III SA/Kr 648/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner (spr.) Sędziowie WSA Bożenna Blitek WSA Hanna Knysiak-Molczyk Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2014 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej D. J. sprawy ze skargi A spółka jawna w T na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 28 lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala. Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie: - art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2013. 267.); - art. 4 pkt 22 lit. a, art. 92 a ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U.2013.1414), I p. 6.3.6, I p. 6.2.1, I p. 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym; - art. 13, art. 15 ust. 2 i ust. 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r. ze zm.) - decyzją z dnia 28 lutego 2014 r. nr [......], uchylił w całości decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [......] 2013 r. nr [.....] o nałożeniu na skarżącą - "A" Spółka jawna - kary pieniężnej w wysokości 5.350 zł i nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 5.000 zł. Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym ustalonym przez organy : Inspektor Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w K. w dniach 25.02.-01.03.2013r. przeprowadził kontrolę ww. przedsiębiorstwa. Przedmiotem kontroli była zgodność wykonywania działalności gospodarczej w zakresie uprawnień do wykonywania przewóz drogowych określonych w przepisach ustawy o transporcie drogowym oraz przepisach wykonawczych do powyższej ustawy, zgodność wykonywania działalności gospodarczej w zakresie regulacji czasu pracy kierowców określonych w przepisach rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, Umowy Europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe [.....] ( Dz.U.1999.1086 i 1087 ) oraz ustawy o czasie pracy kierowców (Dz.U.2004. 874). Ustalenia tej kontroli zostały udokumentowane w protokole kontroli z dnia [.....] 2013r. nr [.....]. Stwierdzone w wyniku kontroli naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym stanowiły podstawę do wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego , w wyniku którego Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 5.350 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia organu I instancji stanowiło: - brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów: stanu licznika kilometrów w chwili zakończenia użytkowania pojazdu; - okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki niezawierającej wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy - za każdą wykresówkę; - nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań urządzenia w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca wniosła o jej uchylenie w całości z uwagi na naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 i art. 68 k.p.a. poprzez niedokładne rozpatrzenie sprawy i ustalenie stanu faktycznego niezgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, nie poinformowanie przed wydaniem decyzji o zakończeniu postępowania przez organ I instancji i nie zapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu. Ponadto w ocenie skarżącej naruszono art. 4 pkt. 22 ustawy o transporcie drogowym. Uzasadniając powyższe zarzuty skarżąca podniosła, iż organ I instancji błędnie interpretuje przepis art. 3 lit. g rozporządzenia nr 561/2006 (WE) dotyczący wyłączeń od stosowania przepisów tego rozporządzenia. W ocenie skarżącej przejazd pojazdem za który nałożono karę pieniężną w wysokości 5000 złotych nie podlegał przepisom rozporządzenia nr 561/2006 na mocy ww. przepisu, gdyż przewóz był związany z wykonaniem próby drogowej w celu naprawy i konserwacji pojazdu. W ocenie skarżącej , błędne jest stanowisko organ I instancji , iż wyłączenie tego rodzaju dotyczy wyłącznie tzw. laboratoriów drogowych. Skarżąca nie zgodziła się również z naruszeniem Ip. 6.3.6 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wskazując, że zakwestionowana wykresówka zawiera wymagany wpis, ponadto brak dwóch kilometrów niezarejestrowanych na wykresówce z okresie 02.-06.03.2012 r. wynikał z konieczności wykonania przejazdu w celu naprawy serwisowej. Aktywność kierowcy udokumentowano zaświadczeniem o nieprowadzeniu pojazdu. Na poparcie swojego stanowiska skarżąca do odwołania dołączyła oświadczenie serwisu - Mechanika [.....], P. Ś. - z dnia 4 listopada 2013r. o wykonaniu w dniu [......] 