towaru z magazynu celnego "C". s.c. w P. oraz jego wydania przewoźnikowi ukraińskiemu. Zdaniem organu odwoławczego w sytuacji braku dowodu na potwierdzenie wyprowadzenia z obszaru celnego Unii Europejskiej towaru objętego procedurą wywozu, wyjaśnienie okoliczności związanych z załadunkiem towaru, jego przeładunkiem i odbiorem przez kontrahenta ukraińskiego oraz kwestia otrzymania zapłaty za towar, pozostaje bez wpływu i znaczenia na rozstrzygnięcie sprawy. W piśmie z dnia 19 marca 2012 r. pełnomocnik skarżącego przedłożył korespondencję skierowaną do "B" w D. oraz oświadczenie spółki "E" w D. potwierdzające dostawę przedmiotowego towaru w dniu 30 kwietnia 2011 r. Wyjaśnił, że według jego wiedzy spółka "E" w D. jest powiązana ze spółką "B" i była finalnym odbiorcą przekładni. Wobec powyższego Dyrektor Izby Celnej wezwał odwołującego do przesłania dokumentu poświadczonego przez ukraińskie władze celne, potwierdzającego wprowadzenie towaru na obszar celny Ukrainy. W odpowiedzi pełnomocnik skarżącego poinformował, że przedstawił dokumenty potwierdzające wywóz towaru wymagane przepisami prawa celnego oraz, że oczekuje dokumentu poświadczonego przez ukraiński urząd celny o przesłanie którego zwrócił się do kontrahenta ukraińskiego. W dniu 20 kwietnia 2012 r. Dyrektor Izby Celnej, za pośrednictwem Wydziału Współpracy Międzynarodowej Izby Celnej we Wrocławiu, wystąpił z wnioskiem o udzielenie pomocy administracyjnej przez ukraińską administrację celną odnośnie następujących kwestii: - czy towar objęty zgłoszeniem celnym wywozowym MRN 11PL4010IOE0050463 i ujęty w fakturze nr 11/03111/EX z dnia 23 marca 2011 r. został wprowadzony na obszar celny Ukrainy oraz - przekazania uwierzytelnionych dokumentów potwierdzających dokonanie tam odprawy celnej sprawdzanego towaru. W dniu 10 czerwca 2013 r. do Dyrektora Izby Celnej, za pośrednictwem Wydziału Międzynarodowej Pomocy Administracyjnej Izby Celnej we Wrocławiu, wpłynęło pismo Ministerstwa Dochodów i Podatków Ukrainy z dnia 20 maja 2013 r. nr 3522/5/99-99-24-03-10. W przedmiotowym piśmie strona ukraińska nie potwierdziła związków firmy "B" z firmą "F", ani też z ukraińskim przedsiębiorstwem "E". Poinformowała również, że nie odnotowano przypadków odpraw celnych, gdzie jako nadawca towaru występuje polskie przedsiębiorstwo "F", ani też faktu odprawy celnej towaru na podstawie faktury nr 11/03111/EX przemieszczającego się środkiem transportu o numerze rejestracyjnym [...]. W związku z powyższym Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia zgłoszenia celnego. W ocenie Dyrektora Izby Celnej organ celny I instancji podjął wszelkie niezbędne i możliwe działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz na podstawie posiadanego materiału dowodowego wydał w oparciu o przepisy prawa materialnego prawidłową decyzję administracyjną. Według organu II instancji również przedstawione przez skarżącego w toku postępowania odwoławczego dokumenty nie są wystarczające do stwierdzenia faktycznego wyprowadzenia poza obszar celny Wspólnoty towaru objętego procedurą wywozu zgodnie ze zgłoszeniem celnym z dnia 19 kwietnia 2011 r. i nie gwarantują, że rzeczywiście nastąpił wywóz tego towaru. Zdaniem organu odwoławczego zauważyć należy, że na zapytanie pełnomocnika skierowane do nabywcy i równocześnie odbiorcy ukraińskiego wskazanego w zgłoszeniu celnym MRN 11 PL401010E0050463 i fakturze eksportowej nr 11/03111/EX – "B" w D., odpowiedzi udzielił inny podmiot - przedsiębiorstwo "E" w D. Również potwierdzenie wpływu kwoty 15.185,29 EUR z "G" na rachunek skarżącego nie identyfikuje jednoznacznie konkretnej faktury oraz nie identyfikuje jako zleceniodawcę ani "B" ani "E" lecz "I" - Nowa Zelandia. Ponadto