II SA/Ol 983/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Osipuk Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant specjalista Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2014r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia "[...]" Starosta "[...]" zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla Spółki obejmującego: 1) budynek wielorodzinny, mieszkalno - usługowy o 15-lokalach mieszkalnych i 2-ch lokalach usługowych na działkach o nr "[...]" i "[...]", z infrastrukturą zewnętrzną: przyłączem wodo - kan. na działkach o nr "[...]" i "[...]", przyłączem c.o. - kanał ciepłowniczy na działkach o nr "[...]", "[...]" i "[...]", przyłączem kanalizacji deszczowej na działkach o nr "[...]", "[...]", "[...]", "[...]" i "[...]", 2) zespół 6 garaży na działce o nr "[...]’, 3) mur oporowy na działce o nr "[...]", przy "[...]" w "[...]". W uzasadnieniu podano, że projekt budowlany posiada – stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego - uzgodnienia oraz opinie pod względem bezpieczeństwa pożarowego oraz wymagań higienicznych i zdrowotnych. Wskazano, że organ administracji architektoniczno-budowlanej związany jest ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Podniesiono, że organ wyraził zgodę na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, po uzyskaniu stosownego upoważnienia przez Ministra Infrastruktury. Odstępstwo to polega na usytuowaniu projektowanej ściany z otworami drzwiowymi i okiennymi w odległości mniejszej niż 4 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Spełnione zostały wszystkie warunki, w tym wynikając z opinii rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych. Wskazano, że nie spowoduje to zagrożenia, ani pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych użytkowych przyszłych użytkowników projektowanego budynku, gdyż obiekt spełnia wymagania higieniczno-sanitarne i użytkowe, jest zapewniony bezpośredni dostęp światła w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi, a ponadto projekt uwzględnia istniejące nieruchomości sąsiednie. Odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych umożliwi ukształtowanie projektowanego budynku zgodnie z zasadami ładu przestrzennego i estetycznego oraz jest zgodne z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto konieczność odstępstwa podyktowana była umożliwieniem realizacji inwestycji w rzeczywistych warunkach, w nawiązaniu do istniejącej zabudowy mieszkalnej wielorodzinnej mieszkalno-usługowej, w pobliżu obiektu medycznego, zespołu garaży indywidualnych, w zwartej zabudowie, a od strony północnej wysokiej skarpy, tworzącej olbrzymie zaplecze terenów zielonych. Podniesiono, że inwestor spełnił wymagania przy projektowaniu stosownie do wskazań rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń pożarowych, w tym odnośnie klasy odporności przegród wewnętrznych oraz odległości miedzy zewnętrznymi ścianami nie będącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, a także co do zaprojektowania i ścian oddzielenia przeciwpożarowego o odpowiedniej klasie odporności. Podniesiono, że projekt został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi na dzień sporządzenia projektu zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Do projektu załączono informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego. Projekt jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Inwestor załączył wymagane oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a także inne wymagane prawem dokumenty. Wyjaśniono, że zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Od decyzji tej odwołał się A. M., wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania. Podniósł, że zaskarża pozorowanie przez dewelopera oraz akceptowanie tego stanu przez Starostwo rzekomego zrealizowania bezpieczeństwa dla całego zamierzenia budowlanego, a więc obejmującego również elementy z zakresu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Wskazał, że nie ma w aktach postępowania żadnego "planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia" odnoszącego się do projektu, zaś wymagania higieniczno-zdrowotne zaopiniowane przez rzeczoznawcę odnoszą się wyłącznie do oddziaływania na działki o nr "[...]" i "[...]", a nie na działkę "[...]". Odwołujący się zarzucił, że w przedmiocie bezpieczeństwa przeciwpożarowego nadal brakuje opinii rzeczoznawcy odnoszącej się do zwężenia ciągu komunikacyjnego stanowiącego dotychczasową drogę pożarową. Podniósł, że