VI SA/Wa 1517/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2014 r. sprawy ze skargi "M." Sp. j. z siedzibą w C. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego oddala skargę Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (nazywany dalej "UP") decyzją z [...] maja 2011 r., nr [...], na podstawie art. 246 i art. 247 ust. 2 oraz art. 102 ust. 1 w związku z art. 103 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119 poz. 1117 ze zm., nazywanej dalej "P.w.p.") oraz art. 98 K.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 P.w.p. unieważnił prawo z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "Klameczka jednoramienna trzpieniowa" [...] w sprawie wszczętej na skutek sprzeciwu wniesionego przez F. Sp. z o.o. z siedzibą w C. (nazywanej dalej "Wnioskodawcą", "Sprzeciwiającą się", "Uczestnikiem postępowania"), uznanego za bezzasadny przez Uprawnionego "M." Sp. j. z siedzibą w C. (nazywanej dalej "Uprawnionym", "Skarżącym"). Sprawa o unieważnienie prawa została wszczęta na skutek sprzeciwu wniesionego [...] lutego 2009 r. przez Wnioskodawcę wobec decyzji UP z [...] czerwca 2008 r. o udzieleniu na rzecz Uprawnionego prawa z rejestracji na wzór przemysłowy pt. "Klameczka jednoramienna trzpieniowa" [...]. Jako podstawę prawną Sprzeciwiająca się wskazała art. 103 ust. 1 oraz art. 104 P.w.p. podnosząc, że wzór nie posiada cechy nowości oraz cechy indywidualnego charakteru. Na dowód powyższego wskazała na fakt, że przed dniem zgłoszenia spornego wzoru, tj. [...] listopada 2007 r. identyczny wzór klameczki został udostępniony publicznie przez stosowanie przez Sprzeciwiającą się. W odpowiedzi, Uprawniony uznał sprzeciw za bezzasadny podnosząc, że sporny wzór spełnia wymogi art. 103 ust. 1 i art. 104 P.w.p., czyli posiada cechę nie tylko nowości, ale przede wszystkim indywidualnego charakteru. Podniósł także, że sprzeciw jest kolejną próbą represjonowania Uprawnionego oraz wniósł o dokładne przeanalizowanie istnienia interesu prawnego po stronie Sprzeciwiającej. Pełnomocnik Sprzeciwiającej się, w piśmie z [...] kwietnia 2011 r. wskazał także, na dowód braku nowości i indywidualnego charakteru, wzór przemysłowy pt. "Część chwytowa klamki" [...], posiadający wcześniejsze pierwszeństwo względem wzoru spornego. W odpowiedzi, pełnomocnik Uprawnionego wskazał na wykorzystanie swobody twórczej przez sporny wzór, co nie narusza wskazanych przez Wnioskodawcę przepisów, gdyż nie jest identyczny z wyżej przeciwstawionym wzorem przemysłowym pt. "Część chwytowa klamki" [...]. UP w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał na bezzasadność wniosku Uprawnionego o zbadanie interesu prawnego po stronie sprzeciwiającej wskazując, że w świetle art. 246 ust.1 i art.247 ust.2 P.w.p. sprzeciw jest powszechnym środkiem prawnym służącym każdej osobie i nie wymaga od wnoszącego uzasadnienia jego interesu prawnego w sprawie. UP ustalił, że wzór przemysłowy pt. "Klameczka jednoramienna trzpieniowa" nr [...] został zgłoszony do rejestracji w dniu [...] listopada 2007 r. Powołując się na rysunek i opis stwierdził, że przedmiotem wzoru przemysłowego jest klameczka jednoramienna trzpieniowa z tarczami przeznaczona do zamykania w oknach uchylno - rozwiernych, rozwieranych i uchylnych okien o dowolnym przeznaczeniu, ukształtowaniu oraz wymiarach. Istota klameczki według wzoru przejawia się w jej oryginalnej postaci oraz ukształtowaniu elementów składowych tworzących konstrukcję klamki. Wzór przedstawiony został na rysunku aksonometrycznym, który uwidacznia elementy składowe klameczki jednoramiennej trzpieniowej. UP ocenił, że cechą istotną wzoru przemysłowego jest to, że klameczka jednoramienna trzpieniowa składająca się z rękojeści o łukowym kształcie zakończonej korpusem z otworem na trzpień - składa się z części