organ odwoławczy podkreślił, że pismo otrzymane z Ministerstwa Dochodów i Podatków Ukrainy również nie potwierdziło, że przedmiotowy towar został wwieziony na terytorium Ukrainy. Na decyzję organu II instancji pełnomocnik skarżącego złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez nieprawidłowe zastosowanie przepisu art. 796 e Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny; 2. naruszenie przepisów postępowania a to art. 120, 121 § 1, art.122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 210 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa przez dowolne uzasadnienie zaskarżonej decyzji w zakresie przesłanek rozstrzygnięcia, które nie zostały w zaskarżonej sprawie wnikliwie przez organ rozpatrzone, wydanie orzeczenia w oparciu o fragmentaryczny materiał dowodowy oceniony przez organ jednostronnie, selektywnie i nieobiektywnie, z pominięciem dowodów przedstawionych przez skarżącego - czego następstwem było nietrafne uznanie, że towar objęty zgłoszeniem celnym MRN 11PL401010E0050563 z dnia 19 kwietnia 2011 r. nie został wywieziony z obszaru celnego Wspólnoty jak i nieprawidłowe unieważnienie zgłoszenia celnego. Pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów procesu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko i argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - określanej dalej jako p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Od dnia 31 sierpnia 2007 r. w Polsce zaczęła w pełni funkcjonować I faza Systemu Kontroli Eksportu (ang. Export Control System, ECS). Od tego momentu zmianie uległy zasady dokonywania zgłoszeń celnych procedury wywozu, procedury uszlachetnienia biernego i powrotnego wywozu. System ECS pozwala na dokonywanie i obsługę zgłoszenia w formie elektronicznej, zarówno w urzędzie wywozu jak i wyprowadzenia. System ten opiera się na obiegu dokumentów pomiędzy urzędami a podmiotami dokonującymi zgłoszeń. Zgodnie z art. 796e Rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 urząd celny wywozu potwierdza wyprowadzenie towarów eksporterowi lub zgłaszającemu w następujących przypadkach: a) po otrzymaniu komunikatu "Wyniki kontroli w urzędzie wyprowadzenia" z urzędu celnego wyprowadzenia; b) jeżeli, w przypadkach określonych w art. 796da ust. 2, nie otrzymał w ciągu 10 dni komunikatu "Wyniki kontroli w urzędzie wyprowadzenia" z urzędu celnego wyprowadzenia, ale jest przekonany, że dowody przedstawione zgodnie z art. 796da ust. 4 są dostateczne. Jeżeli w ciągu 150 dni od daty zwolnienia towarów do wywozu urząd celny wywozu nie otrzymał komunikatu "Wyniki kontroli w urzędzie wyprowadzenia" z urzędu celnego wyprowadzenia ani dostatecznych dowodów zgodnie z art. 796da ust. 4, urząd celny wywozu może uznać to za informację, że towary nie opuściły obszaru celnego Wspólnoty. O unieważnieniu zgłoszenia wywozowego urząd celny wywozu informuje eksportera lub zgłaszającego oraz deklarowany urząd celny wyprowadzenia. W niniejszej sprawie zgłoszenie celne wywozowe zostało dokonane z wykorzystaniem Systemu Kontroli Eksportu ECS. Dokumentem potwierdzającym wywóz towarów jest zgodnie z art. 796e ust. 1 lit. a) Rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 komunikat IE599 - "Potwierdzenie wywozu", który jest wysyłany do zgłaszającego przez urząd celny wywozu po otrzymaniu z urzędu wyprowadzenia komunikatu IE518 - "Wynik kontroli w urzędzie wyprowadzenia". Jak wynika z akt sprawy, urząd celny wyprowadzenia nie przesłał takiego komunikatu w terminie 90 dni i tym samym nie potwierdził fizycznego wyprowadzenia towaru. Jeżeli urząd celny wyprowadzenia nie potwierdzi wyprowadzenia towarów eksporter lub zgłaszający mogą przekazać urzędowi celnemu wywozu dowód, że