II GSK 2841/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Anna Robotowska Protokolant Monika Majak po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 10 kwietnia 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 2804/13 w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na wzór użytkowy oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2041 r. o sygn. akt VI SA/Wa 2804/13, wydanym w sprawie ze skargi A.M. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 21 czerwca 2013 r. nr Sp. .w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na wzór użytkowy, oddalił skargę. W sprawie poczyniono następujące ustalenia: A. M., dalej "skarżący", w dniu 10 października 2011 r. zgłosił do Urzędu Patentowego wniosek o udzielenie prawa ochronnego na wzór użytkowy pt.: "Lustro podświetlane" nr Ru. ., które może służyć jako wyposażenie łazienek, przedpokoju, garderoby. W świetle zastrzeżenia ochronnego "Lustro podświetlone wyposażone w układ oświetlenia elektrycznego w postaci diod LED z zasilaczem elektrycznym łączone przewodem do sieci, znamienne tym, że składa się z dwóch tafli luster, taflę przednią stanowi lustro weneckie IV a taflę tylną lustro srebrne /2/, przy czym lustro weneckie IV przymocowane jest do ramy 13/ a lustro srebrne 121 umieszczone jest w wyprofilowanej ramie 131, natomiast w ramie 131, wzdłuż wszystkich ścian zainstalowane są diody /4/." Na powyższy wzór skarżący uzyskał prawo ochronne. W dniu 1 października 2012 r. D. V. Sp. j. z siedzibą w R. Z., dalej "wnioskodawczyni", wystąpiła do Urzędu Patentowego RP, działającego w trybie postępowania spornego, przeciwko skarżącemu o unieważnienie prawa ochronnego na wspomniany wzór użytkowy. Wnioskodawczyni zarzuciła brak ustawowych warunków do udzielenia prawa ochronnego, a mianowicie przymiotu nowości rozwiązania przedstawionego w zastrzeżeniu ochronnym, tj. wymogu z art. 94 i art. 25 w związku z art. 100 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 119 poz. 1117 ze zm.; dalej "p.w.p."). W myśl art. 94 p.w.p., wzorem użytkowym jest nowe i użyteczne rozwiązanie o charakterze technicznym, dotyczące kształtu, budowy lub zestawienia przedmiotu o trwałej postaci (ust. 1). Wzór użytkowy uważa się za rozwiązanie użyteczne, jeżeli pozwala ono na osiągnięcie celu mającego praktyczne znaczenie przy wytwarzaniu lub korzystaniu z wyrobów (ust. 2). Zgodnie z art. 25 p.w.p., wynalazek uważa się za nowy, jeśli nie jest on częścią stanu techniki (ust. 1). Przez stan techniki rozumie się wszystko to, co przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania patentu, zostało udostępnione do wiadomości powszechnej w formie pisemnego lub ustnego opisu, przez stosowanie, wystawienie lub ujawnienie w inny sposób (ust. 2). Za stanowiące część stanu techniki uważa się również informacje zawarte w zgłoszeniach wynalazków lub wzorów użytkowych, korzystających z wcześniejszego pierwszeństwa, nieudostępnione do wiadomości powszechnej, pod warunkiem ich ogłoszenia w sposób określony w ustawie (ust. 3). W świetle art. 100 ust. 1 p.w.p., do wzorów użytkowych i praw ochronnych na wzory użytkowe stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 2, przepisy art. 25, 28, 29, 35-37, 39-52, 55-60, 62, 66-90 i 92. Uzasadniając swój interes prawny, jak wskazała wnioskodawczyni, skarżący wezwał ją pismem ostrzegawczym z dnia 15 lipca 2011 r., stanowiącym wezwanie przedsądowe, do zaniechania potencjalnych naruszeń ww. prawa ochronnego. Na okoliczność braku nowości wzoru użytkowego wnioskodawczyni przeciwstawiła irlandzki dokument patentowy o nr .. Ponadto w dniu 12 października 2012 r. przesłała pismo informacyjne wraz z załącznikiem w postaci brytyjskiego zgłoszenia ., które to zgłoszenie również stanowi dowód braku nowości spornego