I SA/Go 479/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Sędzia WSA Jacek Niedzielski Protokolant Sekretarz sądowy Anna Szymczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2014 r. sprawy ze skargi R.R. na postanowienie Ministra Finansów - Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego oddala skargę. R.R. wniósł skargę na postanowienie Ministra Finansów, wydane przez upoważniony organ - Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia [...] maja 2014 r. nr [...], którym zostało utrzymane w mocy postanowienie tego organu z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny. R.R. złożył w dniu 14 lutego 2014r. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania VAT dostawy nieruchomości. W uzasadnieniu wskazał, że wykonuje obowiązki komornika sądowego. W toku postępowania egzekucyjnego, prowadzonego w trybie przepisów o egzekucji z nieruchomości na podstawie Kodeksu postępowania cywilnego, zajął nieruchomości dłużnika oraz przystąpił do ich opisu i szacowania. Na jego zlecenie wykonano operaty szacunkowe. Zajęte nieruchomości mają zostać sprzedane w trybie licytacji publicznej, zgodnie z art. 952 Kodeksu postępowania cywilnego. Przedmiotem sprzedaży będą: nieruchomość nr [...] o pow. 8.2500ha poł. w [...] zabudowana budynkami pełniącymi funkcję produkcyjną, magazynową, biurową i budowlami oraz nieruchomość niezabudowana nr [...] o pow. 1.280 m² poł. w [...]. Dodał, że dłużnik jest podatnikiem VAT, głównym przedmiotem jego działalności gospodarczej jest produkcja mebli. Zaznaczył przy tym, że nie posiada żadnych dokumentów, a także nie dokonał innych ustaleń związanych z zajętymi nieruchomościami. Na tle tak opisanego zdarzenia przyszłego skarżący zadał następujące pytania: Czy dostawa (sprzedaż) całej nieruchomości zabudowanej (budowle trwale związane z gruntem) w drodze postępowania egzekucyjnego będzie obciążona VAT? Czy od podstawy podatku będzie odliczona wartość gruntu? Czy dostawa (sprzedaż) nieruchomości niezabudowanej, położonej na obszarze z przewagą zabudowy jednorodzinnej lub zagrodowej oraz obiektów usług i produkcji, w drodze postępowania egzekucyjnego, będzie obciążona VAT? Przedstawiając własne stanowisko wnioskodawca wskazał, że dostawa (sprzedaż) w drodze postępowania egzekucyjnego nieruchomości zabudowanej, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatku od towarów i usług, będzie zwolniona od VAT, zaś nieruchomości niezabudowanej, z racji jej położenia na terenie z przewagą zabudowy jednorodzinnej lub zagrodowej oraz obiektów usług i produkcji nie kolidujących z funkcją mieszkaniową, będzie obciążona tym podatkiem. Ponadto jego zdaniem, na podstawie art. 29 ust. 8 ww. ustawy, z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu, z którym budynki, budowle lub części budynków są trwale związane. Dyrektor Izby Skarbowej uznając, że w treści wniosku nie został w wyczerpujący sposób przedstawiony stan faktyczny/zdarzenie przyszłe umożliwiające wydanie interpretacji indywidualnej, pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r., na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.), zwanej Ordynacja podatkowa, wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Organ wskazał, że wnioskodawca powinien podać następujące informacje: I. Działka zabudowana nr [...]: 1. W którym roku dłużnik nabył działkę nr [...]? 2. Na podstawie jakiego tytułu prawnego i czy była to czynność podlegająca opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług? 3. Czy dłużnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu ww. działki? 4. Czy działka od początku była zabudowana budynkami pełniącymi funkcję produkcyjną, magazynową i biurową oraz budowlami? 5. W którym roku zostały wybudowane budynki pełniące funkcję produkcyjną, magazynową i biurową oraz budowle? Informację należy podać odrębnie dla każdego budynku i budowli. 6. Czy wymienione wyżej budynki, budowle były przedmiotem udostępniania innym podmiotom na podstawie umów cywilnoprawnych? Jeżeli tak, to czy były to czynności odpłatne czy nieodpłatne i w jakim okresie były udostępniane? Informację należy podać odrębnie dla każdego budynku i budowli. 