towary opuściły obszar celny Wspólnoty. Zgodnie z art. 796da ust. 4 rozporządzenia wykonawczego, dowód alternatywny potwierdzający wyprowadzenie towaru może w szczególności stanowić jeden z następujących dokumentów lub kilka z nich: a) kopia potwierdzenia dostawy podpisana lub uwierzytelniona przez odbiorcę spoza obszaru celnego Wspólnoty; b) dowód zapłaty, faktura lub potwierdzenie dostawy należycie podpisane lub uwierzytelnione przez przedsiębiorcę, który wyprowadził towary poza obszar celny Wspólnoty; c) oświadczenie podpisane lub uwierzytelnione przez przedsiębiorstwo, które wyprowadziło towary poza obszar celny Wspólnoty; d) dokument poświadczony przez organy celne państwa członkowskiego lub kraju spoza obszaru celnego Wspólnoty; e) prowadzony przez przedsiębiorców rejestr towarów dostarczonych na platformy wiertnicze wydobywające ropę naftową i gaz oraz na platformy produkcyjne. Odnosząc się kolejno do przedłożonych przez skarżącego dokumentów mających w jego ocenie przemawiać za potwierdzeniem wyprowadzenia towaru poza obszar Wspólnoty należy wskazać, że nie stanowi takiego dokumentu faktura VAT nr 11/03111/EX z dnia 23 marca 2011 r. Stanowi one jedynie dowód na dokonanie sprzedaży. Sam fakt, że druga strony umowy wskazała w fakturze miejsce siedziby znajdujące się poza obszarem Wspólnoty nie może w braku innych dowodów przesądzać, że towar został wyprowadzony z obszaru Wspólnoty. Wskazać tutaj trzeba, że na zapytanie pełnomocnika skierowane do nabywcy i równocześnie odbiorcy ukraińskiego wskazanego w zgłoszeniu celnym i w fakturze z dnia 23 marca 2011 r. 11/03111/EX – "B" w D., odpowiedzi udzielił inny podmiot - przedsiębiorstwo "E" w D. W swoich oświadczeniach z dnia 5 marca 2012 r. podmiot ten potwierdza, że zamówił i zakupił oraz zapłacił za przedmiotowy towar. Potwierdza również, że towar mu dostarczono. Jednakże z oświadczeń tych nie wynika czy i jaki jest związek tego podmiotu z firmą "B". Z kolei przedstawione na dowód otrzymania zapłaty za towar - potwierdzenie wykonanej operacji świadczy o wpływie w dniu 23 marca 2012 r. na rachunek skarżącego kwoty 15.185,29 EUR za części zamienne, ale jako zleceniodawca figuruje jeszcze inny podmiot "I" - Nowa Zelandia. Nie wiadomo czy i w jaki sposób podmiot ten jest powiązany z firmą widniejącą na fakturze dokumentującą sprzedaż towaru objętego zgłoszeniem celnym. Odnośnie samej zapłaty za towar, prawidłowe w tej mierze jest stanowisko organu odwoławczego, że sama zapłata za towar jest dowodem wykonania pewnej transakcji handlowej i nie jest równoznaczna z wyprowadzeniem tego towaru poza obszar celny Unii Europejskiej. Z powyższych względów dowody te nie mogą być uznane na korzyść strony skarżącej. Także list przewozowy nie dokumentuje wywozu towaru. Z jego treści wynika, że towar był transportowany z O. do . Także korespondencja elektroniczna pomiędzy pracownikami przedsiębiorstwa Utech a kontrahentem ukraińskim oraz firmą "C" s. c. z P. nie dowodzą w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że towar został wywieziony na Ukrainę. Wywozu tego nie potwierdza także fakt dokonania odprawy celnej pojazdu o numerze rejestracyjnym [...]