I SAB/Wa 149/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Durzyńska Sędzia WSA Elżbieta Lenart Protokolant starszy referent Tomasz Noske po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi [...] Spółki jawnej z siedzibą w [...] na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość [...] 1. stwierdza, że bezczynność Prezydenta [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie sądowe w pozostałym zakresie; 3. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz skarżącej [...] Spółki jawnej z siedzibą w [...] kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. [...] Spółka jawna z siedzibą w [...], pismem z dnia 17 lutego 2014 r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku M. J. z marca 2010 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość [...]. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, że po uchyleniu przez Wojewodę [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] orzekającej o umorzeniu postępowania w przedmiocie ustalenia odszkodowania za ww. nieruchomość oraz przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji – organ ten, do dnia wniesienia skargi, nie wydał rozstrzygnięcia - czym naruszył przepis art. 35 § 1 i 2 k.p.a. Postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] Wojewoda [...] uznał zażalenie M. J. i [...] Spólki jawnej na bezczynność Prezydenta [...] w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość [...] – za uzasadnione. W odpowiedzi na skargę Prezydent [...], pismem z dnia 21 marca 2014 r., wniósł o oddalenie skargi wskazując, że w toku postępowania zgromadzono szereg materiałów mających na celu określenie czy ww. nieruchomość spełnia przesłanki określone w art. 215 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651 ze zm.). Ponadto organ wskazał, że pismem z dnia 21 marca 2014 r. strona skarżąca została poinformowana o możliwości zapoznania się z dokumentami zgromadzonym w sprawie przed wydaniem decyzji. W dniu 29 kwietnia 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęło pismo Kierownika [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., którym poinformowano Sąd, iż w dniu [...] kwietnia 2014 r. Prezydent [...] wydał decyzję nr [...], którą ponownie umorzył postepowanie w sprawie przyznania odszkodowania za wyżej opisaną nieruchomość. W związku z wezwaniem Sądu, strona skarżąca - pismem z dnia 19 maja 2014 r. - wniosła o umorzenie postępowania sądowego oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, w dniu 21 sierpnia 2014 r., pełnomocnik skarżącej Spółki poparła stanowisko i wnioski zawarte w ww. piśmie, zaś pełnomocnik organu wniosła o umorzenie postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej "P.p.s.a." sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Zgodnie natomiast z art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Jednocześnie, co ma znaczenie w niniejszej sprawie, należy wskazać, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, iż podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność lub przewlekłość organu, Sąd uwzględnia stan sprawy istniejący w dniu orzekania. W sytuacji natomiast wydania przez organ stosownego aktu, w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie przez sąd, postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie bezczynności czy przewlekłości organu administracji publicznej staje się bezprzedmiotowe. Stąd, skoro organ w bezczynności czy przewlekłości już nie pozostaje, sąd nie może zastosować trybu przewidzianego w art. 149 § 1 zd. pierwsze P.p.s.a., tj. w przypadku uznania zasadności skargi - zobowiązać organ do wydania w zakreślonym terminie stosownego rozstrzygnięcia w sprawie. Jak wynika z akt sprawy, Prezydent [...] rozpoznał w dniu [...] kwietnia 2014 r. sprawę z wniosku M.J. wydając decyzję nr [...], którą umorzył postępowanie w sprawie przyznania odszkodowania za nieruchomość [...]. Wydanie przez Prezydenta [...] ww. decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania wniosku M. J. z marca 2010 r. Oczywiste jest bowiem, że organ załatwił sprawę i nie pozostaje już w bezczynności. Niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne stało się zatem bezprzedmiotowe, dlatego w tym zakresie zostało umorzone (pkt 2 sentencji wyroku). Podkreślenia jednak wymaga, że chociaż wydanie przez organ rozstrzygnięcia w toku postępowania sądowego, po wniesieniu skargi, czyni z natury rzeczy niemożliwym zobowiązanie organu do działania, o tyle nie zwalnia to wojewódzkiego sądu administracyjnego z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy bezczynność, bądź przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając więc działanie Prezydenta [...], Sąd doszedł do przekonania, że pomimo przekroczenia terminów załatwienia sprawy określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku o przyznanie odszkodowania za wyżej opisaną nieruchomość, po uchyleniu przez Wojewodę [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. decyzji Prezydenta [...] z dnia 1 lutego 2013 r. i przekazaniu organowi akt sprawy w dniu 16 grudnia 2013 r., aczkolwiek naganna - nie nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Za rażące naruszenie przepisów art. 35 k.p.a. można bowiem uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również długotrwałość prowadzenia postępowania, czy też brak jakiejkolwiek aktywności organu. Tymczasem, w przedmiotowej sprawie, biorąc pod uwagę datę wpływu do organu pierwszej instancji akt sprawy (16 grudzień 2013 r.), a także okoliczność znaną Sądowi z urzędu, a dotyczącą prowadzenia dużej liczby tego typu postępowań (jakkolwiek nie wpływa to na sam obowiązek respektowania przez organ obowiązujących przepisów kodeksu postępowania administracyjnego), czyniącą praktycznie niemożliwym dotrzymanie terminów ustawowych ich zakończenia – Sąd uznał, że zaistniała bezczynność organu w prowadzeniu postępowania nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 i art. 161 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie 1 i 2 sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 3 sentencji wyroku - na podstawie art. 200 P.p.s.a. ----------------------- 1