II GSK 2764/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Magdalena Bosakirska Protokolant Mateusz Rogala po rozpoznaniu w dniu 28 października 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. S.A. w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 682/14 w sprawie ze skargi W. S.A. w O. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od W. S.A. w O. na rzecz Ministra Infrastruktury i Rozwoju kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 682/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę W. S.A. w O. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania w wysokości 153450 zł wykorzystanego z naruszeniem procedur. Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że w dniu [...] stycznia 2010 r. Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości podpisała umowę o dofinansowanie z W. S.A. w O. w celu realizacji projektu pn. "[...]". Umowa realizowana była w ramach Programu Operacyjnego Rozwój Polski Wschodniej 2007-2013 (PO RPW). W dniach [...] września 2011 r. przeprowadzona została planowa kontrola w trakcie realizacji projektu, której zakres obejmował m.in. sprawdzenie prawidłowości udzielania przez Beneficjenta zamówień publicznych. Następnie decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...] Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości, działając m.in. na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 2, ust. 9, ust. 11 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885 ze zm.) – dalej: u.f.p. oraz art. 98 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. U. UE L 210 z 31.07.2006 str. 25 ze zm.), zobowiązała W. S.A. do zwrotu kwoty 153450 zł wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych tytułem nieprawidłowo wydatkowanych środków EFRR. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że po przeanalizowaniu 43 zamówień publicznych ustalono, iż w odniesieniu do 4 zamówień, w których wartość szacunkowa przedmiotu zamówienia przekraczała 14.000 euro Beneficjent nie zastosował przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 907 ze zm.) – dalej: P.z.p., co stanowi naruszenie, skutkujące koniecznością nałożenia korekty finansowej w wydatkach kwalifikowanych na zasadach określonych w § 15 ust. 4 umowy o dofinansowanie projektu. Zgodnie z Taryfikatorem korekt finansowych uznano, że korekta finansowa powinna zostać dokonana na poziomie 25%, stąd wartość dofinansowania podlegająca zwrotowi wyniosła 153450 zł. Organ wyjaśnił, że W. S.A. jest osobą prawną, prowadzącą działalność ukierunkowaną na zaspokajanie potrzeb o charakterze powszechnym, niemających charakteru przemysłowego ani handlowego, w której jak wynika z zebranego materiału dowodowego, jednostki sektora finansów publicznych posiadają ponad połowę udziałów, zatem kwalifikuje się do kategorii zamawiających określonych w art. 3 ust. 1 pkt 3 P.z.p., tzw. podmiotów prawa publicznego, a zatem zobowiązanych do stosowania przepisów P.z.p. przy odpłatnym nabywaniu dostaw oraz usług. Po rozpatrzeniu odwołania strony od powyższej decyzji Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. utrzymał ją w mocy, podkreślając, że postanowienia § 15 ust. 1 umowy o dofinansowanie zobowiązywały Beneficjenta do stosowania przepisów P.z.p., w zakresie w jakim ustawa ta ma do niego zastosowanie. Organ odwoławczy podniósł, że Beneficjent naruszył art. 3 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 7 ust. 1 P.z.p., co skutkuje stosownie do § 15 ust. 4 umowy o dofinansowanie obowiązkiem wymierzenia korekty finansowej w wysokości 25%. W. S.A. w O. zaskarżyła decyzję Ministra do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., który, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji stwierdził, że zgodnie z art. 206 ust. 1 u.f.p. szczegółowe warunki dofinansowania projektu określa umowa o dofinansowanie projektu, o której mowa w art. 5 pkt 9 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. Nr 84, poz. 712 ze zm.); dalej: "u.z.p.p.r.". Zgodnie zaś z art. 30 ust. 2 u.z.p.p.r. umowa o dofinansowanie projektu określa warunki dofinansowania projektu, a