II SAB/Po 64/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 września 2014 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. [...] na bezczynność B Sp. z o.o. [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje A Sp. z o.o. [...] do załatwienia w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wniosku skarżącego z dnia 25 marca 2014 r. w zakresie udostępnienia kopii decyzji administracyjnych umów, oświadczeń właścicieli nieruchomości, protokołów odbioru technicznego oraz protokołów załączenia pod napięcie dotyczących lokalizacji, budowy oraz eksploatacji linii elektroenergetycznych dotyczących nieruchomości położonych w miejscowości [...], gmina [...] zewidencjonowanych jako działki nr [...] i [...] (KW nr [...]), nr [...] (KW nr [...] i nr [...] (KW nr [...]) oraz udzielenia informacji czy planowana jest w okresie najbliższych 5 lat modernizacja lub likwidacja linii elektroenergetycznych na tych działkach oraz czy była w przeszłości dokonywana ich modernizacja, albo przebudowa, a jeśli tak, to czy zachowany został pierwotny ich przebieg, czy też nastąpiła zmiana ich trasy, II. stwierdza, że bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od A Sp. z o.o. [...] na rzecz skarżącej kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. /-/ T. Świstak W piśmie z dnia 25 marca 2014 r. pełnomocnik skarżącej B Sp. z o.o. [...], powołując się na art. 4 ust. 1 pkt 5 oraz art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej wezwał A Sp. z o.o. z siedzibą w Poznaniu do udzielenia mu w terminie 14 dni informacji publicznej poprzez udostępnienie decyzji administracyjnych, umów, oświadczeń właścicieli nieruchomości, protokołów odbioru technicznego oraz protokołów załączenia pod napięcie dotyczących lokalizacji, budowy oraz eksploatacji linii elektroenergetycznych na szeregu wskazanych tymże piśmie nieruchomości, jak również załączników do tych decyzji, umów, oświadczeń i protokołów, w tym map obrazujących przebieg przedmiotowych urządzeń przesyłowych i wykazów właścicieli nieruchomości. Odnośnie objętych powyższym wnioskiem linii elektroenergetycznych pełnomocnik B sp. z o.o[...] zażądał nadto udostępnienia mu informacji publicznej poprzez udzielenie odpowiedzi na pytanie czy planowana jest w okresie najbliższych 5 lat modernizacja lub likwidacja tych urządzeń oraz czy była w przeszłości dokonywana ich modernizacja, albo przebudowa, a jeśli tak, to czy zachowany został pierwotny ich przebieg, czy też nastąpiła zmiana ich trasy. Jako postulowany sposób udostępnienia żądanej informacji we wniosku wskazano udzielenie pisemnych wyjaśnień oraz przesłanie kopii dokumentów na adres pełnomocnika wnioskodawcy. Wśród szeregu nieruchomości, odnośnie których zażądano udostępnienia informacji wskazano między innymi w pkt r) wniosku nieruchomości położone w miejscowości [...], gmina [...] obejmujące działki nr [...] i [...] (KW nr [...]), nr [...] (KW nr [...] i nr [...] (KW nr [...]). Pismem z dnia 29 kwietnia 2014 r., znak [...] Dyrektor Rejonu [...] A Spółki z o.o. poinformował pełnomocnika wnioskodawcy, iż celem rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji dotyczących urządzeń elektroenergetycznych znajdujących się na nieruchomościach położonych w miejscowości [...], gmina [...], dz. Nr [...], [...], [...] i [...] koniecznym jest przedstawienie przez wnioskodawcę dokumentów w postaci: 1. tytułu prawnego do nieruchomości (aktualnego odpisu z księgi wieczystej nieruchomości potwierdzającego aktualny tytuł prawny firmy B do władania przedmiotowymi działkami, a w miarę możliwości także odpis aktu notarialnego z nabycia nieruchomości); 2. kopii aktualnego podkładu geodezyjnego terenu z naniesionym obszarem przedmiotowych działek wraz z zaznaczoną lokalizacją urządzeń elektroenergetycznych, to jest z przebiegiem linii elektroenergetycznej. W piśmie nie wskazano podstawy prawnej żądania, wymóg nadesłania dokument określonego w pkt 2 uzasadniono koniecznością określenia i zlokalizowania w ewidencji A Spółka z o.o. przedmiotowych urządzeń. Pismem z dnia 6 maja 2014 r. skierowanym do A Sp. z o.o. z siedzibą w Poznaniu pełnomocnik B sp. z o.o[...] poinformował A Sp. z o.o. , iż żądania zawarte w piśmie z dnia 29 kwietnia 2014 r. nie znajdują oparcia w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej oraz wskazał, iż wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia 25 maca 2014 r. w pkt r) sformułowany został wystarczająco precyzyjnie i umożliwia udostępnienie żądanej informacji, bowiem podanie numerów działek ewidencyjnych stanowi dostateczne skonkretyzowanie urządzeń, których dotyczą dokumenty wskazane we wniosku z dnia 25 marca 2014 r. Pełnomocnik wnioskodawcy wskazał nadto, iż treść ksiąg wieczystych dostępna jest na stronie internetowej ekw.ms.gov.pl, jak również nie ma potrzeby przedstawiania aktualnego podkładu geodezyjnego jako, że A sp. z o.o. winna znać stan swojego majątku sieciowego i jego lokalizację. Pismem z dnia 28 maja 2014 r., znak [...] Dyrektor Rejonu [...] A Spółki z o.o. poinformował pełnomocnika wnioskodawcy, iż podtrzymuje swoje stanowisko zawarte w piśmie z dnia 29 kwietnia 2014 r., znak [...]. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skardze z dnia 9 czerwca 2014 r. na bezczynności A Sp. z o.o. w zakresie udostępnienia informacji publicznej skarżąca Spółka reprezentowana przez pełnomocnika r. pr. P. Z. wniosła o zobowiązanie skarżonego podmiotu do rozpoznania wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej z dnia 25 marca 2014 r. w zakresie pkt r tego wniosku oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Nadto strona skarżąca wniosła o zobowiązanie A Sp. z o.o. do przedłożenia oryginałów decyzji Prezesa Regulacji Energetyki z dnia [...] grudnia 2013 r. o zatwierdzeniu Instrukcji Ruchu i Eksploatacji Sieci Dystrybucyjnej A sp. z o.o. i z dnia [...] 2013 r. o zatwierdzeniu taryf dla usług dystrybucji energii elektrycznej oraz o przeprowadzenie dowodów z wyżej wskazanych decyzji i dołączonych do skargi dokumentów na okoliczność, udostępnienia przez A Sp. z o.o. żądanych przez skarżąca informacji w odniesieniu do innych nieruchomości. W skardze zawarto także wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu skargi jej autor wskazał, iż pismem z dnia 25 marca 2014 r. skarżąca zwróciła się do A Sp. z o.o. o udostępnienie informacji publicznej poprzez udostępnienie decyzji administracyjnych umów, oświadczeń właścicieli nieruchomości, protokołów odbioru technicznego oraz protokołów załączenia pod napięcie dotyczących lokalizacji, budowy oraz eksploatacji linii elektroenergetycznych między innymi w zakresie dotyczącym nieruchomości położonych w miejscowości [...], gmina [...] zewidencjonowanych jako działki nr [...] i [...] (KW nr [...]), nr [...] (KW nr [...] i nr [...] (KW nr [...]) - pkt r) wniosku z dnia 25 marca 2014 r. Strona skarżąca podniosła, iż A Sp. z o.o. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej jako, że wykonuje zadania publiczne jako operator systemu dystrybucyjnego wyznaczony przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki (art. 9h ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Prawo Energetyczne). Dalej w uzasadnieniu skargi wskazano, iż żądana informacja stanowi informację publiczną. Zakresem tego pojęcia objęta jest bowiem między innymi treść decyzji administracyjnych, podobnie jak inne dokumenty związane z budową, przebudową czy eksploatacją linii przesyłowej, w tym protokoły odbioru. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych strona skarżąca podniosła nadto, iż również żądanie odpowiedzi na poszczególne pytania uznać należy za dopuszczalne w sprawach dotyczących informacji publicznej. Powołując się na swoje pismo z dnia 6 maja 2014 r. skarżąca powtórzyła nadto, iż nie ma podstaw dla żądania przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji wykazania tytułu prawnego do nieruchomości, jak też podkładu geodezyjnego, bowiem prawo do udostępnienia informacji publicznej jest niezależne od interesu prawnego czy faktycznego wnioskodawcy. Skarżąca podkreśliła wreszcie, iż sposób sformułowania żądania został dostatecznie uszczegółowiony poprzez przedstawienie numerów działek ewidencyjnych i numerów ksiąg wieczystych nieruchomości na których znajdują się urządzenia przesyłowe i których dotyczą objęte wnioskiem dokumenty stanowiące informacje publiczną. W skardze wskazano nadto, iż w odpowiedzi na wniosek z dnia 25 marca 2014 r. udzielono informacji publicznej dotyczącej nieruchomości w miejscowościach [..., [...], [...], [...] i [...] wskazanych w pkt n), h), i) oraz q) wniosku, co świadczy o tym, iż żądanie wniosku zostało ujęte w sposób umożliwiający jego merytoryczne rozpatrzenie przez A Sp. z o.o. Nadto skarżący wskazał, iż pismo A Sp. z o.o. z dnia 28 maja 2014 r. nie stanowi decyzji administracyjnej, jako że nie odwołuje się do interesów chronionych, określonych w art. 5 u.d.i.p. oraz nie spełnia wymogów określonych w art. 107 k.p.a.. W odpowiedzi na skargę A sp. z o.o. wniosła o odrzucenie skargi względnie jej oddalenie oraz zasądzenie na rzecz podmiotu zobowiązanego kosztów postępowania i kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę podniesiono, iż strona skarżąca źle oznaczyła podmiot zobowiązany, albowiem stroną postępowania winien być A Sp. z o.o. Oddział C., do którego kierowana była przez skarżącą korespondencja, za wyjątkiem pierwszego pisma – wniosku o udzielenie informacji publicznej i który udzielał odpowiedzi na pisma wnioskodawcy dotyczące przedmiotowych działek. Podmiot zobowiązany podniósł, iż oddział Spółki występuje samodzielnie w obrocie i reprezentuje spółkę w zakresie prowadzonej na jego terenie działalności. Dalej wskazano, iż wniosek o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do Oddziału C.W dniu 16 kwietnia 2014 r., podmiot zobowiązany podjął w sprawie czynności i nie pozostawił go bez odpowiedzi, co oznacza, iż nie zaistniała bezczynność podmiotu zobowiązanego. W ocenie podmiotu zobowiązanego skarga na bezczynność była przedwczesna bowiem żądanie przez podmiot zobowiązany tytułu prawnego do nieruchomości oraz podkładu geodezyjnego miało na celu ocenę możliwości udostępnienia wnioskowanych informacji w związku z objęciem ich tajemnicą przedsiębiorstwa. Dalej w odpowiedzi na skargę wskazano, iż żądane przez wnioskującego informacje mają charakter tajemnicy przedsiębiorstwa, a więc takich informacji, wobec których przedsiębiorca podjął kroki mające na celu zachowanie ich poufności, umieszczając w obowiązującym w przedsiębiorstwie A Sp. z o.o. "Wykazie informacji stanowiących tajemnice przedsiębiorstwa w A Sp. z o.o." kategorię dokumentacji budowy linii elektroenergetycznej i dokumentacji eksploatacyjnej linii elektroenergetycznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. W pierwszym rzedzie wskazać należy, iż w myśl art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwanej w dalszej części również: "P.p.s.a.") co do zasady sąd administracyjny wydaje wyrok po przeprowadzeniu rozprawy. Niemniej jednak sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 P.p.s.a., jeżeli: 1) decyzja lub postanowienie są dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 K.p.a. lub w innych przepisach albo wydane zostały z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania; 2) strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie jednego sędziego, o czym stanowi art. 120 P.p.s.a. W niniejszej sprawie strona skarżąca zawarła w skardze wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, natomiast podmiot zobowiązany nie zażądał przeprowadzenia rozprawy, w związku z czym Sąd, na zasadzie art. 119 pkt 2 P.p.s.a, rozpoznał kontrolowaną sprawę w trybie uproszczonym wydając wyrok na posiedzeniu niejawnym (art. 120 P.p.s.a.). Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. rozpatrywanie skarg na bezczynność organów. W takich przypadkach, kontroli poddany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również, czy bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielania informacji spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością. Wyjaśnić należy, że skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu władzy publicznej lub innego podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ponieważ zgodnie z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej: u.d.i.p.), przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej, a zatem Kodeks nie ma zastosowania do pozostałych czynności podejmowanych w trybie ustawy, które mają charakter czynności materialno-technicznych z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Wprawdzie art. 52 § 3 P.p.s.a. stanowi, że warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jednak bezczynność nie wchodzi w zakres pojęcia "akty lub czynności", a skoro ustawa nie przewiduje żadnych dodatkowych środków prawnych przeciwko czynnościom podejmowanym przez organy w ramach udzielania informacji publicznej (poza odwołaniem od decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej oraz decyzji o umorzeniu postępowania), należy uznać, że skarga na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej jest dopuszczalna bez wzywania do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. I OSK 601/05 – dostępny w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uznając, że niniejsza skarga jest dopuszczalna stwierdzić należy, iż jej przedmiotem jest bezczynność A Sp. z o.o. w zakresie rozpoznania wniosku strony skarżącej o udostępnienie decyzji administracyjnych, umów, oświadczeń właścicieli nieruchomości, protokołów odbioru technicznego oraz protokołów załączenia pod napięcie dotyczących lokalizacji, budowy oraz eksploatacji linii elektroenergetycznych na nieruchomościach położonych w miejscowości [...], gmina [...] obejmujących działki nr [...] i [...] (KW nr [...]), nr [...] (KW nr [...] i nr [...] (KW nr [...]), jak również załączników do tych decyzji, umów, oświadczeń i protokołów, w tym map obrazujących przebieg przedmiotowych urządzeń przesyłowych i wykazów właścicieli nieruchomości oraz udzielenie informacji czy planowana jest w okresie najbliższych 5 lat modernizacja lub likwidacja urządzeń na tych nieruchomościach oraz czy była w przeszłości dokonywana ich modernizacja, albo przebudowa, a jeśli tak, to czy zachowany został pierwotny ich przebieg, czy też nastąpiła zmiana ich trasy. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy niezbędne jest ustalenie, czy A Sp. z o.o. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej oraz czy żądane przez stronę informacje są informacją publiczną. Pojęcie informacji publicznej określone jest w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Przy wykładni tego przepisu należy kierować się treścią art. 61 Konstytucji RP, przewidującego prawo obywateli do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej i podmiotów wykonujących zadania publiczne. Prawo dostępu do informacji publicznej ma charakter powszechny, bowiem jest przyznane każdemu (art. 2 ust. 1 u.d.i.p.). Nie wymaga się zatem od osoby wykonującej to prawo wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Zgodnie jednak z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Rozważając przedmiotowy aspekt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 3 września 2007 r., sygn. IV SAB/Gl 28/07, dostępny jak wyżej). W myśl art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna m.in. o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich. Jest nią zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez podmioty te wytworzonych jak i tych, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań nawet, co należy podkreślić na gruncie rozpatrywanej sprawy, jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, musi się odnosić do sfery faktów. Mając na uwadze przywołane poglądy i przedstawioną wykładnię prawa, stwierdzić należy, że żądane przez stronę skarżącą informacje obejmujące cyt. "decyzje administracyjne, umowy i protokoły odbioru technicznego oraz protokoły załączenia pod napięcie dotyczące lokalizacji, budowy oraz eksploatacji linii elektroenergetycznych na wskazanych we wniosku nieruchomościach położonych w miejscowości [...], gmina [...], jak również załączniki do tych decyzji umów i protokołów, w tym mapy obrazujące przebieg przedmiotowych urządzeń przesyłowych i wykazy właścicieli nieruchomości tj. decyzje stanowiące podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych na wskazanej działce" są informacjami publicznymi w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, a zatem ustawa znajduje w sprawie zastosowanie (tak też, na tle analogicznych stanów faktycznych, inne wyroki WSA w Poznaniu, np: z 20.12.2012r., sygn. IV SAB/Po 87/12; z 10.01.2013r., sygn. II SAB/Po 66/12 i II SAB/Po 70/12; z 15.01.2013 r., sygn. II SAB/Po 65/12 i II SAB/Po 68/12, wszystkie dostępne jak wyżej). Analogicznie informacją publiczną jest informacja dotyczącą planów operatora energetycznego związanych z modernizacją lub likwidacją urządzeń na wskazanych nieruchomościach oraz informacja czy w przeszłości dokonywana była na tychże nieruchomościach modernizacja, albo przebudowa urządzeń przesyłowych, a jeśli tak, to czy zachowany został pierwotny ich przebieg, czy też nastąpiła zmiana ich trasy. Odnosząc się do podmiotowego aspektu niniejszej sprawy, stwierdzić w pierwszym rzędzie należy, iż zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Jak wynika z odpisu aktualnego z rejestru przedsiębiorców (nr KRS [...]) A Sp. z o.o. jest podmiotem którego jedynym udziałowcem jest Spółka Akcyjna A (nr KRS [...]). Jednocześnie jak wynika z informacji zamieszczonej na stronie internetowej Spółki Akcyjnej A Skarb Państwa posiada 51,5 % udziału w kapitale zakładowym tej Spółki. A Sp. z o.o. z siedzibą w [...] jest zatem spółką prawa handlowego, której jedynym akcjonariuszem jest inna Spółka, w której Skarb Państwa posiada 51,5 % akcji i co za tym idzie jest jej większościowym akcjonariuszem. Powyższe oznacza, że Skarb Państwa dysponuje pośrednio ilością akcji A Sp. z o.o. przekraczającą wartość graniczną przesądzającą o posiadaniu pozycji dominującej wynoszącą - zgodnie z art. 4 pkt 10 ustawy z dnia z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów - 40%. Zauważyć w tym miejscu trzeba, iż art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej sformułowany jest w sposób uniemożliwiający ograniczenie się w jego interpretacji wyłącznie do metod wykładni językowej. Art. 4 pkt 10 ustawy z dnia z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów stanowi bowiem, że ilekroć w ustawie jest mowa o pozycji dominującej - rozumie się przez to pozycję przedsiębiorcy, która umożliwia mu zapobieganie skutecznej konkurencji na rynku właściwym (przez który rozumie się rynek opisany w art. 10 pkt 9 ww. ustawy) przez stworzenie mu możliwości działania w znacznym zakresie niezależnie od konkurentów, kontrahentów oraz konsumentów; domniemywa się, że przedsiębiorca ma pozycję dominującą, jeżeli jego udział w rynku właściwym przekracza 40 %. Stąd też wobec brzmienia art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej zgodnie z którym chodzi w nim o osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów uznać należy, iż przepis ten ustanawia normę zgodnie z którą obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają ponad 40% udziałów lub akcji. Inaczej rzecz ujmując, skoro art. 4 ust. 1 pkt 5 wskazuje na osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów, to nie sposób regulacji tej odnosić do udziału w rynku właściwym, lecz uznać należy, iż odsyła ona tylko i wyłącznie do określonej w tych przepisach procentowej wielkości pozwalającej na uznanie pozycji za dominującą, a wynoszącej 40 %. Inne rozumienie przepisu art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej nie jest przy tym możliwe, albowiem skoro dotyczy on osób prawnych w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą to nie sposób wprost stosować w tym zakresie definicji pozycji dominującej zawartej w art. 4 pkt 10 ustawy z dnia z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów, odnoszącej się nie do struktury właścicielskiej osoby prawnej, a do pozycji takiej osoby na rynku właściwym. Niezależnie od powyższego stwierdzić, że kwestia statusu prawnego przedsiębiorstwa energetycznego w kontekście ustaleń, czy przedsiębiorstwo takie jest podmiotem obowiązanym do udzielania informacji publicznej była badana w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Z treści art. 4 ust. 1 u.d.i.p. wynika, że obowiązek udostępnienia informacji publicznej nałożony został na "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne". Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w całości pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. I OSK 851/10 (publ. LEX nr 737513), że termin "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od terminu "zadań władzy publicznej" (art. 61 Konstytucji RP). Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym, bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne i wyrażone unormowania ustawowe. Pojęcie "zadanie publiczne" użyte w art. 4 u.d.i.p. zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Obowiązki operatora systemu dystrybucyjnego wymienia art. 9c ust. 3 Prawa energetycznego i z pewnością działalność przedsiębiorstwa energetycznego w tym zakresie dotyczy spraw publicznych w rozumieniu art. 4 u.d.i.p. Dystrybucja energii elektrycznej i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP, są "zadaniami publicznymi". O obowiązku udostępniania przez przedsiębiorstwa energetyczne żądanej informacji decyduje zatem to, czy dotyczy ona "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Reasumując nie budzi wątpliwości, że przedsiębiorstwo energetyczne A Sp. z o.o. jest podmiotem objętym ustawą o dostępie do informacji publicznej. Odnosząc się do argumentacji Spółki, iż skarga podlega odrzuceniu bowiem strona skarżąca źle oznaczyła podmiot zobowiązany, a stroną postępowania winien być A Sp. z o.o. Oddział C., do którego kierowana była przez skarżącą korespondencja, za wyjątkiem pierwszego pisma – wniosku o udzielenie informacji publicznej i który udzielał odpowiedzi na pisma wnioskodawcy dotyczące przedmiotowych działek zauważyć należy, iż argumenty nie mogły zostać uwzględnione. Jak wykazano bowiem powyżej, to A Sp. z o.o. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., co oznacza między innymi, że w przypadku złożenia do niej odpowiedniego wniosku to Spółka winna zapewnić jego zgodne z prawem rozpoznanie i nie może w tym zakresie skutecznie zwolnić się od odpowiedzialności za realizację tego obowiązku, powołując się na wewnętrzny podział zadań pomiędzy jej poszczególnymi komórkami organizacyjnymi. Inaczej rzecz ujmując w sytuacji, gdy to do Spółki A Sp. z o.o. skarżący skierował wniosek o udostępnienie informacji publicznej, to ten podmiot odpowiada za zgodne z prawem załatwienie tego wniosku, a jednocześnie bez jakiegokolwiek znaczenia dla oceny pozostawania przez niego w bezczynności pozostaje okoliczność, iż w ramach wewnętrznej struktury organizacyjnej Spółki rozpoznanie wniosku powierzył jednemu z terenowych oddziałów dystrybucji. Dokonując oceny czy A Sp. z o.o. pozostaje bezczynności wskazać należy, iż wniosek B Sp. z o.o. z dnia 25 marca 2014 r. zainicjował postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej. Postępowanie to ma charakter swoistego postępowania administracyjnego, które obejmuje zarówno postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej, jak i postępowanie w sprawie odmowy udzielenia takiej informacji. Okoliczność, że tylko odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 tej ustawy następują w drodze decyzji, do których stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 16 ust. 1 i 2), nie uprawnia do twierdzenia, że pierwszy etap postępowania w sprawie udzielenia informacji publicznej, tj. do momentu wszczęcia postępowania w przedmiocie jej odmowy, nie ma charakteru postępowania administracyjnego. W doktrynie wskazuje się zasadnie, że artykuł 16 u.d.i.p. wprowadza regulację drugiego, obok postępowania w sprawie udostępnienia informacji, postępowania administracyjnego: postępowania w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Jest ono wszczynane z urzędu przez podmiot, który był adresatem wniosku złożonego na podstawie art. 10 powołanej ustawy i stanowi kontynuację postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej (zob.: M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 59-60, M. Kłaczyński, S. Szuster, Komentarz do art.16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (LEX 2003). Postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest zatem swoistym postępowaniem o charakterze administracyjnym, uregulowanym zasadniczo przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, do którego – w określonym zakresie mają również zastosowanie przepisy k.p.a. Powyższe oznacza, że A Sp. z o.o. powinna zakończyć wszczęte na wniosek strony skarżącej z dnia 25 marca 2014 r. postępowanie w sposób przewidziany prawem, to jest alternatywnie: 1. udzielić informacji publicznej, albo 2. w razie stwierdzenia, że Spółka nie dysponuje żądaną informacją udzielić wnioskodawcy odpowiedzi w formie zwykłego pisma, albo 3. w razie stwierdzenia, iż środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku powiadomić pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazać w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie i następnie – o ile wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu - postępowanie umorzyć, albo 4. odmówić udzielenia informacji. Dalej wskazać należy, iż odmowa udzielenia informacji mającej charakter informacji publicznej, w której posiadaniu podmiot się znajduje oraz umorzenie postępowania, zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej następuje w trybie wydania decyzji administracyjnej, do której stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z uwzględnieniem szczególnych wymogów określonych w art. 16 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W myśl art. 17 ust. 1 powoływanej ustawy, do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji niebędących organami władzy publicznej przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Instytucja odesłania do odpowiedniego stosowania pewnej kategorii przepisów do innych stanów faktycznych nie jest zdefiniowana prawnie. W nauce prawa i orzecznictwie sądowym powszechnie przyjmuję się, iż odpowiednie stosowanie przepisów do których ustawodawca odsyła może oznaczać, zarówno stosowanie ich wprost, jak i stosowanie z pewnymi modyfikacjami, a także rezygnację ze stosowania danych przepisów do określonych stanów faktycznych i prawnych. Synonimy przysłówka "odpowiednio" to adekwatnie, właściwie, stosownie, należycie, poprawnie, słusznie, trafnie, jak należy, co wyraźnie wskazuje na to, iż stosowanie odpowiednie, to nie stosowanie wprost, lecz takie, które najpełniej umożliwi realizację celów danej regulacji i uzyskanie poprawnych (trafnych) rozwiązań. Odpowiednie stosowanie określonych przepisów oznacza zatem konieczność respektowania specyfiki postępowań, w jakich znaleźć one mają zastosowanie i to w taki sposób, by nie wypaczać istoty tych postępowań. Pamiętać należy, iż zasadniczą przesłanką dla dokonywania wykładni przepisów prawa, jest zasada racjonalności ustawodawcy, z której wynika założenie, iż nie stosuje on w treści aktów prawnych zbędnych słów i wyrażeń, a jednocześnie instytucjom prawnym odmiennie nazwanym