chwytowej (1), która ma profilowaną rękojeść z korpusem, w którym od dołu ma profilowane gniazdo mocujące, które w części ma postać kwadratu oraz walca i usytuowane jest w kołowym wybraniu korpusu, natomiast powierzchnia zewnętrzna korpusu ma postać bryły o podstawie zbliżonej do elipsy o ścianach bocznych skośnych i łukowych krawędziach i płaszczyznach od strony wewnętrznej i zewnętrznej, zaś rękojeść w części ma kształt łukowy i prostopadłościenny o zafazowanych krawędziach bocznych, i zakończona jest krawędzią skośną o łukowych krawędziach natomiast w gnieździe mocującym korpusu klameczki usytuowana jest sprężyna dociskowa (2), której krawędzie są łukowo wygięte, przykrywka (3) i korpus (4) które maja te same kształty zewnętrzne wyznaczone w części przez pary krawędzi przeciwległych prostych łukowych z centralnym otworem oraz dwoma cylindrycznymi wypustkami usytuowanymi na wspólnej osi poziomej i profilowanym gniazdem, w którym osadzona jest rozeta (5), która ma kształt kołowy z wybraniami usytuowanymi na obwodzie oraz sprężynkę montażową (6), której centralna część ma kształt kołowy wypukły z ażurowymi wewnętrznymi krawędziami mocującymi, natomiast trzpień (7) osadzony jest w sposób trwały w korpusie części chwytowej (1). Stwierdził, że klameczka jednoramienna według wzoru charakteryzuje się także tym, że część chwytowa (1) wykonana jest z aluminium lub magnezu, natomiast jej elementy składowe w postaci korpus (4) i przykrywki (3) wykonane są z poliformaldehydu natomiast rozeta (5) ze stopu cynku, niewiestru B1V15-PBT, zaś rozeta (5) oraz trzpień (7) ze stali. Poza powyższym klameczka jednoramienna według wzoru charakteryzuje się również tym, że warstwa ochronna klameczki nałożona dowolną techniką lakierniczą ma kolor biały. UP powołał się na art. 102 ust. 1 P.w.p., a z definicji tej normy wynika, że przedmiotem rejestracji wzorów przemysłowych są postacie ich wytworów w sytuacji, gdy występują kumulatywnie dwie przesłanki: cecha nowości (art. 103 ust. 1 P.w.p.) oraz cecha indywidualnego charakteru (art. 104 P.w.p.). Dokonując analizy przedmiotowego wzoru, powołując się na stanowisko utrwalone w doktrynie, UP uznał, że wzór narusza pierwszą ze wskazanych powyżej przesłanek - statuowaną w art. 103 ust. 1 P.w.p. Stwierdził, że ocena nowości wzoru przemysłowego wymaga uwzględnienia dwóch czynników, wcześniejszego udostępnienia publicznego wzoru oraz ustalenia ewentualnych różnic między wzorami, przy czym podkreśliło, iż wzór uważa się za identyczny z udostępnionym publicznie także wówczas, gdy różni się od niego jedynie nieistotnymi szczegółami. Stwierdził, że udostępnienie publiczne wzoru przemysłowego może nastąpić poprzez jego stosowanie, wystawianie lub ujawnienie w inny sposób, a sprzeciwiający przedstawił dowody na ujawnienie przed datą zgłoszenia spornego wzoru identycznych klamek okiennych. Za taki dowód UP uznał przeciwstawiony wzór przemysłowy pt. "Część chwytowa klamki" [...], który został zgłoszony [...] września 2003 r., zaś jego publikacja w Wiadomościach Urzędu Patentowego miała miejsce 31 grudnia 2004 r., a więc około trzech lat przed zgłoszeniem spornego wzoru. Tym samym uznał, że przeciwstawiony wzór przemysłowy dotarł lub mógł dotrzeć do wiadomości m.in. Uprawnionego do spornego wzoru. UP podkreślił, że przy ocenie wzoru przemysłowego brane są pod uwagę jedynie elementy zewnętrzne wzoru widoczne podczas normalnego użytkowania. Zgodnie bowiem z treścią art. 102 ust. 4 P.w.p. w przypadku wzoru stosowanego lub zawartego w części składowej wytworu złożonego, ocena nowości i indywidualnego charakteru dotyczy tylko jego widocznych cech. Natomiast przedstawiona na rysunku postać wzoru spornego obejmuje nie tylko elementy widoczne podczas normalnego użytkowania takie jak część chwytowa (1), przykrywka (3), korpus (4), sprężynka (2), ale przede wszystkim szereg elementów niewidocznych podczas używania. Wskazał, że po dokonaniu "złożenia" całego układu takie elementy jak trzpień stalowy (7), rozeta (5), sprężynka montażowa (6), są całkowicie niewidoczne. Tym samym elementy te (7, 5 i 6) nie podlegają ocenie nowości i indywidualnego charakteru. UP stwierdził, że po "złożeniu" całego układu wzoru spornego, elementem najbardziej charakterystycznym jest część chwytowa (1), zaś elementy takie jak przykrywka (3), korpus (4) i sprężynka (2), składają się jedynie na niewyróżniającą się "obudowę" elementów technicznych: trzpienia stalowego (7), rozety (5) i sprężynki montażowej (6). Tym samym uznał, że elementem głównym w spornym wzorze przemysłowym jest część chwytowa (1), która to przede wszystkim winna być zestawiona z wzorem przeciwstawionym pt. "Część chwytowa klamki" [...]. Fakt dominującego charakteru elementu "część chwytowa" (1) w spornym wzorze, został także podkreślony przez Uprawnionego, który nadał tytuł spornemu wzorowi "KLAMECZKA jednoramienna trzpieniowa", uwypuklając zasadniczy i najważniejszy element wzoru, a nie: rozetę, sprężynkę, korpus, przykrywkę czy trzpień. Na marginesie zaznaczył, że wzór przemysłowy przeciwstawiony [...] również posiada element niewidoczny podczas normalnego użytkowania, tj. "walcowy wypust z czterema nacięciami pionowymi, w którym na obwodzie są wykonane dwa rowki". Element ten, zgodnie z cytowanym powyżej ustępem 4 artykułu 102 P.w.p., także nie może być brany pod uwagę podczas dokonywania porównania spornych wzorów. UP powołał się na stanowisko doktryny wskazujące, że porównywanie wzorów powinno służyć przede wszystkim wychwyceniu różnic między zestawionymi rozwiązaniami i mając na względzie rozbieżności pomiędzy wzorem przeciwstawionym [...], a widocznymi elementami spornego wzoru [...], uznał, że postać ta wykazuje cechę identyczności z przeciwstawionym wzorem. Różnice jakie zachodzą pomiędzy przeciwstawionym wzorem, a postacią wzoru spornego, sprowadzają się jedynie do takich cech jak: nieznacznie różne zaokrąglenia krawędzi klamek (części chwytowych) według wzoru spornego i przeciwstawionego mu wzoru [...]. Obydwa wzory posiadają walcowatą dolną część klameczki oraz górną rękojeść o kształcie prostokąta o łukowym kształcie z promieniowymi zakończeniami. Krawędzie obu rękojeści przebiegają wzdłużnie przez co są także łukowo wygięte. Poza powyższym proporcje w obu wzorach są takie same. Tym samym w zasadzie nieuchwytnymi różnicami pomiędzy wzorem spornym, a przeciwstawionym są praktycznie niewidoczne szerokości ścianek części chwytowej w obu porównywanych wzorach. Wskazał także na brak istotnych różnic w materiale z jakiego wykonano porównywane wzory. Część chwytowa klamki we wzorze przeciwstawionym jest wykonana (zgodnie z opisem wzoru) ze stopu cynku, zaś część chwytowa wzoru spornego (zgodnie z opisem wzoru) jest wykonana z aluminium lub magnezu, przez co obie "klameczki" posiadają bardzo podobną, jeśli nie identyczną strukturę i fakturę materiału. Kolejną istotną (w świetle ustawowej definicji art. 102 p.w.p.) cechą wzoru spornego jest jego kolor, który zgodnie z opisem, jest biały. UP podkreślił, że przeciwstawiony wzór także może być wykończony metodą proszkową w kolorze białym, przez co nawet i w tym elemencie wzór sporny, nie różni się od wzoru przeciwstawionego i jest z nim identyczny. W świetle dokonanych porównań UP uznał, że powyższe wzory ([...] oraz przeciwstawiony mu [...]) są identyczne. W myśl art. 103 ust. 1 p.w.p. wzór uważa się za identyczny z udostępnionym publicznie także wówczas, gdy różni się jedynie nieistotnymi szczegółami, tak jak w niniejszej sprawie. Skoro przed datą zgłoszenia spornego wzoru upubliczniony został identyczny wzór przemysłowy w postaci