rozwiązania. Skarżący wniósł o oddalenie wniosku jako bezzasadnego. W jego ocenie przeciwstawione dowody nie stanowią materiału świadczącego o braku nowości spornego rozwiązania. Podstawowym elementem determinującym nowość spornego rozwiązania jest obecność wyprofilowanej ramy, który to element nie występuje w takiej postaci w powołanych przeciwstawieniach, a załączony rysunek doprecyzowuje czego dotyczy pojęcie "wyprofilowania". Wskazał wady przeciwstawionych rozwiązań, a w szczególności zaburzenie efektu tunelu świetlnego i niepożądaną widoczność konturów układu elektrycznego. Dzięki wyprofilowaniu instalacja elektryczna mogła zostać w nim ukryta, a efekt świetlny zintensyfikowany, co stanowi o nowości i użyteczności spornego rozwiązania. Decyzją z dnia 21 czerwca 2013 r. Urząd Patentowy unieważnił prawo ochronne na sporny wzór użytkowy Ru. . pt.: "Lustro podświetlane". W ocenie organu wnioskodawczyni wykazała posiadanie interesu prawnego dla wystąpienia z wnioskiem o unieważnienie omawianego wzoru użytkowego. Przechodząc do oceny zasadności zarzutu wnioskodawczyni co do braku nowości wzoru użytkowego Urząd Patentowy podzielił to stanowisko, a to w świetle irlandzkiego dokumentu patentowego nr ., opublikowanego dnia 12 listopada 2003 r., a więc przed datą stanowiącą o prawie do uzyskania ochrony na sporne rozwiązanie. W zakresie istoty rozwiązania zdefiniowanego w zastrzeżeniu ochronnym, o którym była mowa, wszystkie jego cechy, zdaniem organu, zostały ujawnione w przeciwstawionym rozwiązaniu. W zakresie cech istotnych, podważających nowość spornego rozwiązania, odnosi się to do modułu świetlnego, w którym powstaje efekt oświetlonego tunelu biegnącego w nieskończoność, dzięki czemu uzyskuje się efekt głębi. Moduł, według rozwiązania o nr ., zawiera twardą ramę (o grubości ok. 4,5 cm) z wbudowaną od tylnej strony, w jej obręb, standardową szybą lustrzaną i z zamontowaną w części przedniej ramy taflą szklaną w postaci lustra fenickiego zwanego popularnie weneckim. W cztery boki ramy wmontowane są listwy przewodzące, na których zamontowane są diody typu LED, zasilane poprzez 9-cio woltowy transformator z gniazdka elektrycznego. W ocenie Urzędu Patentowego wszystkie cechy wymienione w obu częściach (nieznamlennej i znamiennej) zastrzeżenia ochronnego według spornego rozwiązania, a więc lustro podświetlane (moduł świetlny) z układem oświetlenia w postaci diod LED z zasilaczem (transformatorem) łączonym do sieci (do gniazdka elektrycznego), zawierające dwie tafle lustrzane, z których jedną stanowi lustro weneckie a drugą lustro srebrne (standardowa szyba lustrzana), przy czym lustro weneckie przymocowane jest do ramy (tafla zamocowana w części przedniej ramy) a lustro srebrne umieszczone jest w wyprofilowanej ramie (standardowa szyba lustrzana wbudowana od tylnej strony w obręb ramy), natomiast w ramie, wzdłuż wszystkich ścian (w czterech bokach ramy) zainstalowane są diody (wmontowane w listwy przewodzące, na których zamontowane są diody), zostały wymienione w przeciwstawionym dokumencie. Zgodnie z art. 33 ust. 3 p.w.p. zastrzeżenie ochronne powinno definiować zastrzegany wzór poprzez wskazanie przede wszystkim tych cech technicznych, bez których nie może on być realizowany w całym zakresie wymaganej ochrony, co oznacza, że brzmienie zastrzeżenia powinno być na tyle jasne i jednoznaczne, aby można było je czytać i rozumieć wprost, tzn. bez stosowania dodatkowej interpretacji, a jeżeli taka jest wymagana, to powinna być oparta wyłącznie o dane zawarte w opisie rozwiązania. Z drugiej strony obligatoryjny rysunek zawarty w dokumentacji wzoru, powinien wprawdzie ilustrować rozwiązanie w sposób dostateczny, a więc taki, który objaśnia formę przestrzenną wzoru w zakresie szczegółów jego istoty i w stopniu