I SAB/Wa 302/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) Sędziowie: WSA Jolanta Dargas WSA Joanna Skiba Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2014 r. sprawy ze skargi A. K. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość 1. zobowiązuje Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku Z. D. z dnia [...] maja 1995 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], dawniej "[...]" w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz A. K. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. A. K. w skardze na bezczynność Prezydenta [...], uzupełnionej pismem z dnia 1 września 2014 r. (k. 21-22), wniosła o stwierdzenie bezczynności organu administracyjnego, o stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] podał, że w toku postępowania zgromadzono szereg materiałów a strony zostały poinformowane o niemożności zakończenia postępowania w terminie określonym w art. 35 k.p.a. oraz, że decyzja zostanie wydana do dnia 31 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W sprawie jest bezsporne, że wniosek o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] objęta działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy, złożył Z. D. w dniu 23 maja 1995 r. Z materiału dokumentacyjnego wynika, że organ podejmował liczne czynności w sprawie, w tym gromadził materiał dowodowy, aktywnie do 2008 r. Po uzyskaniu materiałów z Archiwum Państwowego [...] przy piśmie z 16.10.2008 r. zaprzestał jakichkolwiek czynności do czasu wniesienia przez skarżącą zażalenia na bezczynność do Wojewody [...] w dniu [...] lutego 2014 r. Po tym wystosował do stron dwa pisma: datowane na 26.05.2014 r., w którym podał przyczyny niezakończenia postępowania w terminie określonym w art. 35 k.p.a. oraz datowanym na 28.05.2014 r., w którym poinformował strony, że decyzja zostnie wydana do 31.12.2014 r. Postanowieniem z [...].06.2014 r. w [...] Wojewoda [...] uznał wniesione przez skarżącą zażalenie za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi [...] termin na podjęcie rozstrzygnięcia wynoszący cztery miesiące od daty doręczenia postanowienia . Do czasu rozpoznania skargi na bezczynność przez Sąd na rozprawie w dniu 18 września 2014 r. rozstrzygnięcie organu nie zapadło. Najczęściej pod pojęciem "bezczynność" rozumie się stan, w którym organ nie załatwia sprawy w określonym terminie. W przypadku skargi na bezczynność przedmiotem sądowej kontroli jest nie określony akt lub czynność organu administracji publicznej, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć określone działanie w określonej formie i terminie. W przypadku bezczynności chodzi przede wszystkim o doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Uznając skargę na bezczynność organu za zasadną, sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w terminie przez siebie wskazanym (art.149 § 1 zd 1 p.p.s.a). W myśl art. 149 §1zd 2 p.p.s.a sąd uwzględniając skargę na bezczynność jednocześnie stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W rozpatrywanej sprawie Sąd uznał skargę na bezczynność Prezydenta [...] za uzasadnioną albowiem do dnia wyrokowania organ nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie, a od 2008 r. nie wykonał żadnej czynności w sprawie, która zmierzałaby do zakończenia postępowania, gdyż w ogóle żadnych czynności nie podejmował. Za podjęcie czynności przez organ nie można bowiem uznać, w niniejszej sprawie, powiadomienia, jeden raz stron o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. i wskazanie terminu jej zakończenia. Jak to bowiem wskazano wyżej w okresie zupełnej bezczynności organu, trwającej prawie 6 lat, organ taką informację wystosował jeden raz i to jako reakcję na wniesione przez skarżącą zażalenie do Wojewody [...]. Z uwagi na powyższe należy także uznać, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa mając na uwadze także i ten fakt, że postępowanie w sprawie trwa blisko dwadzieścia lat, gdyż wniosek je wszczynający został wniesiony w dniu [...] maja 1995 r. Z uwagi na trwające tak długo postępowanie administracyjne, które winno było umożliwić organowi zgromadzenie niezbędnych w sprawie dowodów, Sąd uznał za zasadne wyznaczenie organowi dwóch miesięcy od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy na wydanie rozstrzygnięcia w sprawie wniosku o odszkodowanie. Z powyższych względów Sąd na zasadzie art.149 §1 i art. 200 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.