7. Czy dłużnik ponosił wydatki na ulepszenie budynków pełniących funkcję produkcyjną, magazynową i biurową oraz budowli, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to czy były one niższe czy wyższe niż 30% ich wartości początkowej? Jeśli tak, to kiedy? Informację należy podać odrębnie dla każdego budynku i budowli. 8. Jeżeli dłużnik ponosił nakłady na ulepszenie budynków, budowli, to czy w stanie ulepszonym były one wykorzystywane przez niego do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług przez okres co najmniej 5 lat? Informację należy podać odrębnie dla każdego budynku i budowli. 9. Czy działka była wykorzystywana wyłącznie na cele działalności gospodarczej zwolnionej od podatku od towarów i usług? II. Działka niezabudowana nr [...]: 1. Czy działka była wykorzystywana wyłącznie na cele działalności gospodarczej zwolnionej od podatku od towarów i usług? 2. Czy z tytułu nabycia ww. działki dłużnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego? 3. Czy względem ww. działki został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego? Jeżeli nie, to czy została (bądź zostanie na moment sprzedaży) wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu? W odpowiedzi na wezwanie skarżący poinformował, że we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stan faktyczny został przedstawiony wyczerpująco według wiedzy i dokumentacji, którą on, jako organ egzekucyjny, posiada oraz do której ma dostęp. Z uwagi na brak innych danych, nie posiada wiedzy w zakresie uzupełnienia wniosku, zgodnie z wezwaniem organu. Powołując się na przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług podniósł, że komornicy sądowi wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania cywilnego są płatnikami podatku od dostawy, dokonywanej w trybie egzekucji, towarów będących własnością dłużnika lub posiadanych przez niego z naruszeniem obowiązujących przepisów. Wnioskodawca, będąc zatem jedynie płatnikiem nie posiada innych danych, wiedzy oraz dokumentów, które mogłyby stanowić dodatkową informację w zakresie przedstawionym w wezwaniu. Podniósł, że na podstawie stanu faktycznego, opisanego we wniosku według wiedzy i danych pochodzących z dokumentów jakie posiada, zobowiązany jest do właściwego zastosowania przepisów ww. ustawy o podatku od towarów i usług. Dodał, że zwrócił się do organów spółki o udzielenie informacji zawartych w wezwaniu Dyrektora Izby Skarbowej i niezwłocznie po ich uzyskaniu, przekaże je organowi. Niezależnie jednak od powyższego, skarżący wniósł o wydanie interpretacji podatkowej na podstawie stanu faktycznego opisanego we wniosku z dnia [...] lutego 2014 r. w celu właściwego zastosowania, względnie nienaruszenia przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że skarżący nie dopełnił wymogów zawartych w wezwaniu z dnia [...] kwietnia 2014 r. i w dniu [...] kwietnia 2014 r. wydał postanowienie o pozostawieniu wniosku skarżącego o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia. W motywach rozstrzygnięcia podniósł, że postępowanie w sprawie wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego jest postępowaniem specyficznym, w którym składający wniosek o jej wydanie obowiązany jest, zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, do przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, zaś organ wydający interpretację może przyjąć za podstawę swoich rozważań wyłącznie stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Wyjaśnił przy tym, że pojęcie "wyczerpujący" w użyciu przymiotnikowym, zgodnie z definicją słownikową, to "wszechstronny, dokładny, gruntowny", a zatem przedstawiający stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) w taki sposób, by wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi, czy stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe. Z uwagi na nieprzedstawienie w złożonym wniosku o udzielenie interpretacji wyczerpującego stanu faktycznego, wezwano skarżącego do uzupełnienia braku. Skarżący, mimo wyraźnie sformułowanego żądania, nie udzielił odpowiedzi na zadane pytania. Nieudzielenie przez niego odpowiedzi w zakresie objętym wezwaniem powoduje, że powyższa kwestia nie została wyjaśniona, przez co niemożliwe staje się udzielenie interpretacji. To zaś stanowi przesłankę do