II SA/Go 179/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Anna Lisowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi K.M. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę. II SA/Go 179/14 Uzasadnienie Starosta decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił M.G. pozwolenia na budowę – rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w [...] na działce [...], kategoria obiektu I. Powyższą decyzję doręczono m. in. także K.M., który wniósł do Wojewody odwołanie od tej decyzji, żądając jej zmiany i orzeczenia o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, względnie uchylenie jej w całości lub stwierdzenie jej nieważności. Odwołujący podkreślił, że inwestor nie uzyskał decyzji o zmianie warunków zabudowy w zakresie planowej inwestycji, gdyż Burmistrz decyzją nr [...] z dnia [...] października 2013 r. odmówił zmiany wydanej w tym przedmiocie decyzji. Zdaniem odwołującego w wyniku realizacji przedmiotowej inwestycji może dojść do przekroczenia granic działki nr [...]. Skarżący podkreślił również, iż okoliczność ta powinna zostać szczegółowo wyjaśniona. Wojewoda decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] orzekł o umorzeniu postępowania odwoławczego. Organ odwoławczy wskazał, iż w myśl art. 127 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013r., poz. 267 określanej dalej jako k.p.a.) odwołanie służy stronie. Natomiast stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu - art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 określanej dalej jako u.p.b.). Z kolei przez obszar oddziaływania należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu - art. 3 pkt 20 u.p.b. A zatem o statusie stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę decydują dwa wyróżniki - tytuł prawny do nieruchomości oraz wpływ planowanej inwestycji na prawnie chronione uprawnienia lub interes prawny podmiotu posiadającego ten tytuł. Organ wskazał również, że interes prawny nie może oznaczać wyłącznie interesu faktycznego, lecz musi być bezpośrednio związany z prawami lub obowiązkami danego właściciela, wynikającymi wprost z przepisów prawa. Jeżeli prowadzący sprawę organ nie dopatrzy się indywidualnego interesu prawnego podmiotu, to wówczas nie może przyznać mu statusu strony postępowania. Sytuacja taka ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Wojewoda wskazał, że odwołujący się – K.M. jest właścicielem działki o nr [...]. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, iż brak jest przepisu uzasadniającego twierdzenie, że wskazana powyżej nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji objętej wyżej wymienioną decyzją Starosty nr [...] znak: [...] z dnia [...] listopada 2013 r. Zamierzenie inwestycyjne polega na rozbudowie istniejącego na działce nr [...] budynku mieszkalnego jednorodzinnego o wiatrołap oraz przebudowie części pomieszczenia mieszkalnego na kotłownię. Z zatwierdzonego wyżej wymienioną decyzją Starosty projektu budowlanego wynika, że budynek podlegający rozbudowie i przebudowie ścianą południową przylega w całości do ściany budynku usytuowanego na działce nr [...]. Natomiast rozbudowa oraz przebudowa zaplanowana została na ścianie północnej tego budynku i w żaden sposób nie ogranicza ona zagospodarowania działki skarżącego. Rozbudowywana część budynku praktycznie jest niewidoczna z jego działki i nie narusza jej granic. Na marginesie organ zwrócił uwagę, że przedsięwzięcie nie wykracza poza granice działki nr [...]. Zamierzenie inwestycyjne nie będzie również wpływać na naturalne oświetlenie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku znajdującym się na działce K.M. (§ 13 ust. 1 oraz w § 60 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - Dz. U. z 2002r. Nr 75, poz. 690 ze zm. określanego dalej jako r.w.t. ). Rozbudowa istniejącego budynku o wiatrołap nie narusza określonych w tym rozporządzeniu przepisów, określających minimalne odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną ( § 12 ust. 3 r.w.t. ). Wody opadowe projektuje się odprowadzić powierzchniowo na nieutwardzoną powierzchnię działki. Ponadto z akt sprawy