II SA/Kr 1432/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie : Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi "T" S.A. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 19 sierpnia 2013 r., znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej za usunięcie drzew I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz strony skarżącej- "T" S.A. w K. kwotę 2834 zł (dwa tysiące osiemset trzydzieści cztery złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 19 sierpnia 2013 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 2, art. 89 ust. 1, art. 85 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t. jedn. Dz. U. 2013 r., poz. 627), § 1-3 Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 13 października 2004 r. w sprawie stawek opłat dla poszczególnych rodzajów i gatunków drzew (Dz. U. 2004 r., nr 228, poz. 2306 ze zm.) w związku z obwieszczeniem Ministra Środowiska z dnia 15 października 2010 r. w sprawie stawek opłat za usunięcie drzew i krzewów oraz stawek kar za zniszczenie zieleni na rok 2011 (M. P. 2011 r., nr 76, poz. 954) oraz w zw. z art. 138 § 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 3 kwietnia 2013 r. znak [...] wymierzającej "T" S.A. Oddział w K. administracyjną karę pieniężną w kwocie 12.425,25 zł za usunięcie 5 sztuk drzew bez wymaganego zezwolenia z działek nr [...] i [...] obr. [...]. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 20 grudnia 2011 r. wpłynęło do organu I instancji pismo M. K., informujące o usunięciu drzew z nieruchomości przy ul. S.. W związku z powyższym, w dniu 20 marca 2012 r. wszczęto postępowanie w sprawie usunięcia drzew bez wymaganego zezwolenia z dz. nr [...], [...] i [...] obr. [...]. W toku postępowania organ I instancji ustalił, że w okresie od 1 października 2011 r. do 6 listopada 2011 r., z dz. nr [...] i [...] obr. [...] przy ul. S. zostało usuniętych 5 szt. drzew ozdobnych, w wieku przekraczającym 10 lat. Wymienione drzewa zostały usunięte przez ‘P" Sp. z o.o., wykonującą kompleksową usługę wycinki drzew w pasie czynnych linii elektroenergetycznych na zlecenie "T" S.A. Oddział w K.. Decyzją z dnia 11 lipca 2012 r. organ I instancji wymierzył "T" S.A. Oddział w K. administracyjną karę pieniężną za usunięcie 5 sztuk drzew ozdobnych bez wymaganego zezwolenia. W wyniku odwołania złożonego przez "T" S.A. Oddział w K., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 27 grudnia 2012 r. znak [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Decyzją z dnia 3 kwietnia 2013 r. Prezydent Miasta wymierzył karę pieniężną "T" SA Oddział w K., w wysokości 12.425,25zł za usunięcie 5 szt. drzew gatunku wierzba i olcha bez wymaganego zezwolenia z dz. nr [...] i [...] obr. [...]. W uzasadnieniu przedstawiono przebieg postępowania i wskazano na czynności podjęte w sprawie, w szczególności oględziny z dnia [...] kwietnia 2012r. z udziałem pracownika posiadającego specjalistyczne kierunkowe wykształcenie, dokonanie pomiaru pniaków i promieni, sporządzenie zgodnego z przepisami prawa protokołu i dokumentacji fotograficznej. Przedstawiono szczegółowo, na czym polega zastosowana w sprawie metoda dendrochronologiczna, na podstawie której ustalono wiek drzew, źródła informacji o tej metodzie. Na podstawie przeprowadzonych dowodów ustalono, że jedynym uprawnionym podmiotem do złożenia wniosku o usunięcie drzew był "T’ SA w K. jako właściciel urządzeń, o których mowa w art. 49 Kodeksu cywilnego. Spółka zleciła wykonanie usunięcia drzew z nieruchomości "P’ Sp. z o.o. i to ona ponosi odpowiedzialność za usunięcie drzew bez zezwolenia. Nie ponosi zaś odpowiedzialności "P" Sp. z o.o. jako wykonawca zlecenia. Od opisanej decyzji odwołanie złożyła Spółka "T" SA Oddział w K., wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania względnie uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Odwołująca się strona zarzuciła organowi I instancji naruszenie art.6, art. 7, art. 75 § 1, art. 77§ 1, art. 80, art. 84 § 1, art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez błędne i niewystarczające wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; przyjęcie błędnej podstawy prawnej jako uzasadniającej nałożenie kary, błędne przyjęcie, iż jest faktem bezspornym, że wycinki drzew dokonali pracownicy "P" Sp. z o.o. działający w imieniu i na zlecenie skarżącego, powołanie do wydania opinii pracownika organu wydającego decyzje w miejsce biegłego, i posłużenie się niewystarczającą metodą datowania drzew. Strona odwołująca się zarzuciła błędną subsumcję przepisów ustawy o ochronie przyrody w szczególności art. 83 ust. 1 pkt 2 ustawy w zakresie możliwości uzyskiwania pozwolenia na wycinkę przez właściciela urządzeń, o których mowa w art. 49 k.c., błędne zastosowanie art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy oraz niezastosowanie w sprawie art. 88 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 88 ust. 3 i 4 ustawy. Uzasadniając swoje odwołanie "T" S.A. podtrzymała wszystkie podniesione wcześniej zarzuty, oraz dodatkowo wskazała na nieodpowiednie w dalszym ciągu uzasadnienie przyjętej metody ustalenia wieku drzew, niepotwierdzenie specjalistycznego przygotowania pracownika przeprowadzającego oględziny i pomiar pniaków. Zdaniem strony taki dowód budzi wątpliwości co do bezstronności. Ponadto odwołujący się wyjaśnił, że dowiedział się o wycince drzew post factum, zaś zawarcie umowy na wykonanie tej wycinki obejmowało znaczny obszar, nie tylko ten, na którym rosły usunięte drzewa. Nadto strona podkreśliła, że nie mogła zbadać wieku rosnącego drzewa, zaś ustalony wiek drzew nieznacznie tylko przekracza 10 lat, co stwarza znaczne ryzyko pomyłki. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] orzekło jak na wstępie. W uzasadnieniu organ wskazał, że w całości podtrzymuje ustalenia faktyczne i ocenę prawną dokonane przez organ I instancji. Po przeprowadzeniu badań i analizy dendrochronologicznej, wyliczono obwody pni i odczytano wiek usuniętych drzew na co najmniej 12-15 lat. Przedstawiono także metodę wyliczenia wieku drzew. Wynik ten uzyskano na podstawie obliczenia ilości słoi przyrostu rocznego pozostałych pniaków na wysokości 0,5 m - 1,6 m. Zastosowana metoda ma być najbardziej dokładnym pomiarem wieku drzew uwzględniającym strefę klimatyczną wzrostu drzewa, lata sprzyjające wegetacji. Metoda ta została szczegółowo opisana w uzasadnieniu decyzji za cytowaną w nim literaturą przedmiotu dotyczącą pomiarów właściwości fizycznych i mechanicznych drewna, dendrochronologii i oznaczania drewna. Organ odwoławczy zauważył, że z oględzin pozostałości po usuniętych drzewach sporządzony został protokół w sposób zgodny z przepisami § 2 Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 22 września 2004 r. w sprawie trybu nakładania administracyjnych kar pieniężnych za usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia oraz za zniszczenie terenów zieleni, zadrzewień albo drzew lub krzewów (Dz.U.2004 r., nr 219, poz. 2229). W kwestionowanej decyzji organ I instancji zostały uwzględnione dane i ustalenia z protokołu. Wobec zakwestionowania przez stronę odwołującą kompetencji dla ustalania wieku drzew pracownika Wydziału Kształtowania Środowiska UM L. P. Kolegium zwróciło się do Urzędu Miasta o przekazanie dokumentu potwierdzającego kwalifikacje. Z przesłanej kopii dyplomu Akademii Rolniczej [...] w K. Wydziału Leśnego wynika, że L. P. ukończył studia na kierunku leśnym, posiada tytuł magistra inżyniera, co w ocenie organu odwoławczego oznacza dostateczne przygotowanie dla przeprowadzenia obliczeń wieku drzew. Żądaniem przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, w świetle art. 84 k.p.a., organ jest związany jedynie wówczas, jeżeli ustalenie stanu faktycznego wymaga wiadomości specjalnych. Dotyczyć więc ono powinno okoliczności, których ustalenie przy pomocy wskazówek wiedzy, doświadczenia życiowego oraz zasad logicznego rozumowania dostępnych organom administracji jest niemożliwe. Ponadto organ II instancji podzielił stanowisko Prezydenta Miasta przyjmujące w