II SA/Bk 455/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi B. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. oddala skargę; 2. przyznaje adwokatowi T. W. od Skarbu Państwa (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku) kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżącego B. W. wykonane na zasadzie prawa pomocy.- Decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] Prezydent Miasta Ł. ustalił na rzecz A. spółka jawna z siedzibą w Ł. (inwestor) warunki zabudowy dla inwestycji: infrastruktura techniczna, której przedmiotem jest budowa zjazdu publicznego z ul. [...] (droga gminna nr [...]) na działkę nr [...], przewidzianej do realizacji na terenie położonym w pasie drogowym ul. [...] obejmującym część działki nr [...] oraz w pasie drogi gminnej nr [...] - działka nr [...]. Odwołanie od tego rozstrzygnięcia złożył B. W. (dalej: Skarżący). Decyzją z [...] kwietnia 2013 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że z wniosku inwestora wynika, że zamierzenie inwestycyjne będzie polegało na budowie zjazdu publicznego z ul. [...] w Ł. na działkę stanowiącą własność inwestora w związku z budową budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Do wniosku inwestor dołączył decyzję Prezydenta Miasta Ł. nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. w sprawie wyrażenia zgody na lokalizację zjazdu publicznego ze wskazanej ulicy na działkę nr [...], która została wydana na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013, poz. 260). Zdaniem Kolegium przedsięwzięcie planowane przez inwestora spełnia wszystkie wymagania zawarte w art. 61 ust. 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm. (dalej w skrócie: "u.p.z.p."). Kolegium zwróciło uwagę, że Prezydent Miasta Ł. dokonał analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji oraz warunków i zasad zagospodarowania terenu a także jego zabudowy. W wyniku przeprowadzonej analizy prawidłowo ustalono, że planowana inwestycja spełnia wszystkie te warunki. W ocenie organu odwoławczego, zarzuty odwołania pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji. Prezydent Miasta Ł. w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz przed wydaniem decyzji udzielił Skarżącemu odpowiedzi na zgłoszone w trakcie postępowania zastrzeżenia, co do zamierzenia inwestycyjnego planowanego przez inwestora. Skarżący błędnie wywodzi, że inwestycja będzie sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu. Ulica gen. [...] jest ulicą wydzieloną i łączy ona ul. [...] z ul. [...], zatem niezasadne są argumenty, że jest to ulica nieprzejezdna wymagająca wytyczenia. W skardze złożonej do Sądu Skarżący podniósł, że Kolegium nie rozpatrzyło odwołania ignorując jego argumenty. Nie przeanalizowało wnikliwie sprawy. Powinno także wezwać jego osobę w celu zapoznania się z aktami, wysłuchać opinii, informacji, sporządzić protokół, a w razie potrzeby zbadać sytuację w terenie. W ocenie Skarżącego planowana inwestycja jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu, gdyż południowa część działki nr [...] ma służyć mieszkańcom miasta Ł. a nie jakiemuś "biznesmenowi". Wskazana część działki, na której planowany jest zjazd stanowi drogę publiczną, której żaden urzędnik ani Prezydent Miasta Ł. nie miał i nie ma prawa oddać w użytkowanie wieczyste osobie fizycznej ani, tak jak jest w tym przypadku, osobie prawnej. Dokonując sprzedaży lub oddania w użytkowanie wieczyste ww. działki osobom fizycznym lub innej osobie prawnej miasto de facto uniemożliwiło realizację założeń przewidzianych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, albowiem aktualnie miasto nie może ani tej drogi wybudować ani podjąć uchwały o zaliczeniu takiej drogi do sieci dróg publicznych, ponieważ nie przysługuje jej prawo własności. W skardze podniesiono ponadto, że ignorując zastrzeżenia składane przez Skarżącego organ I instancji naruszył art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Pismami z 29 stycznia 2001 r., 11 marca 2013 r. i 13 marca 2013 r. Skarżący domagał się powrotu do stanu sprzed wywłaszczenia tego terenu w 1980 r., gdzie przed tą data na mapach jest widoczna przedmiotowa droga publiczna. Działka nr [...] jest nadal własnością miasta Ł., czyli należy do Prezydenta, który w każdej chwili może odtworzyć tę drogę rozwiązując powstały problem. Skarżący wskazał, że w 2000 r. złożył podanie o zwrot przedmiotowej drogi i w 2002 r. wydzielono część tej drogi jako działkę nr [...], ale pozostała jej część nie została wydzielona, a faktycznie istnieje do dziś i jest drogą, przez którą odbywa się ruch pieszy do sąsiednich garaży, a przejechać się nie da, bo nowi użytkownicy wieczyści zrobili fundament ogrodzenia. Skarżący zwrócił się zatem o przywrócenie stanu faktycznego na działce nr [...] poprzez wydzielenie z niej pasa drogi, jaki tam istnieje i istniał od zawsze. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sądowej kontroli w rozpatrywanej sprawie jest decyzja ustalająca warunku zabudowy dla wyżej już opisanej inwestycji. Badając zgodność z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia należy wskazać przepisy prawa, istotne z punktu widzenia tak zakreślonego przedmiotu kontroli. Zgodnie zatem z art. 59 ust. 1 u.p.z.p., zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Decyzję o warunkach zabudowy wydaje co do zasady wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi (art. 60 ust. 1 u.p.z.p.). Organ ma przy tym obowiązek dokonać analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji (art. 53 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.). Wydanie decyzji o warunkach zabudowy następuje na wniosek inwestora (art. 52 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.) i stosownie do art. 61 ust. 1 u.p.z.p., możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Jeżeli zatem spełnione zostaną wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. organ ma obowiązek wydać decyzję zgodną z żądaniem wnioskodawcy. Decyzja ta określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1 (zob. art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.). Zdaniem Sądu zaskarżona w tej sprawie decyzja jest zgodna z prawem. Organy były zobligowane do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy, gdyż planowana inwestycja spełnia wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p.). Z akt sprawy wynika, że przed wydaniem decyzji organ sporządził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ww. regulacji. Skarżący nie zakwestionował skutecznie, że planowana inwestycja nie spełnia któregoś ze wskazanych warunków. Podnoszone w toku postępowania zarzuty nie mogły wpłynąć na treść podjętego rozstrzygnięcia. Należy wyjaśnić Skarżącemu, że w sprawie tej organy orzekały w związku z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Dlatego też nie mogły być w tym postępowaniu rozstrzygnięte wnioski w zakresie zwrotu drogi publicznej. Skarżący wielokrotnie wskazywał na konieczność przywrócenia stanu faktycznego na działce nr [...] i przedstawiał argumenty przemawiające za tym żądaniem. W sytuacji złożenia stosownego wniosku kwestie te mogą być rozstrzygnięte, ale w innym trybie i postępowaniu. Decyzja o warunkach zabudowy ma charakter związany, co oznacza, że gdy zamierzona inwestycja spełnia wymagania przewidziane w cyt. wyżej przepisach, organ musi ją wydać. Nie ma tu miejsca na uznanie administracyjne i badanie przesłanek do zwrotu nieruchomości, albowiem nie przewidują tego obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy dopuszczalna jest zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Decyzja o warunkach zabudowy, zastępując na danym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, wskazuje przeznaczenie tego terenu pod konkretną inwestycję, nie przesądzając jednak o prawach to terenu. Zgodnie z art. 63 ust. 2 u.p.z.p., decyzja taka nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Jej celem jest natomiast zachowanie ładu przestrzennego. Decyzja o warunkach zabudowy nie zastępuje pozwolenia na budowę, lecz stanowi jeden z elementów wymaganych do uzyskania takiego pozwolenia w przyszłości. Zdaniem Sądu organy w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy potrzebny do wydania rozstrzygnięcia. Nie było potrzeby przesłuchiwania Skarżącego ani przeprowadzania oględzin terenu zamierzonej inwestycji. W aktach znajdują się kopie mapy zasadniczej, dokumentacja przedłożona przez Skarżącego, jak też jego wyjaśnienia i stanowiska wyrażone w pismach kierowanych do organu I instancji, jak też zawarte w odwołaniu do Kolegium. Co prawda organ odwoławczy wbrew przepisowi art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego nie umożliwił Skarżącemu przed wydaniem decyzji wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Tym niemniej uznać należy, że uchybienie to pozostawało bez wpływu na wynik sprawy, a tylko naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy uzasadnia wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego do Sądu rozstrzygnięcia (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Wskazać należy, że Kolegium nie przeprowadzało żadnego postępowania wyjaśniającego, nie dopuściło nowych dowodów. Strona miała natomiast możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym zebranym przed organem I instancji. Skarżący skorzystał z tego prawa i kolejnych pismach z 14 lutego 2013 r., 20 lutego 2013 r. i 13 marca 2013 r. składał zastrzeżenia i wyrażał sprzeciw wobec planowanej inwestycji. Do każdego z tych pism organ odniósł się w wystarczający sposób. Uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ww. ustawy procesowej. O wynagrodzeniu pełnomocnika wyznaczonego w ramach przyznanego Skarżącemu prawa pomocy postanowiono zaś w oparciu o art. 250 tej ustawy oraz § 2 ust. 3 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461).