II SA/Gd 267/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2014 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania w sprawie opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntu oddala skargę. II SA/Gd 267/14 Uzasadnienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 11 lutego 2014 r. sygn. [...] stwierdziło niedopuszczalność odwołania "A" Spółki z o.o. z siedzibą od zawiadomienia i wezwania do zapłaty Urzędu Miejskiego z dnia 28 sierpnia 2013 r. dotyczącego obowiązku wnoszenia opłat rocznych z tytułu użytkowania wieczystego gruntu. Jako podstawę prawną postanowienia wskazano art. 134 k.p.a. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że z treści odwołania wynikało, że "A" Spółka z o.o. z siedzibą nie zgadza się z dochodzeniem przez Gminę częściowej kwoty opłaty z tytułu użytkowania gruntu przy ul. [...] i wnosi o stwierdzenie, że nie jest obowiązana do zapłaty należności z tego tytułu. Organ wskazał, że reguły dotyczące ponoszenia ciężarów finansowych zwianych z prawem użytkowania wieczystego zostały określone w art. 71 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. nr, 102 poz. 651 ze zm.) Przepisy tej ustawy nie przewidują wydania decyzji. Użytkowanie wieczyste jest instytucją prawa cywilnego i spory powstałe na grucie opłat z tytułu użytkowania wieczystego są sporami cywilnymi dotyczącymi należności pieniężnej. "A" Spółka z o.o. z siedzibą wniosła skargę na powyższe postanowienie. W skardze podniesiono zarzuty naruszenia art. 134 k.p.a., art. 107 § 3 w związku z art. 126 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. Skarżąca wskazała, że w piśmie z dnia 28 sierpnia 2013 r. niezasadnie wezwano ją do zapłaty należności z tytułu opłaty za użytkowanie wieczyste, bowiem nabycie tego prawa przez skarżącą nastąpiło w dniu 22 lipca 2013 r. W dacie 1 stycznia 2013 r. użytkownikiem wieczystym nieruchomości była spółka "B" Spółka z o.o., zatem ona winna uiścić należną za 2013 r. opłatę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a. odwołanie przysługuje stronie od decyzji administracyjnej. W myśl art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania. Niedopuszczalność odwołania zachodzi m.in. w sytuacji gdy dany akt nie podlega zaskarżeniu odwołaniem. W niniejszej sprawie rozważenia wymagało zatem czy pismo z dnia 28 sierpnia 2013 r. zawiadamiające o wysokości opłaty za użytkowanie wieczyste i wzywające do zapłaty należności, stanowi decyzję administracyjną. Organ odwoławczy słusznie wskazał, że pismo to nie jest decyzją. Pismo to nie posiada formy decyzji przewidzianej w art. 107 k.p.a., w szczególności nie wynika z niego by zostało ono podpisane przez osobę upoważnioną do wydawania decyzji. Brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania, by pismo to mogło stanowić decyzję administracyjną. Instytucja użytkowania wieczystego unormowana jest w przepisach kodeksu cywilnego – art. 232 -243 oraz przepisach art. 71 – 81 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. nr, 102 poz. 651 ze zm.). Opłaty z tytułu użytkowania wieczystego mają charakter cywilnoprawny. Stanowią one ekwiwalent pieniężny za możliwość korzystania przez użytkownika wieczystego z gruntu Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego z wyłączeniem innych osób. Tryb postępowania administracyjnego w przypadku opłat z tytułu użytkowania wieczystego przewidziany jest jedynie w przypadku aktualizacji – t.j. zmiany wysokości opłat z tytułu użytkowania wieczystego w art. 78-81 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przypadek taki nie zachodzi w niniejszej sprawie. Istotą sporu nie jest bowiem zmiana wysokość opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego lecz zasady jej ponoszenia przez użytkowników wieczystych w sytuacji zmiany użytkownika wieczystego w ciągu okresu rocznego za jaki ustalono opłatę. Roszczenie o zapłatę opłaty z tytułu użytkowania wieczystego w niniejszej sprawie w przypadku braku zapłaty należności, której dotyczy wezwanie do zapłaty dochodzone być może przez właściciela nieruchomości w drodze postępowania cywilnego przed sądem powszechnym. Organ odwoławczy zasadnie stwierdził niedopuszczalność odwołania, a zarzut naruszenia art. 134 k.p.a. nie jest uzasadniony. Podobnie nie zasługują na uwzględnienie pozostałe podniesione w skardze zarzuty, bowiem organ stwierdzając niedopuszczalność odwołania nie miał możliwości merytorycznego ustosunkowania się do zarzutów podnoszonych w odwołaniu. Na marginesie jedynie wskazać można, że w wyroku z dnia 12 lutego 2014 r. sygn. IV CSK 284/13 Sąd Najwyższy wyraził odmienny od prezentowanego przez skarżącą pogląd odnośnie zasad regulowania opłat z tytułu użytkowania wieczystego w przypadku zbycia prawa użytkowania wieczystego w trakcie okresu rozliczeniowego. (Lex nr 1436178) Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2012 r. poz. 270 ze zm.), oddalił skargę jako niezasadną.