VI SA/Wa 3125/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako: "GITD") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 2 ust. 35a, art. 62 ust. 4, 4b, art. 64 ust. 1, 2, art. 64 d, art. 140 aa ust. 1, 3, 4, art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. c, ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz.1137 ze zm. dalej jako: "P.r.d.") oraz art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2013 r. poz. 260, dalej jako: "u.d.p."), po rozpatrzeniu odwołania M. G. - utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2013 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15 000 złotych za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] czerwca 2013 r. w [...] na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli zespół p5j'azdów składający się z samochodu marki [...] o nr rej. [...], naczepy marki [...] o nr rej. [...] i naczepy marki [...] o nr rej. [...]. Zespołem pojazdów kierował J. M., który wykonywał przewóz drogowy dwóch pustych kontenerów w imieniu przedsiębiorcy M. G. Podczas kontroli kierowca okazał trzy dowody rejestracyjne pojazdów, które poruszały się razem w jednym zespole pojazdów. Każdy z pojazdów posiadał osobne tablice rejestracyjne, oświetlenie zewnętrzne i numery VIN. Kierowca nie posiadał i nie okazał do kontroli zezwolenia, na podstawie, którego taka liczba pojazdów mogłaby poruszać się w jednym zespole pojazdów. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. Wobec stwierdzonych nieprawidłowości [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wszczął postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o czym zawiadomił jego stronę M.G., pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, w dniu [...] czerwca 2013 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 64 oraz art. 140aa ust. 1-3 P.r.d. wydał decyzję o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 15 000 zł. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ I instancji wyjaśnił, że podstawą zakwalifikowania przejazdu kontrolowanym zespołem pojazdów bez zezwolenia nr VII jest art. 62 ust. 4b w związku z art. 64 d P.r.d., który nakłada obowiązek uzyskania zezwolenia nr VII w przypadku przejazdu zespołu pojazdów złożonego z liczby większej niż dwa pojazdy. GITD rozpoznając niniejszą sprawę w związku z odwołaniem złożonym przez M. G. od decyzji organu I instancji na wstępie przytoczył treść przepisów regulujących ruch pojazdów nienormatywnych oraz sankcjonujących przejazdy pojazdów nienormatywnych po drogach publicznych bez zezwolenia lub niezgodnie z warunkami zezwoleń. Ponadto odniósł się do definicji pojazdu, zespołu pojazdów oraz naczepy, których legalne definicje zawarte są odpowiednio w art. 2 ust. 31, ust. 49 i ust. 52 P.r.d., a także do definicji pojazdu nienormatywnego określonej w art. 2 ust. 35a. Jednocześnie GITD podkreślił, że z art. 62 ust. 4, 4a i 4b P.r.d. wynika, że zespół pojazdów może składać się najwyżej z 3 pojazdów, których długość nie może przekraczać 22 m, a zespół ciągnięty przez pojazd silnikowy inny niż ciągnik rolniczy lub pojazd wolnobieżny - z 2 pojazdów, których długość nie może przekraczać 18,75 m. Przy czym przejazd zespołu pojazdów złożonego z liczby pojazdów większej lub dłuższej wymaga zezwolenia, o którym mowa w art. 64d, tj. kategorii VII. Następnie organ odwoławczy stwierdził, że z akt sprawy w tym protokołu kontroli wynika, że kontrolowany zespół pojazdów składał się z trzech pojazdów, a mianowicie ciągnika siodłowego, naczepy i przyczepy, tj. liczby pojazdów większej niż określona w art. 62 ust. 4 P.r.d. oraz, że wykonywany nim był przejazd bez zezwolenia kategorii VII, co podlega karze pieniężnej stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c P.r.d. w wysokości 15 000 zł. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania GITD wyjaśnił, że wprawdzie w treści dowodu rejestracyjnego kontrolowanej naczepy o nr rej. [...] wskazano, że składa się ona z 5 osi, to jednak w rzeczywistości składała się ona z trzech osi, a dwie kolejne osie stanowią oddzielny pojazd - naczepę o nr rej. [...]