także prawa i obowiązki beneficjenta z tym związane. Sąd I instancji zauważył, że w § 15 ust. 1 umowy o dofinansowanie projektu skarżąca zobowiązała się do stosowania przepisów P.z.p. w zakresie, w jakim ustawa ta ma zastosowanie do Beneficjenta i Projektu. W ocenie Sądu I instancji, organy dokonały prawidłowej wykładni art. 3 ust. 1 pkt 3 P.z.p., który stanowi transpozycję do prawa polskiego instytucji podmiotu prawa publicznego zdefiniowanego w art. 1 ust. 9 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz. Urz. UE L 134 z 30.04.2004 r., s. 114) i art. 2 ust. 1 lit. a dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych (Dz. Urz. UE L 134 z 30.04.2004 r., s. 1). Zgodnie z definicjami zawartymi w tych przepisach za podmiot prawa publicznego uważany jest każdy podmiot: 1) ustanowiony w szczególnym celu zaspokajania potrzeb w interesie ogólnym, które nie mają charakteru przemysłowego ani handlowego; 2) posiada osobowość prawną, oraz 3) spełnia co najmniej jeden z trzech poniższych warunków: a) finansowany jest w przeważającej części przez państwo, jednostki samorządu terytorialnego lub inne podmioty prawa publicznego, b) jego zarząd podlega nadzorowi ze strony tych podmiotów, c) ponad połowa składu jego organu administrującego, zarządzającego lub nadzorczego została wyznaczona przez państwo, jednostki samorządu terytorialnego lub inne podmioty prawa publicznego. Sąd I instancji powołał się następnie na orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w zakresie wykładni pojęcia podmiotu prawa publicznego i stwierdził, że odpowiedź na pytanie, czy dany podmiot mieści się w zakresie definicji "podmiot prawa publicznego", wymagało w pierwszej kolejności ustalenia celu, w jakim został on utworzony. Powołując się na przepisy statutu skarżącej oraz informacje zawarte w rejestrze przedsiębiorców, Sąd I instancji uznał, że skarżąca spełnia przesłanki uznania jej za podmiot utworzony w szczególnym celu zaspokajania potrzeb o charakterze powszechnym niemających charakteru przemysłowego ani handlowego. Nawet bowiem jeżeli tylko niewielka część działalności danej instytucji związana jest z zaspokajaniem potrzeb w interesie ogólnym, to i tak dana instytucja powinna być uznana za ustanowioną w szczególnym celu zaspokajania potrzeb w interesie ogólnym. Sąd I instancji powołał się następnie na informacje znajdujące się w aktach administracyjnych dotyczące struktury właścicielskiej skarżącej i stwierdził, że spełnia ona również warunek określony w art. 3 ust. 1 pkt 3 lit. b P.z.p., tj. że jednostki sektora finansów publicznych w rozumieniu przepisów o finansach publicznych lub inne państwowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej pojedynczo lub wspólnie, bezpośrednio bądź pośrednio przez inny podmiot posiadają ponad połowę udziałów albo akcji beneficjenta. Sąd I instancji podniósł ponadto, że wbrew twierdzeniom skarżącej, do nałożenia korekty nie jest wymagane wystąpienie konkretnej szkody finansowej i udowodnienie jej wysokości. Wystarczające jest bowiem wykazanie naruszenia prawa, które mogło doprowadzić do uszczuplenia środków unijnych. W odniesieniu do zarzutu skarżącej naruszenia art. 26 ust. 1 pkt 15 i 15a u.z.p.p.r. poprzez nałożenie korekty finansowej i zobowiązanie do zwrotu środków, bez wcześniejszego wydania samoistnej decyzji administracyjnej nakładającej korektę finansową Sąd I instancji uznał, że ustawodawca w sposób zamierzony nie przewidział dla czynności instytucji zarządzającej, polegającej na nałożeniu korekt finansowych, samoistnej formy decyzji administracyjnej. Wyliczenie korekty, określenie przesłanek i kryteriów, jakimi kierowała się instytucja ją nakładająca stanowi natomiast podstawę wydania decyzji, o jakiej mowa w art. 207 ust. 9 u.f.p. i podlega kontroli sądowej w razie wniesienia skargi na rozstrzygnięcie podjęte w tym trybie. W. S.A. zaskarżyła wyrok WSA w W. z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 682/14 w całości skargą kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 3 P.z.p., poprzez niedostrzeżenie przez Sąd I Instancji naruszenia