nie do zaakceptowania jest stanowisko Starosty, że opinia rzeczoznawcy w odniesieniu do oddziaływania na budynek odwołującego się od strony zachodniej (zwężenie ciągu komunikacyjnego i likwidacja drogi pożarowej dla "[...]" na działce nr "[...]") była zbędna z powodu wyrażenia zgody na odstępstwo od § 12 rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012r., gdyż minister zaznaczył ze odstępstwo nie może naruszać warunków określonych przez rzeczoznawcę d.s zabezpieczenia pożarowego, a takiej opinii w stosunku do działki "[...]" brakuje. Odwołujący się podniósł także, że brak jest informacji o oddziaływaniu projektowanego budynku na środowisko w zakresie sąsiednich działek nr "[...]" oraz "[...]", a także brak aktualnych zaświadczeń o uprawnieniach projektantów sporządzających projekt. Ponadto w ocenie odwołującego się zamierzenie budowlane zagraża funkcjonowaniu "[...]" z powodu braku zabezpieczenia miejsc postojowych przy projektowanym budynku, co powoduje niebezpieczeństwo zajmowania miejsc postojowych w zatoczce przy jezdni na szerokości "[...]" przez mieszkańców i użytkowników projektowanego budynku. Odwołujący się wskazał także, że w projekcie brak jest realizacji rozwiązania w przedmiocie odpływu kanalizacji deszczowej. Decyzją z dnia "[...]" Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podano, że organ administracji architektoniczno - budowlanej, orzekający w sprawie pozwolenia na budowę, związany był ostateczną decyzją Burmistrza "[...]" z dnia "[...]" o warunkach zabudowy, określającą sposób zagospodarowania i warunki zabudowy terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku wielorodzinnego, mieszkalno - usługowego z infrastrukturą zewnętrzną oraz budowie zespołu 6 garaży. Wskazano, że analiza projektu budowlanego dowodzi, że zgodnie z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy zaprojektowany budynek jest budynkiem wielorodzinnym, mieszkalno - usługowym, o czterech kondygnacjach nadziemnych. Projektowana lokalizacja przedmiotowego budynku mieszkalno - usługowego nie narusza, wyznaczonej w decyzji o warunkach zabudowy, nieprzekraczalnej linii zabudowy. W projekcie budowlanym wykazane zostało również zachowanie w strefie ochrony uzdrowiskowej "B" procentowego udziału terenów zielonych nie mniejszej niż 55 %. Projekt budowlany spełnia również wymóg zastosowania pełnej infrastruktury inżynieryjnej, jak dla obszarów chronionych i przewiduje podłączenie budynku do sieci wodociągowej, kanalizacji miejskiej i istniejącej sieci zewnętrznej c.o. Podniesiono, że postanowieniem z dnia "[...]", po uzyskaniu wcześniejszego upoważnienia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, Starosta wyraził zgodę na odstępstwo od przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez możliwość usytuowania ściany projektowanego budynku z otworami okiennymi w odległości 2 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną o nr "[...]" i w odległości 3 m od granicy z działką o nr "[...]". Rozwiązania projektowe związane z takim usytuowaniem budynku uzyskały pozytywną opinię rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych w opinii z dnia "[...]". Zachowane zostały również odległości projektowanego budynku od granic sąsiednich działek budowlanych o nr "[...]" i "[...]", określone w § 12 ust. 1 pkt. 1 wymienionego wyżej rozporządzenia. Stwierdzono również, że w związku z zaprojektowaniem budynku w bezpośrednim sąsiedztwie istniejącego budynku, do projektu budowlanego dołączona została również ekspertyza techniczna, o której mowa w § 206 ust. 1 rozporządzenia. Zatem projekt budowlany jest kompletny, zawiera wymagane opinie i uzgodnienia, a także został sporządzony przez osoby uprawnione w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. Inwestor złożył również oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, którego prawdziwość nie jest kwestionowana. Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazano, że w aktach sprawy znajduje się opracowanie zatytułowane "Informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia", sporządzone dla przedmiotowego projektu budowlanego budynku wielorodzinnego mieszkalno - usługowego z urządzeniami infrastruktury technicznej, zespołu sześciu garaży i muru oporowego. Zakres tego opracowania jest zgodny z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003r., w sprawie informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Nadto zgodnie z art. 34 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt. 2 lit. a ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej rzeczoznawca ds. sanitarnohigienicznych uzgadnia, pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych, cały projekt budowlany obiektu budowlanego. Stąd też zarzut, że w niniejszej sprawie uzgodnienie dokonane w dniu "[...]" przez rzeczoznawcę ds. sanitarnohigienicznych dotyczyć może jedynie części obiektu, jest niezasadny. Z kolei odstępstwo od warunków technicznych uzyskało pozytywną opinię rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Podano, że projekt został wykonany przez osoby legitymujące się stosownymi zaświadczeniami, ważnymi w dacie sporządzenia projektu budowlanego. Wskazano, że decyzja o warunkach zabudowy nie określa liczby i sposobu urządzenia miejsc postojowych, a z opisu projektowanego zagospodarowania terenu wynika, że 6 miejsc postojowych zamkniętych, w zespole garaży indywidualnych, zaspakaja zapotrzebowanie na miejsca postojowe dla projektowanego budynku mieszkalno - usługowego. Istnieje również możliwość korzystania z miejsc postojowych (10 miejsc) istniejących przed projektowanym budynkiem w zatoczce przyulicznej przy "[...]" jako obsługujących lokal usługowy oraz po przeciwnej stronie ulicy "[...]", na parkingu miejskim. Ponadto z projektu zagospodarowania terenu wynika, że główny dojazd na teren inwestycji będzie odbywał się na dotychczasowych warunkach, tj. poprzez istniejące ciągi komunikacyjne o nr geod. "[...]" oraz "[...]’ (drogi dojazdowe) i przez dojazd istniejący na działce o nr "[...]" jako kontynuacja ciągu komunikacyjnego na działce o nr "[...]". Również do nieruchomości skarżącego, zlokalizowanej na działce o nr "[...]" będzie dojazd istniejącym ciągiem komunikacyjnym na działce "[...]". Dodatkowo do tej nieruchomości jest dojazd od strony zachodniej poprzez działkę o nr "[...]". Zgodnie z opisem do projektu zagospodarowania terenu ani dla projektowanego budynku, ani dla budynku istniejącego na działce sąsiedniej (działka o nr "[...]") nie jest wymagana droga pożarowa. Wskazano także, że projekt zagospodarowania terenu, zatwierdzony decyzją Starosty "[...]’ z dnia "[...]", uzyskał pozytywną ocenę rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych w zakresie zgodności projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej. Odnosząc się do zarzutu, że projekt budowlany nie zawiera rozwiązania w przedmiocie odpływu kanalizacji deszczowej, ponieważ realizacja zespołu 6 garaży uniemożliwi odwołującemu odprowadzenie wód opadowych z jego działki o nr "[...]" na działkę inwestora o nr "[...]", organ wskazał, że dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione. Zatem fakt, że to odwołujący w sposób niezgodny z prawem kieruje wody opadowe ze swojej nieruchomości na działkę inwestora nie może wpłynąć na ocenę legalności decyzji o pozwoleniu na budowę. Skargę na powyższą decyzję Wojewody wywiódł A. M., żądając jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi II instancji. Zakwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie prawa poprzez bezprawne sankcjonowanie zawłaszczenia przez dewelopera 8 miejsc postojowych wzdłużnych w zatoczce przy jezdni, usytuowanych na wysokości sąsiednich posesji i tam wybudowanych na potrzeby pacjentów dla budynków "[...]" i apteki, będących własnością skarżącego, błędną ocenę istotnej dla skarżącego sprawy zabezpieczenia odpływu wód opadowych wypływających z jego działki na działkę dewelopera, a także naruszenie przez Starostę dyspozycji art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, dotyczącego zapewnienia skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Skarżący zarzucił, że organ I instancji - z naruszeniem prawa -odstąpił od wyegzekwowania od dewelopera stanowiska w przedmiocie uzupełnienia w projekcie braku miejsc postojowych, tym samym z naruszeniem prawa poprzestał na niezgodnym z prawdą oświadczeniu dewelopera, dotyczącym ilości miejsc postojowych w zatoczce naprzeciw projektowanego budynku. Wskazał, że w zatoczce przy jezdni na szerokości posesji, na której ma być zlokalizowany budynek, mogą się zmieści co najwyżej 2 miejsc postojowe lub 1 miejsce dla pojazdu osoby niepełnosprawnej. Zakwestionował ustalenia decyzji organu pierwszej instancji wskazujące na wiążący charakter decyzji o warunkach zabudowy dla kwestii zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Dodał, że nieuwzględnienie braku miejsc postojowych spowoduje, że notorycznie będą zajmowane