2012r. naprawy układu paliwowego w samochodzie [.....] oraz o przeprowadzonej jeździe próbnej na dystansie 27 km. Zdaniem skarżącej , organ nie zastosował art. 92 c ustawy o transporcie drogowym , mimo braku jej odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia , a nadto nie uwzględnił możliwości zastosowania art. 92 b ustawy o transporcie drogowym. Za nieuzasadnione skarżąca uznała stanowisko organu , że organizacja przewozów w przedsiębiorstwie była niewłaściwa , gdyż samo zaistnienie naruszenia przepisów nie świadczy o tym , że praca kierowców była źle organizowana. W ocenie skarżącej postępowanie w sprawie nie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy , organ nie wykonał ciążących na nim obowiązków procesowych , co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Uchylając zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i nakładając na skarżącą karę pieniężną w wysokości 5.000 zł organ odwoławczy podniósł , że w niniejszej sprawie zostało udowodnione , że podczas kontroli nie okazano wykresówki z przejazdu pojazdu o nr rej. [.....] z dnia [.....] 2012 r. na odcinku 27 km. Materiał dowodowy potwierdza prawidłowość ustaleń organu w tym zakresie , a mianowicie dowód z zeznań wspólnika skarżącej spółki R. B. z dnia [.....] 2013 r. oraz z karty pobrania zapisów z urządzenia rejestrującego z dnia [.....] 2013 r. W dniu [.....] 2012r. pojazd był prowadzony przez R. B. bez wykresówki włożonej do tachografu. Organ odwoławczy stwierdził, iż brak było podstaw dowodowych do przyjęcia, iż przejazd podlegał wyłączeniu objętemu hipotezą przepisu art. 3 lit. g nr 561/2006 (WE). W toku postępowania przed organem I i II instancji skarżąca nie przedstawiła dowodów w postaci np. faktur VAT za wykonanie usługi naprawy pojazdu za serwis wykonany w dniu [.....] 2012 r. Załączone do odwołania pismo będące oświadczeniem serwisu , nie jest w ocenie organu, wiarygodnym dowodem potwierdzającym tę okoliczność, gdyż w jego treści wskazano dokładną wartość rzekomej jazdy próbnej tj. 27 kilometrów, a tę wartość podano dopiero w protokole kontroli Inspekcji Transportu Drogowego z dnia [.....] 2013 r. nr [....]. Skoro urządzenie rejestrujące nie było w tym dniu używane, mimo wykonania przejazdu po drodze publicznej ( co jasno wynika z zeznań wspólnika spółki) to przedstawiciel serwisu nie mógł mieć tak dokładnej wiedzy o długości przebytej drogi , a mimo to wskazał ją w oświadczeniu. Zdaniem organu, powyższy dowód jest zatem niewiarygodny w zakresie rzeczywistego wykonania naprawy serwisowej i nie może zostać uwzględniony. Nie jest prawdopodobnym, by po upływie półtora roku od naprawy pojazdu podać szczegółowo dokładną ilość kilometrów przejechanych przez pojazd. Ponadto organ podniósł , że nie dołączono faktury za tą konkretną naprawę pojazdu , a oświadczenie właściciela serwisu nie zostało złożone pod żadnym rygorem za podanie w nim nieprawidłowych informacji. Wskazując na powyższe okoliczności organ stwierdził, iż organ I instancji zasadnie nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 5.000 złotych za nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań urządzenia w zakresie prędkości pojazdu , aktywności kierowcy lub przebytej drogi – lp.6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Odnośnie naruszenia polegającego na braku w okazanej wykresówce przepisowych wpisów - stanu licznika kilometrów w chwili zakończenia użytkowania pojazdu - za brak każdej danej tj. lp.6.3.6.6 załącznika nr 3 do ww. ustawy , organ odwoławczy stwierdził, że nie doszło do naruszenia wskazanego przepisu i kara pieniężna za wyżej opisane naruszenie w wysokości 50 złotych jest niesłuszna i z tego powodu została uchylona. Powyższa okoliczność nie jest przedmiotem skargi. W ocenie organu odwoławczego , materiał dowodowy nie potwierdza również popełnienia naruszenia polegającego na okazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy - za każdą wykresówkę tj. Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Analiza zapisu wykresówek z dnia 2 marca 2012 r. i z dnia 6 marca 2012 r. nie daje podstaw do nałożenia kary za brak aktywności kierowcy D. B. Kara pieniężna w wysokości 300 złotych jest niesłuszna i została uchylona. Wskazana okoliczność również nie jest przedmiotem skargi. Organ odwoławczy podniósł, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi podstawa do zastosowania art. 3 lit. g rozporządzenia nr 561/2006 (WE) , a zatem odnoszenie się do interpretacji dokonanej przez organ I instancji zakresu stosowania ww. przepisu jest bezprzedmiotowe. Błędnym, w ocenie organu, jest pogląd, iż to wyłącznie na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek zgromadzenia dowodów, które świadczą na korzyść skarżącej i mogą być podstawą do zmniejszenia lub uchylenia kary pieniężnej. Zdaniem organu, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek wskazujących konieczność zastosowania art. 92 c ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92 a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się , jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności których podmiot nie mógł przewidzieć lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Skarżący nie przedstawił, zarówno w trakcie kontroli w przedsiębiorstwie , jak i w toku postępowania administracyjnego , żadnych dowodów na powstanie takich okoliczności, ograniczając się do przedstawienia w odwołania wyłącznie tez kwestionujących własną odpowiedzialność. Organ II instancji stwierdził , iż w przedmiotowej sprawie również art. 92 b nie ma zastosowania, gdyż zgodnie z jego treścią nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców m.in. przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006) (WE) nr 561/2006 Parlamentu oraz Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r. ze zm.), a także w myśl pkt 2 zapewnił prawidłowe zasady wynagradzania, nie zawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia o którym mowa w pkt. 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu drogowego. Zdaniem organu , wskazany przepis ma zastosowanie wyłącznie w tych sprawach administracyjnych , w których wykryto i stwierdzono naruszenia przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw i okresach odpoczynku, natomiast nie ma on zastosowania w sprawach związanych z użytkowaniem urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym. Istotnie przepis odsyła w pkt 1 lit. b do przepisów rozporządzenia nr 3821/85 , jednakże w zdaniu pierwszym omawianego przepisu ustawodawca wskazał jednoznacznie, iż nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenia przepisów dotyczących czasu pracy. Takich przepisów rozporządzenie 3821/85 nie zawiera. W o cenie organu , odmienne stanowisko prowadziłoby do wniosku, że art. 92b ustawy o transporcie drogowym jest wewnętrznie sprzeczny , co jest niezgodne z zasadą racjonalnego ustawodawcy. Ponadto ust. 2 ww. artykułu stanowi, że za naruszenie ww. przepisów karze grzywny podlega na zasadach określonych w art. 92 kierowca lub inna osoba odpowiedzialna za powstanie naruszeń. Organ odwoławczy stwierdził, iż wbrew twierdzeniom podniesionym w odwołaniu, skarżącej zapewniono czynny udział w postępowaniu administracyjnym , informowano o możliwość składania wyjaśnień i wniosków dowodowych, o nowym typie naruszenia oraz zawiadomiono o zakończeniu prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie. Na powyższą decyzję wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a.), tj. 13 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 13 k ustawy o drogach publicznych w zw. z art. 156 § 1 kpa , polegające na niedostrzeżeniu, że zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 92 a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym w sytuacji, gdy okoliczności faktyczne i potwierdzające je dowody (pismo z warsztatu) uzasadniały odmowę wszczęcia postępowania w stosunku do pracodawcy i stanowiły podstawę do jego umorzenia. Ponadto skarżąca zarzuciła , naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c"), tj.: art. 7, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącej oraz nie ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów skarżącej i nie podanie przyczyn, z powodu których argumentom skarżącej odmówiono wiarygodności. Skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu bierność w prowadzonym postępowaniu podnosząc , iż organ nie wezwał o dostarczenie faktury oraz nie przeprowadził dowodu z przesłuchania świadka. Stan faktyczny sprawy - co do zasady- nie budzi wątpliwości, natomiast zarzuty skarżącej dotyczą dokonania przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego w zaskarżonej decyzji błędnej oceny prawnej stanu faktycznego w niniejszej sprawie, a także niewłaściwego zastosowania przepisów regulujących problematykę odpowiedzialności kierowców oraz innych podmiotów związanych z organizacją i wykonywaniem przewozów drogowych. Skarżąca podkreśliła, iż wykonuje przewozy drogowe na potrzeby własne - ma własną bazę handlową i tylko w tym zakresie używa pojazdów ; kierowcy praktycznie codziennie "mieszczą się" w ośmiogodzinnym czasie pracy, a weekendy mają wolne. W ocenie skarżącej , kontrola w przedsiębiorstwie nie wykazała żadnych uchybień , dlatego wysokość nałożonej kary pieniężnej w zaskarżonej decyzji, jak i sposób jej uzasadnienia jest w jej ocenie - niesprawiedliwy. Zarówno z protokołu kontroli , jak również z decyzji wynika jednoznacznie, że przejechanie 27 km miało na celu regulację układu wtryskowego. Skarżąca przedstawiła organowi oświadczenie warsztatu potwierdzającego wyłączony przejazd oraz fakturę z wykonania tej naprawy, która miała miejsce wcześniej, ale w dniu [....] 