. Organ odwoławczy ponadto dodał, że obydwie przyczepy mają odrębne numery VIN oraz odrębne numery rejestracyjne. Stwierdził również, że nie kwestionuje faktu, iż kontrolowany pojazd wraz z dwoma przyczepami zostały dopuszczone do użytkowania na podstawie P.r.d., jednocześnie jednak uznał, że w niniejszej sprawie niewątpliwie stwierdzono przejazd pojazdem nienormatywnym składającym się z ciągnika siodłowego i dwóch przyczep. Ponadto GITD szeroko omówił uregulowaną w art. 140aa ust. 4 instytucję umożliwiającą uwolnienie się od odpowiedzialności administracyjnej za przejazd pojazdem nienormatywnym oraz stwierdził, że w realiach niniejszej sprawy nie zaistniały przesłanki uzasadniające jej zastosowanie. W wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na decyzję GITD z dnia [...] sierpnia 2013 r. – M.G. zwany dalej "skarżącym" wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Organom inspekcji transportu drogowego zarzucił naruszenie art. 62. ust. 1 P.r.d. w związku z art. 62 ust. 4 i 4b oraz art. 64d P.r.d. oraz nie zgodził się z ich interpretacją prawną, co skutkowało nałożeniem kary w wysokości 15.000 zł. Zdaniem skarżącego kontrolowany zespół pojazdów składał się z dwóch pojazdów, co stanowi o jego normatywności stosownie do art. 62 ust. 4 P.r.d. Podniósł, że w trakcie przejazdu pojazdem ciągnącym był ciągnik siodłowy marki [...] o nr rej. [...], a naczepą stanowiącą drugi pojazd w zespole była naczepa 5 osiowa o nr rej. [...], co potwierdza stanowisko Starostwa Powiatowego w [...], który jako organ kompetentny w zakresie kwalifikowania pojazdów i dopuszczania ich do ruchu, wydał stosowne dokumenty stwierdzające czym jest pojazd o nr rej. [...]. Skarżący podniósł, że według decyzji powołanego organu pojazdem tym jest naczepa składająca się z dwóch złączonych na sztywno elementów, gdzie przedni element posiada dwie osie jezdne i drugi element posiada 3 osie jezdne. Po złączeniu (na sztywno) tych dwóch części, z treści dowodu rejestracyjnego wynika, iż powstaje jeden pojazd pięcioosiowy. Podkreślił, że dowód rejestracyjny wydany jest dla określonego w jego treści pojazdu, a nie zespołu dwóch naczep, czy przyczep. Tak skompletowane urządzenie jezdne, według decyzji kompetentnego w tym zakresie organu, stanowi jeden pojazd. W ocenie skarżącego opisany w dowodzie rejestracyjnym pojazd (naczepa), ma mieć pięć osi, a nie trzy, które posiada tylny człon naczepy, który nie stanowi osobnego pojazdu, gdyż nie może samodzielnie poruszać się po drodze, a przede wszystkim nie można go podłączyć bezpośrednio do pojazdu ciągnącego. Wywodził, że gdyby była to samodzielna przyczepa lub naczepa to mogłaby stanowić zespół bez użycia części poprzedzającej, która użyta samodzielnie jako naczepa stanowi oddzielny pojazd, ale tylko wtedy gdy nie zostanie złączona z elementem tylnym. Skarżący podkreślił, że powyższe wynika z dowodu rejestracyjnego dla nr [...], gdzie wyraźnie i jednoznacznie stwierdzono, że pojazd (pojedynczy) ma 2 osie. W jego ocenie nie można również pominąć faktu, że organ określający typ i rodzaj pojazdu - w drodze decyzji administracyjnej wydał dokumenty dotyczące dwóch pojazdów - dwuosiowego i pięcioosiowego, a nie dokumentów dla pojazdów - dwuosiowego i trzyosiowego. Jego zdaniem usankcjonowane zostało istnienie pojazdu (pojedynczego) - pięcioosiowego, ale jego istnienie powstaje po złączeniu (na sztywno) dwóch oddzielnych części, a nie dwóch oddzielnych pojazdów. Tylna część naczepy nie stanowi oddzielnego pojazdu, lecz jest tylko częścią składową nowo powstałego, po złączeniu dwóch elementów jezdnych, pojazdu pojedynczego. Tylna część nie posiada statusu pojazdu, gdyż nie ma wydanego stosownego dokumentu określającego jego typ i rodzaj - czyli dowodu rejestracyjnego. Ta tylna część nie może być określona jako samodzielny