pozostawienia wniosku o udzielenie interpretacji bez rozpatrzenia, zgodnie z art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie wniosku z dnia [...] lutego 2014 r. o wydanie interpretacji indywidualnej na podstawie przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego. W uzasadnieniu powtórzył, że zaistniały stan faktyczny opisał "wyczerpująco" w tym znaczeniu, że przedstawił wszystkie znane mu fakty i dane dotyczące nieruchomości jakimi dysponuje. Nie ma on możliwości ustalenia informacji będących przedmiotem wezwania do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, gdyż nie dysponuje pełną dokumentacją Spółki oraz nieruchomości, będących przedmiotem opodatkowania, nie otrzymał także stosownych danych od zarządu Spółki - właściciela nieruchomości (podatnika). Dodał, że art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej wskazuje, że składający wniosek o wydanie interpretacji obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego, nie precyzując jednocześnie tego. Podkreślił, że gdyby szczegółowe dane nieruchomości były mu znane, nie zaszłaby konieczność zwrócenia się do organu podatkowego o wydanie interpretacji indywidualnej. Podniósł, że bez względu na rozstrzygnięcie organu w niniejsze sprawie, skarżący będzie zobowiązany w przedstawionym stanie faktycznym rozważyć zastosowanie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług jako płatnik. Wyraził pogląd, że ustawodawca, ustanawiając komornika sądowego płatnikiem podatku od towarów i usług, nie powinien doprowadzać do kolizji lub możliwości naruszenia poszczególnych przepisów prawa. Status płatnika nie jest tożsamy ze statusem podatnika, bowiem płatnik nie jest podmiotem, na którym bezpośrednio ciąży obowiązek podatkowy i tak jak w spornym stanie faktycznym, nie posiada wiedzy ani możliwości uzyskania dostatecznych danych odnośnie przedmiotu opodatkowania. Podmiotem obowiązanym do posiadania takich informacji jest podatnik. Zakładając racjonalność ustawodawcy oraz spójność systemu prawnego podmiot, na który nałożony jest określony obowiązek, powinien mieć możliwość jego wykonania zgodnie z obowiązującym prawem. Jeżeli organ podatkowy nie jest w stanie udzielić wnioskodawcy interpretacji na podstawie stanu faktycznego przedstawionego we wniosku, płatnik tym bardziej ma ograniczoną możliwość prawidłowego odniesienia się do przepisów ustawy o VAT, narażając się na ich naruszenie. Postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, że z uwagi na istotę interpretacji indywidualnych, w szczególności ich gwarancyjny charakter, wyłącznie miarodajny jest stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji, ewentualnie uzupełniony na skutek wezwania do uzupełnienia braków. Powtórzył, że skarżący w złożonym wniosku nie przedstawił w wyczerpujący sposób stanu faktycznego w sprawie, ani go nie uzupełnił, przez co niemożliwe stało się wydanie interpretacji indywidualnej w żądanym przez skarżącego zakresie, i zasadnie - w myśl art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej - pozostawiono wniosek skarżącego bez rozpatrzenia. W złożonej w ustawowym terminie skardze na powyższe postanowienie R.R. wniósł o jego uchylenie oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, z uwagi na błędną interpretację tego przepisu oraz nieuwzględnienie przedstawionego opisu sprawy przez skarżącego we wniosku, wobec którego organ może wydać indywidualną interpretację podatkową. W uzasadnieniu ponownie wskazał, że organ nie miał podstaw by przyjąć, że przedstawiony przez niego, na podstawie wszystkich dostępnych mu dokumentów i informacji, stan faktyczny nie jest wystarczający do wydania pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. W ocenie skarżącego stan faktyczny w niniejszej sprawie polega na braku możliwości zastosowania przepisów podatkowych, ze względu na brak dostępu przez organ egzekucyjny, przy wyczerpaniu środków do uzyskania tych informacji, do danych dotyczących sprzedawanych nieruchomości. Treść wniosku skarżącego opiera się zatem na wydaniu interpretacji w przedmiocie istnienia obowiązku zapłacenia VAT, w przypadku braku danych pozwalających stwierdzić, czy zachodzą przesłanki zwalniające, czy obciążające sprzedaż podatkiem. Z tych też względów skarżący stwierdził, że zachował wymogi określone w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, stan faktyczny został przedstawiony wyczerpująco i nie zachodzą podstawy do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Na potwierdzenie własnego stanowiska powołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 sierpnia 2013 r., sygn. akt II FSK 2619/11. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowy pogląd w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest kwestia związana z pozostawieniem wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego bez rozpatrzenia, z uwagi na nieprzedstawienie przez skarżącego wyczerpującego stanu faktycznego sprawy (zdarzenia przyszłego). W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega między innymi na tym, że organ wydający interpretację może "poruszać się" tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę, zadanego przez niego pytania oraz wyrażonej oceny prawnej - zajętego stanowiska (wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2011 r., sygn. akt I FSK 897/10). Organ podatkowy, jako organ interpretujący obowiązany jest stwierdzić, czy we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w sposób wyczerpujący, pełny i kompleksowy przedstawiono zaistniały stan faktyczny, a więc czy w oparciu o ten stan możliwa jest ocena stanowiska wnioskodawcy. Wynikający z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej wymóg, aby stan faktyczny przedstawiony we wniosku był wyczerpujący wiąże się z koniecznością podania wszystkich jego elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. Organ wydający interpretację jest niejako "związany" merytorycznie zakresem problemu prawnego jaki strona przedłoży we wniosku. Na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej organy podatkowe nie są bowiem uprawnione do ustalania i dowodowego weryfikowania stanu faktycznego ani też do udzielania interpretacji w obszarze regulacji prawnych nie przedstawionych w stanowisku wnioskodawcy odnośnie podatkowej kwalifikacji danego stanu faktycznego (wyrok NSA z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1523/10). Opisując stan faktyczny w celu uzyskania interpretacji prawa wnioskodawca bierze na siebie odpowiedzialność za jego kompletność i jego też obciążać będą ewentualne nieścisłości. Celem bowiem interpretacji indywidualnej jest udzielenie wnioskodawcy ochrony przewidzianej w art. 14k-14n Ordynacji podatkowej. Zatem interpretacja oparta na niepełnym, a przez to na wadliwym (budzącym wątpliwości co do zakresu interpretacji) wniosku będzie bezużyteczna w ramach ewentualnego postępowania podatkowego czy karnego skarbowego. Organ podatkowy, działając jako organ interpretacyjny, w pierwszej kolejności jest zatem zobowiązany stwierdzić, czy we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w sposób wyczerpujący, pełny i kompleksowy przedstawiono zaistniały stan faktyczny (zdarzenie przyszłe), a więc czy w oparciu o ten stan możliwa jest ocena stanowiska wnioskodawcy i wydanie bez jakichkolwiek uzasadnionych wątpliwości zgodnej z prawem indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (wyrok NSA z dnia 11 lutego 2014 r., sygn. akt II FSK 438/12). Stosownie bowiem do art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej, wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej pozostawia się bez rozpatrzenia. W świetle powyższego, wniosek niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej to wniosek, który nie zawiera przedstawienia stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego lub nie jest ono wyczerpujące, co uniemożliwia wydanie interpretacji indywidualnej i dokonanie oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy na gruncie przepisów prawa podatkowego, nie zawiera stanowiska wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego (zob. Ordynacja podatkowa. Komentarz pod red. H. Dzwonkowskiego, C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 192). Jednakże pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia może nastąpić dopiero wówczas, gdy wnioskodawca nie uzupełni lub nie poprawi wniosku według zaleceń organu wydającego interpretację i w wyznaczonym przezeń terminie (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 9 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Wr 941/10). Zgodnie bowiem z art. 14h Ordynacji podatkowej w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio m.in. art. 169 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej. W myśl art. 169 § 1 cyt. ustawy, jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Jeżeli zatem wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie spełnia wymogów określonych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, tj. nie zawiera wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego, co uniemożliwia dokonanie oceny stanowiska w nim wyrażonego, organ podatkowy obowiązany jest w pierwszej kolejności wezwać wnioskodawcę, na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, do uzupełnienia braków takiego wniosku. Podkreślenia przy tym wymaga też, że wezwanie do uzupełnienia opisanego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) powinno zmierzać do ustalenia stanu faktycznego, który jest konieczny dla jego podatkowoprawnej oceny z punktu widzenia przepisów budzących wątpliwości interpretacyjne. Wzywając zatem wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku, w trybie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, organ zobowiązany jest do szczegółowego wskazania, w jakim zakresie wniosek powinien być uzupełniony. Wezwanie musi zawierać kompletną i wyczerpującą informację o tym, jak ma zostać przeprowadzone usunięcie braku podania przez podmiot je wnoszący. Ocena, czy strona usunęła braki formalne wniosku/podania sprowadza się do prostego porównania tego, do czego była wzywana i tego, co uczyniła Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że organ interpretacyjny prawidłowo uznał, że wniosek o interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego złożony przez R.R. jest dotknięty wadami wymagającymi jego uzupełnienia. We wniosku skarżący przedstawił zdarzenie przyszłe dotyczące sprzedaży, w drodze postępowania egzekucyjnego, dwóch nieruchomości położonych w [...]: działki nr [...] o pow. 8.2500 ha zabudowanej budynkami pełniącymi funkcję produkcyjną, magazynową, biurową oraz budowlami oraz działki niezabudowanej nr [...] o pow. 1.280 m², która zgodnie ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy, leży na obszarze z przewagą zabudowy rodzinnej lub zagrodowej oraz obiektów usług i produkcji nie kolidujących z funkcją mieszkaniową. W związku z tym skarżący zapytał o zasady opodatkowania podatkiem od towarów i usług sprzedaży ww. nieruchomości oraz podstawy opodatkowania, a konkretnie o możliwość odliczenia od podstawy tego podatku, w przypadku nieruchomości zabudowanej, wartości gruntu. Sąd podziela pogląd organu, że treść wniosku została przedstawiona w sposób ogólny, niedookreślony, w szczególności bowiem skarżący nie wskazał kiedy, na podstawie jakiego tytułu prawnego dłużnik nabył ww. działki i czy dłużnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy ich nabyciu. Nie wskazał też, czy przedmiotowe działki były wykorzystywane wyłącznie na cele działalności gospodarczej zwolnionej od podatku od towarów i usług. W przypadku zaś działki zabudowanej, zabrakło dodatkowo wskazania w którym roku zostały wybudowane budynki pełniące funkcję produkcyjną, magazynową i biurową oraz budowle oraz czy były one udostępniane innym podmiotom na podstawie umów cywilnoprawnych, jak również czy dłużnik ponosił wydatki lub nakłady na ich ulepszenie. W związku z tym organ zasadnie wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Wystąpił o udzielenie odpowiedzi w zakresie bezwzględnie koniecznym do wydania interpretacji indywidualnej. Za takie bowiem bez wątpienia uznać należy pytania organu zawarte w wezwaniu z dnia [...] kwietnia 2014 r. Zmierzają one bowiem do ustalenia podstawowych kwestii, między innymi czy ww. czynności sprzedaży w ogóle podlegają opodatkowaniu, na podstawie przepisu art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), jak też czy w sprawie znajdzie zastosowanie zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 tej ustawy. Wtórną kwestią byłoby natomiast ustalenie właściwej podstawy i stawki opodatkowania, o ile czynność sprzedaży byłaby uznana za podlegającą opodatkowaniu. Do wezwania organu skarżący jednak nie zastosował się oświadczając, że w niniejszej sprawie stan faktyczny został opisany wyczerpująco, w tym znaczeniu, że treść wniosku opiera się na wydaniu interpretacji w przedmiocie istnienia obowiązku zapłacenia VAT, w przypadku braku danych pozwalających stwierdzić, czy zachodzą przesłanki zwalniające, czy obciążające sprzedaż tym podatkiem. Skarżący zmierzał do uzyskania wykładni przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, między innymi art. 43 ust. 1 pkt 10 i 10a, w którym ustawodawca określił zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy budynków, budowli i ich części. Pamiętać więc trzeba, że przepisy regulujące ulgi muszą być interpretowane ściśle; tym bardziej, że w tym konkretnym przypadku zwolnienia są obwarowane wieloma wyjątkami, zależnościami. Niezbędne jest zatem precyzyjne, jednoznaczne, niepozostawiające jakiegokolwiek marginesu wątpliwości, przedstawienie organowi interpretacyjnemu stanu sprawy, celem dokonania prawidłowej subsumpcji danego stanu faktycznego pod przepis prawa materialnego, jak też wyprowadzenia prawidłowych wniosków. Ogólnikowo sporządzony wniosek, jak i brak odpowiedzi na pytania organu, doprowadziły do sytuacji, że możliwe byłoby skonstruowanie w sprawie nawet kilku "zdarzeń przyszłych". Wobec powyższego, w ocenie Sądu zaistniały przesłanki do pozostawienia wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji bez rozpatrzenia, na podstawie art. 14g § 1 w związku z art. 14h i art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej. Bez znaczenia przy tym pozostaje kwestia przyczyn niewywiązania się przez skarżącego z obowiązku wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, określonego w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej. Przychylić należy się również do argumentacji organu, że komornik sądowy zobowiązany jest do przestrzegania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług i do uwzględnienia, w trakcie sprzedaży licytacyjnej towarów, okoliczności decydujących o opodatkowaniu VAT. W myśl bowiem art. 18 ustawy o podatku od towarów i usług, komornik wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, jest płatnikiem podatku od dostawy, dokonanej w trybie egzekucji, towarów, m.in. będących własnością dłużnika. Jest on zatem zobowiązany do obliczania, poboru podatku od podatnika i wpłaty podatku na konto organu podatkowego, w odniesieniu do podatku należnego z tytułu sprzedanych (zlicytowanych) towarów należących do podatnika, w stosunku do którego toczy się postępowanie egzekucyjne. Zaznaczenia przy tym wymaga też, że komornik sądowy dokonuje transakcji w imieniu podatnika - dłużnika. Prowadzona przez niego sprzedaż towarów będących własnością dłużnika, będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług, gdy do rozliczenia tego podatku byłby zobowiązany dłużnik, natomiast w przypadku, gdy powyższa czynność nie podlegałaby opodatkowaniu tym podatkiem lub byłaby od niego zwolniona - komornik sądowy nie będzie obowiązany do odprowadzenia podatku. W tym przypadku komornik pełni rolę pośrednika pomiędzy podatnikiem (dłużnikiem) a organem podatkowym, przekazując jedynie organowi środki pieniężne podatnika. Uzasadnione jest to charakterem odpłatnej dostawy następującej w ramach wykonywania czynności egzekucyjnych. Jeżeli bowiem dłużnik niesolidnie spłaca swoje zobowiązania i w celu wyegzekwowania należności wszczęto przeciwko niemu postępowanie egzekucyjne, to istnieją podstawy do uznania, że nie uiści również podatku należnego w związku z dostawą dokonaną w ramach egzekucji. Nie bez znaczenia jest także fakt, że podatnik, będący dłużnikiem, zazwyczaj nie otrzymuje kwot uzyskanych przez organ egzekucyjny ze sprzedaży towarów w wykonaniu czynności egzekucyjnych. Prawdopodobne jest zatem, że podatnik nie posiada innych środków finansowych umożliwiających uiszczenie należnego podatku. Ustanowienie organu egzekucyjnego płatnikiem, zapewnia odprowadzenie należnego podatku przez organ przeprowadzający dostawę w ramach czynności egzekucyjnych. Mając wzgląd na powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd orzekł o oddaleniu skargi.