2012 r. odbyły się przejazdy i naprawy reklamacyjne. Skarżąca stwierdziła , że kwestionowany przejazd odbył się w ramach jazdy próbnej , a ilość przejechanych kilometrów wynikała ze stanów licznika wpisanych przez kierowców. Zdaniem skarżącej , organ odwoławczy dokonał błędnej interpretacji art.3 pkt.g rozporządzenia WE nr 561/06 i w sposób niezasadny przyjął , iż przepis ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie mimo , iż – jak wynika z jego treści – dotyczy pojazdów poddawanym próbom drogowym do celów rozwoju technicznego lub w ramach napraw albo konserwacji ... W ocenie skarżącej decyzje obu instancji zostały wydane w niniejszej sprawie z naruszeniem art. 7, art. 75 § 1 oraz 77 k.p.a. , gdyż nie została zachowana zawodowa bezstronność. Ponadto organ nie dopuścił dowodów, które bezspornie przyczyniają się do wyjaśnienia sprawy, a które wskazują na jej bezprzedmiotowość. Skarżąca nie miała możliwości zapoznania się z całością materiału dowodowego i nie została poinformowana o zakończeniu postępowania administracyjnego, co stanowi naruszenie art. 9 k.p.a. Skarżąca zarzuciła , że decyzje organów zostały wydane pochopnie , bez uwzględnienia całości materiału dowodowego W niniejszej sprawie , jak wyżej podniesiono , stan faktyczny nie jest sporny , natomiast istotą sporu w rozpoznawanej sprawie jest to, czy przepis art. 92 a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym powinien mieć zastosowanie do stanu faktycznego ustalonego przez organ administracji publicznej. Wskazany przepis został naruszony poprzez niedostrzeżenie , że zostały spełnione przesłanki wynikające z tego przepisu , w sytuacji gdy okoliczności faktyczne uzasadniały odmowę wszczęcia postepowania w stosunku do przedsiębiorcy i stanowiły podstawę do umorzenia postepowania. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego w całości podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na zarzuty skargi organ podniósł , że zgromadzony materiał dowodowy w niniejszej sprawie jest kompletny i brak było podstaw do jego uzupełnienia. Podstawowym dowodem w sprawie był sporządzony przez organ kontroli przy współudziale skarżącej protokół , który jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art.76 § 1 kpa. Materiał dowodowy uwzględnia wszystkie istotne dla sprawy okoliczności , a zaskarżona decyzja zawiera wszystkie niezbędne elementy wskazane w art.107 § 1 kpa. Organ podniósł również , że w sprawie nie wystąpiły przesłanki wskazujące na konieczność zastosowania art.92c ustawy o transporcie drogowym , dodając , że wykazanie okoliczności objętych hipotezą art.92 a ust.1 ustawy o transporcie drogowym powinien udowodnić przedsiębiorca. Materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy nie potwierdza – w ocenie organu – spełnienia przez skarżącą wymogów określonych w art.92b ust.1 pkt.1 i art.92c ust.1 pkt.1 ww. ustawy. Na rozprawie w dniu 2 października 2014 r. pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, iż w postępowaniu przed organami skarżąca nie korzystała z profesjonalnej pomocy prawnej , stąd nie zdawała sobie sprawy z wagi dokumentów, które należało przedstawić w postępowaniu przed organami, a które przedłożyła dopiero na etapie skargi. Ponadto pełnomocnik oświadczył, że wskazanie w oświadczeniu serwisu przebytej drogi jazdy próbnej - 27 km wynika z faktu, że jazda ta odbywała się po obwodnicy tarnowskiej i odległość ta jest powszechnie znana. W ocenie pełnomocnika , wyłączenie z art. 3 lit. g rozporządzenia WE nr 561/2006 dotyczy jazdy próbnej po naprawie wraz z mechanikiem i - jak twierdzi - taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U.2012.270) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.153.1269 ), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie narusza prawa. Decyzja Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [....] 2013r. nakładająca na skarżącą karę pieniężną w wysokości 5.000 zł. nie narusza przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, w tym przede wszystkim art. 92 a tej ustawy, jak również przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności, art. 7 oraz art. 107 w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Zgodnie z przepisem art. 92 a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, (dalej zwana ustawą) podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Zgodnie z ust. 2 suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych. Załącznik numer 3 do ustawy, pkt 6 określa naruszenia przepisów o stosowaniu urządzeń rejestrujących lub cyfrowych urządzeń rejestrujących samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i postoju. Główny Inspektor Transportu Drogowego , po rozpatrzeniu odwołania skarżącej stwierdził, iż skarżąca nie naruszyła pkt. 6.3.6. załącznika nr 3 do ustawy dotyczącego braków w okazanej wykresówce przepisowych wpisów, oraz nie naruszyła pkt. 6.3.8 ww. załącznika dotyczącego okazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy. Powyższe ustalenia są bezsporne i nie są przedmiotem skargi. Natomiast organ odwoławczy za zasadne uznał stanowisko organu pierwszej instancji stwierdzające naruszenia pkt. 6.2.1 załącznika nr 3 .Przepis ten stanowi , że za nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi wysokości kara pieniężna wynosi 5.000 zł. Kwestionując powyższe stanowisko , skarżąca podniosła , że jest ono nie zgodne z art. 3 lit g Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U.UE L z dnia 11 kwietnia 2006 r.) . Przepis ten stanowi, iż niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do przewozu drogowego pojazdami poddawanymi próbom drogowym do celów rozwoju technicznego lub w ramach napraw albo konserwacji oraz pojazdami nowymi lub przebudowanymi, które nie zostały jeszcze dopuszczone do ruchu. Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę podzielił stanowisko organów , że przytoczony przepis dotyczy wyłączenie dwóch grup pojazdów: pojazdów poddawanych próbom drogowym oraz pojazdów, które nie zostały jeszcze dopuszczone do ruchu (zarówno nowych, jak i przebudowanych); cele, do jakich mogą być przeznaczone pojazdy z pierwszej grupy, aby mogły pozostawać poza zakresem przedmiotowym zastosowania rozporządzenia nr 561/2006 zostały ściśle określone – pojazdy te powinny być testowane do celów rozwoju technicznego lub w ramach napraw albo konserwacji. (Renata Strachowska Komentarz do art.3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego) . Okolicznością bezsporną jest , że w niniejszej sprawie kwestionowany przez organy przejazd był wykonywany pojazdem dopuszczonym do ruchu poprzez dokonanie jego pierwszej rejestracji w dniu [.....] 2003r. , a zatem nie należał do drugiej grupy pojazdów , których dotyczy przytroczony wyżej art.3 lit.g. Rozstrzygająca w sprawie jest zatem okoliczność , czy zakwestionowany przejazd drogowy bez użycia urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu , aktywności kierowcy i przebytej drogi był wykonywany pojazdem należącym do pierwszej grupy pojazdów , o ktorej mowa w art.3 pkt.g ww. rozporządzenia. Zdaniem Sądu bezsporne jest w sprawie, że w dniu [.....] 2012 r. pojazdem o nr [.....] wspólnik spółki R. B. wykonywał przejazd po drodze publicznej bez używania w tym czasie wykresówki rejestrującej wskazania w zakresie prędkości pojazdu , aktywności kierowcy oraz przebytej drogi. Ustalenia stanu faktycznego w tym zakresie nie są sporne. Rozbieżne stanowiska stron sporu dotyczą tego , jaki charakter miał ten przejazd ; czy był to przejazd kontrolny w celach serwisowych związany z regulacją wtrysku i napędu pompy , jak twierdzi skarżąca , czy też był to przejazd związany z wykonywaniem przewozu , jak twierdzą organy. Sąd uznał, iż argumenty podniesione przez skarżącą zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i przedstawione w skardze oraz na rozprawie nie mogły być uwzględnione z niżej podanych powodów. W postępowaniu odwoławczym skarżąca przedłożyła oświadczenie serwisu z dnia 4 listopada 2013r. z którego wynika , iż w dniu [.....] 2012 r. została wykonana naprawa w przedmiotowym samochodzie i w celu sprawdzenia prawidłowego wykonania naprawy została przeprowadzona jazda próbna na dystansie 27 km. Z kolei do skargi zostało dołączone oświadczenie serwisu z dnia 17 marca 2013r. , z którego wynikał , iż w dniu [.....] 2012r, został wykonany okresowy przegląd samochodu , który z kolei ujawnił niesprawność układu paliwowego. Naprawa została wykonana i potwierdzona fakturą VAT nr [.....] . W związku z nieprawidłową pracą silnika została wykonana w dniu [.....] 