umożliwiającym realizacje zamierzonego celu rozwiązania, jednak nie oznacza to, iż może on być samodzielną wykładnią jednoznaczności zakresu ochrony określonego w niezależnym zastrzeżeniu ochronnym. Dopiero w połączeniu z konkretnie zdefiniowaną w opisie informacją techniczną może stanowić bazę dla takiej interpretacji, choć jak wspomniano wyżej zastrzeżenie powinno być sformułowane na tyle jednoznaczne, aby można było je rozumieć wprost. Według skarżącego, jak podniósł organ, istotne znaczenie w porównawczej ocenie obu rozwiązań mają sformułowania dotyczące "wyprofilowania" ramy i sposobu zainstalowania diod oświetlających. W ocenie Kolegium oba powołane sformułowania, a mianowicie: ...lustro srebrne (2) umieszczone jest w wyprofilowanej ramie... oraz ...w ramie (3), wzdłuż wszystkich ścian zainstalowane są diody..., definiują jedynie takie cechy konstrukcyjne, które wynikają wprost z ich treści, tzn. że standardowe lustro umieszczone jest w ramie o "jakimś" profilu oraz, że w ramie, na wszystkich jej ścianach, a konkretnie wzdłuż tych ścian, zainstalowane są diody. Odmienna interpretacja, nawet jeżeli rysunek zawiera więcej szczegółów, nie jest dopuszczalna, jako że opis nie podaje bardziej precyzyjnych informacji w tym zakresie. Przeciwstawiony dokument odnosi się do twardej ramy o grubości ok. 4,5 cm, a więc do ramy o profilu scharakteryzowanym tym właśnie wymiarem, w obrębie której to ramy (w dokumencie oryginalnym sformułowanie "within which" o polskim znaczeniu - w obrębie której, wewnątrz której, w której itp.), od tylnej strony wbudowana jest standardowa szyba lustrzana, tzn. najprostszy rodzaj zwierciadła optycznego z nałożoną jednostronnie warstwą refleksyjną, najczęściej srebrną. W opinii organu takie odniesienie w przeciwstawionym dokumencie ma identyczny sens jak pierwsze z cytowanych wyżej sformułowań, przy czym należy tu zaznaczyć, że pojęcie "wyprofilowana rama" będzie w tym przypadku określać (jako że opis spornego rozwiązania nie definiuje konkretnego kształtu, np. pokazanego na fig. 2) każdą tego typu ramę o ustalonym geometrycznie czy też wymiarowo przekroju (profilu) poprzecznym. Dlatego cecha istotna zdefiniowana wspomnianym sformułowaniem mieści się w zakresie pouczenia wynikającego ze stanu techniki i nie jest nowa. Także drugie z cytowanych sformułowań, dotyczące diod w ocenie organu zostało ujawnione w stanie techniki i nie może być uznane za definiujące nową cechę istotną spornego rozwiązania. Przeciwstawiony dokument odnosi się bowiem do każdego z czterech boków ramy, w które wmontowane zostały panele listwy miedzianej z zamontowanymi na nich diodami oświetleniowymi typu LED, co ilustruje rysunek nr 1, na którym przedstawiono schemat modułu z widocznymi punktami oświetleniowymi (rozmieszczonymi na wszystkich czterech bokach ramy), i rysunek 3 (fig. 5), na którym przestawiono wzdłużny, wobec boku ramy, przebieg listwy miedzianej z punktami świetlnymi. Ponieważ zarówno opis, jak i zastrzeżenie ochronne spornego rozwiązania, powołują cechę konstrukcyjną zdefiniowaną jedynie poprzez wskazanie, iż w ramie, wzdłuż wszystkich jej ścian zainstalowane są diody, to takie sformułowanie również mieści się w zakresie pouczenia wynikającego ze stanu techniki i nie jest nowe, nawet jeżeli rozwiązanie przeciwstawione zawiera dodatkowe szczegóły (np. w. postaci listwy miedzianej), które jednakże w tym przypadku stanowią, co najwyżej, doprecyzowanie cech podstawowego zakresu ochrony (wg zastrzeżenia ochronnego spornego wzoru), które to cechy rozpatrywane łącznie obejmują wspomniany stan techniki. Z powyższych względów Urząd Patentowy unieważnił prawo ochronne na sporny wzór użytkowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę na powyższą decyzję wniesioną przez skarżącego, podzielając