II SA/Gd 758/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Protokolant: Starszy sekretarz sądowy Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2014 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na decyzję Wojewody z dnia 7 sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. wniosła skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia 7 sierpnia 2013 r., która organ ten w na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił w całości decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 24 maja 2013 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A. Spółce z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, w skład której wchodzi wieża typu "Dariusz" Monopol Strong H=27, urządzenia techniczne u podstawy wieży, system antenowy i zasilania WLZ, na terenie działki nr [...] przy ul. [...] w [...] oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzje powyższe zostały wydane w następujących okolicznościach sprawy: Wnioskiem z dnia 8 marca 2013 r. A. Spółka z o.o. w W. zwróciła się do Prezydenta Miasta [...] o udzielenie pozwolenia na przebudowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z ww. urządzeniami technicznymi. Pismem z dnia 20 marca 2013 r. Prezydent Miasta [...] wezwał inwestora do dołączenia do wniosku analizy określającej szczegółowe uwarunkowania związane z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. W odpowiedzi na powyższe wezwanie inwestor przesłał załącznik graficzny określający obszar wpływu planowanej inwestycji na środowisko oraz poinformował, że kwalifikacja przedsięwzięcia jest częścią składową projektu dołączonego do wniosku. Decyzją z dnia 24 maja 2013 r., Prezydent Miasta [...] orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu A. Sp. z o.o. w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z urządzeniami technicznymi. Odwołanie od powyższej decyzji do wnieśli A.J. i S.B. S.B. stwierdził, iż jako spadkobierca po F. i R. K. nie brał udziału w prowadzonym postępowaniu. A.J. zarzucił, że jest stroną postępowania i nie brał w nim udziału, a ponadto wskazał na szereg uchybień i naruszeń prawa dotyczących głównie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wojewoda [...] decyzją z dnia 7 sierpnia 2013 r., uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał na treść art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), zgodnie z którym stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Organ wskazał, że wprowadzenie do ustawy pojęcia obszaru oddziaływania obiektu budowlanego miało na celu precyzyjne zdefiniowanie interesu prawnego osób trzecich (właściciela, użytkownika wieczystego oraz zarządcy sąsiednich nieruchomości) w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Szczegółowe określenie, który z podmiotów, poza inwestorem, posiada legitymację do występowania jako strona w danym postępowaniu, możliwe jest wyłącznie na podstawie przepisów odrębnych, zawierających regulacje odnoszące się do odległości obiektów i urządzeń budowlanych od innych obiektów i granic nieruchomości. Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu winno nastąpić biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych. W przekonaniu Wojewody, w ramach ustalania kręgu podmiotowego w sprawie o pozwolenie na budowę na potrzeby konkretnej inwestycji obowiązkiem organu jest każdorazowo ustalenie wszystkich przepisów odrębnych, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu i na ich podstawie wyznaczenie terenu w otoczeniu projektowanego obiektu budowlanego. O wyznaczeniu tego obszaru decydują indywidualne cechy obiektu budowlanego, powiązane z analizą jego przeznaczenia i sposobu zagospodarowania terenu, a w procesie zmierzającym do jego wyznaczenia nie chodzi jedynie o wykazanie negatywnego wpływu inwestycji na działki znajdujące się w otoczeniu projektowanego obiektu, lecz także o możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na teren otaczający działkę inwestora w związku z zamierzeniem budowlanym. Nawet przyjęcie, iż inwestycja nie oddziałuje znacząco na środowisko oraz, że zasięg zagrożeń powodowanych przez emisję fal elektromagnetycznych nie będzie na środowisko oddziaływał negatywnie, nie oznacza, że zagrożenia takie w ogóle nie występują, w szczególności na nieruchomościach sąsiadujących z terenem inwestycji. Zdaniem organu odwoławczego, Prezydent Miasta [...] błędnie wyznaczył krąg podmiotów według przewidywanych zasięgów oddziaływania pól elektromagnetycznych o gęstości mocy przekraczającej 0,1 W/m², pomijając przy tym właścicieli nieruchomości znajdujących się w osiach głównych wiązek promieniowania anten sektorowych. W jego ocenie, obszar oddziaływania obiektu to także teren, gdzie uciążliwości związane z przedsięwzięciem mieszczą się w granicach norm określonych przez przepisy prawa, a przyjęcie nawet, iż inwestycja nie oddziałuje znacząco na środowisko i że zasięg zagrożeń powodowanych przez emisję fal elektromagnetycznych nie będzie na środowisko oddziaływał negatywnie, nie oznacza, że zagrożenia takie w ogóle nie występuje. Organ I instancji powinien był zatem ustalić wszystkich właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu bez względu na to, czy promieniowanie jest zgodne z obowiązującymi przepisami i normami, czy też nie. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że z uzasadnienia decyzji organu I instancji nie wynika, że planowane przedsięwzięcie nie kwalifikuje się zarówno do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani też do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organ I instancji zaniechał dokonania własnych ustaleń faktycznych na okoliczność położenia miejsc dostępnych dla ludności. W uzasadnieniu swojej decyzji w ogóle nie odniósł się do kwestii oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko i ochrony interesów osób trzecich. Uzasadnienie nie zawiera żadnych ustaleń faktycznych, ani też analizy przepisów prawa mających zastosowanie w przedmiotowej sprawie, czym naruszony został art. 107 k.p.a. W ocenie organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie podstawowe znaczenie ma pojęcie "miejsc dostępnych dla ludności". Zgodnie z definicją zawartą w art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Wobec całkowitego pominięcia tej sprawy ze strony organu I instancji, organ odwoławczy dokonał analizy odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego projektowanej anteny w osiach głównych wiązek promieniowania. Z kwalifikacji środowiskowej, opracowanej przez J.S., w odległościach 150m i 200m brak jest występowania miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny w osiach głównych wiązek promieniowania. O ile w stosunku do osi wiązek o azymucie 120° i 230° z powyższą tezą można się zgodzić, to przy wiązce o azymucie 0° powyższa teza, w ocenie Wojewody [...], nie jest zgodna z obowiązującymi przepisami. Tereny, przez które przebiegają osie wiązek o azymutach 120° i 230°, objęte są miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co pozwala - przy określeniu w planie maksymalnej wysokości zabudowy - na jednoznaczne wyznaczenie miejsc dostępnych dla ludności. Natomiast w odniesieniu do nieruchomości znajdujących się wzdłuż wiązki o azymucie 0° nie obowiązuje żaden plan zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym miejsca dostępne dla ludności, mogą znajdować się na różnych wysokościach, w zależności od woli i sposobu wykorzystania nieruchomości przez jej właściciela. Zdaniem organu odwoławczego kwestią wymagającą zastanowienia się jest, czy dla terenów nie objętych zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie będzie konieczne uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej inwestycji Z przedstawionych wyżej względów Wojewoda [...] uznał, że należało uchylić decyzję organu I instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia albowiem wymaga ona przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, w którym organ I instancji powinien ponownie przeanalizować obszar oddziaływania obiektu budowlanego i na tej podstawie określić krąg stron postępowania, a ponadto zbadać kwestię braku udziału w postępowaniu S.B. oraz A.J. W skardze na powyższą decyzję A. Spółka z o.o. w W. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz umorzenie postępowania w tym zakresie, zarzucając jej naruszenie: 1. art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez przekroczenie przez organ, podczas podejmowania działań związanych z wydaniem pozwolenia na budowę, ram określonych art. 35 ust 1 pkt 1 tj. niezastosowanie się do decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego i domaganie się przeprowadzenia postępowania środowiskowego, kiedy nie jest to wymagane przepisami prawa; 2. art. 6 k.p.a. i art. 7 Konstytucji RP w związku z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz w związku z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, poprzez zażądanie od organu I instancji i tym samym od skarżącej, przeprowadzenia postępowania środowiskowego dla przedsięwzięcia nie będącego zawsze znacząco ani potencjalnie znacząco oddziaływującym na środowisko, w sytuacji gdy nie wymagają tego przepisy prawa oraz nie wynika to z posiadanej przez inwestora decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 