II SA/Wa 70/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Sędziowie WSA Adam Lipiński, Janusz Walawski (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2014 r. sprawy ze skargi R. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 i art. 5 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) oraz art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.) i § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884 z późn. zm.), po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Powiatowego Policji w J. nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. umarzającej postępowanie w przedmiocie wypłaty R. L. równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006 - 2012, w dniu [...] listopada 2013 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję poprzedzającą. W uzasadnieniu decyzji organ podał m.in., że dokonał analizy wszystkich przesłanek określonych w art. 156 § 1 Kpa i stwierdził, ze żadna z nich nie zachodzi, co powoduje, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...]. R. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...], w której zarzucił organowi błędne ustalenie stanu faktycznego oraz prawnego. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych względów niż w niej podniesione. Z akt sprawy wynika, że skarżący złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Powiatowego Policji w J. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...]. Komendant Wojewódzki Policji [...] decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności powyżej określonej decyzji. Decyzja została podpisana przez Zastępcę Komendanta Wojewódzkiego Policji insp. [...]. Sąd dokonał analizy następujących dokumentów zawartych w aktach sprawy: 1) decyzji nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] maja 2012 r. w sprawie podziału zadań między I Zastępcę i Zastępców Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] oraz upoważnień do podejmowania decyzji w imieniu Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] oraz 2) regulaminu Komendy Wojewódzkiej Policji [...] z dnia [...] maja 2012 r. W ocenie Sądu analiza treści powyższych dokumentów, a w szczególności powyżej określonej decyzji w zakresie zawartych w niej upoważnień dla zastępców Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] prowadzi do wniosku, że Zastępca Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] insp. [...] nie posiadał upoważnienia do wydania decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji [...]. Zakres realizowanych przez ww. zadań został określony w § 1 ust. 3 decyzji, natomiast w jej § 2 ust. 3 określono jakich komendantów jednostek organizacyjnych Policji nadzoruje. Nie ma wśród nich Komendanta Powiatowego Policji w J. Zgodnie z § 7 ust. 3 decyzji, Zastępca Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] insp. [...] zastępuje organ w czasie jego nieobecności w siedzibie urzędu lub w służbie i jednoczesnej nieobecności w siedzibie urzędu I Zastępcy oraz Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Policji [...]. W świetle powyższego, stwierdzić należy, że decyzja z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] została podpisana przez osobę nieposiadającą upoważnienia organu, co powoduje, że jest ona nieważna z mocy art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, jako wydana z rażącym naruszeniem prawa. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.