II SA/Wa 2354/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.), Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski, Janusz Walawski, , Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2014 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia rozprawy doktorskiej i dopuszczenia jej do publicznej obrony oraz stwierdzenia nieważności postępowania w sprawie nadania stopnia naukowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję w zakresie, w jakim utrzymuje w mocy uchwałę Rady Wydziału [...] w W. z dnia [...] października 2011 r.; 2. uchyla uchwałę wskazaną w pkt 1; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w części określonej w pkt 1; 4. oddala skargę w pozostałym zakresie; 5. zasądza od Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów na rzecz skarżącego B. K. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, mając za podstawę art. 29 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.), postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r. wznowiła z urzędu postępowanie w sprawie przewodu doktorskiego, zakończonego uchwałą Rady Wydziału [...] w W. z dnia [...] maja 1990 r. o nadaniu B. K. stopnia naukowego doktora nauk [...]. Sprawa wyjaśnienia zasadności zarzutów stanowiących przyczyny wznowienia została przekazana właściwej Radzie Wydziału [...] w W., która po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego podjęła dwie uchwały: 1. uchwałę z dnia [...] października 2011 r. o odmowie przyjęcia rozprawy doktorskiej B. K. i odmowie dopuszczenia jej do publicznej obrony; 2. uchwałę z dnia [...] grudnia 2011 r. o stwierdzeniu nieważności postępowania w sprawie nadania w 1990 r. B. K. stopnia naukowego doktora. W uzasadnieniu uchwał Rada Wydziału wskazała na wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 29a ust. 1 ww. ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, uznając, że stopień doktora został B. K. nadany na podstawie rozprawy doktorskiej powstałej z naruszeniem praw autorskich. W uchwale z dnia [...] października 2011 r. Rada Wydziału stwierdziła, że opinie wydane przez recenzentów wyznaczonych w przewodzie doktorskim, tj. [...] J. T. M. i [...] T. S., dotyczące rozprawy doktorskiej zainteresowanego, są negatywne. Pierwszy z wymienionych recenzentów ustalił m.in., że rozprawa napisana jest w sposób niesamodzielny oraz dostrzegł w niej naruszenie praw autorskich – przejęcie cudzych ustaleń naukowych, a w konsekwencji brak rzetelności badawczej. Drugi z recenzentów zarzucił, że kilkadziesiąt stron z 200-stronicowej pracy B. K. jest tożsama z tekstem zawartym w wydanych w 1979 r. materiałach z sympozjum "[...]" oraz konkludował, iż rozprawa ta jest pracą niesamodzielną, napisaną niezgodnie z zasadami warsztatu naukowego, z licznymi błędami rzeczowymi. Pod względem metodologicznym, merytorycznym i etycznym nie spełnia wymogów stawianych rozprawom doktorskim. Natomiast, uzasadniając w uchwale z dnia [...] grudnia 2011 r. stwierdzenie nieważności postępowania w sprawie nadania w 1990 r. stopnia naukowego doktora, Rada Wydziału podkreśliła, że w rozprawie doktorskiej B. K. pt. "[...]" (Warszawa [...]) zainteresowany przypisał sobie autorstwo istotnego fragmentu i innych elementów cudzych utworów oraz ustaleń naukowych. B. K. powyższe uchwały uczynił przedmiotem odwołania. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] września 2012 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), utrzymała w mocy uchwałę Rady Wydziału [...] w W. z dnia [...] października 2011 r. o odmowie przyjęcia rozprawy doktorskiej B. K. i odmowie dopuszczenia jej do publicznej obrony oraz utrzymała w mocy uchwałę Rady Wydziału [...] w W. z dnia [...] grudnia 2011 r. o stwierdzeniu nieważności postępowania w sprawie nadania w 1990 r. B. K. stopnia naukowego doktora. Motywując swoje stanowisko, Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wyjaśniła, że zgodnie z art. 29 ust. 2 ww. ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, przesłankami do wznowienia postępowania o nadanie stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora mogą być także, oprócz wymienionych w Kodeksie postępowania administracyjnego, ujawnione okoliczności wskazujące na to, że stopień doktora lub doktora habilitowanego albo tytuł profesora został nadany na podstawie dorobku powstałego z naruszeniem prawa, w tym praw autorskich, lub dobrych obyczajów w nauce, co zostało w sposób ewidentny wykazane w uchwałach Rady Wydziału [...] w W. z dnia [...] października 2011 r. i z dnia [...] grudnia 2011 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję B. K. zarzucił naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, poprzez utrzymanie w mocy uchwał Rady Wydziału [...] w W. z dnia [...] października 2011 r. i z dnia [...] grudnia 2011 r., pomimo tego, że naruszają one art. 20 ust. 5 ww. ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki w ten sposób, że w toku prowadzenia postępowania funkcję recenzenta pracy doktorskiej skarżącego przyjął J. M., choć był on jednocześnie członkiem Rady Wydziału [...] w W.; art. 138 § 1 pkt 1 kpa, poprzez utrzymanie w mocy obu uchwał Rady Wydziału [...] w W., pomimo tego, że naruszają one art. 20 ust. 6 ww. ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki w ten sposób, że ich rozstrzygnięcia oparte zostały na opiniach recenzentów, z których tylko jeden posiada tytuł profesora lub stopień doktora habilitowanego w zakresie dyscypliny naukowej reprezentowanej przez skarżącego; art. 138 § 1 pkt 1 kpa, poprzez utrzymanie w mocy uchwały Rady Wydziału [...] w W. z dnia [...] grudnia 2011 r., pomimo tego, że narusza ona art. 29a ust. 1 ww. ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki w związku z art. 61 § 1 i 4 oraz art. 157 § 2 kpa w ten sposób, że jej wydanie przez organ nastąpiło pomimo niewszczęcia i nieprzeprowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie; art. 138 § 1 pkt 1 kpa, poprzez utrzymanie w mocy uchwały Rady Wydziału [...] w W. z dnia [...] października 2011 r., pomimo tego, że narusza ona art. 151 § 1 pkt 2 kpa w ten sposób, że jej wydanie oraz wydanie decyzji w przedmiocie jej zatwierdzenia nastąpiło bez jednoczesnego uchylenia uchwały Centralnej Komisji i poprzedzającej ją uchwały Senatu organu I instancji, wydanej w tym przedmiocie w 1990 r.; art. 138 § 1 pkt 1 kpa, poprzez utrzymanie w mocy uchwały Rady Wydziału [...] w W. z dnia [...] grudnia 2011 r., pomimo tego, że narusza ona art. 29a ust. 1 ww. ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki w związku z art. 104 § 1 kpa w ten sposób, że wydanie przez organ rozstrzygnięcia nastąpiło w niedopuszczalnej formie uchwały, zamiast decyzji administracyjnej; art. 138 § 1 pkt 1 kpa, poprzez utrzymanie w mocy uchwały Rady Wydziału [...] w W. z dnia [...] grudnia 2011 r., pomimo tego, że narusza ona art. 29a ust. 1 ww. ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki w związku z art. 107 § 1 i 3 kpa w ten sposób, że rozstrzygnięcie to nie zawiera oznaczenia strony, uzasadnienia faktycznego i prawnego, ani pouczenia, czy i w jakim trybie służy od niego odwołanie, co pozbawia skarżącego możliwości merytorycznego odniesienia do wydanego rozstrzygnięcia; art. 138 § 1 pkt 1 kpa, poprzez utrzymanie w mocy uchwały Rady Wydziału [...] w W. z dnia [...] grudnia 2011 r., pomimo tego, że narusza ona art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 75 § 1, art. 77 i art. 81 kpa w ten sposób, że organ I instancji nie zapewnił skarżącemu udziału w postępowaniu, uniemożliwił mu ustosunkowanie się do podniesionego zarzutu i zgłoszenie ewentualnych wniosków dowodowych, nie podjął niezbędnych czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia sprawy i nie zebrał w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie; art. 138 § 1 pkt 1 kpa, poprzez utrzymanie w mocy obu uchwał Rady Wydziału [...] w W., pomimo tego, że naruszają one art. 97 § 1 pkt 4, art. 100 § 1 kpa w związku z art. 304 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555 ze zm.) w ten sposób, że organ nie zawiesił postępowania wznowionego postanowieniem Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] listopada 2010 r. i nie zawiadomił Prokuratury lub Policji o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu; art. 138 § 1 pkt 1 kpa, poprzez utrzymanie w mocy uchwały Rady Wydziału [...] w W. z dnia [...] października 2011 r., pomimo tego, że narusza ona art. 105 § 1 kpa w ten sposób, że organ I instancji nie umorzył postępowania w sprawie przyjęcia rozprawy doktorskiej skarżącego i dopuszczenia jej do publicznej obrony po wszczęciu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności postępowania w sprawie nadania skarżącemu stopnia naukowego doktora, pomimo że następstwem prawnym stwierdzenia nieważności postępowania jest bezprzedmiotowość postępowania w sprawie wznowienia postępowania; art. 10 i art. 107 § 1 kpa, poprzez niewskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia przez organ II instancji oraz nieoznaczenie strony postępowania – adresata decyzji administracyjnej. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z utrzymanymi nią w mocy uchwałami Rady Wydziału [...] w W. z dnia [...] października 2011 r. i z dnia [...] grudnia 2011 r. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wniosła o jej oddalenie, powołując się na argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Rozpoznając sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 marca 2013 r. o sygn. akt II SA/Wa 2302/12 oddalił skargę B. K. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] września 2012 r. nr [...], uznając postawione w niej zarzuty za bezzasadne. B. K. powyższy wyrok uczynił przedmiotem skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 15 października 2013 r. o sygn. akt I OSK 1604/13 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając sprawę ponownie, zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego aktu administracyjnego z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie w części dotyczącej odmowy przyjęcia rozprawy doktorskiej B. K. i odmowy dopuszczenia jej do publicznej obrony, albowiem rozstrzygnięcia w tym zakresie zostały wydane z naruszeniem prawa, co nie pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Natomiast skarga podlega oddaleniu, jako bezzasadna, w zakresie stwierdzenia nieważności postępowania w sprawie nadania w 1990 r. B. K. stopnia naukowego doktora, gdyż w tej części Sąd nie stwierdził, by podjęte rozstrzygnięcia naruszały prawo w stopniu uzasadniającym konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Zgodnie z brzmieniem art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przyjmuje się, że odstąpić od niej wojewódzki sąd administracyjny może wyłącznie, jeżeli po wydaniu wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny, a przed ponownym rozpoznaniem sprawy przez sąd I instancji, któremu została ona przekazana do ponownego rozpoznania (art. 185 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), miała miejsce zasadnicza zmiana oceny stanu faktycznego sprawy, lub zmienił się istotnie stan prawny albo w tym czasie, w innej sprawie, została podjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego uchwała zawierająca odmienną wykładnię prawa, niż dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny w jego wiążącym wyroku, albo gdy takiej odmiennej wykładni dokonał Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 października 2012 r. o sygn. akt II OSK 1023/11, publ. LEX nr 1234032; B. Gruszczyński, w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, wyd. 3, s. 566; H. Filipczyk, Granice związania sądu I instancji wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny – uwagi na tle orzecznictwa w sprawach podatkowych, "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" 2012, nr 2, s. 40-41). Żadna z tych okoliczności nie zachodzi w niniejszej sprawie, zatem Sąd pozostaje w pełni związany wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w zapadłym w sprawie wyroku z dnia 15 października 2013 r. o sygn. akt I OSK 1604/13. Zastosowanie się do niej w niniejszym wyroku przez Sąd służy w szczególności zapewnieniu jednolitości orzecznictwa, a przez to poszanowaniu praworządności i równości wobec prawa (por. A. Skoczylas, Glosa do uchwały NSA z dnia 30 czerwca 2008 r. o sygn. akt I FPS 1/08, "Orzecznictwo Sądów Polskich" 2009, nr 1, poz. 4, s. 24). We wspomnianym wyroku z dnia 15 października 2013 r. o sygn. akt I OSK 1604/13 Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się oddzielnie do każdej ze spraw, których dotyczą uchwały Rady Wydziału [...] w W. z dnia [...] października 2011 r. i z dnia [...] grudnia 2011 r., wskazując, że każda z uchwał została podjęta na innej podstawie prawnej. Uchwała z dnia [...] października 2011 r. jako podstawę materialnoprawną wskazuje art. 29 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.), zaś uchwała z dnia [...] grudnia 2011 r. – art. 29a tej ustawy. Przepisy te regulują dwie odrębne sytuacje, bowiem art. 29 dotyczy wznowienia postępowania w sprawie nadania stopnia lub tytułu, zaś art. 29a stwierdzenia nieważności postępowania w sprawie nadania tytułu lub stopnia. Artykuł 29 ust. 1 ww. ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki stanowi, że w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia i pozbawienia uprawnienia o nadaniu tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.). Odpowiednie stosowanie oznacza niestosowanie przepisów kpa w kwestiach uregulowanych w ustawie, a wprost lub z modyfikacjami wynikającymi z charakteru sprawy – w sytuacjach braku odrębnej regulacji. Odrębna regulacja, jaką przewiduje art. 29 ww. ustawy, dotyczy właśnie wznowienia postępowania o nadanie stopni doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora. Ustęp 2 art. 29 stanowi bowiem, że przesłankami wznowienia mogą być także, oprócz wymienionych w kpa, ujawnione okoliczności wskazujące na to, że stopień albo tytuł został nadany na podstawie dorobku powstałego z naruszeniem prawa, w tym praw autorskich lub dobrych obyczajów w nauce, zaś ust. 3, że w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia, organem wydającym postanowienie o wznowieniu jest Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów. Artykuł 29 ust. 2 i 3 ww. ustawy przewiduje zatem odrębność od kpa w zakresie dodatkowej przesłanki wznowienia, nieznanej art. 145 § 1, art. 145a i 145b kpa, z konsekwencjami z tego powodu wynikającymi, a także wskazuje inny organ właściwy do wznowienia postępowania, aniżeli przewiduje to art. 150 § 1 kpa. Odpowiednie stosowanie przepisów kpa oznacza, że w przypadku wznowienia postępowania o nadanie stopnia lub tytułu, choć wznawia postępowanie Centralna Komisja, to przeprowadza je organ, o jakim mowa w art. 150 § 1 kpa i wydaje rozstrzygniecie w I instancji. Forma rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w tej instancji zależna jest od struktury organu, a więc nie zawsze będzie to decyzja, ale także uchwała, jeśli taka przypisana jest temu organowi. Jeżeli wystąpi przesłanka do wznowienia postępowania przewidziana w art. 29 ust. 2 ww. ustawy, odpowiednie stosowanie przepisów kpa oznacza niemożność zastosowania art. 146 kpa, bowiem zasada przewidziana tym przepisem może być odniesiona tylko do przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1, art. 145a i 145b kpa. Ponieważ art. 29 ww. ustawy nie wyłącza wznowienia postępowania w przypadkach zaistnienia przesłanek kodeksowych, to przepis ten, tj. art. 146 kpa, w takich sytuacjach będzie miał zastosowanie. Nie ma on zastosowania tylko, gdy podstawą wznowienia jest przesłanka wskazana w art. 29 ust. 2 ww. ustawy, zatem nieprzewidziana w przepisach kpa. Z kolei odpowiednie stosowanie kpa do postępowania wznowieniowego z uwagi na zaistnienie przesłanki, o której mowa w art. 29 ust. 2 ww. ustawy, oznacza też, że sprawa powinna być rozstrzygnięta w sposób przewidziany w art. 151 § 1 kpa, z wyłączeniem możliwości przewidzianej w § 2 tego przepisu. Artykuł 151 § 2 kpa odnosi się bowiem do sytuacji przewidzianej w art. 146 kpa, a ten nie ma zastosowania w przypadku wznowienia postępowania z przyczyny wskazanej w art. 29 ust. 2 ww. ustawy. W powołanym wyżej wyroku Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, że wznowienie postępowania przez Centralną Komisję, oceniane pod kątem powyższych rozważań, było zgodne z art. 29 ust. 3 ww. ustawy, bowiem postępowanie wznowieniowe zostało przeprowadzone przez właściwy organ, wskazany w art. 150 § 1 kpa, tj. Radę Wydziału [...] w W., ponadto postępowanie to zostało zakończone w I instancji uchwałą, a więc formą właściwą dla wypowiadania się tego organu, jednakże sposób rozstrzygnięcia sprawy jest niezgodny z przepisami, gdyż jest inny, niż przewiduje to art. 151 § 1 kpa. We wznowionym postępowaniu wykazano, że rozprawa doktorska skarżącego była napisana z naruszeniem prawa, w tym dobrych obyczajów w nauce, toteż nie było podstaw do nadania stopnia doktora. Wobec tego, rozstrzygnięcie we wznowionym postępowaniu powinno uchylać uchwałę o nadaniu w 1990 r. stopnia doktora i dopiero po jej uchyleniu – winno decydować o istocie sprawy. Uchwała zatem powinna odpowiadać art. 151 § 1 pkt 2 kpa. Tymczasem uchwała Rady Wydziału [...] z dnia [...] października 2011 r. nie przyjmuje rozprawy doktorskiej i nie dopuszcza do jej publicznej obrony. Takie rozstrzygniecie powoduje, że w mocy pozostaje uchwała Rady Wydziału [...] w W. z dnia [...] maja 1990 r. o nadaniu B. K. stopnia naukowego doktora nauk [...]. Innymi słowy, skutek prawny uchwały Rady Wydziału z dnia [...] października 2011 r., utrzymanej w mocy decyzją Centralnej Komisji z dnia [...] września 2012 r., jest taki, że w sprawie stopnia naukowego doktora nauk [...], nadanego B. . istnieją dwa rozstrzygnięcia – jedno nadające mu ten stopień (uchwała z dnia [...] maja 1990 r.), drugie – odmawiające przyjęcia rozprawy doktorskiej i odmawiające dopuszczenia jej do publicznej obrony (uchwała z dnia [...] października 2011 r.). W związku z zarzutami stawianymi pracy doktorskiej skarżącego, konieczne zatem jest, by w ramach wznowionego postępowania wpierw doszło do uchylenia uchwały Rady Wydziału [...] w W. z dnia [...] maja 1990 r. o nadaniu B. K. stopnia naukowego doktora nauk [...], bowiem dopiero wówczas stanie się możliwe decydowanie o istocie sprawy. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosując art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" w związku z art. 135 i w związku z art. 152 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w punkcie pierwszym, drugim i trzecim sentencji wyroku. W tym zakresie obowiązkiem organu ponownie rozpoznającego sprawę będzie zastosowanie się do stanowiska wyrażonego w niniejszym wyroku. Natomiast w oparciu o art. 151 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę w zakresie stwierdzenia nieważności postępowania w sprawie nadania w 1990 r. B. K. stopnia naukowego doktora. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w powyższym wyroku z dnia z dnia 15 października 2013 r. o sygn. akt I OSK 1604/13, uchwała z dnia [...] grudnia 2011 r. miała za podstawę prawną art. 29a ust. 1 ww. ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, wedle którego rada właściwej jednostki organizacyjnej lub odpowiednio Centralna Komisja, w drodze decyzji, stwierdza nieważność postępowania w sprawie nadania tytułu lub stopnia, jeżeli w pracy stanowiącej podstawę nadania tytułu lub stopnia osoba ubiegająca się o tytuł lub stopień przypisała sobie autorstwo istotnego fragmentu lub innych elementów cudzego utworu lub ustalenia naukowego. Wprawdzie art. 29a ust. 1 ww. ustawy jako formę prawną rozstrzygnięcia wskazuje decyzję, co oznacza, że stwierdzenie nieważności postępowania w sprawie nadania tytułu lub stopnia powinno nastąpić w takiej formie, jako że do postępowania prowadzonego na podstawie tego przepisu stosuje się przepisy kpa, niemniej uchybienie wymogom co do formy rozstrzygnięcia – jak zaznaczył NSA – pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Podobnie rzecz się ma, jeśli chodzi o lakoniczność uzasadnienia podjętej uchwały, o brak pouczenia co do środka odwoławczego, z którego mimo wszystko strona skorzystała, czy też o to, iż B. K. nie został powiadomiony, że Rada Wydziału prowadzić będzie postępowanie, o którym mowa w art. 29a ust. 1 ww. ustawy, ponieważ co do meritum przepis ten nie został naruszony. Z recenzji rozprawy doktorskiej B. K. wynika, że rozprawa ta powiela w wielu miejscach opracowania innych autorów. Wprawdzie recenzje te zostały uzyskane w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 29 ust. 2 ww. ustawy, jednak okoliczność ta nie wykluczała możliwości użycia ich jako materiału dowodowego w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 29a ust. 1 ww. ustawy. W tym postępowaniu przesłanką stwierdzenia nieważności postępowania w sprawie nadania tytułu lub stopnia jest przypisanie sobie autorstwa istotnego fragmentu, innych elementów cudzego utworu lub ustaleń naukowych, na co uchwała z dnia [...] grudnia 2011 r. wyraźnie się powołuje. Przypisanie sobie autorstwa istotnego fragmentu lub innego elementu cudzego utworu lub ustalenia naukowego w pracy stanowiącej podstawę nadania tytułu lub stopnia stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności postępowania w sprawie nadania tytułu lub stopnia. W rozpoznawanej sprawie taka podstawa zaistniała – jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny, wypowiadając się co do jej meritum – toteż skarga w tej części, jako bezzasadna, została przez Sąd oddalona. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i 2 oraz art. 209 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd zasądził od Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów na rzecz skarżącego B. K. kwotę 457 zł, w tym kwotę 200 zł, poniesioną tytułem wpisu od skargi, kwotę 240 zł, tytułem wynagrodzenia pełnomocnika, zgodnie z § 2 ust. 2 i 3 w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) oraz kwotę 17 zł, poniesioną tytułem opłaty od udzielonego pełnomocnictwa.