wzoru pt. "Część chwytowa klamki" [...], to UP ocenił jako bez znaczenia dla sprawy materiał dowody na okoliczność wprowadzania do obrotu przez sprzeciwiającą identycznych klamek z postacią wzoru spornego. Tym samym faktura Nr [...] (karty 2 i 50, akta [...]), nieczytelna dokumentacja klameczki (k. 3, akta [...]), korespondencja pomiędzy stronami postępowania (karty 15,18,19,21, akta [...]), dokumentacja techniczna klamki [...] (k. 51 - 54) czy też klamki produkcji M. oraz F. stanowią, zdaniem UP, jedynie materiał bez większego znaczenia dla sprawy, który nie zmienia dokonanych ustaleń. UP stwierdził, że brak nowości jest wystarczającą samodzielną przesłanką do unieważnienia spornego wzoru i nie rozpatrywał zarzutu braku indywidualnego charakteru w świetle przedłożonego materiału. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji, zasądzenia kosztów oraz wstrzymania jej wykonania, Skarżący zarzucił UP naruszenie prawa materialnego, a zwłaszcza przepisów art. 103 ust. 1 i art. 104 P.w.p. poprzez przyjęcie, że wzór przemysłowy Skarżącego nie posiada cechy nowości oraz naruszenie prawa procesowego w sposób mający istotny wpływ na wynik postępowania, a zwłaszcza przepisów art. 77, art. 80 K.p.a. oraz art. 7 i art. 8 K.p.a. poprzez nierzetelne przeprowadzenie postępowania dowodowego i uwzględnienie dowodu z nieczytelnego projektu technicznego, nieczytelnej faktury i braku odniesienia czy dotyczy ona wyrobu przeciwstawionego oraz nieprawidłową ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę UP wniósł o jej oddalenie. Podtrzymując dotychczasowe stanowisko wskazał także, że zarzut naruszenia przepisu art. 104 P.w.p. niezastosowanego w decyzji, jest niezrozumiały i może świadczyć o niedokładnym przestudiowaniu decyzji przez Skarżącego. Skarżona decyzja w zakresie przepisów materialnych, została wydana tylko i wyłącznie na podstawie art. 102 i art. 103 P.w.p. co zostało wyrażone nie tylko w sentencji decyzji, ale także w uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 11 czerwca 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 2089/11, uchylił decyzję UP z [...] maja 2011 r., stwierdzając, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania, w sposób który może mieć istotny wpływ na wynik sprawy i prawo materialne w sposób mogący mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia. Sąd pierwszej instancji, powołując się na art. 102 ust. 1 P.w.p., podał, że wzorem przemysłowym jest nowa i posiadająca indywidualny charakter postać wytworu lub jego części nadana mu w szczególności przez cechy linii, konturów, kształtów, kolorystykę, strukturę lub materiał wytworu oraz przez jego ornamentację. Zatem wzór przemysłowy może uzyskać ochronę prawną, jeżeli odnosi się do wytworu, jest nowy, ma indywidualny charakter. W ocenie Sądu pierwszej instancji okoliczność, że ustawodawca w odrębnych normach art. 103 ust. 1 i w art. 104 ust. 1 i 2 P.w.p., określił szczegółowo przesłanki nowości i indywidualnego charakteru, nie oznacza, że nowość wzoru można badać – jak w niniejszej sprawie - nie tylko w oderwaniu, ale i z pominięciem badania indywidualnego charakteru porównywanych wzorów. Zdaniem Sądu, art. 103 ust. 1 P.w.p. odnoszący się do nowości używa określenia "identyczny wzór" co oznacza, że zarzut braku nowości może być postawiony dopiero po porównaniu obu wzorów, czy nie są identyczne, a to oznacza badanie indywidualnego charakteru, o którym mowa w art. 104 ust. 1 i 2 P.w.p. Sąd za konieczne uznał uwzględnienie kryteriów określonych w art. 104 ust. 1 i 2 P.w.p., czyli indywidualnego charakteru - ogólnego wrażenia, jakie wywołuje na zorientowanym użytkowniku wzór przemysłowy w porównaniu z innym wzorem udostępnionym z datą wcześniejszą oraz zakresu swobody twórczej producenta wzoru przemysłowego. Na