przepisów postępowania administracyjnego polegającego na tym, że organ nie przeprowadził jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego i nie zebrał jakichkolwiek dowodów niezbędnych do ustalenia, czy skarżąca spełnia jedną z czterech przesłanek, których wspólne występowanie pozwala na uznanie danego podmiotu za podmiot prawa publicznego w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 3 P.z.p., tj. nie zbadał czy działanie skarżącej zaspokaja potrzeby niemające charakteru przemysłowego ani handlowego, a także nie zebrał w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie niezbędnego do ustalenia, czy skarżąca spełnia drugą z czterech przesłanek, których wspólne występowanie pozwala na uznanie danego podmiotu za podmiot prawa publicznego w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 3 P.z.p., tj. nie zbadał czy skarżąca została utworzona w szczególnym celu zaspokajania potrzeb o charakterze powszechnym; 2) art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 26 ust. 1 pkt 15a u.z.p.p.r., poprzez przyjęcie, że decyzja o zwrocie przyznanego dofinansowania w przypadku naruszenia przez skarżącą obowiązujących procedur nie powinna zostać poprzedzona wydaniem przez organ w odrębnym postępowaniu decyzji administracyjnej w przedmiocie ustalenia i nałożenia korekty; 3) art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 26 ust. 1 pkt 15 u.z.p.p.r. poprzez przyjęcie, iż wydanie przez organ decyzji o zwrocie przyznanego dofinansowania nie jest uzależnione od uprzedniego wydania, w odrębnym postępowaniu administracyjnym, decyzji o ustaleniu i nałożeniu korekty finansowej, a w konsekwencji uznanie, że brak takiej decyzji nie stanowi naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć wpływ na wynik sprawy, gdyż przyjęcie odmiennego stanowiska stanowiłoby podstawę uwzględnienia skargi; 4) art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wydanie decyzji o zwrocie dofinansowania w przypadku stwierdzenia, iż zostało ono wykorzystane z naruszeniem procedur, o którym mowa w art. 184 u.f.p. nie powinno być poprzedzone wydaniem decyzji administracyjnej o ustaleniu i nałożeniu korekty finansowej, a w konsekwencji uznanie, że brak takiej decyzji nie stanowi naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć wpływ na wynik sprawy, gdyż przyjęcie odmiennego stanowiska stanowiłoby podstawę uwzględnienia skargi; 5) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w jakim zakresie organ wyjaśnił sprawę co do istoty i poprzestaniu na przywołaniu okoliczności podanych przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz stwierdzeniu, że ocena co do prawidłowości decyzji wynika z konfrontacji prawidłowo poczynionych ustaleń faktycznych z dyspozycjami norm zawartych w przepisach mających zastosowanie w niniejszej sprawie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż wbrew twierdzeniom Sądu na podstawie uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie można przyjąć, że sprawa została wyjaśniona w stopniu pozwalającym na wydanie orzeczenia w niniejszej sprawie; 6) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez błędne uznanie, że skarżąca wskazując w piśmie procesowym z dnia 11 czerwca 2014 r. na motyw 10 preambuły Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE, podniosła, że w rozpoznawanej sprawie w toku badania wystąpienia przesłanek zastosowania P.z.p. zastosowanie winny znaleźć wskazane wytyczne, w sytuacji gdy zamiarem skarżącej było ukazanie Sądowi kierunku rozumienia niezdefiniowanego prawnie pojęcia "podmiotu prawa publicznego", za który na gruncie niniejszej sprawy została błędnie uznana skarżąca, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż Sąd I nie wziął pod uwagę podanych przez skarżącą wytycznych określonych tą dyrektywą. Ponadto skarżąca postawiła zarzut naruszenia prawa materialnego, tj.: 1) art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 3 P.z.