3. art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 16 k.p.a., poprzez działanie organu odwoławczego wbrew ustaleniom ostatecznej decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego określającej sposób korzystania z nieruchomości, na której zaplanowano inwestycję skarżącej.; 4. art. 140 k.c. w związku z art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji i w związku z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego podjętym uchwałą nr [...] Rady Miasta [...] z 27 listopada 2008 r. oraz w związku z art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, poprzez uznanie, że właściciel nieruchomości ma absolutne i nieograniczone prawo wynikające z prawa własności, z pominięciem przepisów ustaw ograniczających to prawo; 5. § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, poprzez przyjęcie przez organ, że oddziaływanie przedmiotowego przedsięwzięcia bada się wzdłuż osi głównej wiązki, a nie w osi głównej wiązki, co z kolei ma wpływ wadliwą ocenę przez organ mocy oddziaływania obiektu; 6. art. 134 k.p.a. w związku z art. 129 § 1 i 2 k.p.a., poprzez nadanie biegu odwołaniom S.B. oraz A.J., które zostały wniesione nieterminowo. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację oraz stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podniósł, że odwołania zostały złożone w terminie. Z akt sprawy, w szczególności ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, wynika że decyzja Prezydenta Miasta [...] została doręczona S.B. (spadkobiercy po F. i R. K.) w dniu 11 lipca 2013 roku, a odwołanie wpłynęło do organu w dnia 22 lipca 2013 roku. W związku z tym nie można mówić o przekroczeniu terminu do wniesienia odwołania, skoro termin ten wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Uczestnik postępowania A.J. pismem z dnia 15 listopada 2013 r. wniósł o oddalenie skargi. W piśmie z dnia 20 stycznia 2014 r. skarżąca podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontrolę zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W myśl art. 134 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaskarżeniu w niniejszej sprawie podlegała decyzja organu odwoławczego, uchylająca decyzję organu I instancji i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzja ta została wydana na skutek odwołań wniesionych przez A.J. i S.B. W pierwszej kolejności w niniejszej sprawie rozważenia wymagała kwestia prawidłowości kontroli wniesionych odwołań w zakresie terminowości ich złożenia oraz posiadania przez odwołujących się przymiotu strony postępowania. Odwołanie A.J. zostało wniesione w terminie. Strona pominięta w postępowaniu, której nie doręczono decyzji, zgodnie ze stanowiskiem przyjętym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym może wnieść odwołanie w terminie do wniesienia odwołania obowiązującym strony uczestniczące w postępowaniu. Decyzja organu I instancji najpóźniej została doręczona J.K., w dniu 12 czerwca 2013 r. Termin 14 –dniowy do wniesienia odwołania, wynikający z art. 129 § 2 k.p.a. upłynął zatem dla tej uczestniczki postępowania w dniu 26 czerwca 2013 r. A.J. złożył odwołanie w dniu 21 czerwca 2013 r., zachował on zatem termin do wniesienia odwołania. Odwołanie wniesiono bezpośrednio do Wojewody [...], zamiast do organu I instancji. Pismo to, wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu, zgodnie z art. 65 § 2 k.p.a. uważa się za wniesione z zachowaniem terminu. Organ po stwierdzeniu terminowości wniesienia odwołania winien być zbadać czy A.J. posiada przymiot strony postępowania, w rozumień art. 28 § 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 nr 243 poz. 1623 ze zm.). Postępowanie odwoławcze, w myśl art. 127 k.p.a., podporządkowane jest zasadzie skargowości, co oznacza, że właściwy instancyjnie organ uzyskuje prawo do ponownego rozpatrzenia sprawy i wydania w niej rozstrzygnięcia na podstawie prawidłowo wniesionego odwołania. Prawidłowość oznacza niewadliwość formalną podania określonego jako odwołanie oraz złożenie go w ustawowo zastrzeżonym terminie i przez uprawniony do tej czynności podmiot. Art. 127 § 1 k.p.a. stanowi bowiem, że od decyzji wydanej w pierwszej instancji odwołanie służy wyłącznie stronie. Przepis ten daje legitymację do wniesienia odwołania "stronie", a więc podmiotowi, który, co do zasady, spełnia przesłanki z art. 28 k.p.a., a przypadku postępowania wywołanego wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego, przesłanki z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Zasada dwuinstancyjności sformułowana w art. 15 k.p.a., nakłada na organ odwoławczy obowiązek rozpatrzenia na nowo sprawy, w której wniesiono odwołanie w jej całokształcie i z uwzględnieniem wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Stroną w postępowaniu odwoławczym może być jedynie podmiot zaliczony do kręgu stron postępowania. Obowiązek organu odwoławczego rozpatrzenia na nowo sprawy w jej całokształcie i z uwzględnieniem wszystkich okoliczności odnosi się również do badania statusu strony w postępowaniu odwoławczym. Od rezultatu tego badania zależy rodzaj rozstrzygnięcia podjętego w postępowaniu odwoławczym. Jeżeli organ odwoławczy uzna, że odwołujący się jest stroną postępowania, winien podjąć merytoryczne rozstrzygnięcie w sprawie, w oparciu o art. 138 § 1 k.p.a. W przypadku uznania odwołującego się za stronę postępowania i jednoczesnego wykazania naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisów postępowania oraz konieczności wyjaśnienia sprawy w zakresie mającym istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, organ odwoławczy może na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylić zaskarżoną decyzją i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Tego typu rozstrzygnięcie o charakterze kasacyjnym jest prawnie dopuszczalne wyłącznie przy założeniu, że organ odwoławczy uzna odwołującego się za stronę postępowania. Dopiero wówczas organ odwoławczy nabywa kompetencję do rozpatrzenia sprawy, wskutek wniesionego odwołania. Organ nie może natomiast wydać decyzji kasacyjnej w celu ustalenia przymiotu strony osoby wnoszącej odwołanie przez organ I instancji. W sytuacji, gdy organ odwoławczy dokona ustalenia, że odwołujący nie jest stroną postępowania, wówczas jest obowiązany umorzyć postępowanie odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. (patrz uchwała NSA z dnia 5 lipca 1999 r. sygn. OPS 16/98 ONSA 1999/4/119). W takiej sytuacji nie dochodzi do rozpatrzenia sprawy w drugiej instancji, z tego względu, że brak jest odwołania uprawnionego podmiotu. Obowiązkiem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie było zatem, dokonanie samodzielnych ustaleń w przedmiocie statusu odwołującego się jako strony postępowania. Organ zaniechał dokonania ustaleń i oceny w tym zakresie i przystąpił do rozpatrzenia odwołania. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że kwestia legitymacji A.J. do udziału w postępowaniu winna być rozważona przez organ i instancji w toku ponownego rozpatrzenia sprawy. Organ ten stwierdził, że sprawa udziału w postępowaniu A.J. wymaga wyjaśnienia, bowiem nie przedstawił on żadnych argumentów pozwalających na uznanie go za stronę postępowania. Odnośnie odwołania wniesionego przez S.B. w skardze słusznie zarzucono, że zostało ono wniesione po terminie. Decyzja organu I instancji została przesłana wskazanym jako uczestnicy postępowania R.K. i F. K. R.K. i F.K. zmarli przed wszczęciem postępowania administracyjnego zainicjowanego wnioskiem skarżącej spółki, w 1942 i 1978 r. W sprawie nie znajdował zastosowania przepis art. 30 § 4 k.p.a. stanowiący, że w sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych w razie zbycia prawa lub śmierci strony w toku postępowania na miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy prawni. S.B. nie wstąpił zatem do postępowania w miejsce R.K. i F.K. i nie był osobą uprawnioną do odbioru przesłanek zmarłym przesyłki. Ostatnim uczestnikiem postępowania, któremu doręczono decyzję była J.K. Doręczenie nastąpiło w dniu 12 czerwca 2013 r. Termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 26 czerwca 2013 r. Odwołanie wniesione w dniu 19 lipca 2013 r. złożono zatem po terminie. Organ winien pouczyć S.B. o tym fakcie i zobowiązać go do oświadczenia czy wniesione pismo stanowi odwołanie czy też wniosek o wznowienie postępowania oparty na treści art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W sytuacji wskazania, iż wniesione pismo stanowi odwołanie, organ winien wydać postanowienie w trybie art. 134 k.p.a. o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Nadto wskazać należy, że organ przystąpił w niniejszej sprawie do rozpatrywania odwołania bez zbadania czy w istocie S.B. jest następcą prawnym zmarłych właścicieli nieruchomości. Organ nie zbadał zatem czy S.B. posiada przymiot strony prowadzonego postępowania. W związku z powyższym zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ II instancji, po dokonaniu ustaleń rozważy, czy A.J. przysługuje status strony postępowania. Jeżeli nie, organ umorzy postępowanie wywołane wniesionym przez niego odwołaniem. Jeżeli tak, organ rozpozna wniesione odwołanie. Ustosunkowując się zarzutów skargi dotyczących wadliwej oceny kwestii przesłanek przeprowadzenia postępowania środowiskowego oraz kręgu stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, wskazać