nie wynika, aby planowana inwestycja powodowała przekroczenie dopuszczalnych poziomów substancji i energii w środowisku. Tym samym z uwagi na przedmiot zamierzenia inwestycyjnego brak było podstaw do wyznaczenia obszaru oddziaływania w oparciu o inne niż r.w.t. przepisy odrębne, o których mowa w art. 3 pkt 20 u.p.b. , co z kolei prowadziło do wniosku, że planowana inwestycja nie będzie utrudniać korzystania z nieruchomości K.M. zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem. K.M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na powyższą decyzję Wojewody, zarzucając organowi naruszenie art. 127 k.p.a. poprzez uznanie, że nie przysługuje mu przymiot strony w postępowaniu i w konsekwencji nie przysługuje mu prawo wniesienia odwołania, a także art. 28 ust. 2 u.p.b. , poprzez uznanie, że należąca do niego nieruchomość nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornego obiektu. W konsekwencji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż jest współwłaścicielem działki nr [...], znajdującej się po przeciwnej stronie drogi, przy której znajduje się działka nr [...] należąca do inwestora, zaś Wojewoda w postępowaniu odwoławczym nie uwzględnił wpływu planowanej inwestycji na tę nieruchomość. Ponownie podkreślił, że w związku z realizacją przedmiotowej inwestycji, zostały przesunięte w stronę drogi granice działki, na której ma być ona zrealizowana, co umożliwia rozbudowę wiatrołapu. Żaden z organów nie zbadał tej okoliczności. Konsekwencją tego działania może być natomiast zwężenie drogi, co wpływać będzie na sposób korzystania z działki nr [...], ograniczając możliwość wykonywania różnego typu inwestycji, w tym budowy garażu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko w sprawie, wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2012 r., Nr 270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 p.p.s.a.). Oznacza to, iż kontrola sądowa sprawowana jest w granicach sprawy administracyjnej zakończonej zaskarżoną decyzją, a sąd administracyjny ma obowiązek uwzględnić każde dostrzeżone naruszenia prawa, o ile miało lub mogło mieć wpływ na treść wydanej decyzji. Mając na uwadze tak zakreślony zakres kognicji sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Zaskarżoną decyzją Wojewoda umorzył postępowanie odwoławcze zainicjowane odwołaniem K.M. od decyzji Starosty nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r., którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono M.G. pozwolenia na budowę – rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w m. [...] na działce o nr ewidencyjnym [...], kategoria obiektu I, wskazując, iż odwołującemu nie przysługuje przymiot strony w tym postępowaniu. Organ błędnie oznaczył podstawę prawną wydanego orzeczenia, powołując się na przepis art. 138 § 2 k.p.a., podczas gdy w istocie podstawą wydanego w sprawie orzeczenia jest przepis art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., zgodnie z którym jednym z orzeczeń wydanych w wyniku wniesienia odwołania może być decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego. Wskazanie jednak błędnej podstawy prawnej nie przesądza o istotnej wadliwości decyzji, jeżeli samo rozstrzygnięcie znajduje podstawę w obowiązujących przepisach prawa, mających zastosowanie w danej sprawie ( arg. z art. 145 § 1 pkt 1 a i c p.p.s.a ). Kodeks postępowania administracyjnego wprawdzie nie określa przesłanek umorzenia postępowania odwoławczego, jednakże w doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że podstawę umorzenia postępowania odwoławczego stanowi przepis art. 105 § 1 k.p.a., w myśl którego w sytuacji, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a . mamy do czynienia wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1. Przyczyny, dla których sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego utraciła charakter sprawy administracyjnej lub nie miała takiego charakteru jeszcze przed wszczęciem postępowania, mogą być różnorodnej natury. W piśmiennictwie dzieli się te przyczyny na podmiotowe i przedmiotowe. Wśród podmiotowych przesłanek umorzenia postępowania wymienić