pojazd. Skarżący zarzucał, że organy inspekcji transportu drogowego w toczącym się postępowaniu próbują podważyć postanowienia kompetentnego, w zakresie określania typu i rodzaju pojazdów, organu który wydając dowody rejestracyjne dopuścił te pojazdy w określonej konfiguracji do ruchu stwierdzając, które skompletowanie części składowych stanowi pojedynczy pojazd. Wyjaśniał, że pojazdem ciągniętym może być naczepa dwuosiowa posiadająca dowód rejestracyjny [...] oraz może nią być dwuelementowa naczepa legitymująca się dowodem rejestracyjnym [...], którą tworzy naczepa dwuosiowa powiększona o część składową trzyosiową, co stanowi nowy pojazd, a nie jak chcą tego organy inspekcji drogowej dwa oddzielne pojazdy. Dowód rejestracyjny i tablice związane z przyczepą dwuosiową w tym przypadku, jak podnosił skarżący nie znajdują zastosowania i nie odzwierciedlają stanu faktycznego i prawnego zespołu pojazdów. Po złączeniu dwóch elementów w naczepę 5 osiową o nr rej [...], pierwsza część - dwuosiowa pozbawiona jest (konstrukcyjnie przewidziane dla wersji dwuczłonowego pojazdu) elementu koniecznego dla funkcjonowania odrębnego pojazdu, poprzez odjęcie zespołów oświetleniowych zawierających światła, między innymi "stop" i kierunkowskazy. Skarżący odniósł się również do oryginalnego holenderskiego dokumentu rejestracyjnego, w którym pojazd został zarejestrowany pod numerem [...] - jako pojazd pojedynczy składający się z dwóch konkretnych części, numerycznie wymienionych (nr VIN) w tym dokumencie, funkcjonującym jako pojazd 5-osiowy. Podkreślił także, że w zaświadczenia nr [...] o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu stwierdzono, że pojazd jest pojazdem dwuczłonowym, drugi człon nie może poruszać się po drogach bez pierwszego członu, liczba osi 5. Skarżący wywodził, że działał w zaufaniu do decyzji urzędowych, podkreślił, że dołożył należytej staranności, że nie miał wpływu i nie przyczynił się do powstania zaistniałej sytuacji, co powinno stanowić podstawę do umorzenia postępowania na etapie procedury administracyjnej. Podniósł, że w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] 09.2013 r. zawarta jest uwaga kontrolowanego, iż pojazd członowy składa z ciągnika siodłowego oraz naczepy, gdzie naczepa złożona jest z dwóch modułów. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności. Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i decyzja utrzymana nią w mocy nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. W artykule 2 P.r.d. wprowadzono szereg definicji ustawowych dotyczących określeń używanych w ustawie i tak w odpowiednio wskazanych punktach zdefiniowano: 31) pojazd - środek transportu przeznaczony do poruszania się po drodze oraz maszynę lub urządzenie do tego przystosowane; 32) pojazd silnikowy - pojazd wyposażony w silnik, z wyjątkiem motoroweru i pojazdu szynowego; 35) pojazd członowy - zespół pojazdów składający się z pojazdu silnikowego złączonego z naczepą; 35a) pojazd nienormatywny - pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy; 42a) ciągnik samochodowy - pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie wyłącznie do ciągnięcia przyczepy; określenie to obejmuje ciągnik siodłowy i ciągnik balastowy; 49) zespół pojazdów - pojazdy złączone ze sobą w celu poruszania się po drodze jako całość; nie dotyczy to pojazdów złączonych w celu holowania; 50) przyczepa - pojazd bez silnika, przystosowany do łączenia go z innym pojazdem; 52) naczepa - przyczepę, której część spoczywa na pojeździe silnikowym i obciąża ten pojazd; 58) VIN - numer identyfikacyjny pojazdu nadany i umieszczony przez producenta. Zgodnie z art. 62 ust. 4 i 4b P.r.d. zespół pojazdów może składać się najwyżej z 3 pojazdów, a zespół ciągnięty przez pojazd silnikowy inny niż ciągnik rolniczy lub pojazd wolnobieżny - z 2 pojazdów. Przejazd zespołu pojazdów złożonego z liczby pojazdów większej niż określona w ust. 4 lub o długości większej niż określona w ust. 4a wymaga zezwolenia, o którym mowa w art. 64d. Zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 1 P.r.d. ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem: uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy. Zgodnie z art. 64d ust. 1 P.r.d. zezwolenie kategorii VII na przejazd pojazdu nienormatywnego jest wydawane na jednokrotny lub wielokrotny przejazd po drogach publicznych w wyznaczonym czasie, na trasie wyznaczonej w zezwoleniu. Zezwolenie wydaje się dla pojazdu, którego ruch, ze względu na jego wymiary, masę lub naciski osi, nie jest możliwy na podstawie zezwoleń kategorii I-VI. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy organy Inspekcji Transportu Drogowego prawidłowo zakwalifikowały naczepy o numerach rejestracyjnych [...] i [...] jako dwa pojazdy, a nie jeden pojazd, jak podnosi skarżący. Zgodnie z przytoczoną wyżej definicją ustawową pojazd jest to środek transportu przeznaczony do poruszania się po drodze oraz maszyna lub urządzenie do tego przystosowane. Stwierdzić należy, że każdy ze środków transportu oznaczonych numerami rejestracyjnymi: [...],[...] i [...] spełnia definicję pojazdu. Wskazać też należy, że każdy z tych środków transportu posiadał oddzielny numer VIN, który stanowi numer identyfikacyjny pojazdu i zgodnie z przytoczoną wyżej definicją ustawową nadawany jest i umieszczany przez producenta. Podnoszony przez skarżącego argument, że środek transportu oznaczony numerem [...] nie jest w stanie poruszać się samodzielnie po drodze bez podłączenia go do pojazdu poprzedzającego, zdaniem Sądu nie ma znaczenia w sprawie. Ustawa, zgodnie z przytoczoną definicją, nie wymaga aby pojazd był w stanie samodzielnie poruszać się po drodze. Podobnie środek transportu o numerze [...] nie jest w stanie samodzielnie poruszać się po drodze bez pojazdu poprzedzającego, jednak nie to stanowi o możliwości zakwalifikowania tych środków transportu jako osobnych pojazdów. Podnoszona przez skarżącego kwestia prawidłowego (czy nie prawidłowego) wskazania liczby osi w dowodzie rejestracyjnym nie może przesądzać o kwalifikacji środka transportu jako osobnego pojazdu. Jak wskazywał organ I instancji (co nie było kwestionowane przez skarżącego), pojazd ten może być sprzęgnięty z inną naczepą o takiej samej konstrukcji jak naczepa stanowiąca element środkowy zespołu pojazdów. Zatem istnieje możliwość połączenia z innym pojazdem o takiej samej konstrukcji zaczepu i utworzenia w ten sposób innego zespołu pojazdów. Wobec powyższego stwierdzić należy, że organy Inspekcji Transportu Drogowego dokonały prawidłowego ustalenia, że kontrolowany zespół pojazdów składał się z trzech pojazdów o numerach rejestracyjnych [...],[...] i [...], zatem składał się z większej liczby pojazdów niż określona w art. 62 ust. 4 P.r.d. W sprawie bezsporne jest, że skarżący nie legitymował się zezwoleniem kategorii VII. Art. 140aa P.r.d. stanowi, że: 1. Za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. 2. Decyzję administracyjną o nałożeniu kary pieniężnej wydaje właściwy ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli organ Policji, Inspekcji Transportu Drogowego, Straży Granicznej, Służby Celnej lub zarządca drogi. 3. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na: 1) podmiot wykonujący przejazd; 2) podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym, a w szczególności na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę, załadowcę lub spedytora, jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia określonego w ust. 1. 4. Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot, o którym mowa w ust. 3 pkt 1: a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia, lub 2) rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna. Zgodnie z art. 140ab ust.1 P.r.d. karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości: 1) 1.500 zł - za brak zezwolenia kategorii I i II; 2) 5.000 zł - za brak zezwolenia kategorii lll-VI; 3) za brak zezwolenia kategorii VII: a) 500 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%, b) 2.000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%, c) 15.000 zł - w pozostałych przypadkach. Jak słusznie wywodził organ ustawodawca nie wprowadził legalnych definicji "ładunku sypkiego" oraz "drewna" jednak nie budzi wątpliwości Sądu dokonane w przedmiotowej sprawie ustalenie organów, że przewożone puste kontenery nie stanowiły żadnego z tych materiałów. Prawidłowo też wywodził organ, że Prawo o ruchu drogowym nie definiuje pojęcia "należytej staranności", czy "braku wpływu", w związku z czym w zakresie należytej staranności należy posiłkować się regulacjami zawartymi w Kodeksie cywilnym. Zgodnie z art. 355 § 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 z późn. zm.), dłużnik obowiązany jest do staranności ogólnie wymaganej w stosunkach danego rodzaju (należyta staranność). Należytą staranność dłużnika w zakresie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej określa się przy uwzględnieniu zawodowego charakteru tej działalności. Pod pojęciem zachowania należytej staranności należy zatem rozumieć sposób postępowania dłużnika odpowiadający wymaganiom zawartym w obiektywnym wzorcu postępowania, który jest tworzony na tle danego stosunku. Kwestia niezachowania należytej staranności może być rozpatrywana wówczas, gdy zachowanie podmiotu stanowiło będzie odstępstwo od tak ukształtowanego wzorca. Budowa wzorca staranności w przypadku podmiotów wykonujących przewozy drogowe musi uwzględniać regulację zawartą w art. 355 § 2 KC. Zgodnie z tym przepisem przy ocenie należytej staranności, w przypadku podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, należy brać pod uwagę zawodowy charakter tej działalności. Co za tym idzie należyta staranność wymagana w stosunkach danego rodzaju będzie musiała być oceniana przy uwzględnieniu wiedzy, doświadczenia i umiejętności praktycznych, jakie wymagane są od przedsiębiorcy podejmującego w tym przypadku działalność w zakresie przewozu drogowego. Oceniając należytą staranność podmiotu profesjonalnie zajmującego się wykonywaniem przewozów należy mieć zatem na uwadze wyższe wymagania, które związane są z zawodowym charakterem tej działalności. Zaostrzony wzorzec staranności wpływa na zwiększenie wymagań wobec podmiotu wykonującego przewozy. Przewoźnik musi mieć świadomość obowiązków jakie nakładają na niego przepisy prawa. Jakakolwiek niewiedza w tym zakresie stanowi okoliczność obciążającą przewoźnika i wyłącza możliwość zastosowania umorzenia o którym mowa w art. 140aa ust. 4 pkt 1 ww. ustawy. Naruszenie norm prawa bezwzględnie obowiązującego świadczy o niedochowaniu przez stronę należytej staranności oraz o jej wpływie na powstanie naruszenia. Odnośnie użytego przez ustawodawcę pojęcia "braku wpływu" wskazać należy, że zgodnie z przyjętymi w orzecznictwie poglądami brak wpływu na powstanie naruszenia ma miejsce, gdy naruszenie następuje na skutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot przy dochowaniu należytej staranności nie mógł przewidzieć (vide np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 czerwca 2009 r. sygn. akt II GSK 989/08, wyrok z dnia 6 kwietnia 2011 r. sygn. akt 404/10). W okolicznościach niniejszej sprawy słusznie ustalił organ, że nie zachodzi możliwość uwolnienia się podmiotu wykonującego przejazd od odpowiedzialności. Jak wynika z treści odwołania i skargi do naruszenia doszło na skutek błędnego przekonania strony, że złączone pojazdy [...] i [...] stanowią jeden pojazd, w związku z tym organ prawidłowo ustalił, że nie można przyjąć braku wpływu skarżącego na powstanie naruszenia. Odnosząc się natomiast do protokołu kontroli z dnia [...] września 2013 r. nr [...] załączonego przez stronę do skargi wskazać należy, że protokół ten dotyczy innej kontroli i innego zespołu pojazdów zatem wymienione tam ustalenia są irrelewantne w przedmiotowej sprawie. Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.