miejsca postojowe jako parkingowe w zatoczce przy jezdni na wysokości sąsiednich posesji, co jest niezgodne z wyrokiem NSA wydanym w sprawie sygn. akt II OSK 1498/06. Wskazał, że okoliczność ta z pewnością wpłynie na zmniejszenie ilości klientów, a poprzez to negatywnie na sytuację finansową skarżącego, a także zaważy na ewentualnej redukcji miejsc pracy bądź spowoduje konieczność zamknięcia części zakładu. Skarżący zarzucił także naruszenie art. 36 Prawa budowlanego, z którego wynika ze projektowany budynek nie może powodować zagrożeń dla bezpieczeństwa sąsiedniego obiektu lub obniżenia jego przydatności do użytkowania, a skarżona decyzja pogarsza dotychczasowy byt skarżącego. Podniósł, że w sprawie doszło do naruszenia art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż jako strona postępowania nie był zawiadomiony o skierowaniu przez organ wniosku do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej o wyrażenie zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 1 oraz § 18 ust. 1 w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponowił przy tym zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji argumentację dotyczącą drogi pożarowej. Podał, że nie jest mu znana opinia rzeczoznawcy z dnia "[...]". Skarżący ponownie zarzucił także, że w zatwierdzonym projekcie brak jest rozwiązań dotyczących sposobu odprowadzania wód opadowych z jego działki na nieruchomość inwestora. Wyjaśnił jednocześnie, że odprowadzenie wód opadowych z jego działki na działkę inwestora jest zgodne z decyzja o pozwoleniu na budowę z "[...]". W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego odprowadzania wód opadowych wyjaśniono, że w okresie realizowania przez skarżącego budynku obowiązywało rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które zawierało analogiczny przepis zabraniający kierowania wód opadowych na teren sąsiedniej nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Oceniając zaskarżoną decyzją Sąd stwierdził, że nie narusza ona przepisów prawa. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2013r., poz. 1409 ze zm.) roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Na mocy art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; oraz 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W cytowanym przepisie art. 35 Prawa budowlanego został określony zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę. Warto zwrócić uwagę, że właściwy organ został przede wszystkim pozbawiony możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu – ocenie może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Dopuszczalne jest jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego (a więc projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno – budowlanymi (np. warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Do obowiązków organu administracji architektoniczno – budowlanej należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia (art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego), a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe (w rozumieniu przepisów rozdziału 2 ustawy) uprawnienia budowlane. W stanie faktycznym niniejszej sprawy organy uznały, że złożony przez inwestora projekt budowlany jest kompletny, a zamierzenie inwestycyjne nie narusza żadnego z przepisów prawa budowlanego, decyzji o warunkach zabudowy oraz warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Konsekwencją powyższego stanowiska było wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zarzutu skarżącego odnośnie braku zaprojektowania przez inwestora odpowiedniej ilości miejsc postojowych wskazać należy, iż przepis § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75 poz. 690 ze zm.) stanowi, że zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne (§ 18 ust. 2 rozporządzenia). W niniejszej sprawie zapis dotyczący liczby miejsc postojowych nie znalazł się w decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej inwestycji. W projekcie budowlanym zaplanowano 6 miejsc postojowych na działce inwestora oraz wskazano na możliwość korzystania z miejsc postojowych (10 miejsc) istniejących przed projektowanym budynkiem w zatoczce przyulicznej ul. "[...]" oraz z miejsc zlokalizowanych po przeciwnej stronie ulicy "[...]", na parkingu miejskim (50 miejsc postojowych, w tym 2 miejsca dla osób niepełnosprawnych). W ocenie Sądu projekt w tym zakresie nie narusza przepisów prawa. Należy bowiem wskazać, ze skoro w decyzji o warunkach zabudowy