I SA/Sz 1136/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wojciechowska,, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi T. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Sz. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zabezpieczenie na majątku podatnika podatku dochodowego od osób prawnych za 2008 r. wraz z odsetkami oddala skargę. Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie decyzją z dnia 26 lipca 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 25 kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia na majątku T. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] (dalej: Spółka) zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r. w przybliżonej kwocie [...] zł wraz z kwotą odsetek za zwłokę należnych na dzień wydania decyzji w łącznej wysokości [...] zł. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż w toku kontroli podatkowej prowadzonej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w zakresie prawidłowości naliczania i deklarowania należności podatkowych w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r. i następnie prowadzonego postępowania podatkowego stwierdzono, że Spółka zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów wydatki w łącznej kwocie [...] zł, które zostały udokumentowane tzw. "pustymi fakturami", wystawionymi przez A. M. i A. O. Ponadto w trakcie tego postępowania ustalono, że faktury te nie przedstawiały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, dodatkowo stwierdzono zaniżenie przychodów o kwotę [...] zł, poprzez ujęcie w urządzeniach księgowych firmy dokumentu nr [...] z 30 września 2008 r. na ww. kwotę, stanowiącego korektę dokumentu [...] z 30 października 2007 r., w którym błędnie zaksięgowano fakturę [...]. Organ podatkowy, na skutek wniosków powziętych w oparciu o analizę materiału dowodowego sprawy uznał, że zaistniała uzasadniona obawa niewykonania przyszłego zobowiązania za badany rok podatkowy. Jak wynikało bowiem z akt sprawy, Spółka rozpoczęła działalność w dniu 7 października 2003 r., przy czym głównym przedmiotem jej działalności była sprzedaż hurtowa odpadów i złomu. Natomiast zgodnie z Krajowym Rejestrem Sądowym (wg wpisu nr [...] z 31 sierpnia 2012 r.) kapitał zakładowy Spółki wynosił [...] zł. Poza tym, Naczelnik Urzędu Skarbowego ustalił, że Spółka deklarowała stosunkowo niskie dochody w latach 2010-2012. Wynikało to z analizy złożonych zeznań rocznych za poszczególne lata podatkowe, gdzie w 2010 r. Spółka wykazała stratę w wysokości [...] zł, z kolei w 2011 r. i 2012 r. dochód Spółki wynosił odpowiednio [...] zł i [...] zł, przy czym w zeznaniach CIT-8 za te lata wykazano również dochody wolne od podatku jak i odliczenia od dochodu w wysokości odpowiadającej tym dochodom. W zeznaniach tych Spółka nie wykazała zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych podlegających wpłacie do urzędu, jak również nie dokonała takich wpłat. Dodatkowo na podstawie analizy dokumentów jakie Spółka złożyła w [...] Urzędzie Skarbowym w [...] w dniu 16 lipca 2012 r., tj. bilansu sporządzonego na dzień 31 grudnia 2011 r. i rachunku zysków i strat sporządzonego za 2011 r., organ pierwszej instancji ustalił, iż na dzień 31 grudnia 2011 r. aktywa obrotowe Spółki wynosiły [...] zł, zaś zobowiązania krótkoterminowe [...] zł. Zatem w ocenie Naczelnika Urzędu Skarbowego wyżej wykazane okoliczności wypełniały przesłankę wynikającą z art. 33 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), tj. uzasadnioną obawę, że zobowiązanie nie zostanie wykonane, dlatego też organ pierwszoinstancyjny w oparciu o ten przepis wydał w dniu 25 kwietnia 2013 r. decyzję, mocą której dokonał zabezpieczenia przybliżonej kwoty zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2008 r. w kwotach wskazanych powyżej. Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem, Spółka w odwołaniu wniosła o uchylenie ww. decyzji w całości z uwagi na brak dowodów zgromadzonych w postępowaniu, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. W opinii odwołującej się Spółki, organ pierwszej instancji nie ustalił rzeczywistego stanu faktycznego, gdyż ocena dotycząca regulowania przez Spółkę zobowiązań podatkowych przez niego poczyniona była wybiórcza i tendencyjna. W piśmie procesowym z dnia 22 lipca 2013 r. zarzucono dodatkowo naruszenie przepisów art. 121, 122 i 123 Ordynacji podatkowej, gdyż zdaniem strony stan faktyczny w jej sprawie oparto na ustaleniach poczynionych w trakcie kontroli u jej kontrahentów, a Spółka jako że nie była stroną tychże postępowań, nie miała możliwości brania czynnego w nich udziału. Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie w wyniku rozpatrzenia sprawy z odwołania, stosownie do treści art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, gdyż nie dopatrzył się podniesionych przez stronę naruszeń prawa. Organ przytoczył treść art. 33 § 1, § 2 pkt 2, § 3 i § 4 pkt 2 Ordynacji podatkowej i stwierdził, że zasadniczą przesłanką wydania decyzji w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązania podatkowego jest istnienie "uzasadnionej obawy", że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Przepisy nie definiują pojęcia uzasadnionej obawy, ale ustawodawca przykładowo wskazał dwie okoliczności, które mogą uzasadniać obawę: trwałe zaprzestanie regulowania zobowiązań o charakterze publicznoprawnym oraz dokonywanie czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Wobec przyjęcia przez ustawodawcę otwartego katalogu przesłanek, nie ma przeszkód, by organ podatkowy dokonując zabezpieczenia mógł w każdy sposób wykazać istnienie "uzasadnionej obawy" nie wykonania zobowiązań. Organ stwierdził, że ocena czy zaistniała przesłanka do wydania decyzji w przedmiocie zabezpieczenia należy do organu podatkowego. Winna być ona swobodna, ale nie dowolna, oparta na wszechstronnej analizie sytuacji i zachowania podatnika pod kątem tego czy wykonywane przez niego czynności mogą doprowadzić do niewykonania zobowiązania. W ocenie organu odwoławczego, w niniejszej sprawie, zaistniały przesłanki potwierdzające zasadność podjętego przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając jej naruszenie następujących przepisów prawa: art. 180 § 1 i 181 w związku z art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez niezgromadzenie właściwego materiału dowodowego i niedokonanie stosownych ustaleń w odniesieniu do Spółki, biorąc pod uwagę jedynie materiał dowodowy i ustalenia poczynione w trakcie postępowań prowadzonych w sprawach A. M. i A. O., które to dowody organ pierwszoinstancyjny włączył do akt kontroli podatkowej i na tej podstawie wydał swoje rozstrzygnięcie, art. 120 - 124 Ordynacji podatkowej poprzez niezastosowanie elementarnych zasad ogólnych, według których winien postępować każdy organ podatkowy, a które określają prawa i obowiązki nie tylko organów lecz również stron postępowania, art. 122 w związku z art. 187 Ordynacji podatkowej poprzez pominięcie zasady prawdy obiektywnej, nierozpatrzenie materiału dowodowego Spółki, a także brak jego oceny we wzajemnym powiązaniu z dowodami zebranymi w postępowaniach prowadzonych wobec kontrahentów i opieranie się w ustaleniach stanu faktycznego jedynie na domniemaniach, art. 33 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że wobec Spółki zachodzi uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego będąca przesłanką zabezpieczenia na majątku Spółki, art. 191 w związku z art. 33 § 2 Ordynacji podatkowej, poprzez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Organ podatkowy w sposób niezgodny z rzeczywistością ustalił stan faktyczny w sprawie co doprowadziło do przyjęcia, iż w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki do zastosowania zabezpieczenia, art. 127 Ordynacji podatkowej poprzez ograniczenie się do kontroli decyzji pierwszoinstancyjnej i oceny zasadności zarzutów podniesionych w odwołaniu, art. 33 § 2 w związku z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędne przyjęcie, że ujęcie przez Spółkę w kosztach uzyskania przychodów faktur dotyczących zakupu towarów od kontrahentów A. M. i A. O. świadczy o tym, iż transakcje między Spółką a tymi kontrahentami nie zostały dokonane, 8. art. 210 § 4 w związku z art. 33 § 4 Ordynacji podatkowej, bowiem