. Dokonanie odprawy tego pojazdu nie potwierdza, że znajdujące się rzekomo w nim towary zostały także odprawione. Podkreślenia także tutaj wymaga, że wyprowadzenia towaru poza obszar Wspólnoty nie potwierdziły władze Ukrainy. Mianowicie pismem z dnia 20 maja 2013r. nr 3522/5/99-99-24-03, w ramach międzynarodowej pomocy administracyjnej na wniosek organu odwoławczego, Ministerstwo Dochodów i Podatków Ukrainy nie potwierdziło wwozu przedmiotowego towaru na terytorium Ukrainy. Poinformowało, że w wyniku przeprowadzonego sprawdzenia ustalono, że: ukraińskie przedsiębiorstwo "B" w D., ul. S. jest zarejestrowane jako zewnętrzny podmiot gospodarczy. W okresie działalności dokonano jedynie 2 operacje zewnątrzgospodarcze w 2007 r. Zgodnie z informacją uzyskaną od w/w przedsiębiorstwa, nie ma ono żadnych związków z przedsiębiorstwem polskim "G" i przedsiębiorstwem ukraińskim "E" w D., ul. S.; przedsiębiorstwo ukraińskie "E" nie jest zarejestrowane jako podmiot zewnętrznej działalności gospodarczej. W miejscu rejestracji dane przedsiębiorstwo nie jest wskazane w organach statystycznych; - nie ustalono faktu odprawy celnej, w której jako nadawca towaru występowało polskie przedsiębiorstwo Utech; nie ustalono faktu odprawy celnej towarów przemieszczanych środkiem transportu o nr rej [...] zgodnie z fakturą 11/03111/EX. Dokonując zatem oceny przedstawionych przez skarżącego dowodów wskazać należy, że wszystkie te dowody wskazywały na to, że prawdopodobnie dokonał on sprzedaży towaru w postaci przekładni, ale żaden z tych dowodów nie wskazywał w sposób dostateczny, że towar został wyprowadzony z obszaru Wspólnoty. Inicjatywa dowodowa podjęta przez skarżącego pozwoliła jedynie na uprawdopodobnienie tego faktu, co nie było jednak wystarczające dla potrzeb niniejszego postępowania. Przedstawione dokumenty uprawdopodabniały podjęte przez skarżącego czynności, które mogły zmierzać do wyprowadzenia towaru z obszaru Wspólnoty (faktura sprzedaży, potwierdzenie wykonanej operacji, list przewozowy). Brak jednak dowodów, które z dozą pewności pozwoliłyby stwierdzić że wywóz taki miał miejsce. Należy tutaj także podkreślić, że rzeczą strony skarżącej w niniejszej sprawie było wykazanie, że towar, który został objęty zgłoszeniem celnym wywozowym, został wyprowadzony poza obszar celny Wspólnoty. Ciężar udowodnienia tego faktu spoczywał na skarżącym. Zauważyć przy tym należy, że brzmienie art. 796 da ust. 4 rozporządzenia wykonawczego ("dowód może w szczególności stanowić jeden z następujących dokumentów lub kilka z nich") wskazuje, że dla wykazania faktu wywozu towaru wystarczy przedstawienie jednego z dokumentów, o których mowa w tym przepisie. Strona może także przedłożyć zupełnie inny, niewymieniony w tym artykule, dokument. Istotne jest jedynie to, by dokument, na który powołuje się strona, był wiarygodny, a więc by miał postać oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii. Dokument taki musi również pozwalać na identyfikację wywiezionego towaru w taki sposób, by można było bez żadnych wątpliwości stwierdzić, że dotyczy tego samego towaru, który został zgłoszony do procedury wywozu. Ocena mocy dowodowej i wiarygodności danego dokumentu należy natomiast do organu celnego, który potwierdza wyprowadzenie towarów eksporterowi lub zgłaszającemu, jeżeli jest przekonany, że dowody przedstawione zgodnie z art. 796 da ust. 4 rozporządzenia wykonawczego są dostateczne (art. 796 e ust. 1 lit. b rozporządzenia wykonawczego). W rozpoznawanej sprawie organy celne - zdaniem Sądu - dokonały prawidłowej i wszechstronnej oceny wszystkich zebranych w toku postępowania dowodów. Ocena ta została przeprowadzona w zgodzie z art. 191 Ordynacji podatkowej i nie przekraczała granic wyznaczonych tym przepisem. Organy celne według swojej wiedzy, doświadczenia oraz mającego cechy pełnej logiki przekonania oceniły wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, rozpatrzyły przy tym poszczególne dowody nie tylko każdy z osobna, ale także we wzajemnej łączności. Zauważyć również trzeba, że organy celne nie wartościowały poszczególnych dowodów i każdy z nich poddały ocenie, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Mając to wszystko na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.