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie do skarżącej w wyniku błędnego uznania jej za podmiot prawa publicznego, tj. podmiot zobowiązany do stosowania P.z.p. w sytuacji, w której przy prawidłowo zgromadzonym i właściwie ocenionym materiale dowodowym w niniejszej sprawie, należałoby przyjąć, że skarżąca nie spełnia przesłanek określonych tym przepisem; 2) art. 3 ust. 1 pkt 3 P.z.p. poprzez jego błędną interpretację polegającą na: a. uznaniu, że - mimo literalnego brzmienia tego przepisu - może on znaleźć zastosowanie wobec podmiotów, które nie zostały utworzone przez jednostki sektora finansów publicznych w celu wykonywania zadań jednostek-założycieli lub podmiotów, którym nigdy, również w okresie późniejszym niż przy utworzeniu danego podmiotu, nie powierzono wykonywania zadań jednostki dominującej; b. utożsamianiu przesłanki utworzenia "w szczególnym celu zaspokajania potrzeb o charakterze powszechnym" jak stanowi P.z.p. z przesłanką utworzenia "w celu zaspokajania potrzeb w interesie ogólnym" zawartą w art. 1 ust. 9 Dyrektywy nr 2004/18/WE; c. uznaniu, że wszystkie działania, które wykazują zbieżność z zadaniami samorządu województwa zdefiniowanymi w art. 11 ust. 2 ustawy o samorządzie województwa stanowią zadania polegające na zaspokajaniu potrzeb o charakterze powszechnym; d. uznaniu, że "potrzeby o charakterze powszechnym" nigdy nie mają "charakteru przemysłowego ani handlowego"; e. uznaniu, że podmiot, który działa w zwykłych warunkach rynkowych, ma na celu wypracowanie zysku i ponosi straty wynikające z prowadzenia działalności, może być uważany za "podmiot prawa publicznego", a potrzeby, do zaspokajania których ten podmiot został założony lub zaspokajanie których powierzono mu jako zadanie, można uważać za nieposiadające charakteru przemysłowego lub handlowego; 3) art. 98 ust. 1 rozporządzenia nr 1083/2006, poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, w sytuacji gdy skarżąca podała, że nie może stanowić on podstawy wydania decyzji o zwrocie środków pobranego dofinansowania z uwagi na fakt, że dyspozycja tego przepisu skierowana jest do państw członkowskich, a ponadto przepis ten nie może stanowić podstawy wydania decyzji w sytuacji gdy przy prawidłowo zgromadzonym oraz właściwie ocenionym materiale dowodowym w sprawie, należałoby stwierdzić, że nie doszło do nieprawidłowości przy wydatkowaniu środków w trakcie realizacji umowy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podkreśliła, że w 2012 r. ponad 96% jej przychodów pochodziło ze sprzedaży usług, w tym 66% zostało uzyskane z obsługi projektów własnych a 23% z usług dotyczących wdrażania RPO. Skarżąca w 2012 r. wypracowała zysk netto w kwocie przekraczającej 165 tys. złotych. Skarżąca podniosła, że prowadziła różnorodną aktywność biznesową pozwalającą na pokrycie kosztów działalności (m.in. od komercyjnego przeprowadzenia szkoleń, prowadzenia doradztwa, wykonywania studiów wykonalności, analiz i raportów po wynajem nieruchomości i uzyskiwania przychodu finansowego z odsetek bankowych). Wszelkie środki finansowe, które otrzymywała i otrzymuje w ramach zawartych umów nie są przekazywane na finansowanie jej funkcjonowania, lecz stanowią wynagrodzenie za realizację określonych zadań zleconych na podstawie podpisanych umów. Wszystko to, zdaniem skarżącej, przemawia za uznaniem, że występowanie przesłanki polegającej na "zaspokajaniu potrzeb niemających charakteru przemysłowego lub handlowego" nie została w ogóle zbadana przez organ, podczas gdy prawidłowe zgromadzenie dowodów w tym zakresie oraz należyte przeprowadzenie oceny tych dowodów musiałoby doprowadzić organ do stwierdzenia, że skarżąca nie może zostać uznana za "podmiot prawa publicznego" w rozumieniu P.z.p. Skarżąca podniosła, że inicjatywa jej utworzenia była przejawem samoorganizacji przedsiębiorstw i przedstawicieli nowoutworzonych gmin, a nie emanacją Państwa, które za pośrednictwem powoływanej do życia jednostki chciało realizować zadania publiczne. Natomiast zaangażowanie Województwa ogranicza się wyłącznie do posiadania akcji skarżącej i nie jest wykorzystywane do kierowania działalnością skarżącej, której cele i sposób ich realizacji określane są w sposób niezależny i samodzielny przez zarząd spółki. Ponadto skarżąca stwierdziła, że biorąc pod uwagę różnicę w brzmieniu przepisów europejskich i polskich, ewentualne wątpliwości w tym zakresie powinny zostać rozstrzygnięte na korzyść nieobciążania danego podmiotu obowiązkiem tj. na korzyść wolności od stosowania reguł zamówień publicznych, zwłaszcza jeśli zastosowanie przepisów europejskich wbrew literalnemu brzmieniu przepisów polskich, miałoby doprowadzić do nałożenia kar lub innych negatywnych konsekwencji finansowych na dany podmiot. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 28 października 2015 r. pełnomocnik skarżącej oświadczył, że cofa zarzut skargi kasacyjnej dotyczący niewydania decyzji administracyjnej ustalającej korektę finansową. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest uzasadniona. Wnosząca skargę kasacyjną w ramach zarzutów tej skargi stara się dowieść, że nie jest podmiotem prawa publicznego w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 3 P.z.p. Nie mają zatem do niej zastosowania przepisy Prawa zamówień publicznych, głównie dlatego, że W. nie została utworzona "w szczególnym celu zaspokajania potrzeb o charakterze powszechnym, niemających charakteru przemysłowego ani handlowego". Konfrontacja treści tego pojęcia ze statutem W. określającym jej cele i zadania wskazuje, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, że W. jest podmiotem prawa publicznego w znaczeniu, jaki nadaje mu ustawa Prawo zamówień publicznych. Z treści art. 7 statutu W. wynika, że W. podejmuje przedsięwzięcia służące rozwojowi województwa [...] i podnoszeniu konkurencyjności jego gospodarki, przygotowaniu przedsiębiorstw i struktur otoczenia biznesowego do współpracy, dostosowaniu ich oferty do wymagań rynku europejskiego oraz ułatwieniu im dostępu do nowoczesnych, ekologicznych technologii produkcji i nowoczesnych metod zarządzania. Może również uczestniczyć w projektach dotyczących minimalizowania zagrożenia bezrobociem przez wspieranie inicjatyw gospodarczych tworzących nowe miejsca pracy, wsparcia dla samorządów zamierzających zracjonalizować zarządzanie mieniem komunalnym i wszelkich inicjatywach przynoszących pożytek regionalnej społeczności. Niewątpliwie więc działalność W. nie jest adresowana do z góry skonkretyzowanego kręgu odbiorców lecz do ogółu zainteresowanych jej ofertą. "Dotyczący ogółu" to inaczej "dotyczący wszystkich" czyli "powszechny". Mając oczywiście na uwadze terytorialne granice działalności W. można więc powiedzieć, że W. zaspokaja określonego rodzaju potrzeby o charakterze powszechnym, rozumiejąc tę powszechność jako ogólnodostępność jej oferty (działalność na rzecz wszystkich zainteresowanych). Takie rozumienie zaspokajania potrzeb o charakterze powszechnym nie odbiega znaczeniowo od użytego w art. 1 pkt 9 dyrektywy 2004/17/WE pojęcia "zaspokajania potrzeb w interesie ogólnym". W interesie ogólnym leży bowiem zaspokajanie potrzeb dotyczących ogółu, czyli potrzeb o charakterze powszechnym. Nie ulega również wątpliwości, że potrzeby, które zaspokaja W. nie mają charakteru przemysłowego ani handlowego, ponieważ W. nie prowadzi działalności przemysłowej ani handlowej. Niczego bowiem W. nie wytwarza (nie produkuje), nie zajmuje się również działalnością wydobywczą. Ze statutu W. nie wynika też, aby zajmowała się handlem. Należy dodać, że W., mimo że jest spółką prawa handlowego spełnia co najmniej jedno z pozostałych wymagań określonych w art. 3 ust. 1 pkt 3 P.z.p. kwalifikujących ją jako podmiot prawa publicznego. Jednostki samorządowe niewątpliwie posiadają ponad połowę akcji W. (art. 3 ust. 1 pkt 3 lit. b), a także (jako walne zgromadzenie) mają prawo do powoływania ponad połowy składu organu nadzorczego (rady nadzorczej) (art. 3 ust. 1 pkt 3 lit d). Należy dodać, że pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej, mające w szczególności wskazywać na samodzielność finansową W. i charakteryzujące jej działalność nie mają znaczenia w świetle definicji podmiotu prawa publicznego zawartej w omawianym art. 3 ust. 1 pkt 3 P.z.p. Z tych wszystkich powodów Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).