ustalonych okolicznościach odpowiedzialność i określające karę wobec Spółki "T" S.A. - właściciela urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 K.c., a więc podmiotu, który mógł wystąpić o zezwolenie. Fizycznego usunięcia drzewa dokonała Spółka "P" na zlecenie Spółki "T", jednakże za skutki tych działań w pełni odpowiada Spółka "T". Pomiędzy działaniami "T" S.A. a usunięciem wykazanych drzew został wykazany związek przyczynowy warunkujący nałożenie kary administracyjnej. Za nietrafne uznał organ odwoławczy zawarte w odwołaniu twierdzenia, iż "T" S.A. zwalnia się od wyżej określonej odpowiedzialności, gdyż nie ma kontroli i nie inwentaryzuje drzew, które rosną w pobliżu linii energetycznych. W ocenie organu, skoro odpowiedzialność za usuwanie drzew jest zobiektywizowana, zleceniodawca ponosi odpowiedzialność za wykonanie zlecenia. Wykonawca robót działał na podstawie umowy dotyczącej wykonania usługi wycinki drzew, podrostów i gałęzi w pasie czynnych linii elektroenergetycznych z właścicielem urządzeń. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie "T" S.A. wniosła o uchylenie opisanej wyżej decyzji, zarzucając jej naruszenie przepisów art. 6, 7, 8, 77 § 1, 80, 107 § 3 K.p.a., a także błędne zastosowanie przepisów art. 83 ust.1 pkt 2, art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, a także niezastosowanie art. 88 ust. 1 pkt w zw. z art. 88 ust. 3 i 4 tej ustawy. W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, że organy administracji w sposób nieuprawniony przyjęły za udowodnione, że to skarżąca Spółka odpowiada za wycinkę drzew, podczas gdy w istocie nie przeprowadziły w tym kierunku żadnych dowodów, opierając się jedynie na założeniu, że skoro Spółka zawarła umowę z firmą "P" Sp. z o.o. na usuwanie drzew w pasie czynnych linii elektroenergetycznych, to odpowiada także i za usunięcie przedmiotowych drzew. Tymczasem zasadne byłoby, w ocenie strony skarżącej, przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego odnośnie do możliwości dokonania wycinki drzew przez osoby trzecie. Ponadto wskazano, że zastosowana w sprawie metoda dendrologiczna pozwala jedynie na ustalenie przypuszczalnego, a nie pewnego wieku drzew, co ma znaczenie w okolicznościach sprawy, z których wynika, że organy administracji oceniły wiek wyciętych drzew na ok. 11-13 lat, a więc blisko ustawowej granicy 10 lat. Strona skarżąca podniosła także, że organy administracji winne były – wobec stwierdzenia, że drzewa zostały zniszczone, a nie usunięte – wydać decyzję, opierając się na przepisach dotyczących odpowiedzialności za zniszczenie drzew. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Pismem z dnia 20 stycznia 2014 r. skarżąca Spółka wniosła o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu – wniosku o wydanie zezwolenia na wycięcie drzew pod linią średniego napięcia na działce nr [...] obr. [...], złożonego w Urzędzie Miasta w dniu 15 stycznia 2014 r. Zdaniem strony skarżącej, z dokumentu wynika, że drzewa, za usunięcie których wymierzono Spółce karę administracyjną, odbudowały korony w sposób znaczący, wchodząc ponownie w kolizję z czynną linią elektroenergetyczną średniego napięcia. Powyższe oznacza, że w sprawie nie doszło do usunięcie drzew bez zezwolenia, lecz do ich znacznego przycięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w treści ustawy. Kryterium kontroli wykonywanej przez te sądy określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stanowiący, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zatem kontrola sądów polega na zbadaniu, czy kwestionowana decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądy administracyjne – w myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc związanymi zarzutami i wnioskami skargi, a zatem oceniają legalność decyzji z urzędu. Z brzmienia art. 145 § 1 P.