II SA/Wa 704/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. w przedmiocie wznowienia postępowania sądowego w sprawie zakończonej postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2014 r. o sygn. akt II SA/Wa 1886/13 postanawia - odrzucić skargę - Pismem z dnia 6 marca 2014 r. M. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1886/13 ze skargi na Dowódcę Wojsk Lądowych. Skarżący w swoim obszernym piśmie poruszył wiele kwestii dotyczących funkcjonowania organów państwa, jak również wskazał żądania dotyczące kilku postępowań toczących się z jego inicjatywy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Odnosząc się konkretnie do sprawy o sygn. akt II SA/Wa 1886/13, skarżący wskazał na konieczność wznowienia postępowania, albowiem został błędnie pouczony przez Sąd o środku zaskarżenia wydanego postanowienia o odrzuceniu skargi, jak również zaznaczył, że sprawa ta powinna być rozpoznana na rozprawie w składzie trzech sędziów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem sądu administracyjnego jest szczególną instytucją procesową, obwarowaną szczególnymi warunkami dopuszczalności. Podstawy do wniesienia skargi o wznowienie postępowania zostały wskazane kolejno w przepisach art. 271-274 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."). I tak kolejno art. 271 p.p.s.a. wskazuje, że wznowienia postępowania można domagać się, jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia (pkt 1) lub jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe (pkt 2). W art. 272 § 1 p.p.s.a. wskazano, iż można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. Paragraf drugi wspomnianego artykułu umożliwia oparcie skargi o wznowienie postępowania również w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską. Z kolei art. 273 p.p.s.a. określono kolejne przesłanki, którymi są: – oparcie orzeczenia na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym (§ 1 pkt 1); – uzyskanie orzeczenia za pomocą przestępstwa (§ 1 pkt 2); – późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (§ 2); – późniejsze wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy (§ 3). Artykuł 274 p.p.s.a. precyzuje, że wznowienia w oparciu o zarzut popełnienia przestępstwa można żądać wznowienia jedynie wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów. Termin do wniesienia skargi o wznowienie został wskazany w art. 277 i wynosi trzy miesiące od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Wymogiem koniecznym do skutecznego wniesienia skargi o wznowienie postępowania jest, zgodnie z treścią art. 279 p.p.s.a. wskazanie oznaczenia zaskarżonego orzeczenia, podstawy wznowienia i jej uzasadnienia, okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. W myśl zaś art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. W świetle powyższych uregulowań dotyczących dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania, Sąd w niniejszej sprawie stwierdza, że skarga, jako niespełniająca wymogów określonych prawem, podlega odrzuceniu. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał w swoim piśmie żadnych okoliczności, które posiadają charakter ustawowych podstaw wznowieniowych. Przytoczone przez niego zagadnienia nie kwalifikują się jako żadna z przesłanek wymienionych w przepisach art. 271-273 p.p.s.a. Odnosząc się do wskazanych przez niego zarzutów należy stwierdzić, że istotnie, zgodnie z treścią art. 62 p.p.s.a., Przewodniczący Wydziału wskazuje skład sędziowski orzekający w sprawie oraz wyznacza termin posiedzenia niejawnego lub rozprawy, w którym sprawa ma być rozpoznana. Jednakże zgodnie z § 32 Regulaminu wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych, wprowadzonego Rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 września 2003 r. (Dz. U. 2003 Nr 169 poz. 1646) Przewodniczący wydziału niezwłocznie bada, czy skarga czyni zadość wymaganiom formalnym. W przedmiotowej sprawie zaistniała konieczność wezwania skarżącego do uzupełnienia braków formalnych w postaci sprecyzowania przedmiotu skargi, co zostało uczynione w wykonaniu zarządzenia z dnia 30 września 2013 r. Wezwanie zostało odebrane w dniu 10 października 2013 r. Wobec braku wypełnienia wezwania Sądu, zaistniałe braki formalne spowodowały konieczność odrzucenia skargi. Nie było zatem podstaw do wyznaczenia składu orzekającego na rozprawie. Ustosunkowując się zaś do zarzutu błędnego pouczenia o środku zaskarżenia od postanowienia o odrzuceniu skargi, wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 173 § 1 p.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W omawianej sprawie zapadło postanowienie o odrzuceniu skargi, zatem postanowienie kończące postępowanie w sprawie. Skarżący został zatem w prawidłowy sposób, przy doręczeniu orzeczenia, pouczony o środku zaskarżenia oraz sposobie i terminie jego wniesienia. Nie można zatem uznać tego zarzutu za zasadny. W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, że skarga M. W., jako nieoparta na ustawowych przesłankach wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego podlega odrzuceniu. Wobec powyższej konstatacji bez znaczenia jest w sprawie kwestia dopełnienia przez skarżącego przesłanki terminowości złożenia skargi o wznowienie postępowania. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 281 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.