2012r. w ramach reklamacji za usługę z dnia [......] 2012r. naprawa , po której z kolei została wykonana jazda próbna na dystansie 27 km. Kierującym był R. B. Przedłożone przez skarżącą dowody oraz składane wyjaśnienia , w ocenie Sądu , nie spełniają przesłanek , o których mowa w art.3 lit.g ww. rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady. Sąd podzielił w tym zakresie stanowisko organów , że wyłączenie , o którym wyżej mowa , nie dotyczy każdego przejazdu drogowego dowolnym pojazdem po naprawie albo konserwacji , ale pojazdów poddawanych próbom drogowym do celów rozwoju technicznego. Podkreślić należy , że omawiany przepis stanowi wyjątek od zasady obowiązkowego rejestrowania na wykresówce określonych danych . Oznacza to , że przepis ten nie może być interpretowany rozszerzająco i wbrew stanowisku skarżącej , nie obejmuje wszystkich przejazdów drogowych wykonywanych po jakiejkolwiek naprawie , albo konserwacji. Interpretowane w ten sposób pojęcie naprawy byłoby zbyt szerokie i prowadzi do zaprzeczenia istoty wyjątków określonych w tym przepisie. Wyrwane z kontekstu całego pkt.g słowo " naprawa" prowadzi do zastąpienia wyjątkowego przypadku , jakim jest naprawa pojazdu poddawanego próbom drogowym do celów rozwoju technicznego – powszechnymi przypadkami tzw. jazd próbnych , czy serwisowych po wykonanych naprawach mających na celu utrzymanie pojazdu w sprawności technicznej. Dokonując interpretacji wskazanego przepisu należy również uwzględnić inne przypadki wyłączenia ww. rozporządzenia od zastosowania w odniesieniu do przewozów drogowych o wyjątkowym charakterze , wymienionych w pozostałych punktach art.3 ww. rozporządzenia. I tak ustawodawca wyłączył stosowanie przepisów rozporządzenia w odniesieniu do przewozów drogowych wykonywanych m.in. pojazdami : używanymi do przewozu osób w ramach przewozów regularnych , których trasa nie przekracza 50 km , o dopuszczalnej maksymalnej prędkości nie przekraczającej 40 km/h , należącymi do określonych służb i używanymi w określonym celu , czy też posiadający status pojazdów zabytkowych zgodnie z przepisami państwa członkowskiego i wykorzystywanych do niehandlowego przewozu osób lub rzeczy. Okoliczności podnoszone przez skarżącą tj. wykonywanie jazdy próbnej po wykonanej naprawie nie ma charakteru "wyjątkowego" przewozu drogowego , o którym mowa w przytoczonym przepisie ; wykonana naprawa nie dotyczyła pojazdu poddawanego próbom drogowym do celów rozwoju technicznego. Zdaniem Sądu należy uznać, iż poczynione przez organy obu instancji ustalenia wynikają z prawidłowo zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez te organy ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy o transporcie drogowym i rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady - nie budzi zastrzeżeń. Organy wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy i dokonały prawidłowej jego oceny. W ocenie Sądu , w rozpatrywanej sprawie nie ma zastosowania art. 92 c ust. 1 pkt. 1 ustawy o transporcie drogowym , który stanowi, iż nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Skarżący nie przedłożył dowodów na okoliczności objęte hipotezą art. 92 c ust. 1 ustawy, z których wynikałoby, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia prawa przez kierowcę pojazdu lub że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń , czy okoliczności, których nie mógł przewidzieć. Odpowiedzialność przedsiębiorcy za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym ma więc rozszerzony zakres, a wobec tego ponosi on konsekwencje zarówno niewłaściwej organizacji przedsiębiorstwa , jak i braku należytego nadzoru nad osobami, którymi się posługuje (kierowcami). Jest to więc odpowiedzialność o charakterze administracyjnym, nie oparta na zasadzie winy, a do stwierdzenia jej zaistnienia wystarczające jest - co do zasady - stwierdzenie naruszenia przepisów o transporcie drogowym, nawet jeżeli doszło do niego w sposób niezawiniony (patrz sygn. akt II SA/Gl 104/13). W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, z którym Sąd w pełni się zgadza, że okoliczności objęte hipotezą powinien udowodnić przedsiębiorca, bowiem to on wywodzi skutki prawne z nich wynikające (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 989/08). Zauważyć należy , że w rozpatrywanej sprawie kierowcą był wspólnik spółki , a zatem odpowiada za własne działania. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.