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia z dnia 19 sierpnia 2013 r. (znak [...]), Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stwierdził, iż zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają prawo w sposób nakazujący ich uchylenie. Organy administracji dopuściły się bowiem naruszenia przepisów prawa postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Z akt sprawy wynika, że skarżąca Spółka została zawiadomiona o terminie wizji lokalnej z pouczeniem o treści art. 50 § 1 oraz art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej w skrócie K.p.a.), wskazujących na powinność stawiennictwa na oględzinach upoważnionego przedstawiciela strony. Na wizji lokalnej skarżącą Spółkę reprezentował M. B., co udokumentował protokół sporządzony w dniu 12 kwietnia 2012 r., który przedstawił pełnomocnictwo nr [...], udzielone przez Spółkę "T" S.A. w dniu 15 grudnia 2011 r. M. B.. Z jego treści wynikało, że pełnomocnik uprawniony jest m.in. do reprezentacji i składania oświadczeń woli przed organami administracji rządowej i samorządowej we wszystkich sprawach dotyczących sieci elektroenergetycznej. W protokole jest zaznaczone, że pełnomocnictwo M. B. jest przyjęte warunkowo. Wezwaniem z dnia 23 kwietnia 2012 r. organ I instancji zobowiązał skarżącą Spółkę do przedstawienia w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pełnomocnictwa, które jednoznacznie wskazywać będzie na umocowanie M. B. do występowania w tej sprawie w imieniu Spółki, a to z uwagi na fakt, że przedmiotowe postepowanie administracyjne dotyczy delictu administracyjnego. W odpowiedzi na powyższe, skarżąca Spółka poinformowała organ I instancji, że M. B. nie będzie udzielone oddzielne pełnomocnictwo do reprezentowania Spółki w niniejszym postępowaniu. Ustalenia poczynione podczas oględzin w dniu 12 kwietnia 2012 r. stały się podstawą dla ustalenia okoliczności faktycznych sprawy przez organ I instancji, a także zostały przyjęte za własne i podtrzymane przez organ odwoławczy. Tymczasem wskazać należy, że postępowanie organów administracji jest w tym zakresie wadliwe. W tej sytuacji, wobec uznania niezbędności udziału przedstawiciela strony w myśl art. 50 K.p.a., organ I instancji winien był konsekwentnie doprowadzić do udziału w tych czynnościach prawidłowo umocowanego pełnomocnika. Zaniechanie tego obowiązku doprowadziło do sytuacji, w której strona skarżąca nie brała udziału w wizji lokalnej, na której doszło do oględzin ściętych drzew. Skoro zaś organ uznał udział tej strony w wizji lokalnej za niezbędny (na co wskazuje fakt zawiadomienia strony oraz późniejsze wezwanie do przedstawienia prawidłowego pełnomocnictwa), a następnie zaniechał wyjaśnienia kwestii, kto był osobą reprezentującą stronę na wizji lokalnej, uznać należało, że dopuścił się tym samym naruszenia przepisu art. 10 § 1 w zw. z art. 50 § 1 K.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącej Spółce czynnego udziału w tym stadium postępowania. W konsekwencji bowiem powyższych uchybień formalnych skarżąca Spółka nie była prawidłowo reprezentowana podczas wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu 12 kwietnia 2012 r. Niezależnie zaś od powyższego, w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, organy I i II instancji dokonały ustaleń faktycznych w sposób wadliwy. Z art. 7, art. 77 § 2 i art. 80 K.p.a. wynika obowiązek wyczerpującej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, zaś ta ocena winna znaleźć w świetle art. 107 § 3 k.p.a. pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie jest bowiem źródłem informacji dotyczącej sposobu rozumowania organu podejmującego decyzję, jak również przyjętych przez niego założeń stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. Jego zadaniem jest zatem wszechstronne wyjaśnienie rozstrzygnięcia objętego częścią dyspozytywną decyzji. Uzasadnienie decyzji stosownie do art. 107 § 1 k.p.a. stanowi jej integralną część i kontroli Sądu podlega decyzja jako całość, a więc łącznie z uzasadnieniem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt I SA/Gd 668/98). Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, przyczyn, dla których odmówił dowodom wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji. Dopiero po spełnieniu tych wymogów, uzasadnienie w dostatecznym stopniu motywuje rozstrzygnięcie i pozwala na poznanie i ocenę rozumowania organu poprzedzającego konkluzję znajdującą swój wyraz w rozstrzygnięciu. Organy administracji, wydając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję I instancji, poczyniły ustalenia, zgodnie z którymi doszło do wycinki drzew bez zezwolenia, co – wypełniając dyspozycję art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody – uzasadniało wymierzenie kary administracyjnej. Ponadto, organy przyjęły, że doszło do nieodwracalnego zniszczenia tych drzew, gdyż stopień ich uszkodzenia wyklucza możliwość odtworzenia koron drzew, a posiadacz nieruchomości nie podjął żadnych działań w celu zachowania ich żywotności. Powyższych ustaleń dokonały organy na podstawie oględzin przeprowadzonych w dniu [...] kwietnia 2012 r. Jednocześnie w protokole tej wizji lokalnej wskazano, że podczas oględzin stwierdzono występowania na nieruchomości 3 pniaków wierzby i 2 pniaków olchy, ściętych na wysokości 160 cm, 150 cm i 50 cm. Organ, dokonując oceny zebranych w sprawie dowodów, bez głębszej analizy jednoznacznie uznał, że doszło do usunięcia drzew. Należy jednak zauważyć, że organ nie wziął pod uwagę, czy pozostałości po dokonanej wycince mogą stanowić przesłankę do uznania, że w sprawie doszło nie do usunięcia drzew, o którym mowa w art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody, czy też do zniszczenia drzew, spowodowanego niewłaściwym wykonaniem zabiegów pielęgnacyjnych (art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy). Na tę drugą sytuację może wskazywać fakt odbudowy koron przez ścięte drzewa, wynikających z dopuszczonego przez Sąd dowodu z dokumentu - wniosku o wydanie zezwolenia na wycięcie drzew pod linią średniego napięcia na działce nr [...] obr. [...], złożonego w Urzędzie Miasta w dniu 15 stycznia 2014 r. Skoro zachodzi konieczność złożenia wniosku o wycięcie drzew, należy domniemywać, że ich korony ponownie wchodzą w kolizję z linią energetyczną, a zatem doszło do ich odbudowy, co wykluczać musi rzekome usunięcie drzew, stwierdzone zaskarżoną decyzją. Wobec powyższych wyraźnie zarysowanych sprzeczności, co do okoliczności usunięcia drzewa, organy powinny dokonać jednoznacznych ustaleń faktycznych, czy można mówić w sprawie o delikcie administracyjnym, uzasadniającym wymierzenie skarżącej Spółce kary pieniężnej. Braki przeprowadzonego w tym zakresie postępowania dają podstawę by uznać, że doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym należy, że przedmiotową karę pieniężną wymierza się bez względu na przyczynę naruszenia wymagań ustawy o ochronie przyrody oraz niezależnie od tego czy podmiot dopuszczający się takiego deliktu administracyjnego miał świadomość istnienia obowiązku uzyskania zezwolenia na usunięcie drzewa. Decyzja o wymierzeniu kary pieniężnej za usunięcie drzewa bez zezwolenia ma charakter podwójnie związany, tj. organ musi wymierzyć administracyjną karę pieniężną, a wysokość tej kary jest z góry określona stawkami. Ze względu na niewątpliwie restrykcyjny charakter rozstrzygnięcia administracyjnego, opartego na art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody, konieczne jest przeprowadzenie szerokiego postępowania wyjaśniającego, które pozwoli na jednoznaczne przesądzenie istnienia przesłanek, warunkujących wymierzenie kary pieniężnej. Wynik tego postępowania nie może pozostawiać wątpliwości co do tego, że doszło do trwałego usunięcia drzew bez zezwolenia. Mając zatem na uwadze stwierdzone wady postępowania przeprowadzonego przez organy administracji, Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w pkt I sentencji. O kosztach Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na podstawie art. 205 P.p.s.a. zasądzono zwrot kosztów obejmujący wpis od skargi, wynagrodzenie pełnomocnika ustalone w wysokości określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348) oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa.