II SA/Wa 1122/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Sędziowie WSA Danuta Kania (spr.), Janusz Walawski, , Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2014 r. sprawy ze skargi F. B. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia [...] lutego 2014 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 3. zasądza od Ministra Finansów na rzecz skarżącego F. B. kwotę 200 (dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Minister Finansów decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], powołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej: "k.p.a.", art. 1, art. 5 oraz art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198, ze zm.), dalej: "u.d.i.p.", utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] odmawiającą udostępnienia informacji publicznej w zakresie wyroku trybunału arbitrażowego wydanego w dniu [...] września 2005 r. w sprawieJ.C.S., J.R.C.S., V.Sp. z o.o. z siedzibą w Polsce przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przedstawił dotychczasowy tok postępowania wskazując, co następuje: W dniu [...] lutego 2014 r. F.B. wystąpił drogą mailową z wnioskiem o udostępnienie, na podstawie art. 2 ust. 1 oraz art. 10 ust 1 u.d.i.p., informacji publicznej w zakresie wyroku trybunału arbitrażowego wydanego w dniu [...] września 2005 r. w sprawieJ.C.S., J.R.C.S., V. Sp. z o.o. przeciwko Rzeczpospolitej Polskiej. Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] Minister Finansów, działając na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 1, art. 5 oraz art. 16 u.d.i.p., odmówił udostępnienia żądanej informacji publicznej. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy F.B. podniósł, iż jakkolwiek organ mógł ograniczyć dostęp do informacji publicznej w postaci ww. wyroku, to jednak nie mógł odmówić dostępu do wnioskowanej informacji publicznej w całości. Skoro, jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, ww. wyrok zawiera dane (fragmenty) dotyczące tajemnicy przedsiębiorcy lub chronione tajemnicą skarbową, to organ powinien udostępnić wyrok z ewentualnym wyłączeniem (wykreśleniem) z jego treści tych danych, które stanowią tajemnicę przedsiębiorcy lub tajemnicę skarbową. Nadto skarżący zaznaczył, iż dostęp do informacji publicznej został zagwarantowany w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zaś uprawnienie przewidziane w jej art. 61 zostało uszczegółowione przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z tego względu, w przypadku konfliktu między treścią Reguł Arbitrażu Międzynarodowej Izby Handlowej a prawem dostępu do informacji publicznej, konstytucyjnie gwarantowane prawo dostępu do informacji publicznej musi przeważyć. Reguły Arbitrażu Międzynarodowej Izby Handlowej nie mogą wyłączyć bezpośredniego zastosowania Konstytucji ani przepisów u.d.i.p. Minister Finansów nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. W motywach powołanego na wstępie rozstrzygnięcia wskazał, iż na mocy art. 5 ust. 1 u.d.i.p., organ może ograniczyć dostęp do żądanych informacji w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Przepisy te mają więc pierwszeństwo przed uregulowaniami u.d.i.p. Tajemnicą ustawowo chronioną jest tajemnica skarbowa, o której mowa w art. 293-299c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), jak również tajemnica przedsiębiorcy (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.). Organ stwierdził, iż w treści wyroku Międzynarodowego Sądu Arbitrażowego w Paryżu zawarte są informacje wynikające z akt podatkowych, a więc zawiera on dane chronione tajemnicą skarbową. W wyroku tym zawarte są również dane stanowiące tajemnicę przedsiębiorcy, tj. informacje o kontrahentach oraz o zawartych z nimi umowach. Organ zwrócił również uwagę na regulacje zawarte w Regułach Arbitrażu Międzynarodowej Izby Handlowej obowiązujące od dnia 1 stycznia 1998 r., dotyczące poufnego charakteru prac Międzynarodowego Sądu Arbitrażowego. Z art. 6 statutu Międzynarodowego Sądu Arbitrażowego, stanowiącego załącznik nr 1 do regulaminu arbitrażowego, wynika, że prace Sądu mają charakter poufny, który musi być respektowany przez każdego uczestnika tych prac bez względu na pełnione obowiązki. Analogiczne postanowienia zawiera art. 1 wewnętrznego regulaminu Międzynarodowego Sądu Arbitrażowego, stanowiący załącznik nr 2 do regulaminu arbitrażowego. Z kolei z treści art. 28 ww. Reguł Arbitrażu wynika, że na wniosek stron i w dowolnym czasie, będą im, lecz nikomu innemu, udostępnione dodatkowe egzemplarze orzeczenia poświadczone za zgodność z oryginałem przez Sekretarza Generalnego. Powyższe regulacje potwierdzają stanowisko, że wyrok Międzynarodowego Sądu Arbitrażowego ma charakter poufny. Odnosząc się do zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ wskazał, że wnioskodawca wystąpił o udostępnienie konkretnego wyroku Międzynarodowego Sądu Arbitrażowego w Paryżu dotyczącego wskazanego przez wnioskodawcę podmiotu. Mając na względzie treść art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., przed udostępnieniem żądanej informacji publicznej Minister Finansów musiałby usunąć wszystkie dane chronione tajemnicą skarbową oraz wszystkie dane chronione tajemnicą przedsiębiorcy, w tym rozstrzygnięcie zawarte w wyroku oraz jego uzasadnienie. W konsekwencji anonimizacja wyroku - poprzez wykreślenie ww. danych - doprowadziłaby do całkowitego pozbawienia treści tego dokumentu. Organ zaznaczył, że w sprawie niniejszej należy również mieć na względzie postanowienia umowy między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Hiszpanii z dnia 30 lipca 1992 r. w sprawie wzajemnego popierania i ochrony inwestycji (Dz. U. z 1993 r. Nr 124, poz. 536), w szczególności art. 11 tej umowy dotyczący rozstrzygania sporów między Umawiającą się Stroną a inwestorem drugiej Umawiającej się Strony. Wyrok w sprawie będącej przedmiotem wniosku o udostępnienie informacji publicznej został wydany w związku z art. 11 ww. umowy. Na mocy tego przepisu Minister Finansów jest zobligowany do respektowania zasady poufności wyrażonej w art. 6 statutu Międzynarodowego Sądu Arbitrażowego, stanowiącego załącznik nr 1 do regulaminu arbitrażowego, a także w art. 1 wewnętrznego regulaminu Międzynarodowego Sądu Arbitrażowego, stanowiącego załącznik nr 2 do regulaminu arbitrażowego oraz w art. 28 Reguł Arbitrażu. Zdaniem organu, respektowanie ww. zasady poufności nie pozostaje w sprzeczności z art. 61 Konstytucji i w konsekwencji z przepisami u.d.i.p. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2014 r. F.B. zarzucił naruszenie: - art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji poprzez brak zastosowania oraz nieudostępnienie informacji publicznej w postaci wskazanej we wniosku z dnia [...] lutego 2014 r., - art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 10, art. 13 u.d.i.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie oraz nieudostępnienie informacji publicznej w postaci wskazanej w ww. wniosku, - art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503 ze zm.), dalej: "u.z.n.k.", poprzez niewłaściwe zastosowanie oraz brak ustosunkowania się do faktu niezastrzeżenia przez przedsiębiorcę informacji. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2014 r., wykonanie czynności związanych z prawidłowym rozpatrzeniem wniosku o udostępnienie informacji publicznej zgodnie z u.d.i.p. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W motywach skargi skarżący podniósł, iż z uzasadnienia zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie wynika, na jakiej podstawie organ uznał informacje "o kontrahentach oraz o zawartych z nimi umowach" za tajemnicę przedsiębiorcy w rozumieniu art. 11 ust. 4 u.z.n.k. Nie wyjaśnił, z jakich względów ww. dane miałyby stanowić informacje techniczne, technologiczne czy organizacyjne przedsiębiorstwa, ani też "inne informacje posiadające wartość gospodarczą", o których mowa w ww. przepisie. Nadto, z akt sprawy nie wynika, aby przedsiębiorca podjął jakiekolwiek działania w celu zachowania poufności danych wskazanych przez organ, ani też aby zrezygnował z ewentualnego prawa ochrony tajemnicy przedsiębiorcy. Zdaniem skarżącego, nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu, iż sam fakt, że wnioskowany wyrok zawiera fragmenty objęte tajemnicą skarbową oraz tajemnicą przedsiębiorcy, uzasadnia odmowę udostępnienia całego wyroku. Organ powinien usunąć (zanonimizować) te fragmenty wyroku, które zawierają tajemnice ustawowo chronione, zaś w pozostałym zakresie udostępnić wnioskowany dokument. Anonimizacja informacji publicznej nie jest jej przetworzeniem, a wymóg dokonania anonimizacji nie może być postrzegany przez organ jako podstawa do odmowy udostępnienia informacji publicznej. Treść wyroku arbitrażowego może zostać w taki sposób zredagowana, że kluczowe informacje zawierające tajemnice przedsiębiorstwa (lub tajemnice skarbowe) zostaną z niej wyeliminowane. W niniejszej sprawie organ w żaden sposób nie uzasadnił twierdzenia, jakoby "(...) wykreślenie z treści wyroku danych chronionych tajemnicą skarbową oraz tajemnicą przedsiębiorcy (anonimizacja) miałoby doprowadzić do całkowitego pozbawienia treści tego wyroku". W ocenie skarżącego, błędne jest stanowisko organu, że Reguły Arbitrażowe Międzynarodowej Izby Handlowej uzasadniają odmowę udostępnienia ww. wyroku. Powołując orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydane w sprawach o sygn. akt II SAB/Wa 525/12 oraz II SA/Wa 2249/12 stwierdził, iż fakt, że spór jest rozstrzygany w drodze postępowania arbitrażowego - zgodnie z regułami przewidującymi poufność postępowania, nie oznacza, że obowiązują odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Podkreślił, iż organ w żaden sposób nie uzasadnił twierdzenia, iż "respektowanie zasady poufności nie pozostaje w sprzeczności z art. 61 Konstytucji i w konsekwencji z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej". W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Jednocześnie wskazał, iż umowa między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Hiszpanii z dnia 30 lipca 1992 r. w sprawie wzajemnego popierania i ochrony inwestycji ma pierwszeństwo przed przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. W piśmie procesowym z dnia [...] września 2014 r. skarżący podtrzymał zarzuty i wnioski skargi. Ponownie stwierdził, iż w sytuacji gdy wnioskowany wyrok zawiera informacje, których udostępnienie podlega ograniczeniu ze względu na tajemnicę skarbową lub tajemnicę przedsiębiorcy, to powinien być on udostępniony w pozostałym zakresie, nie zawierającym ww. informacji. Organ powinien zanonimizować ww. wyrok, a następnie go udostępnić. Zaznaczył również, że umowa zawarta między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Hiszpanii z dnia 30 lipca 1992 r. w sprawie wzajemnego popierania i ochrony inwestycji w ogóle nie reguluje zasad i trybu dostępu do informacji publicznej. Tymczasem stanowisko organu sprowadza się do przyjęcia, że w stosunku do wyroków arbitrażowych zapadłych na podstawie ww. umowy wyłączone zostało prawo dostępu do informacji publicznej. Stanowisko to narusza art. 61 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji i uniemożliwia realizację obywatelskiego prawa dostępu do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenia prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie, co nie jest przedmiotem sporu, żądana informacja w postaci wyroku trybunału arbitrażowego wydanego w dniu [...] września 2005 r. w sprawieJ.C.S., J.R.C.S., V. Sp. z o.o. z siedzibą w Polsce przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej posiada przymiot informacji publicznej w myśl art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, natomiast Minister Finansów jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej stosownie do przepisu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Jednakże, wobec argumentacji zaprezentowanej przez Ministra Finansów w zaskarżonej decyzji, a następnie w odpowiedzi na skargę, oceny Sądu w pierwszej kolejności wymaga kwestia, czy wniosek skarżącego o udostępnienie ww. wyroku Międzynarodowego Sądu Arbitrażowego w Paryżu podlega rozpatrzeniu na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, czy też w przedmiotowej sprawie znajduje zastosowanie wyłączenie przewidziane w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. stanowiącym, że przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, pod warunkiem, że nie ograniczają obowiązków przekazywania informacji publicznej do centralnego repozytorium informacji publicznej, o którym mowa w art. 9b ust. 1. Przepis ten zawiera normę kolizyjną wyłączającą stosowanie przepisów u.d.i.p. w sytuacji, gdy tryb i zasady dostępu do informacji publicznej zostały w innych aktach uregulowane odmiennie. Sformułowanie zawarte w ww. przepisie oznacza, że u.d.i.p. reguluje ogólne zasady postępowania w sprawach dotyczących informacji publicznej i jej przepisy powinny być w tym zakresie stosowane. Przepisów tej ustawy nie stosuje się wyłącznie wtedy, gdy są one nie do pogodzenia z przepisami ustaw szczególnych, które w sposób odmienny regulują zasady i tryb dostępu do informacji publicznej. Uregulowania, o których mowa w art. 1 ust. 2 u.d.i.p. można podzielić na ustawy ograniczające dostęp do informacji publicznej ze względu na szczególny rodzaj chronionych przez nie dóbr oraz ustawy, które nieraz bardzo szczegółowo i obszernie, ale odmiennie niż omawiana ustawa, regulują dostęp do określonego rodzaju informacji publicznej. Abstrahując od rangi aktu, na który powołuje się organ, tj. umowę między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Hiszpanii w sprawie wzajemnego popierania i ochrony inwestycji sporządzoną w Madrycie dnia 30 lipca 1992 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 124, poz. 563), która weszła w życie w dniu 1 maja 1993 r., o czym stanowi oświadczenie rządowe z dnia 22 października 1993 r. dotyczące wejścia w życie Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Hiszpanii w sprawie wzajemnego popierania i ochrony inwestycji sporządzoną w Madrycie dnia 30 lipca 1992 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 124, poz. 564), zauważyć należy, że art. 11 ww. umowy, na który powołuje się organ w zaskarżonej decyzji, reguluje wyłącznie kwestię rozstrzygania sporów między Umawiającą się Stroną a inwestorami drugiej Umawiającej się Strony. Przepis ten stanowi, że spory między jedną z Umawiających się Stron a inwestorami drugiej Umawiającej się Strony będą wnoszone przez inwestorów, wobec Strony przyjmującej inwestycje, w drodze pisemnej, z podaniem szczegółowych informacji. Umawiające się strony będą w miarę możliwości starały się rozstrzygnąć takie spory w drodze polubownej (ust. 1). Jeżeli takie spory nie mogą być rozstrzygnięte w taki sposób w ciągu sześciu miesięcy od dnia pisemnej notyfikacji, o której mowa w ust. 1, to spor będzie przedłożony przez inwestora według jego wyboru: trybunałowi arbitrażowemu, utworzonemu zgodnie z Regulaminem postępowania Instytutu Arbitrażowego Izby Handlowej w Sztokholmie, trybunałowi arbitrażowemu ad hoc utworzonemu zgodnie z Regułami postępowania arbitrażowego Komisji Narodów Zjednoczonych do spraw Międzynarodowego Prawa Handlowego, Międzynarodowemu Centrum Rozstrzygania Sporów Inwestycyjnych ICSID, utworzonemu na mocy Konwencji w sprawie rozstrzygania sporów inwestycyjnych między państwami i obywatelami drugich państw - w wypadku, gdy obie Strony będą stronami tej konwencji (ust. 2). Wyrok arbitrażowy będzie wydany na podstawie: postanowień niniejszej umowy, prawa krajowego łącznie z normami prawa kolizyjnego Umawiającej się Strony, na której terytorium została dokonana inwestycja, norm i powszechnie uznanych zasad prawa międzynarodowego (ust. 3). Orzeczenia trybunału arbitrażowego są ostateczne i wiążące strony sporu. Każda Umawiająca się Strona zobowiązuje się wykonać orzeczenia zgodnie z jej wewnętrznym prawem (ust. 4). Mając powyższe na względzie, nie sposób uznać, że w powołanych wyżej przepisach - zawierających wyłącznie tzw. klauzulę arbitrażową - zostały uregulowane odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi w rozumieniu art. 1 ust. 2 u.d.i.p. Kwestie nie zostały również określone w pozostałych przepisach ww. umowy międzynarodowej, nie stanowią bowiem w ogóle przedmiotu tejże umowy. W świetle powyższego nie można zgodzić się z organem, że zapisy ww. umowy międzynarodowej wyłączają zastosowanie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie można również zaaprobować stanowiska, iż wyłączenie stosowania u.d.i.p. ma miejsce ze względu na uregulowania zwarte w art. 6 statutu Międzynarodowego Sądu Arbitrażowego, art. 1 wewnętrznego regulaminu Międzynarodowego Sądu Arbitrażowego (odpowiednio załącznik nr 1 i nr 2 do regulaminu arbitrażowego) oraz art. 28 ust. 2 Reguł Arbitrażu Międzynarodowej Izby Handlowej. Po pierwsze, wymienione akty nie posiadają rangi ustawowej, a jak wyżej wskazano, zastosowanie u.d.i.p. wyłączają ustawy szczególne ograniczające dostęp do informacji publicznej ze względu na rodzaj chronionych przez nie dóbr. Po drugie, powołane przepisy wskazują wprawdzie na poufny charakter prac Międzynarodowego Sądu Arbitrażowego, a także regulują kwestię udostępniania stronom postępowania arbitrażowego dodatkowych egzemplarzy orzeczeń - poświadczonych za zgodność z oryginałem przez Sekretarza Generalnego, to jednak nie zawierają regulacji szczególnych, które formułowałyby odmienne zasady i tryb dostępu do ww. orzeczeń w rozumieniu art. 1 ust. 2 u.d.i.p. Zaznaczyć przy tym należy, że z akt sprawy nie wynika, aby wobec wyroku objętego przedmiotowym w sprawie wnioskiem, trybunał arbitrażowy podjął środki na rzecz ochrony tajemnic handlowych i poufnych informacji, pomimo, że takie uprawnienie przewiduje art. 20 ust. 7 Reguł Arbitrażu. W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu, przyjąć należy, że w sprawie znajduje zastosowanie ustawa o dostępie do informacji publicznej, określająca zasady i tryb dostępu do informacji o charakterze publicznym. Wydając decyzję o odmowie udostępnienia treści ww. orzeczenia Międzynarodowego Sądu Arbitrażowego organ powołał się na art. 5 u.d.i.p., zgodnie z którym prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1), a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2). Wskazał, iż w sprawie zachodzi przesłanka ograniczenia dostępu do wnioskowanej informacji publicznej ze względu na tajemnicę skarbową uregulowaną w art. 293 i nast. ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz tajemnicę przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 293 § 1 Ordynacji podatkowej tajemnica skarbową objęte są indywidualne dane zawarte w deklaracji oraz innych dokumentach składanych przez podatników, płatników lub inkasentów. Przepis ten stosuje się również do danych zawartych w: (1) informacjach podatkowych przekazywanych organom podatkowym przez podmioty inne, niż wymienione w § 1, (2) aktach dokumentujących czynności sprawdzające, (3) aktach postępowania podatkowego, kontroli podatkowej oraz aktach postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe, (4) dokumentacji rachunkowej organu podatkowego, (5) informacjach uzyskanych przez organy podatkowe z banków i innych źródeł niż wymienione w § 1 lub w pkt 1, (6) informacjach uzyskanych w toku postępowania w sprawie zawarcia porozumień, o których mowa w dziale II