gruncie rozpatrywanego wzoru - klamki, wygląd produktu był zdeterminowany cechami użytkowymi i z tego względu zakres swobody twórczej musiał być wyraźnie oceniony. Klamka jako produkt stanowi element okien, drzwi, mebli, ale z jej przeznaczenia jako element chwytowy musi spełniać określone cechy użytkowe. Nie można wykluczyć, że jedynie drobne różnice są brane pod uwagę przy ustalaniu indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego. O ile elementem głównym w spornym wzorze przemysłowym jest część chwytowa (1), która to przede wszystkim winna być zestawiona z wzorem przeciwstawionym pt. "Część chwytowa klamki" [...], to fakt dominującego charakteru elementu "część chwytowa" (1) w spornym wzorze - także podkreślony przez Uprawnionego w nadanym tytule spornego wzoru jako "KLAMECZKA jednoramienna trzpieniowa" jako zasadniczy i najważniejszy element - powinien być zbadany pod względem zakresu swobody twórczej, a drobne różnice ocenione w ramach ustalenia indywidualnego charakteru wzoru. Również ważne dla oceny zdolności rejestracyjnej wzoru przemysłowego poza zakresem swobody twórczej jest ogólne wrażenie, jakie może wywołać sporna klamka na zorientowanym użytkowniku. W ocenie Sąd pierwszej instancji, UP pominął całkowicie przeprowadzenie oceny indywidualnego charakteru spornego wzoru z wzorem przeciwstawionym, badania wyglądu obu produktów pod kątem ich cech użytkowych, a w konsekwencji wypowiedzenia się co do niewielkiego zakresu swobody twórczej. Dokonując de facto porównania obu wzorów ich pod kątem identyczności o jakiej mowa w art. 103 ust. 1 P.w.p błędnie uznał, że jest to możliwe z pominięciem oceny indywidualnego charakteru. Dopiero ustalenie braku indywidualnego charakteru pozwala na ocenę, że sporny wzór przemysłowy nie spełnia wymagania nowości. Pismem z [...] lipca UP wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji z 11 czerwca 2012 r., sygn.. akt VI SA/Wa 2089/11. Kasator, wnosząc skargę kasacyjną zaskarżonemu wyrokowi zarzucił błędną wykładnię art. 102 ust. 1 w zw. z art. 103 ust. 1 P.w.p., polegającą na przyjęciu, że zarzut braku nowości wzoru przemysłowego może być postawiony dopiero po przeprowadzeniu badania indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego oraz naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez bezzasadne przyjęcie, że UP miał obowiązek dokonania oceny indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego nr [...], a co za tym idzie także zakresu swobody twórczej przy opracowywaniu wzoru, chociaż prawo z rejestracji wzoru przemysłowego nr [...] zostało unieważnione z uwagi na to, że przedmiotowy wzór nie spełniał wymogu nowości i nie było potrzeby oceny indywidualnego charakteru wzoru. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1652/12, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny podał, że spór w sprawie sprowadza się do tego, czy unieważnienie prawa z rejestracji na wzór przemysłowy jest dopuszczalne przy niespełnieniu jednej z dwóch przesłanek wymaganych przez przepis art. 102 P.w.p. Naczelny Sąd Administracyjny zgodził się z poglądem organu, że wytwór, który nie spełnia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 102 P.w.p. nie może być chroniony prawem z rejestracji wzoru przemysłowego. Naczelny Sąd Administracyjny podał, że UP w zaskarżonej decyzji przyjął, że postępowanie w sprawie wykazało, że sporny wzór "klameczka jednoramienna trzpieniowa" jest identyczny jak wzór przeciwstawiony "część chwytowa klamki" ujawniona i zgłoszona wcześniej przez F. Spółka z o.o. w C. Organ podniósł, że zestawił porównywane wzory, wskazał cechy i różnice między nimi i przyjął, iż te nieistotne różnice, w zasadzie nieuchwytne, pozwalają uznać oba te wzory za identyczne. Organ przyjął, iż identyczność wzorów, to identyczność o jakiej mowa w art. 103 ust. 1 P.w.p. Zdaniem organu niespełniona została jedna z przesłanek wymaganych przepisem art. 102 P.w.p., co uzasadniało unieważnienie prawa z rejestracji na przedmiotowy wzór. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił pogląd prezentowany w doktrynie, że nowość wzoru mieści się w pojęciu indywidualnego charakteru. Brak nowości, to brak indywidualnego charakteru i odwrotnie. Jeżeli wzór ma indywidualny charakter, to jest nowy. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że z zaskarżonego wyroku wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję tylko z tego powodu, że UP nie badał przesłanki (jej istnienia/braku) indywidualnego charakteru spornego wzoru. Sąd pierwszej instancji natomiast, nie odniósł się do przesłanki braku nowości – nie ocenił, czy organ prowadząc postępowanie o unieważnienie prawa ochronnego prawidłowo ustalił niespełnienie tej przesłanki i czy stanowisko organu w zakresie oceny obu tych wzorów, tj. spornego i przeciwstawionego mu wzoru Spółki F. oraz przyjęcie że wzory te są identyczne – było prawidłowe. Nie wyrażając opinii w tym zakresie, Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że jeżeli dwa wytwory są identyczne – to nie może być ten "późniejszy" ani nowy, ani posiadać indywidualnego charakteru. Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązał Sąd pierwszej instancji do uwzględnienia powyższego stanowiska, zaś przy badaniu legalności zaskarżonej decyzji Sąd pierwszej instancji winien był rozważyć, czy postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone prawidłowo i uzasadniało przyjęcie, że wzór sporny był identyczny jak wzór przeciwstawiony i czy niespełnione były przesłanki do udzielenia prawa z rejestracji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Podkreślenia również wymaga, że stosownie do art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej także: "P.p.s.a." Sąd, któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny. Oznacza to, że nie może się on kierować dowolnymi wnioskami wywiedzionymi z akt sprawy, musi postępować zgodnie ze wskazaniami dokonanymi przez Sąd II instancji. Przez ocenę prawną, o której mowa w art. 190 P.p.s.a. należy bowiem rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, ciążący na sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego. Nawet w przypadku odmiennej interpretacji prawa lub możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wyrażone przez sąd mają moc wiążącą. Poza tym, przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, "granice sprawy", o których mowa w art. 134 § 1 i art. 135 P.p.s.a., podlegają zawężeniu do granic w jakich rozpoznał skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny i wydał orzeczenie na podstawie art. 185 § 1 tej ustawy (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 września 2008 r., sygn. akt I OSK 1311/07). Uwzględniając powyższe, rozpatrując ponownie sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle art. 102 ust. 1 P.w.p. wzorem przemysłowym jest nowa i posiadająca indywidualny charakter postać wytworu lub jego części, nadana mu w szczególności przez cechy linii, konturów, kształtów, kolorystykę, strukturę lub materiał wytworu oraz przez jego ornamentację. Jak wynika z art. 103 ust. 1 P.w.p. wzór przemysłowy uważa się za nowy, jeżeli przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania prawa z rejestracji, identyczny wzór nie został udostępniony publicznie przez stosowanie, wystawienie lub ujawnienie w inny sposób, z zastrzeżeniem ust. 2. Wzór uważa się za identyczny z udostępnionym publicznie także wówczas, gdy różni się od niego jedynie nieistotnymi szczegółami. Jak stanowi natomiast art. 104 ust. 1 i 2 P.w.p. wzór przemysłowy odznacza się indywidualnym charakterem, jeżeli ogólne