można natomiast okoliczność, gdy uczestnik postępowania utraci przymiot strony, czy też jak w przypadku postępowania odwoławczego organ ustali, iż osoba składająca to odwołanie, nie posiada przymiotu strony w danym postępowaniu. Zaznaczyć przy tym należy, iż nawet błędne uznanie danego podmiotu za stronę postępowania przez organ I instancji, nie powoduje, że taka osoba nabywa prawo do występowania w danym postępowaniu w charakterze strony, bowiem kategoria interesu prawnego jest pojęciem obiektywnym, ustalanym w oparciu o właściwy przepis prawa, a błędne jego uznanie przez organ nie może skutkować jego nabyciem wbrew obowiązującym przepisom. Organ odwoławczy, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania wyrażoną w art. 15 k.p.a., zobowiązany jest do powtórnego merytorycznego rozpatrzenia sprawy, stąd też również do oceny we własnym zakresie interesu prawnego dopuszczonych do postępowania ( a niekiedy pominiętych) przez organ stopnia podstawowego osób. Przede wszystkim jednak zobowiązany jest do oceny, czy odwołanie zostało wniesione zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a., tj. czy zostało wniesione przez stronę. Przedmiotem sporu w niniejszym postępowaniu jest zatem ocena dokonana przez organ odwoławczy, z której wynika, iż odwołujący się K.M. nie jest osobą uprawnioną do wniesienia odwołania, albowiem nie przysługuje mu przymiot strony w postępowaniu prowadzonym z wniosku M.G. o udzielenie pozwolenia na budowę - rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w m. [...] na działce o nr ewidencyjnym [...], kategoria obiektu I. Podkreślenia wymaga, iż u.p.b. - odmiennie niż k.p.a. w art. 28 - określa strony postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Zgodnie bowiem z art. 28 ust. 2 u.p.b. stronami postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie z art. 3 pkt 20 u.p.b. przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W praktyce obszar oddziaływania obiektu w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę ustala się zazwyczaj na podstawie przepisów rozporządzeń w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać poszczególne kategorie obiektów budowlanych ( por. A. Ostrowska / w / W. Piątek, A. Despot-Mładanowicz, A. Gliniecki, A. Ostrowska, Z. Kostka , Prawo budowlane. Komentarz; t. 19 do art. 28, Wyd. LexisNexis ). Wyznaczając strefę wokół projektowanego obiektu budowlanego (obszar oddziaływania obiektu), organ powinien każdorazowo dokonać analizy nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych, mając na uwadze indywidualne cechy obiektu budowlanego tj. jego wielkość, formę, konstrukcję, przeznaczenie oraz sposób zagospodarowania terenu ( por. wyrok NSA z 9 października 2007 r., II OSK 1321/2006, LexPolonica nr 2215816 ). Pamiętać jednocześnie należy, iż kryterium geograficzne, wyprowadzane z faktu legitymowania się przez daną osobę prawem własności nieruchomości, która znajduje się w sąsiedztwie (także bezpośrednim) działki, na której prowadzone mają być roboty objęte pozwoleniem na budowę, jest niewystarczające dla uznania, iż przysługuje jej przymiot strony w postępowaniu dotyczącym tego pozwolenia. Pojęcie oddziaływania obiektu jest rekonstruowane przy każdej inwestycji budowlanej, gdyż każdorazowo na podstawie cech indywidualnych obiektu oraz jego przeznaczenia materializują się odpowiednie normy wynikające z przepisów odrębnych, na których opierając się, można ustalić pewną strefę wokół realizowanego obiektu budowlanego ( por. wyrok WSA w Poznaniu z 7 grudnia 2010 r., II SA/Po 673/2010; LexPolonica nr 2478869, wyrok NSA z 4 marca 2010 r., II OSK 490/2009, LexPolonica nr 2224516 ). Warunkiem koniecznym dla ustalenia, czy danej osobie – np. właścicielowi nieruchomości znajdującej się w sąsiedztwie działki objętej wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę, przysługuje przymiot strony, jest wykazanie, że owa nieruchomość znajduje się w otoczeniu obiektu, w którym w oparciu o przepisy szczególne, wprowadza on ograniczenia w zakresie jego zagospodarowania. To z kolei wymaga ustalenia konkretnego przepisu prawa, z którego takie ograniczenia wynikają. Oznacza to nałożenie na organy administracji obowiązku ustalenia i oceny okoliczności związanych z tym, czy konkretny przepis prawa nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu jakiejkolwiek innej nieruchomości w związku z realizacją inwestycji objętej pozwoleniem na budowę. Ustalenie przez organ okoliczności, które - na gruncie konkretnej normy prawa materialnego - mogłyby stanowić ograniczenie w możliwości zagospodarowania jakiejkolwiek innej nieruchomości powinno stanowić dla tych organów asumpt do objęcia właściciela, wieczystego użytkownika bądź zarządcy takiej nieruchomości zakresem podmiotowym postępowania. Tym samym organy związane są obowiązkiem wynikającym z art. 7 i art. 77 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej stojąc na straży praworządności, z urzędu zobowiązany jest podjąć wszelkie niezbędne czynności dla dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, uwzględniając przy tym zarówno interes społeczny jak i słuszny interes obywateli. Osoba natomiast, która chce uczestniczyć w takim postępowaniu, powinna wywodzić swój interes z konkretnego przepisu, przewidującego w skonkretyzowanym stanie faktycznym danej sprawy ograniczenie w swobodnym korzystaniu z tej nieruchomości ze względu na powstanie w sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego. Przy czym sama potencjalna, teoretyczna możliwość ograniczeń prawnych w sposobie zagospodarowania działki wskutek powstania w sąsiedztwie obiektu budowlanego, bez potrzeby konkretyzowania rodzaju danego ograniczenia i realności jego powstania w okolicznościach danej sprawy, nie wystarcza do zaliczenia tej działki w obręb obszaru oddziaływania obiektu ( por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2009 r., VII SA/Wa 1746/08, baza orzeczeń LEX nr 507654, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 14 marca 2012 r., II SA/Gd 62/12, baza orzeczeń NSA ). Podkreśla się również, aby wynikające z przepisów prawa ograniczenia w zagospodarowaniu danej nieruchomości, wynikały bezpośrednio z faktu realizacji konkretnego obiektu, charakteryzującego się określonymi walorami technicznymi i użytkowymi. Chodzi zatem o taką sytuację, gdy istnieje bezpośredni związek przyczynowy, pomiędzy realizowanym obiektem budowlanym, a wskazanymi ograniczeniami sposobu zagospodarowania. Wyłącza to zatem poza zakres uczestników postępowania w sprawie pozwolenia na budowę właścicieli tych nieruchomości, które wprawdzie doznają pewnych uciążliwości związanych z powstaniem danego obiektu, jednakże ich istnienie ma jedynie charakter pośredni, związany np. ze zwiększeniem natężenia ruchu drogowego, zmniejszeniem wartości nieruchomości. Wnosząc odwołanie w niniejszej sprawie K.M. powoływał się na okoliczność, iż jest właścicielem działki nr [...], która sąsiaduje bezpośrednio z działką na której realizowana ma być przedmiotowa inwestycja tj. działki nr [...]. Dopiero na etapie wniesienia skargi wyżej wskazany podmiot podniósł okoliczność, iż jest również współwłaścicielem działki nr [...] i z działką objętą wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę graniczy poprzez drogę publiczną znajdującą się na działce nr [...]. Generalnie zaś skarżący powołuje się na abstrakcyjnie określone ograniczenia w zabudowie należących do niego nieruchomości i oraz uzasadnioną ochronę przysługującego mu prawa. Organy trafnie uznały, iż działka nr [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, albowiem znajduje się ona po przeciwnej stronie drogi, przy której znajduje się działka objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę, a wskazana inwestycja nie charakteryzuje się takimi walorami techniczno – użytkowymi, które pozwalałby uznać tak szeroki obszar jej oddziaływania. Wprawdzie przepis art. 28 ust. 2 u.p.b. powinien być interpretowany w związku z przepisami prawa cywilnego, jednak sam przymiot bycia właścicielem nieruchomości sąsiedniej nie wystarczy dla stwierdzenia czy danej osobie przysługuje przymiot strony w postępowaniu, a koniecznym jest istnienie odpowiedniej normy prawa administracyjnego, która