I SA/Wa 2377/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Apostolidis Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2014 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia[...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego K. K. kwotę 40 (czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r, nr [...], Wójt Gminy S. odmówił przyznania K. K. pomocy w formie zakupu posiłków dla córki A. K. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wnioskodawca mieszka i prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną i dwojgiem dzieci. Rodzina mieszka w murowanym domu w pełni skanalizowanym, zajmując połowę bliźniaka tj. 5 pomieszczeń. Miesięczny dochód rodzinny wynosi [...] złotych netto, na który składa się dochód z gospodarstwa rolnego o powierzchni [...]ha w wysokości [...]złotych oraz świadczenie rodzinne w wysokości netto [...] złotych miesięcznie. Organ pierwszej instancji mając na uwadze ww. dochód uznał, że rodzina K. K. spełnia kryterium dochodowe zawarte w art. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U z 2013 r., poz. 182 z późn zm. zwana dalej: ustawą) uprawniające do korzystania ze świadczeń rodzinnych. Jednakże, zdaniem organu, prócz spełnienia ww. kryterium dochodu – nie została spełniona żadna z przesłanek wymienionych w art. 7 pkt 2-15 ww. ustawy. W szczególności zdaniem organu nie można uznać, że rodzina K. K. jest rodziną wielodzietną. Z wywiadu środowiskowego wynika, że na utrzymaniu wnioskodawcy pozostają dwie uczące się córki w wieku 17 i 14 lat, natomiast najstarsza, pełnoletnia córka usamodzielniła się i mieszka obecnie w B. Organ wskazał także, że ustawa o pomocy społecznej nie definiuje pojęcia "rodziny wielodzietnej" jednakże jest ona zdefiniowana w art. 3 ust. 16 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych. Z definicji tej wynika, że "rodzina wielodzietna" jest to rodzina wychowująca troje i więcej dzieci mających prawa do zasiłku rodzinnego. Wobec powyższego organ wskazał, że rodziny K. K. nie można uznać za rodzinę wielodzietną, a zatem nie została spełniona przesłanka zawarta w art. 7 pkt 8 ww. ustawy. Wnioskodawca bowiem wychowuje wraz z żoną dwójkę dzieci. Organ wskazał również, że z materiału dowodowego sprawy nie wynika również, aby w rodzinie K. K. występowała długotrwała lub przewlekła choroba. Na skutek złożonego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] maja 2014 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że organ I instancji słusznie uznał, że wnioskodawca spełnił kryterium dochodowe uprawniające do korzystania ze świadczeń rodzinnych, jednakże nie spełnił żadnej z przesłanek wskazanych w art. 7 pkt 2-15 ustawy o pomocy społecznej. W szczególności rodzina wnioskodawcy nie może być uznana za rodzinę wielodzietną z uwagi na to, że najstarsza pełnoletnia córka wnioskodawcy O. K. nie zamieszkuje wspólnie z rodzicami i rodzeństwem. W rodzinie nie występuje też długotrwała lub przewlekła choroba. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł K. K. W uzasadnieniu skarżący wniósł o uchylenie wydanych w sprawie decyzji oraz o przyznanie dofinansowania obiadów szkolnych dla A. K. Zdaniem skarżącego organy orzekające w sprawie błędnie wykluczyły jako członka jego rodziny - córkę O. K., która uczy się w systemie dziennym w B. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej: "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. W myśl art. 135 P.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy S., Sąd stwierdził, że przy ich wydaniu doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). Należy podkreślić, że w świetle ogólnych zasad postępowania administracyjnego organ administracji jest zobowiązany każdorazowo dążyć do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, jak tego wymaga art. 7 k.p.a. statuujący zasadę tzw. prawdy materialnej (odzwierciedlającej stan rzeczywisty), a nie wyłącznie formalnej (wynikającej z samych twierdzeń stron). W tym celu organ powinien, w pierwszej kolejności, w sposób wyczerpujący zebrać cały niezbędny dla prawidłowego załatwienia sprawy materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.), by następnie na podstawie tak zebranego materiału ocenić, czy zostały udowodnione okoliczności istotne dla jej końcowego rozstrzygnięcia (art. 80 k.p.a.). W niniejszej sprawie obowiązkom tym organy obu instancji nie uczyniły zadość, gdyż w ogóle nie wyjaśniły, czy córka skarżącego, K. K. – O. K., nie pozostaje jednak na utrzymaniu rodziców w rozumieniu art. 3 pkt 16 ustawy o świadczeniach rodzinnych, a w związku z tym czy spełniona jest przesłanka pozostawania przez nich rodziną wielodzietną stosownie do treści art.16 a tej ustawy. Zamiast tego organy poprzestały na bezkrytycznej i nie popartej żadnym materiałem dowodowym konkluzji , że prowadzi ona odrębne gospodarstwo domowe. Brak jest tymczasem w aktach sprawy materiału dowodowego, który potwierdza, że O. K. rzeczywiście prowadzi odrębne gospodarstwo domowe z tej przyczyny, że się usamodzielniła i ma własne, niezależne od rodziców źródło dochodów. Wiadomo jedynie, że zamieszkuje poza domem rodzinnym w B. i pobiera naukę w systemie dziennym w Policealnym Studium Farmaceutycznym. Wskazana okoliczność jest istotna dla rozstrzygnięcia sprawy z tej przyczyny, że ma bezpośredni wpływ na ustalenie, czy rodzina skarżącego jest w istocie rodziną wielodzietną uprawnioną tym samym do otrzymania wnioskowanej pomocy. Stosownie do dyrektyw wynikających z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., obowiązkiem organów w niniejszej sprawie było poczynienie w powyższym zakresie wyczerpujących ustaleń. Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a., uchylił obie wydane w sprawie decyzje i orzekł jak w sentencji wyroku.