wrażenie, jakie wywołuje na zorientowanym użytkowniku, różni się od ogólnego wrażenia wywołanego na nim przez wzór publicznie udostępniony przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo. Przy ocenie indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego bierze się pod uwagę zakres swobody twórczej przy opracowywaniu wzoru. W niniejszej sprawie UP zaskarżoną decyzją unieważnił prawo z rejestracji spornego wzoru przemysłowego uznając, iż nie posiadał on cechy nowości, przyjmując jednocześnie, że jest to wystarczająca, samodzielna przesłanka do unieważnienia spornego wzoru, skutkująca tym, iż zbędne jest badanie cechy indywidualnego charakteru spornego wzoru przemysłowego. Sąd zgadza się z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wiążącym w niniejszej sprawie wyroku z 15 stycznia 2014 r., że wytwór, który nie spełnia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 102 P.w.p. nie może być chroniony prawem z rejestracji wzoru przemysłowego, gdyż nowość wzoru mieści się w pojęciu indywidualnego charakteru, a brak nowości, to brak indywidualnego charakteru i odwrotnie. Jeżeli zatem wzór ma indywidualny charakter, to jest nowy. Wykonując zatem zalecenie Naczelnego Sądu Administracyjnego i badając ponownie legalności zaskarżonej decyzji, Sąd doszedł do wniosku, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone przez UP prawidłowo i uzasadniało przyjęcie, że wzór sporny był identyczny jak wzór przeciwstawiony, niespełnione zatem były przesłanki do udzielenia prawa z rejestracji w związku z brakiem cechy nowości przez sporny wzór przemysłowy. UP, prawidłowo ustalił, że przeciwstawiony wzór przemysłowy został ujawniony około trzy lata przed zgłoszeniem spornego wzoru przemysłowego. Przeciwstawiony wzór przemysłowy pt. "Część chwytowa klamki" [...], został zgłoszony [...] września 2003 r., a jego publikacja w Wiadomościach Urzędu Patentowego miała miejsce 31 grudnia 2004 r. Zgłoszenie spornego wzoru przemysłowego nastąpiło natomiast [...] listopada 2007 r. Przyjmując, że przy ocenie i porównaniu wzorów przemysłowych bierze się pod uwagę jedynie elementy zewnętrzne wzorów, widoczne podczas normalnego użytkowania, zgodnie z art. 102 ust. 4 P.w.p., UP prawidłowo porównał tylko widoczne części obu wzorów, czyli część chwytową obu klameczek, pomijając elementy niewidoczne podczas normalnego użytkowania. Z powyższego porównania, które w przypadku cechy nowości ma na celu wychwycenie różnic między zestawionymi rozwiązaniami wynika, że obydwa wzory posiadają walcowatą dolną część klameczki oraz górną rękojeść o kształcie prostokąta o łukowym kształcie z promieniowymi zakończeniami, łukowo wygięte przebiegające wzdłuż obu rękojeści krawędzie, identyczne proporcje, podobną strukturę i fakturę materiałów, z których są wykonane oraz identyczny kolor biały. Różnice natomiast są niezauważalne i sprowadzają się do nieznacznych odmienności w zaokrągleniach krawędzi oraz szerokości ścianek porównywanych klamek. Są to różnice praktycznie niewidoczne i nieistotne, w związku z czym, zdaniem Sądu, UP słusznie uznał, że w świetle art. 103 ust. 2 P.w.p., porównywane wzory przemysłowe pt. "Klameczka jednoramienna trzpieniowa" [...] i "Część chwytowa klamki" [...], są identyczne. Biorąc pod uwagę powyższe i uwzględniając stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wiążącym w niniejszej sprawie wyroku z 15 stycznia 2014 r., Sąd stwierdza, że UP prawidłowo uznał, iż brak nowości jest wystraczającą samodzielną przesłanką do unieważnienia spornego wzoru przemysłowego i podejmując rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji z [...] maja 2011 r. nie naruszył przepisów ustawy Prawo własności przemysłowej jak również przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), skargę należało oddalić.