uzasadniałaby zapewnienie ochrony przysługującego tej osobie prawa podmiotowego, w związku z realizowaną inwestycją budowlaną. Na żadną z takich norm, strona skarżąca nie powołała się, wskazując jedynie na przekroczenie przez projektowaną rozbudowę granicy działki i na zwężenie drogi publicznej. Zarzuty strony skarżącej w tym zakresie nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, a opierają się na wydanej przez Burmistrza dnia [...] października 2013 r. decyzji nr [...], którą organ odmówił zmiany decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. Natomiast z przedłożonego wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę projektu budowlanego jednoznacznie wynika, iż projektowana inwestycja, zgodna jest z wydaną dla niej decyzją nr [...] o warunkach zabudowy z dnia [...] czerwca 2011 r., zachowuje dotychczasową linię zabudowy, a jednocześnie określone przepisami prawa odległości obiektu od granicy działki. W ocenie tut. Sądu organowi odwoławczemu nie można postawić zarzutu niedopełnienia ciążącego na nim obowiązku dokładnego wyjaśnienia sprawy. Wojewoda w swoim rozstrzygnięciu dokładnie wyjaśnił przesłanki, którymi kierował się wydając zaskarżoną decyzję. Organ zwrócił uwagę bowiem, iż z zatwierdzonego wyżej wymienioną decyzją Starosty projektu budowlanego wynika, że budynek podlegający rozbudowie i przebudowie ścianą południową przylega w całości do ściany budynku usytuowanego na działce o nr ewidencyjny gruntu [...]. Natomiast rozbudowa oraz przebudowa zaplanowana została na ścianie północnej tego budynku i w żaden sposób nie ogranicza ona zagospodarowania działki skarżącego. Rozbudowywana część budynku praktycznie jest niewidoczna z jego działki i nie narusza jej granic. Na marginesie organ zwrócił uwagę, że przedsięwzięcie nie wykracza poza granice działki nr ewidencyjny gruntu [...]. Zamierzenie inwestycyjne nie będzie również wpływać na naturalne oświetlenie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku znajdującym się na działce K.M. ( § 13 ust. 1 oraz w § 60 ust. 1 r.w.t. ). Rozbudowa istniejącego budynku o wiatrołap nie narusza określonych w tym rozporządzeniu przepisów, określających minimalne odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną ( § 12 ust. 1 r.w.t. ). Wody opadowe projektuje się odprowadzić powierzchniowo na nieutwardzoną powierzchnię działki. Ponadto z akt sprawy nie wynika, aby planowana inwestycja powodowała przekroczenie dopuszczalnych poziomów substancji i energii w środowisku. Sąd w pełni podziela powyższą ocenę organu. Jednocześnie wskazać należy, iż żaden z elementów projektowanej rozbudowy, obejmującej zarówno wykonanie wiatrołapu nie powoduje aktualizacji ograniczeń w sposobie zabudowy działek sąsiednich, bowiem obszar oddziaływania tej inwestycji zamyka się w granicach działki objętej wnioskiem inwestora. Co więcej również w pasie o szerokości 3 m od granicy z działką o nr [...] nie jest przewidziane dokonywania przebudowy jakichkolwiek elementów budynku przylegającego do działki o nr [...] Modyfikacja podstawy, z której skarżący wywodzi swoje uprawnienie do występowania w niniejszym postępowaniu w charakterze strony, tj. powołanie się w odwołaniu na tytuł własności działki nr [...], natomiast w skardze na tytuł własności działki nr [...], niepoparta jednak żadnym przepisem prawa materialnego, który wskazywałby, iż przedmiotowa inwestycja istotnie powoduje ograniczenie w sposobie ich zagospodarowania, wskazywać może zdaniem sądu na nieumiejętne poszukiwanie uzasadnienia dla swojego udziału w tym postępowaniu. Wskazane w skardze ograniczenie sprowadzające się do zawężenia drogi, a w konsekwencji do spowodowania utrudnień w korzystaniu z działki nr [...], jak już wyżej wskazano, nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonych dokumentach oraz ustaleniach organu, a twierdzenia zawarte w skardze mają charakter spekulatywny i nie zostały poparte żadnymi dowodami. Ponadto nie wykazują na bezpośrednie – w odniesieniu do nieruchomości skarżącego – oddziaływanie przedmiotowej inwestycji. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - oddalił skargę.