a. Z kolei zgodnie z art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503 ze zm.) tajemnicę przedsiębiorstwa stanowią nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Tajemnicę przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa i pojęcia te w zasadzie pokrywają się zakresowo, chociaż tajemnica przedsiębiorcy w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej. Informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawi rzeczywistą wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Utrzymanie danych informacji jako tajemnicy wymaga więc podjęcia przez przedsiębiorcę działań zmierzających do wyeliminowania możliwości dotarcia do nich przez osoby trzecie w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań. Wydając zaskarżoną decyzję organ wskazał, iż w treści wnioskowanego wyroku Międzynarodowego Sądu Arbitrażowego "zawarte są informacje wynikające z akt podatkowych, a więc zawiera on dane chronione tajemnicą skarbową. W wyroku są zawarte również dane stanowiące tajemnicę przedsiębiorcy, tj. informacje o kontrahentach oraz o zawartych z nimi umowach". Powyższe stwierdzenie stanowiło podstawę odmowy udostępnienia całej treści ww. wyroku, a nie wyłącznie "informacji i danych", na które powołuje się organ i których udostępnienie podlega wyłączeniu ze względu na ww. tajemnice. W świetle powyższego, zgodzić należy się ze skarżącym, że organ nie przedstawił przekonującej argumentacji, która uzasadniałaby odmowę udostępnienia całości ww. wyroku. Już bowiem wstępna lektura tego wyroku pozwala przyjąć, że stanowisko organu nie jest prawidłowe. O ile bowiem nie można wykluczyć, że istnieje potrzeba wyłączenia jawności tego dokumentu w niezbędnym zakresie, czego nie kwestionuje również skarżący, nie sposób przyjąć, że cała treść dokumentu zawiera "dane" objęte tajemnicą skarbową oraz tajemnicą przedsiębiorcy i z tego powodu nie podlega udostępnieniu. Dotyczy to zarówno części I wyroku "Postępowanie", w której zawarto głównie postanowienia dotyczące kwestii proceduralnych, jak i pozostałych części dokumentu (II. Dyskusja, III. Koszty arbitrażu, IV. Decyzja), których organ nie przeanalizował w sposób należyty. Z kolei twierdzenia organu, że dokonanie anonimizacji wyroku "doprowadziłoby do całkowitego pozbawienia treści tego wyroku" jest nieuzasadnione, skoro wyłączenie jawności dotyczy wyłącznie "informacji i danych" wynikających z akt podatkowych oraz stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p., do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkami przewidzianymi w pkt 1 - 2 (ust. 2). Z powyższego wynika, że organ wydając ww. rozstrzygnięcie ma obowiązek w sposób wyczerpujący rozpatrzyć zgromadzony materiał dowodowy (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.), a także należycie umotywować swoje stanowisko w sprawie. Decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej winna zawierać elementy wymienione w art. 107 § 1 i 3 w zw. z art. 11 k.p.a., w tym prawne i faktyczne uzasadnienie. Zaskarżona decyzja, w ocenie Sądu, tych wymogów nie spełnia. Organ nie wyjaśnił w sposób należyty i przekonujący, z jakich względów odmówił dostępu do całości żądanego wyroku powołując się jedynie ogólnikowo na informacje wynikające z akt podatkowych oraz dane o kontrahentach i zawartych z nimi umowach. Powyższe uchybienia obligowały Sąd do uchylenia obu wydanych w sprawie decyzji. Rozpatrując ponownie wniosek z dnia [...] lutego 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej organ podda rzetelnej analizie treść żądanego wyroku trybunału arbitrażowego w kontekście ww. ograniczeń wynikających z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Uwzględni przy tym dokonaną przez Sąd ocenę prawną. Mając na względzie wszystko powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 134 § 1 i art. 152 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a.