uzasadnienie decyzji nie zawiera żadnego odniesienia, co do prawidłowości wyliczenia przybliżonej wysokości zobowiązania podatkowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 23 stycznia 2014 r. pełnomocnik organu poinformował, że decyzja w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych na dzień 23 stycznia 2014 r. nie została wydana a postanowieniem z dnia 27 grudnia 2013 r. termin załatwienia sprawy został wyznaczony do dnia 27 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W niniejszej sprawie spór dotyczy oceny tego, czy zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej i tym samym czy uzasadnione było dokonanie na majątku skarżącej Spółki zabezpieczenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r. wraz z odsetkami w związku z toczącym się postępowaniem podatkowym prowadzonym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2008 r. Zgodnie z art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję; w przypadku zabezpieczenia na majątku wspólnym małżonków przepis art. 29 § 2 stosuje się odpowiednio. Z art. 33 § 2 Ordynacji podatkowej wynika, że zabezpieczenia w okolicznościach wymienionych w § 1 można dokonać również w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wydaniem decyzji: ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, określającej wysokość zobowiązania podatkowego, określającej wysokość zwrotu podatku. W przypadku, o którym mowa w § 2 pkt 2, zabezpieczeniu, z zastrzeżeniem art. 54 § 1 pkt 1, podlega również kwota odsetek za zwłokę należnych od zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu (art. 33 § 3 Ordynacji podatkowej). Natomiast art. 33 § 4 Ordynacji podatkowej stanowi, że w przypadku, o którym mowa w § 2, organ podatkowy na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu: 1) przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 1; 2) przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 2. Stosownie zaś do art. 33a § 1 Ordynacji podatkowej decyzja o zabezpieczeniu wygasa: 1) po upływie 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego; 2) z dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego; 3) z dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zwrotu podatku. Jak podkreśla się w literaturze przedmiotu (por.: R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, S. Presnarowicz: Komentarz do art. 33 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U.05.8.60), (w:) C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX, 2007, wyd. II. Stan prawny: 2007.09.01) uregulowana w tym artykule instytucja zabezpieczenia służy zabezpieczeniu interesu budżetu państwa i budżetów samorządowych zanim jeszcze powstaną przesłanki do wszczęcia egzekucji administracyjnej, określone w art. 26 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.). Zasadniczym jego celem jest nie tyle przymusowy pobór podatków (to jest celem postępowania egzekucyjnego), ile zagwarantowanie środków finansowych na zaspokojenie zobowiązań podatkowych. Jest to postępowanie umożliwiające skuteczne wyegzekwowanie należności podatkowych od podmiotów zobowiązanych, w sytuacji gdy zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązania te nie zostaną zapłacone. Podkreślić także należy, że postępowanie zmierzające do wydania decyzji o zabezpieczeniu zobowiązania podatkowego, jest postępowaniem odrębnym od postępowania kontrolnego, czy postępowania wymiarowego zmierzającego do określenia stronie zobowiązania podatkowego. Zabezpieczenie jest instytucją, mającą za zadanie ochronę przyszłych interesów wierzyciela. Ma ono zagwarantować wykonanie przez zobowiązanego (podatnika) ciążącego na nim obowiązku. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że organ podatkowy musi wykazać istnienie przesłanek uzasadniających zastosowanie zabezpieczenia. Ma też obowiązek określenia w decyzji o zabezpieczeniu, stosownie do art. 33 § 4 Ordynacja podatkowa, przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w taki sposób, by fakt ziszczenia się przesłanki dokonania zabezpieczenia mógł podlegać kontroli sądowej. Stosownie do powołanego przepisu art. 33 § 4 Ordynacja podatkowa organ podatkowy ma obowiązek na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określenia w decyzji o zabezpieczeniu przybliżonej kwoty zobowiązania i okoliczność, że toczy się postępowanie wymiarowe i nie zostało ono zakończone decyzją określającą zobowiązanie podatkowe nie ma wpływu na ten obowiązek organu. Ponadto właśnie ten obowiązek organu wymaga także ewentualnego uwzględnienia zmiany przybliżonej kwoty zobowiązania z uwagi na zmianę okoliczności. Jak wynika z przepisu art. 33 Ordynacji podatkowej, przesłanką zabezpieczenia jest tylko i wyłącznie uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego. Natomiast zdarzenia w postaci trwałego nieuiszczania wymagalnych zobowiązań publicznoprawnych lub zbywanie majątku są tylko przykładami zachowania sugerującego zaistnienie przesłanki ustawowej. Przesłanka dokonania zabezpieczenia na majątku podatnika została więc określona w sposób ogólny, jedynie przez wskazanie dwóch przykładów. Taka konstrukcja analizowanego przepisu oznacza, że organ dokonujący zabezpieczenia może w każdy sposób wykazywać istnienie uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania, a więc także okolicznościami innymi, niż te przykładowo wskazane przez ustawodawcę. Organy podatkowe mogą zatem za pomocą wszelkich argumentów, popartych ustalonymi w sprawie okolicznościami, wykazywać istnienie groźby niewykonania zobowiązania podatkowego w przyszłości, uzasadniającej skorzystanie z instytucji zabezpieczenia. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 listopada 2009 r., sygn. akt I FSK 1383/08 (publ. LEX nr 785839), uzasadniona obawa musi istnieć już w chwili rozstrzygania w przedmiocie zabezpieczenia, jednak obawa ta odnoszona jest zarazem do zdarzenia, które jeszcze na nastąpiło (a nawet nie wiadomo czy w ogóle wystąpi). Ten stan rzeczy sprawia, że rozważanej kwestii niepodobna rozpatrywać w kontekście tradycyjnie pojmowanych dowodów. Trudno bowiem wskazać, jakie okoliczności uzasadniałyby w sposób pewny (to zaś jest istotą dowodu), istnienie takiej obawy. Jeśli z kolei zważyć, że problem "wykonania" bądź "niewykonania" zobowiązania podatkowego jest materią dotyczącą rzeczywistości mającej się dopiero ziścić w przyszłości, to niepodobna oczekiwać dowodu na to, że nie zostanie ono wykonane. W odniesieniu do przyszłości zawsze bowiem przedmiotem rozważań jest pewien stan hipotetyczny, co sprawia, że ocenie (a także wykazywaniu argumentów mających wskazywać na rzecz tej oceny), podlegać może tylko możliwość ziszczenia się tego stanu. Należy też zaznaczyć, że decyzja o zabezpieczeniu nie zastępuje decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Decyzja zabezpieczająca uprawdopodabnia jedynie wysokość zobowiązania (zaległości) podatkowego. Nie rozstrzyga sprawy, co do istoty, ponieważ nie przesądza treści przyszłej decyzji określające wysokość zobowiązania podatkowego. Wydanie decyzji zabezpieczającej ma charakter uznaniowy - organ podatkowy ocenia bowiem istnienie ustawowych przesłanek oraz odnosi kwotę zaległości do sytuacji finansowej podatnika (jego aktualnych dochodów i stanu majątkowego). Te działania organu mogą, ale nie muszą, uprawdopodobnić nieściągalność zobowiązania podatkowego (zaległości). Decyzje zabezpieczające nie mogą uzyskać charakteru samoistnego, gdyż same w sobie nie kształtują obowiązków adresata jako podatnika i powiązane są z toczącym się postępowaniem kontrolnym, podatkowym, prowadzącym do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Byt prawny decyzji o zabezpieczeniu, jak już wskazano, kończy się z chwilą doręczenia decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, która wywołuje trwałe skutki rozstrzygając kwestie faktyczne i prawne, rozpatrywane wcześniej przy wydaniu wygasłej decyzji zabezpieczającej. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy podnieść należy, że z decyzji organu pierwszej instancji, jak również organu odwoławczego, wynika, że organy te przeanalizowały sytuację skarżącej Spółki przed wydaniem decyzji o zabezpieczeniu i uznały, że występuje obawa niewykonania zobowiązań podatkowych z uwagi na znaczną dysproporcję między określoną kwotą przybliżoną zobowiązania podatkowego wraz z odsetkami, a uzyskiwanymi przez Skarżącą dochodami oraz z uwagi na dotychczasowe działanie Skarżącej, tj.: deklarowanie niskich dochodów w latach 2010-2012 (w zeznaniu podatkowym CIT-8 za 2010 r. Spółka wykazała stratę w wysokości [...] zł, z kolei w 2011 r. i 2012 r. dochód Spółki wynosił odpowiednio [...] zł i [...] zł, przy czym w zeznaniach CIT-8 za te lata wykazano również dochody wolne od podatku jak i odliczenia od dochodu w wysokości odpowiadającej tym dochodom), niewykazywanie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych podlegających wpłacie do urzędu, niewykonywanie tych wpłat. Wpływ na taką ocenę miał także stan majątkowy Spółki oceniony na podstawie dokumentów źródłowych za 2011 r., tj. bilansu sporządzonego na dzień 31 grudnia 2011 r. oraz rachunku zysków i strat za 2011 r., z którego wynikało, że Spółka posiadała na dzień zamknięcia roku podatkowego, tj. 31 grudnia 2011 r. aktywa trwałe o łącznej wartości [...] zł, aktywa obrotowe o łącznej wartości [...] zł, w tym: należności krótkoterminowe w łącznej kwocie [...] zł, inwestycje krótkoterminowe łącznie w kwocie [...] zł oraz krótkoterminowe rozliczenia międzyokresowe w kwocie [...] zł, kapitał własny w kwocie (-)[...] zł, zobowiązania krótkoterminowe w kwocie [...] zł, w tym z tytułu: pożyczki w kwocie [...] zł, dostaw i usług w kwocie [...] zł oraz podatków, ceł ubezpieczeń i innych świadczeń w kwocie [...] zł. Z powyższego wynika zatem, że zobowiązania Skarżącej w 2011 r. znacznie przewyższały posiadane przez nią aktywa obrotowe natomiast zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r. objęte zabezpieczeniem wyniosło w przybliżeniu [...] zł wraz z odsetkami w kwocie [...] zł Zdaniem Sądu opisane przez Dyrektora Izby Skarbowej okoliczności stanowiły wystarczającą podstawę do przyjęcia, że została uprawdopodobniona przybliżona wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r. Powtórzyć należy, że określenie przybliżonej wysokości zobowiązania podatkowego w decyzji wydanej w przedmiocie zabezpieczenia w najmniejszym stopniu nie przesądza o ostatecznej wysokości tego zobowiązania i nie pozbawia strony możliwości kwestionowania ustaleń dokonywanych w postępowaniu wymiarowym. Kwestie związane z wymiarem podatku nie mogą być zatem przedmiotem szczegółowej analizy w postępowaniu dotyczącym zabezpieczenia zobowiązania. Z tego względu wszystkie zarzuty podważające stanowisko organów co do wysokości czy zasadności określenia zobowiązania podatkowego w ramach postępowania o zabezpieczeniu nie mogły być przedmiotem kontroli sądu. Zdaniem Sądu, organy podatkowe, nie przekroczyły także uznania administracyjnego, gdyż oparły się na całokształcie okoliczności sprawy. Organ odwoławczy wskazując na istnienie "uzasadnionej obawy" nie ograniczył się do jednej okoliczności, ale wykazał kilka takich okoliczności, które dopiero łącznie dają pełen obraz sprawy i przekonują o tym, że uprawdopodobnione zostało wystąpienie problemów w spłacie przez Skarżącą przyszłych zobowiązań podatkowych. Reasumując, wszystkie podane przez organ odwoławczy okoliczności łącznie, w tym przede wszystkim analiza sytuacji finansowej i majątkowej Skarżącej, dają, zdaniem Sądu, podstawę do stwierdzenia, że istnieje "uzasadniona obawa", o której mowa w art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej, że zobowiązania podatkowe Skarżącej nie zostaną wykonane. Tym samym zarzut skargi nie jest zasadny. Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania, tj. art. 180 § 1 i 181 w zw. z art. 191, art. 120-124, art. 122 w zw. z art. 187, art. 191, art. 127 oraz art. 210 § 4 w zw. z art. 33 § 4 Ordynacji podatkowej ponieważ organy orzekające w tej sprawie podjęły niezbędne kroki w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, który był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia w przedmiocie dokonania zabezpieczenia na majątku skarżącej. W konsekwencji powyższego stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Sąd orzekł o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej.