II SAB/Lu 246/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Sędziowie Sędzia SO del. Arkadiusz Mrowiec (sprawozdawca), Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 września 2014 r. sprawy ze skargi [...] Okręgowej Izby [...] w L. na bezczynność Starosty w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Starostę do załatwienia wniosku [...] Okręgowej Izby [...] w L. z dnia 29 stycznia 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku; II. stwierdza, że bezczynność Starosty nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Starosty na rzecz [...] Okręgowej Izby [...] w L. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. We wniosku z dnia 29 stycznia 2014 r. L. Okręgowa Izba Architektów Rzeczpospolitej Polskiej w L. zwróciła się do Starostwa Powiatowego w C. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie nadesłania kserokopii: 1. Wszystkich decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę wydanych w roku 2012, 2. Stron tytułowych wszystkich projektów budowlanych stanowiących załącznik do wniosków o wydanie ww. decyzji. Jako sposób i formę realizacji powyższego wniosku wnioskodawca wskazał przesłanie kserokopii żądanych dokumentów na adres jego siedziby, ewentualnie przesłanie ich zapisów elektronicznych na podany adres e-mailowy L. Okręgowej Izby Architektów. Pismem z dnia 11 lutego 2014 r. Starosta, powołując się na przepis art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2014 r., poz. 782, dalej jako "u.d.i.p.") oraz art. 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej jako "k.p.a."), zawiadomił L. Okręgową Izbę Architektów, że z powodu zbyt dużej ilości informacji niezbędnych do przygotowania dla realizacji jej wniosku, nie zostanie on załatwiony w terminie przewidzianym przepisami prawa. Jednocześnie, jako nowy termin załatwienia sprawy, organ wskazał dzień 31 marca 2014 r. Następnie w dniu 25 lutego 2014 r. organ skierował do L. Okręgowej Izby Architektów wezwanie do uzupełnienia w terminie 7 dni jej wniosku z dnia 29 stycznia 2014 r. poprzez wykazanie, że uzyskanie objętych tym wnioskiem informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Organ pouczył wnioskodawcę, że niewykonanie wezwania w wyznaczonym terminie spowoduje pozostawienie przedmiotowego wniosku o udostępnienie informacji publicznej bez dalszego rozpoznania. Jako podstawę prawną tego wezwania Starosta powołał natomiast art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. oraz art. 64 § 2 k.p.a. W odpowiedzi na powyższe wezwanie L. Okręgowa Izba Architektów w piśmie z dnia 5 kwietnia 2014 r. podniosła, iż przedmiotem jej wniosku jest informacja prosta, a nie przetworzona, przez co brak jest po jej stronie obowiązku uzasadnienia szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu tej informacji. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 2 u.d.i.p., od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej (prostej) nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. W związku z powyższym wnioskodawca stwierdził, że oczekuje na udostępnienie wnioskowanej informacji w terminie określonym w art. 13 u.d.i.p. Pismem z dnia 26 marca 2014 r. Starosta powiadomił L. Okręgową Izbę Architektów, że w związku z niewykonaniem wezwania z dnia 25 lutego 2014 r. jej wniosek o udostępnienie informacji, stosownie do art. 64 § 2 k.p.a., pozostawiono bez dalszego rozpoznania. Jednocześnie, odnosząc się do stanowiska Izby wyrażonego w piśmie z dnia 5 kwietnia 2014 r., organ podtrzymał swoją dotychczasową ocenę, iż żądane informacje stanowią informację przetworzoną, przez co ich udostępnienie uzależnione jest od wykazania przez wnioskodawcę szczególnego interesu publicznego. W dniu 8 kwietnia 2014 r. (data nadania) L. Okręgowa Izba Architektów pisemnie wezwała Starostę do usunięcia naruszenia prawa polegającego na bezzasadnym – w jej ocenie – nieudzieleniu wnioskowanej informacji publicznej w ustawowym terminie, przy jednoczesnym niewydaniu decyzji o odmowie udzielenia tejże informacji. Na powyższe wezwanie Starosta odpowiedział pismem z dnia 6 maja 2014 r., uznając je za bezzasadne. W tym stanie faktycznym i prawnym L. Okręgowa Izba Architektów w L. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Starosty polegającą – jak wskazała strona skarżąca – na nieuzasadnionym nieudzieleniu informacji publicznej oraz stwierdzeniu pismem, iż wniosek pozostawia się bez dalszego rozpoznania (pomimo, że przepisy prawa nie przewidują takiej formy załatwienia wniosku o udostepnienie informacji publicznej), a jednocześnie na niewydaniu w terminie prawem przepisanym decyzji w przedmiotowej sprawie. W ocenie strony skarżącej, opisane działanie organu w niniejszej sprawie stanowi mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 13 ust. 1, art. 14 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ust. 1 u.d.i.p., jak również art. 8, art. 12, art. 35 § 1, art. 36 § 1 i art. 104 § 1 k.p.a. W oparciu o te zarzuty Izba wniosła o zobowiązanie Starosty do udostępnienia informacji publicznej bądź też wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi, a nadto o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, że Starosta, pomimo prowadzonej z nim korespondencji, dotychczas nie udzielił jej informacji żądanej we wniosku z dnia 29 stycznia 2014 r., nie poinformował o późniejszym terminie udzielenia informacji, jak również nie wydał decyzji odmownej. Autor skargi zaznaczył, że pomimo, iż przepis art. 16 ust. 1 u.d.i.p. nie określa terminu na wydanie takiej decyzji, przyjmuje się jednak, że skoro termin na udzielenie informacji wynosi 14 dni, to również w tym terminie winna zostać wydana decyzja odmowna. W ocenie L. Okręgowej Izby Architektów, brak jest natomiast jakichkolwiek podstaw prawnych do pozostawienia wniosku o udzielenie informacji publicznej bez rozpoznania, tak jak zdaje się to czynić organ pismem z dnia 26 marca 2014 r. Uzasadniając uczynienie bezczynności organu przedmiotem skargi w niniejszej sprawie strona skarżąca powołała się na uchwałę 7 sędziów NSA z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt I OPS 2/13, w której wyrażono pogląd, że organ prowadzący postępowanie, który pozostawia podanie bez rozpoznania z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa (mimo, że zaszły przesłanki wskazane w art. 64 § 2 k.p.a., pozostaje w bezczynności, ponieważ bezzasadnie uchyla się od rozpoznania sprawy i wydania decyzji. W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej oddalenie. Organ podniósł, że wbrew twierdzeniu strony skarżącej, po otrzymaniu jej wniosku z dnia 29 stycznia 2014 r., pismem z dnia 11 lutego 2014 r., zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. oraz art. 36 § 1 k.p.a., powiadomił ją o nowym terminie załatwienia sprawy, wyznaczonym na dzień 31 marca 2014 r., a następnie, w toku rozpatrywania sprawy, wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w określonym zakresie pod rygorem pozostawienia go bez dalszego rozpoznania. Zdaniem organu, nie jest zatem trafne stwierdzenie, jakoby nie udzielił on żadnej informacji i nie zastosował się do przepisów prawa. Jednocześnie organ nie zgodził się ze stanowiskiem L. Okręgowej Izby Architektów, jakoby pomimo nieuzupełnienia przez nią jej wniosku w zakresie określonym w wezwaniu z dnia 25 lutego 2014 r., był on zobowiązany do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Zdaniem Starosty, stosownie do przepisów prawa jego obowiązkiem w tej sytuacji było pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga L. L. na bezczynność Starosty w sprawie wniosku z dnia 29 stycznia 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej okazała się zasadna. Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej). Kontrola ta – stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") – obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego przepisu. W myśl zaś art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności, lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie do § 2 cytowanego przepisu sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Należy również podkreślić, że w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dodatkowo, w przypadku rozpoznawania skargi na bezczynność organu, sąd bierze pod uwagę sytuację istniejącą w dniu orzekania. Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny skargi należy podnieść, iż słuszne jest stanowisko strony skarżącej, że w sytuacji, jaka ma miejsce w niniejszej sprawie, tj. wobec pozostawienia przez organ jej wniosku z dnia 29 stycznia 2014 r. bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., środkiem prawnym przysługującym jej dla ochrony jej praw jest skarga na bezczynność tego organu, złożona w trybie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Wprawdzie kwestia ta przez pewien czas budziła wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych, bowiem część sądów przyjmowała odmiennie, że stronie niezgadzającej się z pozostawieniem jej podania bez rozpoznania przysługuje skarga na tę czynność w trybie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., jednak ostatecznie ten odmienny pogląd został zakwestionowany w uchwale 7 sędziów NSA z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt I OPS 2/13 (publ. ONSA i WSA 2014/1/2, OSP 2014/5/53, LEX nr 1356405), w której przyjęto właśnie, że na pozostawienie podania bez rozpoznania przysługuje skarga na bezczynność organu. Wymaga ponadto wyjaśnienia, że dla dopuszczalności skargi w niniejszej sprawie nie miało żadnego znaczenia poprzedzenie jej przez stronę skarżącą skierowanym do Starosty wezwaniem z dnia 8 kwietnia 2013 r. do usunięcia naruszenia prawa. Zarzucana temu organowi w niniejszej sprawie bezczynność dotyczy bowiem wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest natomiast stanowisko, że dla dopuszczalności skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, Lex nr 236545). W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej w pierwszej kolejności obowiązkiem Sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p. pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność (por. P. Szustakiewicz: Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i nast. wraz z powołanym tam orzecznictwem). W niniejszej sprawie pozostaje poza sporem, że Starosta, do którego strona skarżąca wystąpiła z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, jako organ władzy publicznej, jest zgodnie z art. 4 ust. 1 i 3 u.d.i.p. obowiązany do udostępniania informacji publicznych będących w jego posiadaniu. Bezspornym jest również, że żądana przez stronę skarżącą we wniosku z 29 stycznia 2014 r. informacja, tj. kserokopie decyzji o pozwoleniu na budowę wydanych przez Starostę w 2012 r. oraz kserokopie stron tytułowych projektów budowlanych zatwierdzonych tymi decyzjami, stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Należy bowiem wskazać, że informacją taką jest w szczególności informacja o danych publicznych, w tym "treść i postać dokumentów urzędowych", a zwłaszcza "treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć" (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret 1 u.d.i.p.). Bez wątpienia zaś dokumentem urzędowym w rozumieniu u.d.i.p jest w świetle art. 6 ust. 2 tej ustawy decyzja administracyjna. Zawiera ona bowiem treść oświadczenia woli, utrwaloną i podpisaną przez funkcjonariusza publicznego. Decyzja taka traci charakter indywidualny poprzez usunięcie z niej danych chronionych ustawą z 1997 r. o ochronie danych osobowych. Tak spreparowana kserokopia decyzji administracyjnej staje się ważną informacją o sposobie działania organu administracji oraz o treści i formie podejmowanych przez ten organ rozstrzygnięć (por. wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 609/12, Lex nr 1247188). Decyzje administracyjne wydane w przedmiocie pozwolenia na budowę oraz będące załącznikami takich decyzji projekty budowlane ze swej istoty stanowią zatem przedmiot informacji publicznej. Stanowisko to znajduje oparcie w utrwalonej linii orzeczniczej sadów administracyjnych, zgodnie z którą dokumenty urzędowe związane z procesami inwestycyjnymi są dokumentami, do których dostęp gwarantuje u.d.i.p. (por. wyroki WSA w Krakowie: z dnia 15 stycznia 2013 r., sygn. akt II SAB/Kr 184/12 oraz z dnia 28 stycznia 2013 r., sygn. akt II SAB/Kr 212/12, publ. CBOSA: wyroki WSA w Poznaniu: z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt IV SA/Po 545/07, Lex nr 516697 oraz z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt IV SA/Po 652/07, Lex nr 460751). Zagadnieniem spornym, a wymagającym rozstrzygnięcia dla oceny zarzucanej Staroście w niniejszej sprawie bezczynności, jest natomiast to, czy wobec uznania przez ten organ, że wniosek strony skarżącej z dnia 29 stycznia 2014 r. dotyczy informacji publicznej przetworzonej i niewykazania przez wnioskodawcę – pomimo stosownego wezwania (pismo z dnia 25 lutego 2014 r. – k. 6 akt adm.) – istnienia szczególnego interesu publicznego przemawiającego za udostępnieniem mu żądanych informacji – prawidłową formą załatwienia tego wniosku było pozostawienie go bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a., który stanowi, że jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Rozstrzygając powyższą kwestię należy wskazać, że zgodnie z regulacjami u.d.i.p., dostęp do informacji publicznej jest co do zasady bezwarunkowy. Stosownie bowiem do art. 2 ust. 2 tej ustawy, od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Powyższa zasada doznaje jednak ograniczenia w sytuacji, gdy udostępnienie określonej informacji publicznej wymaga jej uprzedniego przetworzenia przez adresata wniosku. Jakkolwiek bowiem prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji przetworzonej, to jednak jedynie w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust 1 pkt 1 u.d.i.p.). Udostępnienie informacji publicznej przetworzonej jest zatem uzależnione od spełnienia tej przesłanki. W ocenie Sądu nie sposób jednak przyjąć, że wykazanie istnienia szczególnego interesu publicznego stanowi wymóg formalny wniosku o udostępnienie informacji publicznej przetworzonej. Jak wynika bowiem z treści art. 10 ust. 1 i 2 u.d.i.p., niezależnie od charakteru żądanych informacji publicznych (tzn. tego, czy są to informacje proste, czy też przetworzone), wniosek o udostępnienie takich informacji został przez ustawodawcę w sposób daleko idący odformalizowany. W literaturze przyjmuje się, że jedynymi jego niezbędnymi elementami są: - wskazanie podmiotu, który ma udzielić informacji, - wskazanie żądanej informacji, - określenie sposobu i formy jej udzielenie, - wskazanie danych wnioskodawcy. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie musi przy tym mieć formy pisemnej, lecz może również zostać złożony ustnie (por. M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz: Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, C.H.Beck, Warszawa 2010, str. 137-138). Ponadto, jak wskazuje się w orzecznictwie sądowym, wnioskodawca występujący o udostępnienie informacji publicznej, na etapie składania wniosku nie musi wiedzieć, że żądana przez niego informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej, a zatem w momencie formułowania i kierowania wniosku nie jest zobligowany do wskazania powodów, dla których spełnienie jego żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego. To podmioty zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej muszą wykazać, że objęte wnioskiem żądanie dotyczy informacji publicznej o charakterze przetworzonym i mogą odmówić jej udostępnienia tylko wtedy, gdy wnioskodawca nie wykaże występowania tej przesłanki (por. wyrok NSA z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1015/12, LEX nr 1260013; wyroki WSA w Warszawie: z dnia 22 lutego 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 1720/05, publ. Prok. i Pr. - wkł. 2006/5/53, LEX nr 178287 oraz z dnia 27 października 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1492/11, LEX nr 1153486; a także wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 8 października 2008 r., sygn. akt IV SA/Wr 352/08, LEX nr 549648). Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że kwestia wykazania kwalifikowanego – szczególnego interesu publicznego stanowi przesłankę udostępnienia informacji publicznej przetworzonej, która to przesłanka podlega merytorycznej ocenie przez adresata wniosku, jeżeli przypisuje on żądanym informacjom taki charakter, nie zaś weryfikacji pod kątem spełnienia wymogów formalnych wniosku. Niedopuszczalne jest zatem badanie istnienia tej przesłanki poprzez sprowadzenie jej do wymogu formalnego wniosku o udostępnienie informacji i żądanie jej wykazania przez wnioskodawcę w trybie uzupełnienia braków formalnych wniosku na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. Tym samym nie jest również prawidłowe pozostawienie wniosku bez rozpoznania na podstawie tego przepisu, wobec niewykazania przez wnioskodawcę tej przesłanki. Negatywny wynik oceny spełnienia przedmiotowej przesłanki powinien bowiem skutkować merytorycznym rozstrzygnięciem w postaci wydanej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, w której uzasadnieniu ocena ta zostanie szczegółowo przedstawiona. Z kolei pozytywny wynika tej oceny – gwoli wyjaśnienia – udostępnieniem żądanej informacji publicznej przetworzonej. Podkreślić należy, że pogląd, iż brak istnienia przesłanki szczególnego interesu publicznego winien skutkować wydaniem decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej przetworzonej, jest ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. m.in. wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 402/11, LEX nr 1082749; wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 czerwca 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 795/05, LEX nr 874232 oraz wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Go 667/11, LEX nr 1152612). Z tych względów Starosta uznając, iż wniosek strony skarżącej z dnia 29 stycznia 2014 r. dotyczy informacji publicznej przetworzonej i brak jest szczególnego interesu publicznego, przemawiającego za udostępnieniem tej informacji, zobowiązany był wydać decyzję merytoryczną w przedmiocie złożonego wniosku. Skoro zaś organ, pomimo upływu wyznaczonego przez siebie w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. terminu załatwienia sprawy, dotychczas nie wydał takiej decyzji, ani też żądanej informacji nie udostępnił, bezpodstawnie pozostawiając wniosek bez dalszego rozpoznania, uznać należy, iż pozostaje on w bezczynności. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał skargę L. L. za zasadną i na podstawie art. 149 § 1 zdanie 1 p.p.s.a. zobowiązał Starostę do załatwienia wniosku tej Izby z dnia 29 stycznia 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku. Jednocześnie Sąd, na podstawie art. 149 § 1 zdanie 2 p.p.s.a., stwierdził, że bezczynność Starosty w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tę kwestę Sąd wziął pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, w tym fakt, iż regulacje dotyczące udostępnienia informacji publicznej budzą wielokrotnie wątpliwości interpretacyjne, a działanie organu nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków wynikających z u.d.i.p., lecz wynikało z błędnego przekonania o istnieniu podstaw do pozostawienia wniosku strony skarżącej bez rozpoznania. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.