nie określono wymagań co do liczby i sposobu urządzenia miejsc postojowych, to brak jest jakiegokolwiek unormowania, które by nakazywało urządzenie konkretnej liczby takich miejsc. Celem regulacji dotyczącego miejsc postojowych jest jedynie doprowadzenie do tego, aby nowa inwestycja budowlana w zakresie parkowania nie obciążała wyłącznie dróg publicznych (miejsc postojowych na tych drogach). Skoro jednak inwestor zaplanował na terenie planowanej inwestycji miejsca postojowe, które zaspakajają częściowo potrzeby mieszkańców projektowanego budynku, a jedocześnie wskazał na możliwość parkowania na miejscach ogólnodostępnych, to spełnione zostały wymogi określone w § 18 ust. 1 powołanego rozporządzenia. Z tego tez względu niezasadne jest powoływanie się przez skarżącego na wyrok NSA z dnia 14 listopada 2007r., gdyż został on wydany w zupełnie innym stanie faktycznym niż w rozpatrywanej sprawie, a mianowicie w sytuacji gdy na terenie objętym wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę w ogóle nie zaplanowano miejsc postojowych. Należy ponadto wyjaśnić skarżącemu, że ogólnodostępne miejsca postojowe, lokalizowane na drogach publicznych, nie są "przypisane" do konkretnego obiektu budowlanego znajdującego się przy tej ulicy. Nie znajduje zatem żadnego uzasadnienia twierdzenie skarżącego, ze inwestor może wskazywać tylko na miejsca postojowe zlokalizowane na szerokości należącej do niego działki, a nie wszystkie miejsca dostępne wzdłuż drogi publicznej przy której zlokalizowana jest inwestycja. Nie jest także zasadne twierdzenie skarżącego że miejsca postojowe muszą znajdować się w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu, a nie np. po drugiej stronie ulicy. Natomiast podnoszona przez skarżącego argumentacja, że brak zaprojektowania większej ilości miejsc parkingowych spowoduje zmniejszenie ilości klientów należącego do niego zakładu co będzie miało wpływ na jego sytuację finansową w ogóle nie ma charakteru uzasadnionego interesu w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego i nie podlega ocenie w postepowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę. Nie jest także zasadny zarzut dotyczący zwężenia drogi pożarowej. W pierwszej kolejności należy wskazać, że planowana inwestycja nie wykracza poza granice działki należące do inwestora i nie przekracza granicy działki nr "[...]", stanowiącej drogę dojazdową zarówno do działki inwestora, jak i skarżącego. Jak jednak wyjaśnił skarżący na rozprawie przed tut. Sądem w dniu 21 października 2014r. kwestionuje on fakt, że inwestor przesunął linię zabudowy na swojej działce, w stosunku do poprzednio istniejącego (rozebranego) budynku, a tym samym zawęził drogę pożarową do jego obiektu. Należy zatem wyjaśnić, że § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie określa dopuszczalne odległości w przypadku sytuowania budynku od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Taka sytuacja ma miejsce tylko w odniesieniu do działek o nr "[...]" oraz "[...]", co do których zostało wydane postanowienie Starosty "[...]" o wyrażeniu zgody na odstępstwo od powołanego przepisu, po wcześniejszym uzyskaniu upoważnienia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej na wyrażenie takiej zgody, a zatem przy zachowaniu wymogów określonych w art. 9 Prawa budowlanego. Spełniony przy tym został warunek uzyskania pozytywnej opinii rzeczoznawcy, który wyraził swoje stanowisko w opinii z dnia "[...]". Natomiast od drugiej strony działka inwestora nie graniczy z działką budowlaną nr "[...]" należącą do skarżącego, lecz z działką stanowiącą drogę, oznaczoną nr "[...]". W takim wypadku nie obowiązuje zasada określona w powołanym przepisie, a lokalizacja części budynku projektowanego budynku przy granicy działki jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy. Przy czym organ wyjaśnił, że odległość projektowanego budynku od ściany budynku posadowionego działce skarżącego (nr "[...]") wynosi 8,20 m. Ponadto inwestor przedłożył dodatkowo opinię rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych odnośnie usytuowania projektowanego budynku z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe od istniejących budynków na działce nr ‘[...]". Jeżeli natomiast chodzi o kwestie zabezpieczenia przeciwpożarowego, to przepisy powołanego rozporządzenia określają wymagane odległości w przypadku ścian niebędących ścianami oddzielenia przeciwpożarowego (§ 271 ust. 1 rozporządzenia). Z opinii rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych z dnia "[...]" wynika, ze przepisy te nie zostały naruszone, gdyż częściowo ściana od strony działki "[...]" jest ścianą oddzielenia przeciwpożarowego, a w pozostałej części zachowana jest odległość określona w powołanym przepisie. Zatem żądanie skarżącego, aby inwestor zapewnił dojazd do budynku skarżącego – na wypadek pożaru – poprzez działkę należącą do inwestora jest zupełnie bezpodstawne. Należy przy tym wyjaśnić, że zarówno z dokumentacji zawartej w projekcie budowlanym, jak i przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009r. w sprawie zaopatrzenia przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych nie wynika, aby przy projektowaniu przedmiotowej inwestycji niezbędne było zapewnienie drogi pożarowej. Należy przy tym wskazać, że pismo Burmistrza "[...]", na które powołuje się skarżący, dotyczyło działki nr "[...]" – drogi dojazdowej, a nie działki inwestora. Ponadto należy wskazać, że to skarżący dokonał zwężenia drogi dojazdowej poprzez wybudowanie bramy wjazdowej. Zupełnie bezpodstawne jest także żądanie skarżącego, aby inwestor wykonał takie podłączenie, aby wody opadowe, wypływające z należącej do skarżącego działki na działkę inwestora, były odprowadzane do instalacji odprowadzającej wody opadowe z zaprojektowanych garaży. Należy wyjaśnić, że kwestię odprowadzania wód opadowych z działki budowlanej regulują m.in. § 28 i 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z § 28 ust. 1 działka budowlana, na której sytuowane są budynki, powinna być wyposażona w kanalizację umożliwiającą odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej. W razie braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych (ust. 2). Z kolei stosownie do § 29 dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione. W projekcie budowlanym winny zostać zatem rozwiązane wszystkie kwestie odnoszące się do istniejących stosunków wodnych na terenie planowanej inwestycji. Przedłożony projekt budowlany zgodny jest z powołanymi przepisami, bowiem zawiera rozwiązania w przedmiocie odpływu kanalizacji deszczowej – podłączenie do istniejącej sieci kanalizacji deszczowej w pasie drogowym. Natomiast to skarżący – wbrew przepisom prawa obowiązującym zarówno aktualnie, jak i w dacie realizacji inwestycji należącej do skarżącego – wykonał odprowadzenie wód opadowych na działkę inwestora. Jak bowiem słusznie wskazał organ w dacie wydawania pozwolenia na budowę z "[...]", a tym bardziej w dacie realizacji obiektu budowlanego należącego do skarżącego, obowiązywało rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999r. Nr 15 poz. 140 ze zm.). W § 28 i 29 tego rozporządzenia znajdowały się zapisy odnośnie sposobu odprowadzania wód opadowych, analogiczne do obecnie obowiązujących, w tym również przepis zakazujący odprowadzania wód opadowych na działkę sąsiednią. Zatem okoliczność, że to skarżący wykonał odprowadzenie wód opadowych niezgodnie z obowiązującym przepisami, w żadnym razie nie uzasadnia żądania skarżącego co do dokonania przez inwestora wyżej wskazanego podłączenia. W żadnym razie nie jest obowiązkiem inwestora wykonanie właściwego, tj. zgodnego z prawem, odprowadzenia wód opadowych z działki skarżącego. W ocenie Sądu nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżący nie wykazał bowiem, aby został pozbawiony możliwości udowodnienia swoich twierdzeń czy możliwości złożenia wyjaśnień i by uchybienie wskazanemu przepisowi mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący podniósł, że organ wysłał wniosek do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej o wyrażenie zgody na odstępstwo od przepisów w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, z którym nie mógł się zapoznać, a także że nie jest mu znana opinia rzeczoznawcy z dnia "[...]" dotycząca drogi pożarowej. Jednak z akt sprawy wynika, że został on zawiadomiony o możliwości zapoznania się z uzupełnionym materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów (pismo Wojewody z dnia "[...]"). Z możliwości tej skarżący nie skorzystał, a w związku z tym nie może podnosić zarzutu w tym przedmiocie. Ponadto w postępowaniu przed organem pierwszej instancji skarżący miał zapewniony czynny udział w postępowaniu, czego wyrazem jest składanie przez niego swoich uwag i zastrzeżeń. Tym samym zarzut naruszenia art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego nie mógł zostać uwzględniony. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.