należy, że dla oceny, czy w sprawie wymagana jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia istotne jest czy inwestycja zalicza się do inwestycji, o jakich jest mowa w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. nr 199, poz. 199, poz. 12270 ze zm.), Przepis ten stanowi, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Katalog tych przedsięwzięć określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. nr 213, poz.1397), zwane dalej rozporządzeniem. § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia stanowi, że do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 20 000 W - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 1 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Dla potrzeb oceny środowiskowej badaniu podlega, czy miejsca dostępne dla ludności nie znajdują się w odległościach wskazanych w tych przepisach liczonych od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, przy czym pojęcie "miejsc dostępnych dla ludności", jest pojęciem normatywnym. Zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. nr 25 z 2008 r., poz. 150 ze zm.), przez "miejsca dostępne dla ludności" należy rozumieć wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Te zatem kryteria są konieczne dla oceny charakteru inwestycji z punktu widzenia wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Natomiast ustalenie kręgu stron postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę następuje w oparciu o inne kryteria. Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243 poz. 1623 ze zm.) stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przepis ten stanowi lex specialis w stosunku do art. 28 k.p.a. Zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Obszar ten ustala się na podstawie przepisów powszechnie obowiązującego prawa. Do przepisów tych należą przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). § 314 tego rozporządzenia stanowi, że budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Przepis ten odpowiada potrzebie ochrony istniejących jak i wznoszonych budynków przed polami elektromagnetycznymi, emitowanymi w szczególności przez stacje przekaźnikowe telefonii komórkowej. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. nr 192 poz. 1883) w załączniku nr 2 tabela 2 pkt 7 wskazuje, że w miejscach dostępnych dla ludności, dla pól elektromagnetycznych o częstotliwości od 300 MHz do 300 GHz, wartością dopuszczalnej gęstości mocy jest 0,1 W/m2. Na obszarach stref, w których występuje przekroczenie tego poziomu nie może być wzniesiony budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym istnieją dwie koncepcje kręgu stron postępowania administracyjnego wyznaczonego normą art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Zgodnie z pierwszą z tych koncepcji stronami postępowania są jedynie podmioty, których prawa zostaną naruszone planowaną inwestycją, zgodnie z drugą, stronami postępowania są podmioty, których prawa planowaną inwestycją mogą być naruszone. Zgodnie z pierwszą z tych koncepcji, do kręgu stron postępowania zaliczyć należy właścicieli nieruchomości, na których występują przekroczenia dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych na terenie obiektu budowlanego i w innych miejscach dostępnych dla ludności, przy czym obszar oddziaływania inwestycji powinien być określony z uwzględnieniem miejsc już zabudowanych oraz tych, które mogą być w przyszłości zabudowane. Zgodnie natomiast z drugą z tych koncepcji, za strony postępowania uznać należy właścicieli wszystkich nieruchomości, odnośnie których istnieje możliwość przekroczenia normy gęstości mocy 0,1 W/m2 w miejscach dostępnych dla ludności. Ustalenie, że istnieje takie zagrożenie powoduje, że właściciel winien być stroną postępowania w sprawie o wydanie pozwolenie na budowę i będzie miał możliwość kwestionowania w toku postępowania zarówno rozkładu pola elektromagnetycznego jaki i określenia miejsc dostępnych dla ludności. Sąd w niniejszej sprawie opowiada się za przyjęciem tej koncepcji, jako umożliwiającej obronę interesów właścicieli sąsiednich nieruchomości, którzy winni mieć prawo do wzięcia udziału w postępowaniu i zakwestionowania przedstawionych przez inwestora okoliczności faktycznych odnośnie zakresu wpływu inwestycji na ich nieruchomość. Ich uprawnienia w tym zakresie nie mogą ograniczać się bowiem do wzięcia udziału w postępowaniu wznowieniowym. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję. Ponownie rozpatrując sprawę organ winien uwzględnić zawartą w wyroku ocenę prawną i wskazania Sądu, co do dalszego postępowania. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.