IV SA/Wa 859/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Magdalena Durzyńska, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej P. z siedzibą w W. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] Prezydent Miasta W. ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego, wielorodzinnego z usługami na parterze, garażem podziemnym, wjazdami, infrastrukturą techniczną i elementami zagospodarowania terenu dla części działek nr [...], [...], [...], [...] i [...] położonych przy ul. [...]. Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania P. S.A. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...]. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyło P. S.A., podnosząc zarzuty naruszenia: 1) § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) poprzez wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy zamiast linii obowiązującej, 2) § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589) poprzez zastosowanie oznaczeń niezgodnych z obowiązującymi normami, tj. Polską Normą PN-B-01027 z dnia 11 lipca 2002 r., 3) § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez zawarcie w załączniku graficznym stanowiącym integralną część decyzji organu I instancji oznaczeń, które nie znajdują odzwierciedlenia w legendzie, 4) § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez nieprawidłowe ustalenie szerokości elewacji frontowej, to jest niewyznaczenie w sposób konkretny tylko ustalenie dla dominanty wysokościowej przedziału 20 - 25 m. przy jednoczesnym użyciu dodatkowego określenia "dla wszystkich szerokości tolerancja - 5%", 5) § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez nieprawidłowe wyznaczenie wysokości górnej elewacji frontowej, 6) art. 10 § 1 K.p.a. poprzez: a) uniemożliwienie skarżącemu uzupełnienia odwołania i wskazanie zarzutów w odniesieniu do decyzji organu I instancji, b) uniemożliwienie przeglądania akt sprawy poprzez informowanie pełnomocnika skarżącego, że odwołanie wraz z aktami sprawy nie jest zarejestrowane w systemie organu odwoławczego, c) niezapewnienie możliwości wypowiedzenia się, co do skorygowanego w dniu 13 listopada 2013 r. przez inwestora wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, 7) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, 8) art. 8 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji organów obu instancji co uniemożliwia dokonanie kontroli decyzji, w szczególności poprzez brak jakichkolwiek wyjaśnień w przedmiocie wskaźnika biologicznie czynnej powierzchni oraz informacji z jakimi podmiotami opiniowany był projekt decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Za zasadny, zdaniem Sądu, uznać należy zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. Z przepisu tego wynika, że organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Obowiązek zapewnienia stronom postępowania czynnego udziału w postępowaniu dotyczy zarówno postępowania przed organem I instancji jak i postępowania przed organem odwoławczym. Z akt sprawy wynika, że przedmiotowej sprawie skarżąca Spółka nie została powiadomiona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze o możliwości wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji. W aktach sprawy nie ma zwrotnego potwierdzenia odbioru takiego zawiadomienia jak również nie ma żadnego innego dowodu, który wskazywałby, że takie powiadomienie zostało dokonane. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca Spółka wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji zaznaczając, że zarzuty do decyzji sformułuje w terminie późniejszym. Spółka ustanowiła na etapie postępowania odwoławczego pełnomocnika. Pełnomocnik ten w skardze podniósł, że pięciokrotnie kontaktował się telefonicznie z Kancelarią Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. o udzielenie informacji, czy odwołanie wpłynęło do Kolegium. Z oświadczenia pełnomocnika wynika, że w rozmowach telefonicznych, które odbyły się w dniach 24 stycznia 2013 r., 30 stycznia 2014 r., 4 lutego 2014 r. i 17 lutego 2014 r. pełnomocnik był informowany, że odwołanie nie wpłynęło do organu odwoławczego. Zaskarżona decyzja wydana zaś została w dniu [...] lutego 2014 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie odniosło się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. poza ogólnikowym stwierdzeniem, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Uprawdopodabnia to, zdaniem Sądu, twierdzenia pełnomocnika skarżącej Spółki, że do dnia 17 lutego 2014 r. pełnomocnik był informowany przez pracownika Kolegium, że odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie wpłynęło. Z aktami sprawy pełnomocnik skarżącej Spółki zapoznał się już po doręczeniu mu decyzji wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Strona postępowania może ustanowić pełnomocnika także na etapie postępowania odwoławczego i pełnomocnik ten ma prawo zapoznać się z aktami sprawy przed organem odwoławczym i na etapie postępowania odwoławczego podnosić zarzuty w odniesieniu do decyzji wydanej przez organ I instancji. Naruszenie prawa strony postępowania do czynnego udziału w postępowaniu przed organem odwoławczym w niniejszej sprawie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Gdyby pełnomocnik miał możliwość zapoznania się z aktami sprawy i podniesienia takich zarzutów, jakie podniesione zostały w skardze, to skutkowałoby to koniecznością, co najmniej zmiany decyzji organu I instancji. W decyzji o warunkach zabudowy ustalona została wysokość szerokość elewacji frontowej z tolerancją do 5% (pkt 1.1.3 decyzji). Jak wynika z § 6 ust. 1 rozporządzenia szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. W świetle powołanego przepisu odstąpienie w granicach 20% od wielkości średniej ustalonej na podstawie analizy nie wymaga uzasadnienia przez organ administracji. Należy jednak zaznaczyć, że określenie tego wskaźnika powinno nastąpić przez podanie konkretnej szerokości, która może być węższa lub szersza od średniej o 20%, a nie jak to zostało uczynione w niniejszej sprawie poprzez podanie szerokości i wskazanie, że dopuszcza się od niej odstępstwo. Decyzja organu I instancji, co najmniej w odniesieniu do wskazanej w niej 5% tolerancji szerokości zabudowy, powinna zostać zmieniona poprzez wyeliminowanie zapisu "dla wszystkich szerokości tolerancja 5%". Odnoszenie się do pozostałych podniesionych w skardze zarzutów, zdaniem Sądu, jest obecnie przedwczesne. Skarżąca Spółka będzie mogła podnieść te zarzuty w postępowaniu odwoławczym i ich oceny najpierw powinien dokonać organ odwoławczy. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 pkt 1 lit c i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.