przypisuje odmienne znaczenie. Skoro zatem ustawodawca w art. 17 powoływanej ustawy nakazuje do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej niebędących organami władzy publicznej odpowiednie stosowanie przepisu art. 16 tej ustawy, to w ten sposób stwarza w zakresie procedur udostępniania informacji publicznej w trybie wnioskowym nową kategorię specyficznego rozstrzygnięcia zbliżonego do decyzji administracyjnej, lecz różniącego się od niej przede wszystkim podmiotem wydającym rozstrzygnięcie. Biorąc pod uwagę cel ustawy o dostępie do informacji publicznej jakim jest zagwarantowanie obywatelom realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do informacji publicznej oczywistym jawi się, iż przepisy tej ustawy winny być tak wykładane, by zapewnić obywatelom możliwie szeroki dostęp do informacji publicznej, a w przypadku niezbędnego niekiedy ograniczenia tego dostępu ze względu na potrzebę zabezpieczania innych podlegających ochronie prawnej interesów, zapewnić obywatelom możliwość poznania i zrozumienia przesłanek odmowy udostępnienia im informacji publicznej oraz możliwość poddania tej odmowy kontroli sądowej. Stąd też uznać należy, iż odpowiednie stosowanie do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, niebędących organami władzy publicznej przepisu art. 16 tej ustawy, oznacza, iż rozstrzygnięcia tych podmiotów niezależnie od tego czy zostaną formalnie nazwane decyzjami, orzeczeniami, czy po prostu rozstrzygnięciami, względnie nie zostaną opatrzone jakakolwiek nazwą, winny odpowiadać wymogom określonym w art. 16 ust. 2 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zakresie w jakim wymogi te są adekwatne dla sprawy udostępnienia informacji publicznej. Podejmując próbę takiego odpowiedniego zastosowania przywołanych powyżej przepisów do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, niebędących organami władzy publicznej uznać należy, iż rozstrzygnięcia takowe winny zawierać oznaczenie podmiotu, datę wydania, oznaczenie wnioskodawcy, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska osoby upoważnionej do wydania rozstrzygnięcia, a rozstrzygnięcie, w stosunku do którego może być wniesiona skarga do sądu administracyjnego, powinno zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia skargi. Uzasadnienie stanowiska podmiotu o jakim mowa w art. 17 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej winno zaś zawierać imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, odmówiono udostępnienia informacji oraz wskazanie jakich informacji dotyczyło żądanie, czy informacje te stanowiły informację publiczną i podanie przyczyn, z powodu których odmówiono udostępnienia żądanej informacji, z wyjaśnieniem podstawy prawnej rozstrzygnięcia i z przytoczeniem przepisów prawa. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, iż A Sp. z o.o. nie załatwiła wniosku skarżącego w żaden wskazanych wyżej sposobów, w tym w szczególności nie udostępniła żądanych informacji, co do których nie zakwestionowała faktu, iż są one informacją publiczną, jak też nie odmówiła ich udzielenia, względnie nie umorzyła postępowania w sposób wymagany w art. 16 ust. 1 i 2 w zw. z art. 17 ust. 1 u.d.i.p. Będąca podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji Spółka A Sp. z o.o. ograniczyła się jedynie do skierowania pism z 29 kwietnia 2014 r. i z 28 maja 2014 r., w których skierowała do wnioskodawcy żądania uzupełnienia wniosku poprzez przedstawienie tytułu prawnego do nieruchomości oraz kopii aktualnego podkładu geodezyjnego terenu z naniesionym obszarem przedmiotowych działek wraz z zaznaczoną lokalizacją urządzeń elektroenergetycznych, to jest z przebiegiem linii elektroenergetycznej. Spółka A Sp. z o.o. nie wskazała zarówno na podstawę prawną swojego żądania jak i nie określiła skutków jego niezrealizowania przez wnioskodawcę. Skierowania pism z 29 kwietnia 2014 r. i z 28 maja 2014 r. nie sposób zatem uznać za załatwienie przez Spółkę A Sp. z o.o. wniosku inicjującego postępowanie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej zawartego w pkt r wniosku z dnia 25 marca 2014 r., albowiem nie zawierają one jakiegokolwiek stanowiska podmiotu zobowiązanego co do posiadania żądanych informacji oraz rozstrzygnięcia co do ich udostępnienia. Podkreślenia wymaga, iż skierowanie do podmiotu inicjującego postępowanie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej przez podmiot zobowiązany do jej udzielenia żądania wykazania się tytułem prawnym do określonej nieruchomości oraz nadesłania kopii aktualnego podkładu geodezyjnego terenu z naniesionym obszarem przedmiotowych działek wraz z lokalizacją urządzeń elektroenergetycznych nie tylko nie znajduje uzasadnienia w przepisach u.d.i.p., a wręcz pozostaje w kolizji z regulacją zawartą w art. 2 ust. 2 u.d.i.p. stanowiącym, iż od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Jak wynika z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. jedynie w przypadku, gdy przedmiotem wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest informacja przetworzona podmiot zobowiązany może domagać się od wnioskodawcy wykazania, iż uzyskanie przez niego takiej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Powyższe oznacza, iż A Sp. z o.o. pozostaje w bezczynności odnośnie rozpoznania wniosku B sp. z o.o. o udostępnienie informacji publicznej poprzez udostępnienie do decyzji administracyjnych umów, oświadczeń właścicieli nieruchomości, protokołów odbioru technicznego oraz protokołów załączenia pod napięcie dotyczących lokalizacji, budowy oraz eksploatacji linii elektroenergetycznych między innymi w zakresie dotyczącym nieruchomości położonych w miejscowości [...], gmina [...] zewidencjonowanych jako działki nr [...] i [...] (KW nr [...]), nr [...] (KW nr [...] i nr [...] (KW nr [...]) - pkt r) wniosku z dnia 25 marca 2014 r. oraz udzielenie informacji czy planowana jest w okresie najbliższych 5 lat modernizacja lub likwidacja linii elektroenergetycznych na tych działkach oraz czy była w przeszłości dokonywana ich modernizacja, albo przebudowa, a jeśli tak, to czy zachowany został pierwotny ich przebieg, czy też nastąpiła zmiana ich trasy. Odnosząc się do przedstawionej przez A Sp. z o.o. w odpowiedzi na skargę argumentacji przemawiającej za odmową udostępnienia wnioskodawcy żądanych informacji ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy wskazać należy, iż kwestia ta nie mogła być badana przez Sąd na etapie rozpoznawania skargi na bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji. Potrzeba ochrony tajemnicy przedsiębiorcy stanowić może podstawę wydania przez podmiot zobowiązany rozstrzygnięcia o odmowie udostępnienia żądanych informacji o jakim mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Nie usprawiedliwia natomiast bezczynność podmiotu zobowiązanego polegającej na nieudostępnieniu informacji, względnie wydania orzeczenia w o odmowie jej udostępnienie bądź umorzenia postępowania. Dopiero w przypadku wydania przez podmiot zobowiązany rozstrzygnięcia o odmowie udostępnienia informacji publicznej i zaskarżenia takowego rozstrzygnięcia do sądu administracyjnego możliwa będzie kontrola sądowa prawidłowości powoływania się przez podmiot zobowiązany na ochronę tajemnicy przedsiębiorcy, prywatności osoby fizycznej, czy tez innych tajemnic prawnie chronionych. Podkreślić w tym miejscu należy, iż niniejszy wyrok nie przesądza o obowiązku udostępnienia przez A Sp. z o.o. informacji o zakresie w skazanym w pkt I sentencji orzeczenia, lecz jedynie zobowiązuje w/w Spółkę do rozpoznania wniosku w sposób przewidziany przepisami u.d.i.p., to jest zakończenia postępowania poprzez udostępnienie informacji, względnie poprzez wydanie odpowiedniego rozstrzygnięcia o jakim mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Sąd stwierdził, że bezczynność A Sp. z o.o. nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § P.p.s.a.). Zauważyć bowiem należy, iż Spółka nie tylko skierowała do występującego z wnioskiem nie znajdujące uzasadnienia prawnego żądanie wykazania tytułu prawnego do nieruchomości położonych w miejscowości [...], gm. [...] (dz. Nr [...], [...], [...] i [...]), lecz nadto pozostawiła wniosek bez odpowiedzi przez znaczny - wynoszący blisko 6 miesięcy - okres. Sądowi jest przy tym wiadomym z urzędu, iż A Sp. z o.o. była w przeszłości adresatem wniosków o udostępnienie informacji publicznej i występowała jako podmiot skarżony w szeregu zakończonych postępowań ze skarg na bezczynność podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, co oznacza, iż osoby działające w jej imieniu posiadają wiedzę odnośnie właściwego trybu postępowania w tego rodzaju sprawach, a mimo w kontrolowanej sprawie dopuściły się wielomiesięcznej bezczynności. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 2 ust. 1 i 2, § 3 ust. 1 i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 490), zasądzając od A Sp. z o.o. na rzecz skarżącej Spółki B Sp. z o.o. [...] kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania (tj. 100 zł – tytułem wpisu od skargi, 17 zł – tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, [...] zł – stawki wynagrodzenia pełnomocnika). /-/ T. Świstak