w całej rozciągłości stanowisko Urzędu Patentowego. Skarżący wywiódł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarga kasacyjna zarzuca w pierwszej kolejności naruszenie przepisów postępowania w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj.: 1. art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 109 p.p.s.a. i art. 94 § 2 k.p.a. poprzez dokonanie oceny legalności działania Urzędu Patentowego w kontekście brzmienia art. 109 p.p.s.a., zamiast - jak to zostało wskazane w skardze z dnia 5 września 2013 r. - na gruncie art. 94 § 2 k.p.a. oraz przyjęcie, iż organ prawidłowo ustalił, że kolizja terminów rozpraw pełnomocnika skarżącego nie stanowi podstawy do odroczenia rozprawy, ponieważ podana we wniosku o zmianę terminu przyczyna odroczenia nie stanowi nadzwyczajnego wydarzenia uzasadniającego konieczność odroczenia (w rozumieniu art. 109 p.p.s.a.), w sytuacji, gdy kolizja rozpraw stanowi bezsprzecznie przesłankę odroczenia terminu rozprawy w rozumieniu art. 94 § 2 k.p.a., tym samym pozbawia stronę postępowania udziału w postępowaniu i wyrażenia stanowiska, co w konsekwencji doprowadziło do niestwierdzenia przez Sąd pierwszej instancji nieważności decyzji i wydania wyroku oddalającego skargę, a zatem uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. 2. art. 145 § 1 pkt 2) p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 ust 2 k.p.a. poprzez niestwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i postępowania w części następującej od dnia 14 czerwca 2013 r. pomimo istnienia rażącego naruszenia prawa przez Urząd Patentowy, polegającego na nieodroczeniu terminu rozprawy pomimo wystąpienia przesłanek do uwzględnienia wniosku pełnomocnika skarżącego o odroczenie terminu rozprawy z uwagi na kolizję terminów rozpraw (tj. naruszenie art. 94 § 2 k.p.a.), co w konsekwencji doprowadziło do niestwierdzenia przez Sąd pierwszej instancji nieważności decyzji i wydania wyroku oddalającego skargę, a zatem uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. 3. art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niedokonanie oceny legalności działania Urzędu Patentowego w kontekście wszystkich zarzutów zgłoszonych w skardze z dnia 5 września 2013 r., w szczególności pominięcie przez Sąd pierwszej instancji zarzutów wskazanych w punkcie II lit. A i C petitum skargi i tym samym, nierozpoznanie istoty skargi, co mogło mieć istotny wpływ na treść wyroku, ponieważ kompleksowa analiza zgłoszonych zarzutów, a następnie ocena działania organu w świetle przedstawionych zastrzeżeń, mogła doprowadzić do uwzględnienia skargi zgodnie z wnioskiem Skarżącego. Skarga kasacyjna zarzuciła także naruszenie przepisów prawa materialnego w rozumieniu art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj.: a) art. 97 ust. 2 w zw. art. 33 ust. 6 p.w.p. oraz § 10 ust. 1 i 2 i § 16 ust. 4 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie dokonywania i rozpatrywania zgłoszeń wynalazków i wzorów użytkowych z dnia 17 września 2001 r. (Dz.U. Nr 102, poz. 1119) przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w/w przepisów, poprzez pominięcie przez Sąd pierwszej instancji rysunków, składanych wraz z wnioskiem o udzielenie prawa ochronnego przy dokonywaniu wykładni zastrzeżeń wzoru użytkowego oraz uznanie iż dodatkowa interpretacja zastrzeżeń może być oparta wyłącznie o dane zawarte w opisie rozwiązania; b) art. 94 ust. 1 w związku art. 25 ust. 1 p.w.p. poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż rozwiązanie objęte przedmiotowym wzorem użytkowym nie spełniało wymogu nowości, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, iż uprawniony zastosował w kwestionowanym wzorze użytkowym szereg nieznanych dotąd rozwiązań, w tym w szczególności wyprofilowanej ramy i układu elektrycznego nie zakłócającego efektu tunelu świetlnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach. Na wstępie niniejszych rozważań podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd pierwszej instancji. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony. Stąd, wobec postawienia w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, jako pierwszy należało poddać ocenie zarzut naruszenia przepisów postępowania, przy czym w pierwszej kolejności należy to czynić pod kątem prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych, które wyznaczają przepisy prawa materialnego mające w sprawie zastosowanie. Aby zarzut naruszenia przepisów postępowania był skutecznie podniesiony, skarga kasacyjna, stosownie do art. 174 pkt 2 p.p.s.a., powinna wykazać, iż zarzucone naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Takiego zaś wywodu skarga kasacyjna nie przeprowadziła. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania skarga kasacyjna ogniskuje się na braku uwzględnienia przez Urząd Patentowy wniosku pełnomocnika skarżącego o odroczenie rozprawy z uwagi na kolizję terminu. Co należy zauważyć rozprawa przed Urzędem Patentowym była dwukrotnie odraczana, z różnych zresztą powodów. Gdyby organ uwzględnił wniosek pełnomocnika skarżącego doszło by do trzeciego odroczenia rozprawy. Nie uwzględniając wniosku pełnomocnika skarżącego Urząd Patentowy wziął pod uwagę, iż w sprawie w imieniu skarżącego działało dwóch pełnomocników, a zatem nie było podstaw dla braku reprezentacji skarżącego na rozprawie. Z powyższym stanowiskiem polemizuje skarga kasacyjna. Jak wywodzi w sprawie przez Urzędem Patentowym działał jeden pełnomocnik reprezentujący interesy uprawnionego (radca prawny), który z kolei, był zastępowany na rozprawach przez aplikanta radcowskiego, na podstawie art. 351 ust. 1 ustawy o radcach prawnych). Upoważnienie udzielone aplikantowi, w przeciwieństwie do pełnomocnictwa substytucyjnego dla innego profesjonalnego pełnomocnika procesowego, nie stanowi kolejnego pełnomocnictwa i tym samym aplikant nie jest pełnomocnikiem strony. Wyjaśnienia skarżącego nie są przekonywające. Nie było przeszkód, aby pełnomocnika skarżącego na rozprawie zastąpił wspomniany aplikant. Ponadto, co wymaga podkreślenia, pełnomocnik skarżącego miał zagwarantowaną możliwość, z czego korzystał, składania pism procesowych dla wykazania bezzasadności stanowiska wnioskodawczyni. Toteż w sprawie brak byłoby podstaw dla postawienia Urzędowi Patentowemu zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., w myśl którego organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zresztą takiego zarzutu skarga kasacyjna nie postawiła. Z powyższych względów w sprawie nie zaistniały przesłanki, aby z powyższego powodu Sąd pierwszej instancji stwierdził nieważność postępowania administracyjnego, stosownie do art. 145 § 1 pkt 2) p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 ust 2 k.p.a. Natomiast, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, w sprawie nie doszło do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji odniósł się do istotnych w sprawie kwestii, zaś uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawierało wszystkie wymagane elementy składowe. Można zauważyć, że istota sprawy w postępowaniu administracyjnym, kontrolowanym przez Sąd pierwszej instancji, sprowadzała się do kwestii prawidłowości oceny przez Urząd Patentowy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności odnoszącego się do przeciwstawionego przez wnioskodawczynię irlandzkiego dokumentu patentowego o nr IE20020144, w ocenie organu szkodzącego nowości spornego wzoru użytkowego. Zgodnie z art. 80 k.p.a., organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Jednakże ta kwestia nie może być przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, a to z uwagi na brak w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia w sprawie art. 80 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, o czym była już mowa, związany jest granicami skargi kasacyjnej. Z powyższych względów zarzut naruszenia w sprawie przepisów postępowania nie jest oparty na usprawiedliwionej podstawie. Przechodząc do zarzutów naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego, zarzuty te wymykają się spod możliwości ich skontrolowania pod tym kątem zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, akceptującego stanowisko zajęte w sprawie przez Urząd Patentowy. Zgodnie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Skarga kasacyjna nie wskazała, w każdym razie dostatecznie wyraźnie, jakiej postaci naruszenia prawa materialnego dopuszczono się w sprawie. Błędna wykładnia prawa opiera się na założeniu, że wskazany w skardze kasacyjnej przepis prawa ma w sprawie zastosowanie, jednakże został mylnie zrozumiany przez Sąd pierwszej instancji, czy to sprzecznie z zasadami logicznego rozumowania, czy też niezgodnie z intencją jaka przyświecała ustawodawcy przy redagowaniu danego przepisu. Wówczas skarga kasacyjna, stosownie do art. 176 p.p.s.a., powinna uzasadnić, na czym polegało niewłaściwe zrozumienie treści tego przepisu przez Sąd pierwszej instancji. Z kolei naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie może przybrać formę wadliwego wyboru normy prawnej w odniesieniu do ustalonego stanu faktycznego, a więc błąd w subsumpcji. Przejawem takiego naruszenia prawa materialnego może być również przyjęcie braku przepisu prawa, podczas gdy on istnieje, a więc na nieznajomości prawa lub nawet dopuszczenie się prostej omyłki. Niewłaściwe zastosowanie prawa może także powstać przy stosowaniu analogii, a więc w sytuacji, gdy w braku odpowiedniej normy prawnej zachodzi potrzeba wypełnienia zaistniałej luki poprzez zastosowanie innego przepisu. Dlatego niewłaściwe zastosowanie prawa, odmiennie niż miało to miejsce przy formułowaniu zarzutu błędnej wykładni, opiera się na założeniu, że wskazany w skardze kasacyjnej przepis prawa nie ma w sprawie zastosowania. Wtedy skarga kasacyjna, stosownie do art. 176 p.p.s.a., powinna wskazać i uzasadnić, jaki przepis miał w sprawie zastosowanie. Ponadto, co także należy odnieść do mankamentów skargi kasacyjnej, błędne jest także uzasadnianie zarzutu niewłaściwego zastosowania prawa poprzez zakwestionowanie w skardze kasacyjnej prawidłowości ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie, jak to czyni skarga kasacyjna uprawnionej. Kwestia ta przynależy bowiem do sfery przepisów postępowania, stanowiąc odrębną podstawę kasacyjną wskazaną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (por. J.P. Tarno, Komentarz, str. 373 wraz z podanym orzecznictwem). Natomiast, jak to już wskazano, skarga kasacyjna skutecznie nie wykazała naruszenia w sprawie przepisów postępowania, przynajmniej w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Niezależnie od powyższego, na marginesie sprawy, akcentowana przez skarżącą cecha spornego wzoru przemysłowego, jaką jest wyprofilowana rama, nie może być uznana za istotną cechę spornego wzoru użytkowego. Cecha ta nie została bowiem dostatecznie ujawniona w zastrzeżeniach ochronnych, w sposób odróżniający ją od innych wyprofilowanych ram. Ponadto, z uwagi na techniczny charakter wzoru użytkowego, w przeciwieństwie do wzoru przemysłowego, wyprofilowanie ramy musi się wiązać z podniesieniem poziomu użyteczności wzoru użytkowego, co powinno znaleźć swój wyraz w zastrzeżeniu ochronnym. To zaś nie miało miejsca. Z tych względów skarga kasacyjna, jako nie oparta na usprawiedliwionych podstawach, podlega oddaleniu (art. 184 p.p.s.a.).